Opal Księżniczki Sissi

Biorąc do ręki "Tajemnicę amuletu" spodziewałam się książki pełnej zwrotów akcji, ciekawych bohaterów, poszukiwań i rozwiązywania tajemnic. Po części moje oczekiwania zostały spełnione, bo jest tajemnica, do rozwiązania której dążą bohaterowie, ale akcja jest raczej wolna. Główną bohaterką jest Isabelle, której ojciec, będący archeologiem, zostawia tajemniczą skrzynię, w której kobieta znajduje dziwny amulet i list od ojca. Pewnego dnia kobieta decyduje się na wyjazd z przyjaciółką do Maroka, gdzie staje się bohaterką nietypowych sytuacji, ma dziwne, trochę niepokojące, przeczucia. Miał to być zwykły wyjazd rekreacyjny, aby się trochę powspinać. Podczas jednego z podejść Isabelle spada z dużej wysokości i musi zrezygnować z dalszej zabawy z przyjaciółmi. Nie znaczy to jednak, że zarzuci inne aktywności. Z pomocą poznanego w Maroku mężczyzny, Taiba, postanawia dowiedzieć się, czym jest jej tajemniczy amulet i do kogo należał. Zaczyna się poznawanie historii legendarnej Tin Hinan i jednej z jej potomkiń - Mariaty. Jeśli ktoś lubi wartką akcję podczas archeologicznych poszukiwań, jak u Andiego McDermotta, ta książka może go trochę znudzić, ale ostatecznie ciekawe zakończenie rekompensuje te kilkaset stron nudy :-)

Lubię takie książki, gdzie przeszłość splata się z teraźniejszością. Podobał mi się romans bohaterki z XVIII wieku i ten współczesny też. Dużo przygód, tajemnicza książeczka, która doprowadziła do rozwiązania sekretów rodzinnych. Dobrze się czyta, chociaż nieraz trochę mnie nużyły niepotrzebne opisy nic nie wnoszące do toczącej się akcji.

Okładka nie pokaleczy się ? skąd od znajomej z LC moja opinia Na początku,myślałem.Że,będzie nudna a tu.Taka piękna,niespodzianka.Dostałem,pyszną i mądrą powieść historyczną. Średniowiecze,jak tu.Pokazane,to nie tylko dewocja i brud. Boharetka,sobie zdrowo poczynia./ Mamy tu,nawet jest związek homo.Co mnie,zaskoczyło. Bo nie wiedziałem,że byli też wtedy ludzie.Odważni,podobało.Mi się,opis Pirenejów,wśród mglieł. Był też Bizanjum i cesrarz.Ale,on nie był dobrym człowiekiem. Noce Królowej,to opisy komnat i życia dworskiego. Ale,też były wyprawy. Po za mury zamków.To było piękne.

Z żalem musiałam stwierdzić, że to już ostatnia część serii ,,Kolekcjoner z Warszawy”, poszukiwania ostatniego kamienia. Zdążyłam zżyć się z bohaterami: przystojnym księciem Aldem, Adalbertem, Ceciną i wieloma innymi postaciami. Tym razem Morosini poszukuje rubinu Joanny Szalonej. Kamienia, na którym od kilku wieków ciąży klątwa, a jego właściciele ginęli zawsze śmiercią tragiczną. W dodatku życie osobiste księcia bardzo się skomplikowało i nie może sobie z nim poradzić. Myślałam, że autorka już niczym mnie nie zaskoczy, jednak ta książka jest po prostu najlepsza ze wszystkich. Historia kamienia jest najciekawsza, pełno w niej magii, zbrodni, okrucieństw. Czytałam ją z zapartym tchem i wypiekami na policzkach. Intryga goni intrygę, nie sposób się oderwać od czytania. Pani Benzoni namieszała też w życiu Aldo i do ostatniej strony nie wiedziałam jak to wszystko się skończy. Ostatnie strony wbiły mnie w fotel, gratuluję takiej wyobraźni. Klimat miast, które odwiedził książę znów mnie urzekł, zwłaszcza magicznej Pragi, aż chciało by się tam pojechać. Kolejny raz autorka zachwyca ogromną wiedzą historyczną, nieznanymi faktami. Bardzo umiejętnie łączy fikcję literacką z tym co wydarzyło się naprawdę. Wydanie dobre, literówek nie znalazłam. Podsumowując całą serię będę bardzo miło wspominać.

