Operacja Talos

Ta książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Po jej skończeniu siedziałam jak wryta przez parę minut. Poruszyła mnie do głębi, a nigdy nie byłam fanką tego typu literatury. Była dla mnie inspiracją do sięgnięcia po inne książki o polskich "lotnikach", jak i wybrania się pierwszy raz w życiu na airshow. Szczerze polecam - to jedna z tych pozycji, które niespodziewanie skradły moje serce.

Postać autora, oficera służb policyjnych III Rzeszy jest niezwykła, wystarczy wskazać, że jako jedyny z tak wysoko postawionych osób z kręgów SS uniknął poważnego wyroku i niejako suchą nogą przeszedł do świata powojennego. Służby, w których awansował na sam szczyt zajmowały się wywiadem i kontrwywiadem, konkurując w tym zakresie z wywiadem wojskowym. Same te okoliczności powinny gwarantować niezwykłość wspomnień takiej postaci. Tymczasem jestem po lekturze trochę rozczarowany. O ile, jak można się było spodziewać, autor wybiela się, pomija niewygodne aspekty, swój udział w zbrodniach III Rzeszy, skupia się często, szczególnie we wspomnieniach z końca wojny na działalności, która dała mu podstawy do łagodnego wyroku i przychylności aliantów, wysuwa na pierwszy plan zabiegi ratujące w tym czasie więźniów obozów, w tym narodowości żydowskiej, to jednak brakuje w książce tego co mogło być najciekawsze, tzn. głębszego wejrzenia w działalność wywiadowczą. Mamy ledwie parę informacji w tym zakresie, trochę o kontaktach z służbami innych krajów, kilka spostrzeżeń, a większość książki poświęcona jest relacją i dziwnym podchodom pomiędzy głównymi aktorami politycznych machin III Rzeszy. Możemy poznać relacje Himmlera z Hitlerem, Heydrichem, Ribbentropem. Ich animozje, wzajemne niechęci i gry przeciwko sobie. Sam Schellenberg przedstawia też swoje wrażenia odnośnie tych najważniejszych postaci, swoje lawirowania między nimi, walkę o względy, wypracowywanie pozycji i ścieżkę kariery. Jest to ciekawe spojrzenie na słabość systemu podporządkowanego rywalizacji osób odpowiedzialnych za decyzyjność w państwie i prowadzenie wojny. Książka wyszła jeszcze w czasach słusznie minionych i opatrzona jest irytującymi przypisami, dotyczącymi niemal wyłącznie poprawiania wizerunku ZSRR w II wojnie światowej. Ciekawiej czytałoby się te wspomnienia z solidnym opracowaniem edytorskim. Książka warta przeczytania, choć więcej obiecuje niż daje.

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Książka ma charakter gęstego historycznego dzieła, które napisane jest jednak w bardzo przystępny sposób. Ryan podzielił publikację na czytelne i ułożone chronologicznie części. Takie uporządkowanie ułatwia czytelnikowi śledzenie wydarzeń i przyswajanie dużej liczby informacji. Cornelius Ryan, przygotowując się do napisania O jeden most za daleko, przeprowadził ponad 600 wywiadów z uczestnikami. Rozmawiał z żołnierzami oraz cywilami z różnych stron konfliktu. Wśród jego rozmówców byli Holendrzy, Polacy, Amerykanie, Anglicy i Niemcy. Traktował on jednak ustne relacje z rygorem zawodowego historyka. Każdy taki wywiad musiał mieć więc potwierdzenie w dokumentach. Wykluczył on więc wszelkiego rodzaju plotki czy pogłoski, których nie dało się potwierdzić. Ryan nie tylko relacjonuje tu całą operację z perspektywy ludzi, ale również jasno demaskuje liczne wady planowania. Autor bardzo celnie podkreśla tu zbyt optymistyczne założenia dowództwa oraz przeszacowanie własnych możliwości. Operacja Market Garden była większa niż lądowanie w Normandii. Jednak faza planowania trwała tylko tydzień. Praktycznie wszyscy uczestnicy mieli co do tej operacji jakieś zastrzeżenia, a wiara w osiągnięcie pełnego sukcesu była minimalna. Montgomery parł jednak do ataku, kierowany przez własne ambicje. Chciał on przyćmić sławę Pattona, nawet kosztem życia żołnierzy. Do mocnych stron tytułu na pewno trzeba tu zaliczyć skrupulatną i szczegółową rekonstrukcję przebiegu operacji. Autor prowadzi czytelnika krok po kroku przez działania. Opisuje on walki, problemy logistyczne czy nieprzemyślane rozkazy z dowództwa. Do tego skupia się on na ludziach i dramatycznych wyborach, które musieli podejmować w chaosie walk. Obok samych żołnierzy opisuje on tu również postawę Holendrów, którzy udzielali wsparcia i schronienia żołnierzom.... https://popkulturowykociolek.pl/o-jeden-most-za-daleko-recenzja-ksiazki