Pragnęłam przeczytać książkę a la "Krzyżacy". Podobała mi się, ale bez rewelacji. Autorka strasznie przyspiesza akcję, widać, że w pewnych momentach nie ma o czym pisać, więc "przenosi" nas dalej. Tani chwyt. Jednak atmosfera minionej epoki zachowana. Bohaterowie dający się lubić, nietuzinkowi, inni... Brak takiej sztampy jak u Haran. Mają oni swój charakter i nie są to szablonowe sztuczydła :) Długa i dająca satysfakcję. Zainteresowała mnie głównie historia miłości do Eryka, ale inne wątki ładnie urozmaicały opowieść. Miły,lekki romans historyczny z niebanalną fabułą :)

To druga część serii ,,Kolekcjoner z Warszawy”. Traktuje ona o księciu weneckim Aldo Morosinim, który otrzymuje zlecenie od tajemniczego Szymona Aronowa. Ma za zadanie odnaleźć zaginione klejnoty, które kiedyś znajdowały się w żydowskim pektorale. Każda część to poszukiwania kolejnego klejnotu. Tym razem nasz Aldo udaje się do Anglii, tam ma pojawić się Róża Yorku, klejnot, który wyjątkowo intensywnie został splamiony krwią wielu ludzi. Znów bardzo mi się podobało. W książce intryga goni intrygę, a morderstwo kolejną zbrodnię. Nie sposób się przy niej nudzić. Bardzo zaciekawiła mnie historia tytułowego klejnotu. Lubię takie krwawe opowieści powiązane ze znanymi historycznymi postaciami. Bardzo miło zaskoczył mnie fakt, że o Anielce Somalińskiej- piękniej i młodziutkiej Polce nie ucichło, a nawet działo się coraz więcej. Intryguje mnie ta bohaterka i wiele razy zastanawiałam się co nią kierowało i jaki cel chce osiągnąć. Ciekawe co autorka zaserwuje w następnych częściach z związku z tą postacią. Pani Benzoni ładnie i plastycznie zaprezentowała miejsce wydarzeń. Londyn z ciągłym deszczem i mgłą, ciemne ulice i zaułki. Ciekawe to było. Podsumowując polecam zacząć serię, a mi nie pozostaje nic innego jak pójść do biblioteki po kolejną część.

III Tom Sagi Emmy Harte. Saga rodziny Harteów. Paula ONeill, spadkobierczyni rodowej fortuny prowadzi luksusowy dom towarowy w Londynie. Jest nowym wcieleniem swej babki Emmy - godzi obowiązki zawodowe z rolą wzorowej matki i żony. Jednak na jej drodze staje pozbawiony skrupułów kuzyn Jonathan, który ucieka się do podstępu, chcąc przejąć kontrolę nad imperium Harteów. Jego intrygi zmuszają Paulę do walki o ocalenie rodowego majątku i szczęście rodziny.