Przecież tą książkę czyta się równie świetnie (i edukacyjnie) jak choćby "Akta Odessy" czy "Orzeł wylądował"! A, że Pan Bogusław - oby żył nam jak najdłużej :) - ma w sobie silną żyłkę filmowca, a tu (i nie tylko w tej książce) wszystko jak na tacy no to przecież aż się samo prosi. Inna sprawa, że polski budżet filmowy rzadko groszem śmierdział... ;)

Pierwszy audiobook w kolekcji, nie mogłem się doczekać gdy usłyszę filmowego Dolasa czytającego swoje przygody... niestety audiobook nagrany gdy Pan Marian był już starszym człowiekiem więc jego głos nijak miał się do filmowego - lekki zawód był, ale to w niczym nie przeszkadzało. Co do samej książki, wydaje mi się, że czytając ją na pewno doceniłbym ją bardziej, była cała masa "filmowych momentów" oraz jeszcze większa ilość przygód kanoniera. Jeśli dorwę książkę na pewno ją przeczytam i podejrzewam, że ocenę podniosę. Za audiobook 6.

Fikcyjna powieść szpiegowska z czasów II Wojny Światowej. Wywiady amerykańskie, niemieckie i rosyjskie prześcigają się w dostępie do informacji, a w międzyczasie Stany Zjednoczone kończą produkcję pierwszej bomby atomowej. Akcja dzieje się na polskich ziemiach - jedną z głównych lokacji jest zamek Czocha. Akcja płynie wartko, ale fabuła jest dość pokręcona, średnio ciekawa i naciągana. Spodziewałem się czegoś lepszego.

Rok 1945 – upadek Berlina. „Jest to opowieść o ostatniej bitwie – o szturmie na Berlin i zdobyciu tego miasta. I chociaż są w niej opisy walk, nie jest ona relacją o charakterze militarnym. To opowieść o zwykłych ludziach, żołnierzach i cywilach, targanych rozpaczą, rozgoryczonych i przerażonych (…)” Adolf Hitler w chwili objęcia władzy zapowiadał tysiącletnią Rzeszę. Był rok 1933. Dwanaście lat później ta sama Rzesza chyliła się ku upadkowi. Niemcy od pewnego czasu przegrywali wszystkie bitwy tak na wschodnim jak i na zachodnim froncie. Ostatnią miała być bitwa o Berlin. Jak to się stało, że Berlin został zdobyty przez Armię Czerwoną? Dlaczego alianci zachodni nie dotarli do miasta pierwsi? Czy przesądziły o tym kwestie militarne czy polityczne? Jak wyglądało życie w mieście podczas ostatnich dni istnienia III Rzeszy? Jeśli chcemy poznać odpowiedzi na te i podobne pytania, to możemy sięgnąć po książkę Corneliusa Ryana pod tytułem „Ostatnia bitwa. Historia bitwy o Berlin. Maj 1945”. Ukazała się ona nakładem wydawnictwa Rebis. Oczywiście jest to trzecie wydanie tej książki, napisanej przez autora w drugiej połowie XX wieku. Cornelius Ryan znany jest ze swej głośniej trylogii wojennej „Najdłuższy dzień”, „O jeden most za daleko” i „Ostatnia bitwa”. Dwie pierwsze książki doczekały się głośnych ekranizacji. Sam autor, urodzony w 1920 roku był jednym z najbardziej cenionych korespondentów wojennych. Zmarł w 1974 roku. Na wstępie powiem, że książka nieco mnie zaskoczyła. Dlaczego? Otóż tytuł jasno sugeruje, że będzie to opis bitwy o Berlin. Tymczasem podczas lektury uświadamiamy sobie, że nie jest to w sensie ścisłym rekonstrukcja zdobycia Berlina przez Armię Czerwoną. Autor w żadnym wypadku nie ogranicza się do kwestii militarnych, co więcej czasem świadomie stawia je na drugim planie. Wydaje mi się, że to ważna uwaga. Pasjonat militarnej historii II wojny światowej nie znajdzie tutaj dokładnego rozmieszczenia i ruchu wojsk, poszczególnych dywizji czy kompanii. Ryan w centrum swojej narracji postawił miasto i ludzi. Recenzowana książka została podzielona na pięć głównych części. Pierwsza z nich – co nie może dziwić – charakteryzuje głównego bohatera, a więc Berlin. Dziś nasze skojarzenie z Berlinem jest jasne – stolica Niemiec. Jednak dla nazistów Berlin był miastem kłopotliwym. Ze swoim liberalnym charakterem nie po drodze mu było z nazistowską partią, co znajdowało odzwierciedlenie w wynikach wyborczych. Z drugiej strony Berlin był bardzo ważny dla Adolfa Hitlera. Planował go przebudować i przekształcić w idealnie miast – Germanię. Drugim zaskoczeniem podczas lektury recenzowanej książki był dla mnie fakt, że sporo miejsca autor poświęca aliantom zachodnim. Bardzo szczegółowo (czasami może aż za bardzo) opisuje tarcia między Amerykanami a Brytyjczykami. Pokazuje, jak wielu ludzi podejmowało rozmaite decyzje, efektem których było zarzucenie pomysłu zdobycia miasta przez Amerykanów i Brytyjczyków. Czy było to w ogóle możliwe? Czy alianci zachodni rozumieli znaczenie Berlina jako symbolu III Rzeszy? Czy naprawdę wierzyli w istnienie twierdzy alpejskiej, o której dziś już wiemy, że była tylko wytworem niemieckiej propagandy? Amerykanie i Brytyjczycy zwracali uwagę na ewentualne straty w ludziach i trudności w zdobyciu Berlina. Tymczasem Stalin był wolny od takich ograniczeń. Pragnął tylko jednego – zdobycia miasta. Wezwał do siebie Żukowa i Koniewa i nakazał im zdobycie miasta. Po raz kolejny rozgrywał ich między sobą. Wykorzystywał ich ambicje, aby osiągnąć własny cel. Pragnął zaś nade wszystko zdobycia Berlina, rozumiejąc doskonale rolę symboli. Według mnie mało jest w tej książce Armii Czerwonej i Sowietów w ogóle. Tak jakby autor miał nieproporcjonalny dostęp do źródeł. Oczywiście wiemy, że Sowieci bardzo strzegli swoich tajemnic i niechętnie dzielili się informacjami. Niemniej jednak czy autor nie podchodzi do postaci Żukowa zbyt bezkrytycznie? Czy nie postrzega go jako rzeczywiście wielkiego marszałka Stalina? Dziś wiemy, że prawda była dużo bardziej złożona. „Ostatnia bitwa. Historia bitwy o Berlin. Maj 1945” to bez wątpienia interesująca książka o ostatnich dniach nazistowskiego Berlina. Autor opisuje nie tylko same walki o miasto i samobójstwo Adolfa Hitlera, ale cofa się do przyczyn tych wydarzeń. Pokazuje, jak wyczerpał się militarny potencjał III Rzeszy. Pokazuje, dlaczego Amerykanie i Brytyjczycy pozwolili, by Berlin zdobyła Armia Czerwona. Pokazuje wreszcie codzienne życie mieszkańców miasta w tamtych sądnych dniach. Dla wszystkich zainteresowanych tematyką i tych, którzy chcą przeczytać jak wyglądały ostatnie chwile „tysiącletniej” Rzeszy.

Chciałem napisać coś mądrego na temat tej książki, ale po jej przeczytaniu ogarnął mnie po prostu smutek. Możemy się w obecnych czasach zastanawiać nad tym czy rzeczywiście Zachód Nas zdradził, czy były to błędy polityków i chęć nadinterpretacji zapisów, ale wystarczy przeczytać to dzieło, żeby widzieć jak wtedy czuł się żołnierz - oszukany.. Bardzo dobrze się to czyta, szczerze polecam.