Są momenty, gdy bardzo dużo książek z rzędu u mnie to powieści lekkie. Nie wstydzę się tego. Praca i problemy w życiu bywają momentami tak ciężkie, że czytanie czegoś ambitniejszego, co wymaga ode mnie więcej uwagi jest zbyt trudne. Seria o Valentine Roncalli na taki okres wydawała się idealna, a na dodatek pogoda za oknem nie kusiła, żeby wyjść na spacer. Valentine Roncalli pochodzi z włoskiej rodziny, która od kilku pokoleń żyje w Ameryce, a konkretnie w Nowym Jorku. Poznajemy ją podczas wesela jej najmłodszej siostry Jaclyn. Valentine ma trzydzieści trzy lata i jako jedyna ze swojego rodzeństwa nie ma jeszcze męża i dzieci. Pracuje w warsztacie szewskim swojej babci, gdzie robią ślubne buty na zamówienie. Każda z par butów jest jedyna i niepowtarzalna, bo robiona jest dla konkretnej osoby. Valentine wydaje się, że w końcu znalazła swoje miejsce na ziemi, gdy spada na nią jak grom z jasnego nieba informacja, że zakład jest ogromnie zadłużony i grozi mu sprzedaż. Valentine może stracić nie tylko miejsce pracy, ale również mieszkanie. Kobieta nie chce do tego dopuścić, bo wizja powrotu do zawodu nauczyciela jest dla niej koszmarem. Chce za wszelką cenę uratować biznes, który jej rodzina prowadzi do 1903 roku. Na drodze ma dwie przeszkody: brak pieniędzy na spłatę długi oraz rodzonego brata Alfreda, który ze wszystkich sił chce doprowadzić do sprzedaży nieruchomości, która mieści się w jednej z lepszych części Manhattanu. Czy wyjazd do Włoch, gdzie Valentine będzie się uczyć techniki robienia butów i ich ozdabiania pomoże jej wykorzystać jedyną szansę na uratowanie rodzinnego biznesu? Valentine przez rodzinę uważana jest, jako ta zabawna. Jej brat Alfred określany jest, jako ten perfekcyjny, siostra Tess, jako zaradna a Jaclyn, jako ta piękna. Ojciec stwierdził, że ona, jako jedyna z czwórki jego dzieci musi walczyć o wszystko sama. Nie dostaje od życia nic za darmo. Nawet pożyczkę, której udzielił jej brat (prywatnie) musiała spłacać z pewnym oprocentowaniem. Wyróżnia ją jednak zdeterminowanie. Chce stanąć na głowie, aby ratować zakład. To mi się w niej bardzo podobało. Ogólnie bardzo polubiłam tę postać. Jest wykreowana bardzo naturalnie. Nie jest idealnie piękna, a przeciętnej urody. Nie ma idealnej rodziny – jej rodzina jest typowo włoska, gdy się kłócą to na cały głos. Jak każda dziewczyna z sąsiedztwa Valentine ma swoje problemy miłosne. Kilka lat temu rozstała się ze swoim narzeczonym Bretem, ale dalej utrzymują ze sobą przyjazne kontakty – to właśnie on, a brat, stara się jej pomóc w uratowaniu rodzinnego biznesu. W końcu jednak i do Valentine zaczyna się uśmiechać szczęście w miłości. Przypadkiem poznaje przystojnego włoskiego kucharza Romana, który podobnie jak ona urodził się w Ameryce. Roman prowadzi w Nowym Jorku typową włoską restaurację, która cieszy się dużym powodzeniem. Mężczyzna niestety poświęca jej zbyt dużo czasu, olewając tym samym swoją dziewczynę. Podczas pobytu we Włoszech przechyla się szala goryczy i dla Valentine wszystko inne przestaje mieć znaczenie tylko poznawanie technik robienia butów. Czy przystojny Gianluca zmieni jej życie? I jeśli tak to, w jaki sposób? Adriana Trigiani stworzyła bardzo ciekawych bohaterów, którzy sprawiają, że powieść jest kolorowa i pełna temperamentu. Są bohaterowie, których lubi się od razu, np. mama Mike czy babcia Valentine. Jednak znajdzie się kilka postaci, które należą do tych negatywnych, jak na przykład Alfred. Moim zdaniem jedyny brat naszej głównej bohaterki wstydzi się rodziny, z której pochodzi i pracując na Wall Street oraz zarabiając znaczne pieniądze próbuje to zatuszować. Jego ojciec nigdy nie miał zbyt dużej ilości pieniędzy, ale rodzina, Valentine nigdy nie klepała biedy. Alfred na każdym kroku pokazuje, że on ma pieniądze i on sponsoruje leczenie ojca chorego na raka. Na każdym kroku to wypomina, a siostrom za nic nie pozwala się dołożyć. Nie polubiłam Alfreda. To postać bardzo negatywna i tworząca wokół siebie złą atmosferę. „W stylu Valentine” jest książką bardzo zabawną, ale również lekką – o czym wspomniałam we wstępie tej recenzji. Czytało mi się ją bardzo dobrze, ale niestety szczegółowe opisy zbyt mnie nużyły. Jest ich momentami za dużo. Nie obyło się również bez literówek, których było zdecydowanie za dużo jak na książkę o takiej ilości stron (równe 400). Akcja również nie pędzi jak szalona. Wyjazd do Włoch jest dopiero, gdy jesteśmy w ¾ książki. Muszę przyznać, że to też przyjemna odmiana, bo z reguły zmiany w życiu bohaterów w książkach nadchodzą bardzo szybko, a tu autorka zostawiła to na sam koniec. Ja osobiście wam polecam, jeśli szukacie czegoś na relaks i odrobinę śmiechu w trakcie czytania. Dialogi rodziny Roncalli pozwalają czasem wybuchnąć głośnym śmiechem. Jest to zwariowana książka, ale da się w niej znaleźć proste przesłanie: na miłość nigdy nie jest za późno. Nawet, jeśli jest się osiemdziesięcioletnią wdową. Miłość zawsze odejmuje lat! „Miłość układa się tylko wtedy, kiedy obie strony zaczynają wspólne życie, niczego nie poświęcając. Nikt nie powinien rezygnować z siebie dla drugiej osoby. Ludzie tak robią, ale to ich nie uszczęśliwia na dłuższą metę.”~ Adriana Trigiani, W stylu Valentine, Warszawa 2010, s. 371.