Bardzo zgrabnie napisana książka, pytanie tylko czy autor mało szansę zgromadzić wszystkie istotne źródła w czasach żelaznej kurtyny. Mam wrażenie, że ujął wszystkie najważniejsze wątki wojny polsko-bolszewickiej, jak również pokusił się o ciekawe pokazanie długotrwałych konsekwencji jej wyniku dla Polski i głównych aktorów dramatu.

Książka jest wydana w 1987 roku; ubogaca ją sześć interesujących aneksów. Autor cieszy się sukcesem "Akwarium" z 1985 roku. Teraz przedstawia wojskowe oddziały do zadań specjalnych, tzw. Specnaz. W kilku fragmentach ciekawie pisze o zachowaniu wilków – stosuje porównanie do żołnierzy Specnazu. Przybliża czytelnikowi formowanie rekruta, jego początek w wojskowym stopniu szeregowego. Kultywowana jest tak zwana "fala". Instruktorom zależy na upodleniu się żołnierzy. Rekruci demoralizują się. Widać "zbydlęcenie" ludzi-żołnierzy, zwłaszcza w oddziałach karnych. Do tej pory zwyczaje w wojsku pozostają bez zmian; owszem, ludzie personalnie są wymienieni, ze starszych na młodszych, ale mentalnie wszystko zajmuje pozycję "status quo". Widać tutaj podatny grunt do tworzenia się mafijnej struktury. Żołnierze nie są uczeni szacunku do umów międzynarodowych, więc m. in. strzelają do pojazdów z emblematami Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża. Nie respektują traktatów czy konwencji. Żołnierze wierzą w swoją, militarną siłę – takie podejście ukazuje rozdział pt. "Szkolenie bojowe". Przed rozpoczęciem działań wojennych Specnaz przez kilka tygodni lub nawet miesięcy (w zależności od zapotrzebowania i przede wszystkim precyzyjnego planu operacyjnego) przeprowadza akcje dywersyjne, a wojskowa służba wywiadowcza (GRU) często posługuje się osobami niepowiązanymi ze Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich (albo nieświadomymi współpracy z komunistami) poprzez zachodnioeuropejskie organizacje czy stowarzyszenia najczęściej o charakterze pacyfistycznym publicznie dopominające się pokoju, przerywania ćwiczeń wojskowych, wstrzymania dozbrajania armii, krytykujące polityczno-wojskową Organizację Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO), szkalujące straż graniczną, broniące uciekinierów-migrantów itp.

Fajnie się czyta. Coś jak Higgins czy MacLean. Fajna historia. Wymyślona, oparta o faktycznie istniejącą jednostkę Luftwaffe. Bardzo dobra powieść sensacyjna z motywem wojennym, okraszona popularnym wątkiem romantycznym i dramatycznym. Dla każdego znajdzie się coś co polubi.

Gorzka chwała to fascynująca pozycja historyczna, którą czyta się z dużą przyjemnością, zwłaszcza zważywszy na fakt, że autorem jest osoba spoza Polski, niezaangażowana emocjonalnie w opisywane wydarzenia. To podejście sprawia, że lektura zyskuje obiektywizm i świeżość spojrzenia, rzadko spotykaną w polskiej literaturze historycznej. Autor prezentuje wyważoną analizę, dostrzegając zarówno ponadprzeciętne sukcesy dyplomatyczne Polski, jak i krytyczne spojrzenie międzynarodowej opinii politycznej, która często postrzegała nasz kraj jako awanturniczego gracza na scenie międzynarodowej. Ta dwustronność nadaje książce głębi i wielowymiarowości, zachęcając do refleksji. Szczególnie interesująca jest hipoteza postawiona przez autora, sugerująca, że wybuch II wojny światowej mógłby zostać zapobiegnięty, gdyby Polska przed szczytem monachijskim zawarła ścisły sojusz z Czechosłowacją i zdecydowanie, być może nawet z użyciem siły, przeciwstawiła się Niemcom. Ta sugestia dodaje nową perspektywę do znanych wydarzeń i skłania do ponownego rozważenia historycznych decyzji.