Jest to przyjemna lektura na niedzielne, leniwe wieczory. Przyznaję, że sama akcja jest w paru miejscach zanadto przeciągana i niektóre fragmenty bez wielkiego żalu wycięłabym z powieści, ale każdy wielbiciel tego typu literatury przebrnie przez nią bez trudu i przykrości. Niewykluczone, że na mój pozytywny odbiór tej książki ma wpływ para głównych bohaterów, którzy najczęściej w niczym nie przypominają mitycznych herosów. Szczególnie moim ulubieńcem jest kapitan Holland, o którym praktycznie do końca powieści nie wiadomo na pewno czy nie jest czarnym charakterem, a który niczym ostatnia fajtłapa daje się uwięzić w jakiejś piwnicy, czy porwać praktycznie w biały dzień z londyńskiej ulicy. Tą swoją niezdarnością wzbudza moją ogromną sympatię. Pewnie dlatego, że w każdym innym romansie, czy powieści historycznej mężczyźni kreowani są na istnych supermenów. A chociaż znam osobiście paru fantastycznych facetów, to każdy z nich ma zalety i wady. Podobnie jak bohater powieści Rose Melikan. Zakończenie sprawiło, że czuję pewien niedosyt i chętnie sięgnęłabym po kolejną część, żeby dowiedzieć się, jak potoczyły się dalsze losy Mary Finch.

O rany, ile tu było postaci i imion... nerwica mnie brała, bo za cholerę nie szło tego spamiętać, kto był od kogo :P A najgorzej było, jak zaczęły się te wszystkie tajemnicze zniknięcia i zgony... :P Ta książka nie była jakaś bardzo ciężka dla mnie, ale jednak trochę mnie męczyła :P

Autorka napisała w Posłowiu (...) większość bohaterów powieści stworzyłam sama, to jednak na jej stronach pojawiają się również postaci autentyczne. Starałam się, by ich obecność w książce była wiarygodna i zgodna z kontekstem wydarzeń historycznych". Słowa Christine Trent pozwoliły mi ,między innymi, poznać historię Madame Tussaud i jej gabinetu figur woskowych. Moim zdaniem powstała całkiem interesująca książka, dzięki której przeniosłam się do Francji za panowania Ludwika XVI.i Marii Antoniny i XVIII-wiecznego Londynu. Lalki tworzone przez Claudette zgodnie z panującą modą, wykorzystywane do ich ubiorów materiały, a także opisy wyposażenia domów i pałacowych wnętrz doskonale oddały klimat epoki. "Lalki Królowej" uświadomiły mi też jak okrutni byli dla swych władców przywódcy rewolucji francuskiej i do czego zdolny jest zdesperowany lud. Polecam :)

Pierwsze skojarzenia jakie mi przychodzą na myśl, to taka "Trylogia" Sienkiewicza w świecie Inków. Choć jest chyba mniej wierna historycznie, tak ma naprawdę świetnie opisany świat Inków i w ciekawy sposób przedstawia styk światów Inków i Europejczyków. Końcówka nieco zawodzi, ale przez większość książki opowieść trzyma w napięciu.

Książka lekka pomysł z legendą o bursztynowym rycerzu mi się podobał. Wiele wątków można było rozwinąć np. tło historyczne oraz pobyt w specjalnym ośrodku rządowym. Troszkę mnie męczył zbyt wymyślony świat fundacji. Perełka żona głównego bohatera. Polecam na chwilkę zwykłego czytadła.

Można dowiedzieć się wiele o wyrobie biżuterii :D wcześniej, nigdy nie zastanawiałam się nad tym jak pracują bądź pracowali ludzie w tym zawodzie. Sama historia ma w sobie zdecydowanie kilka zaskakujących zwrotów akcji. Często czytałam z niedowierzaniem. Mimo to, wydaje mi się odrobinę wyidealizowana, wszystko zbyt dobrze i idealnie się kończy.