„Bardzo dobra książka” Matthew Parker wykonał kawał dobrej roboty, przygotowując się do opisu zmagań o „Monte Cassino”. Książka w przystępny sposób opowiada jak doszło do tej bitwy. Całość skupia się na działaniach wokół klasztoru, ale ważniejsze inne „fronty” (np. przyczółek pod Anzio – operacja Shingle) też zostały opisane. Oczywiście ich opis jest zaledwie zarysem i telegraficznym skrótem w stosunku do Monte Cassino. Książka wypełniona jest wspomnieniami świadków tamtych zdarzeń. Większość stanowią wspomnienia żołnierzy alianckich, ale sporo miejsca poświęcono Niemcom. Dość wymownym jest zakończenie książki, gdzie autor podaje przykłady wpływu koszmaru wojny, na cywilne życie żołnierzy. W publikacji jest obalonych wiele mitów, jednocześnie autor nie stroni od prawdziwych drastycznych opisów pola walki. Jeśli chodzi o wkład Żołnierzy Polskich – został on przedstawiony w zadowalający sposób. Znalazło się też miejsce na opis dość trudnej sytuacji całej Armii Generała Andersa. Tekstowi głównemu towarzyszą liczne, dobrze wykonane mapy, jest też kilkadziesiąt wkładek ze zdjęciami. Wydanie staranne w twardej szytej oprawie, na ekonomicznym papierze. O całość zadbało wydawnictwo Rebis. Polecam książkę każdemu, kto chciałby poznać prawdę o tamtych czasach.

Książkę czytało się jak najlepszy kryminał. Historie osób w niej opisanych są naprawdę niewiarygodne. Na początku zaznaczałam te, które mi się najbardziej podobały, ale po przeczytaniu 10 przestałam to robić, ponieważ musiałabym oznaczyć niemal całą książkę. Z chęcią przeczytałabym kolejne części wydane w takiej formie - myślę, że takich historii i bohaterów nie brakuje. Autor ma lekkie pióro, dzięki czemu lekturę czyta się bardzo szybko. Książka jest też dobra dla tych, którzy mówią, że nie mają czasu na czytanie - każda historia to dosłownie kilka stron, codziennie można znaleźć te kilkanaście minut, aby zapoznać się z tymi niezwykłymi zapomnianymi bohaterami. Książkę będę polecać wszystkim, nawet tym, którzy twierdzą, że historia jest nudna. Szkoda tylko, że do pożyczania mam tylko jeden egzemplarz. Edit: Nie będę nic zmieniać w swojej opinii (żeby widać było kontrast jak łatwo omamić czytelnika), ale muszę napisać o dość porażającej rzeczy, o której dowiedziałam się już po przeczytaniu trzeciej części, a mianowicie, że w dużej mierze (żeby nie napisać w całości bo nie mam takiej wiedzy) wszystkie te opowieści to plagiat. Autor własnymi słowami "przepisuje" prace innych ludzi. Dla potwierdzenia link do facebooka z wpisem jednego z takich splagiatowanych autorów https://www.facebook.com/semczukprzemek/photos/a.349678605182427/1320976524719292/?type=3

Już dłuższy czas myślałem o postaci Ryszarda Kuklińskiego. Kim był? Bohaterem czy zdrajcą? Ze względu na niedoskonałości polskiej edukacji szkolnej, na każdym etapie mojej historycznej edukacji brakowało czasu na analizę czasów po II wojnie światowej. Nie nauczono mnie kto jest swój, a kto nie. Dzięki tej książce dowiedziałem się choć trochę o sytuacji narodu Polskiego pod sowiecką okupacją. Głównym bohaterem książki jest pułkownik Kukliński, ale autor tworzy tło polityczne i socjologiczne, aby można było dobrze zrozumieć w jakich okolicznościach toczyła się akcja. Brakowało mi trochę krytycznej oceny wprowadzenia w Polsce stanu wojennego. Gdyby opierać się tylko na informacjach, które przedstawia Weiser, Jaruzelski nie miał wyboru i musiał go ogłosić. W przeciwnym wypadku to wojska ZSRS weszły by do Polski i zawładnęły Polakami oraz naszymi siłami zbrojnymi. Wiem skądinąd, że nie taka jest prawda. Pomimo wszystko, polecam przeczytanie tej książki. Postać pułkownika Kuklińskiego powinna być znana i musi gościć w naszych umysłach, jako wzór bohatera walczącego o wolność Polski.

To się bardzo dobrze czyta. Zapewne nazywając Mariana Zacharskiego polskim Jamesem Bondem nie będę zbyt oryginalny ale obiektywnie patrząc to jest taki trochę 007. Myślę że książką i w ogóle ta historia byłaby dużo bardziej popularna gdyby nie jej niepoprawność polityczna. No niestety Zacharski był asem wywiadu PRL i pomimo, że robił swoją robotę bardzo dobrze to niekoniecznie każdemu może się to podobać

Lekturę wspomnień Mariana Zacharskiego zacząłem nietypowo, bo od drugiej części. Polski superszpieg opowiada w niej o swoim życiu po powrocie z USA, a więc m.in. o pracy w zarządzie Peweksu oraz pracy dla wywiadu już w realiach "odnowionej Rzeczpospolitej" na odcinku rosyjskim z naciskiem na głośną w latach 90. aferę "Olina". Oczywiście, jak to w przypadku tego rodzaju memuarów bywa, ile w tym prawdy, wie tylko sam autor. Jednak drobiazgowa pamięć Zacharskiego do szczegółów, dat, nazwisk itp. każe wierzyć w słuszne intencje autora, który "w imię zasad" musiał opuścić nasz piękny kraj. "Rosyjska ruletka" jest więc ciekawą lekturą dla miłośników szpiegowskich klimatów i tych kilku osób, którzy zapomnieli już jak cudownie żyje się z lewicą u władzy.

„Rozdarty Naród” autorstwa Cholewczyńskiego to wnikliwe spojrzenie na złożoną historię i tożsamość polskiego społeczeństwa w trudnych momentach dziejowych. Autor umiejętnie łączy perspektywę historyczną z analizą społeczno-polityczną, ukazując, jak głębokie podziały – zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne – wpływały na losy kraju. Książka wyróżnia się starannym opracowaniem źródeł oraz przystępnym, choć rzeczowym stylem narracji. Dzięki temu czytelnik może nie tylko poszerzyć swoją wiedzę o kluczowych wydarzeniach i postaciach, ale także zyskać szersze zrozumienie przemian, które kształtowały polską tożsamość. Choć niektóre fragmenty mogą wydać się mocno szczegółowe, całość pozostaje ważnym głosem w dyskusji nad dziedzictwem i współczesnym znaczeniem historii Polski.

Bardzo dobra monografia jednej z najlepszych jednostek specjalnych na świecie, autor porusza tematy nie tylko związane z historią jednostki, jej początkami, ale ujawnia w miarę możliwości kwestie techniczne o których się nie mówi na co dzień - objaśnia z jakim "betonem" w wojsku polskim i rządzie mieli do czynienia dowódcy jednostki oraz zwykli żołnierze. Pokazuje że nawet w 2005 roku wielu generałów i polityków dla których jedyną świętością był/jest/ i będzie regulamin, który sam w sobie jest antykiem nie nadającym się dla współczesnego pola walki, nie rozumiało zasad działania i możliwości wykorzystania spec grup. Również, w miarę możliwości, pisarz uchyla rąbka tajemnicy odnośnie różnych operacji przeprowadzonych przez gromowców. Myślę że tę książkę mogę polecić nie tylko czytelnikom zainteresowanymi militariami, ale również "przeciętnemu kowalskiemu", który po prostu chce się czegoś dowiedzieć o "Gromowcach".

Bardzo dużo ludzi podchodzi do takich pozycji tak jak np do oglądania w tv wyścigu Formuły 1- tu czekamy na wypadek a w książce chcemy rzeź, krwawe opisy walk, egzekucje. Nie każde działania wojenne to ostrzały, zasadzki. Niekiedy to śledzenie ruchów wroga, zwiad, wyczekiwanie co autor bardzo ciekawie opisuje. Przybliża nam też społeczność w jakiej się znalazł i dla której postanowił walczyć.