Połknęłam ją w 1 dzień- jest dla mnie wyjątkowa, mmoentami widziałam siebie w ososbie Ave Marii. Z każdą stroną otwiera się coraz cieplejszy klimat nie tylko za sprawą północnych Włoch.Z niecierpliwością czekam na następne części. Idealna z kubkiem gorącej herbaty na jesienne wieczory.

Książka Heretycka królowa Michelle Moran to jedna z tych historii, które pamiętam mimo upływu czasu. Czytałam ją już dawno, a jednak wciąż mam wrażenie, jakby jej świat był gdzieś blisko mnie. Autorka tworzy tak barwne opisy, że naprawdę czułam się, jakbym stała obok bohaterów i widziała wszystko na własne oczy. Podobał mi się jej styl, lekki, a jednocześnie pełen szczegółów, które budowały klimat tamtych czasów. Fabuła wciągnęła mnie od początku i prowadziła płynnie przez całą opowieść. To jedna z tych książek, które czyta się z przyjemnością i które zostają w pamięci mimo upływu miesięcy czy lat. Dla mnie to piękna, poruszająca historia, do której wracam myślami do dziś. Jeśli ktoś lubi książki, które przenoszą w zupełnie inny świat, ta zdecydowanie jest warta przeczytania.

Przeczytałam z przyjemnością. Naiwne to trochę, a akcja została rozwleczona do granic możliwości, ale pomimo wszystko pochłonęłam książkę dość szybko. Romans i historia kryminalna z dreszczykiem bez żadnych wysokich lotów. Z góry wiedziałam, co się wydarzy. Ponadto wszystko jest utrzymane w tonie górnolotnego sentymentalizmu, a bohaterowie albo niesamowicie dobrzy, albo do gruntu źli... Jednak czasami miło jest zrobić sobie odskocznię i zatopić się w krainie nierealnej cukierkowatości. I jeszcze mały drobiazg - główna bohaterka okazała się o wiele bardziej męska i inteligentna od głównego bohatera, a główny bohater roztkliwiał się nad sobą do granic możliwości...

"Córkę carycy" czytało się całkiem przyjemnie. Dobre były opisy przeżyć bohaterki, bardzo wiarygodnej, choć niepodobnej historycznemu pierwowzorowi. Wcielenie się w rolę postaci - nie dość, że żyjącej 100 lat temu, to jeszcze w Rosji - pewnie stanowiło dla amerykańskiej pisarki nie lada wyzwanie. Nie przeczę, Polak czy Czech zrobiłby to lepiej; narody słowiańskie doświadczyły komunizmu i z tego powodu łatwiej im oddawać (na przykład) retorykę rewolucjonistów. Za samą odwagę należy jednak panią Erickson pochwalić. Dużo do życzenia pozostawia wizerunek postaci pobocznych. Autorka zabrała Oldze empatię, wrażliwość, dojrzałość, przypisując te cechy Tatianie. Najstarsza siostra została straszną zołzą; dla Marii i Anastazji nie pozostało wiele miejsca. Myślę, że cała historia bardzo by zyskała, gdyby nie ukazywała pozostałych carówien jako płytkich postaci.

Historia życia dwóch dość różnych od siebie sióstr, wychowanych w sierocińcu w Wenecji. Dziewczęta wzrastają w zamkniętym domu, odcięte od prawdziwego świata i jego dziwnych zasad moralnych. Na ich codzienność składa się modlitwa, dyscyplina i muzyka. Książka opowiada o ich dojrzewaniu, pierwszych miłościach i wyborach na całe życie. Autorka przedstawia dwie różne idee szczęśliwego życia i spełnienia się, dobrane do charakteru każdej z sióstr, wplata sporo informacji o ówczesnych stosunkach i grach obyczajowych oraz wypełnia strony muzyką wielkiego (choć całkiem irytującego) Vivaldiego. Jest to raczej dobra powieść obyczajowa, mimo że bazująca na postaciach historycznych.

Polecam - wciągająca opowieść o dwóch pokoleniach rycerzy, ich żonach, dzieciach, walkach z wrogiem i walkach ze sobą samym. Czyta się gładko, nie jest przeładowana faktami czy datami. Jakkolwiek absurdalnie to brzmi zaczynając ją czytać zajrzyjcie najpierw na sam koniec, jest tam mały rozdzialik "Od autorki". W trakcie czytania kilka rzeczy sprawdzałam w googlach, co jest prawdą, co jest fikcją, czy istniały takie postacie, takie miejsca - a na końcu wszystko jest podane na tacy :)