Okupowana Polska w liczbach

Gdy zobaczyłem tą książkę na półce w Empiku, od razu zapisałem sobie ja na swojej liście "do przeczytania". Bardzo ciekawi mnie temat przedwojennej, międzywojennej Polski i Warszawy. Niestety trochę się zawiodłem. Książka oparta jest na dość fajnie zbudowanych, krótkich i zwięzłych rozdziałach poświęconych różnym aspektom życia przedwojennych mieszkańców Polski. Oczekiwałem jednak wielu ciekawostek, nieznanych faktów. Książka ta jest jedynie zebraniem suchych faktów w całość, nie do końca przedstawionych w przyjemny do lektury sposób. Oczywiście, można z niej wyciągnąć sporo ciekawych rzeczy, ale jednak niesmak pozostał. Myślę, że taki temat ma ogromny potencjał i mam nadzieję, że ktoś kiedyś lepiej podejdzie do tematu i wyda porządną publikację.

II RP pokazana z kilku perspektyw.Autor wprowadza nas w ogólna sytuację społeczno polityczną w przededniu wybuchu wojny, opowiada o napiętej sytuacji w Wolnym Mieście Gdańsku, zaślubinach z morzem, zapędach kolonialnych. Z książki dowiemy się,jak wyglądało życie bohemy artystycznej. Zakopane , Sopot,Jurata to kurorty gdzie wypoczywali Stryjenscy, Pawlikowska -Jasnorzewska, Witkacy, Leśmian , Szymanowski... Nie zabrakło tu także wzmianki o słynnych kasiarzach i gangsterach jak Szpicbródka, Tata Tasiemka czy Józef Łokietek oraz o ludziach kina i muzyki . Jestem miłośniczką tej epoki historycznej, więc dla mnie to była świetna lektura.

(Książkę otrzymalam z klubu recenzenta nakanapie.pl - ponizej link do pelnej recenzji tamze) Uczucia, które mną targały przy zamawianiu tej książki z Klubu recenzenta nakanapie.pl, śmiało można nazwać sprzecznymi. Z jednej strony wydawnictwo Fronda, które znane jest z konserwatywno-prawicowej publicystyki. Choć faktem jest, że sami siebie tak określają, czyli nie kryją się ze swoimi poglądami (i to powoduje, że wydawnictwo Fronda należy do tych, po które sięgam, choć „z pewną nieśmiałością, bo poglądy mam zgoła inne. Dodam też, że podziwiam wydawców za to, że starają się być obiektywni. Bo nikt z nas do końca obiektywny przecież być nie może. (Przy czym, warto tu podkreślić, iż wydawnictwo Fronda i portal fronda.pl to dwa niezależne byty, prowadzone przez inne jednostki i – jak oświadcza wydawca na swojej stronie – nie należy ich ze sobą łączyć i utożsamiać. Warto na to zwrócić uwagę. W książce, choć króluje tu historia skupiona wokół mniej lub bardziej znanych osób, to jednak znajdują się tu też ciekawostki krajoznawcze (jeśli tak to można ująć). Czytamy tu o rozlewiskach na Polesiu (dzisiaj Polesie jest przedzielone i w większej części znajduje się po drugiej stronie granicy) Autorzy opowiadają też o rdzennych mieszkańcach tych Ziem, Poleszukach. Mamy tu też opowieści o polskich Ormianach oraz historie z krainy Karaimów i Tatarów (co ciekawe Tatarzy do dziś mieszkają na terenie Rzeczypospolitej, kultywując swoje tradycje i posiadając polskie nazwiska. Na mizarze w Kruszynianach można znaleźć Muhammada Sokołowskiego, a jurtę z tatarskim jedzeniem prowadzi Dżanetta Bogdanowicz. Chociaż Kresów formalnie już nie ma, Kresy wciąż są. Przy granicy białoruskiej i ukraińskiej, i w sercach Kresowiaków. Bo, jak powiada Ryszard Kapuściński (cytowany w poniższej recenzji przez Kacpra Sarzyńskiego) Człowiek kresowy jest zawsze i wszędzie człowiekiem międzykulturowym. Człowiekiem pomiędzy. Międzykulturowym. Różnym. Innym. I taka jest ta książka – od Orzeszkowej i Rodziewiczówny, przez Kapuścińskiego, prezentujących stronę literacką. Przez Ormian, Karaimów, Starowieców i Tatarów – prezentujących różnokulturowość. Aż po krajobrazy i uzdrowiska, w których „miłość i zbrodnia kwitła”. I dalej cytując Kapuścińskiego [człowiek kresowy] To człowiek, który, od dzieciństwa, od zabawy na podwórzu uczy się, tego, że ludzie są różni i że inność jest po prostu cechą człowieka... Inność jest również tej książki. To książka inna. Każdy rozdział jest inny. I przez ta inność właśnie, naprawdę warto po nią sięgnąć. https://nakanapie.pl/recenzje/kresow-juz-nie-ma-a-sa-ostatnie-lata-polskich-kresow

Tym razem Leśniewski opowiada o dziejach Kozaków i prób budowania ukraińskiej suwerenności. Bardzo ciekawa i brutalna historia, ale też zagmatwana ze względu na ogromną zmienność sojuszy. Kozacy znaleźli się w położeniu, w którym musieli sobie radzić między Tatarami i Imperium Osmańskim z jednej strony, z Moskwą z drugiej, z Rzeczpospolitą z trzeciej, a z biegiem czasu do gry włączyła się jeszcze Szwecja. Tytułowy Chmielnicki okazał się liderem, który w miarę możliwości sobie radził w takiej polityce, jednak ostatecznie Kozacy na jego wojennych i politycznych sukcesach nie zyskali nic.

Książka jest jak najbardziej OK. Opisuje całą historię Habsburgów, a to długi okres czasu, ale najciekasze rzeczy są opisane, i co najważniejsze przystępnym językiem i dobrze się czyta. Może autor trochę za dużo się rozpisuje o sztuce w tym baroku. Rozumiem, że barok jest jendak związany z Habsburgami.,

W zasadzie moja opinia o ,, Jagiellonach..'' niewiele różni się od opinii o ,,Piastach '', więc odsyłam do poprzedniej recenzji. W tym przypadku dałam jedną gwiazdkę więcej, ponieważ czasy Jagiellonów według mnie były ciekawsze , więcej się działo, a władcy byli bardziej wyrazistymi postaciami. Chyba już przywykłam do tej formy narracji. Sławomir Koper udowodnił, że historia może być przekazana lekko i przyjemnie. Polecam.

Dobra pozycja, dużą jej zaletą jest forma. Byłem sceptyczny co do formy wywiadu rzeki w książce o historii, jednak tutaj sprawdziła się doskonale. Dzięki niej czytelnik ma szansę zapoznać się z różnymi argumentami w danym temacie. Prowadzący wywiad Wojciech Harpula był aktywnym uczestnikiem rozmowy i niejednokrotnie zadawał celne pytania pogłębiające dane zagadnienie, tu warto wyróżnić ocenę unii polsko-litewskiej oraz szans Wazów na tronie Moskwy. Bardzo dobrze książkę się czytało, zaciekawiły mnie dzieje Rosji. Jedynie czasami dziwiło mnie, że niektóre teorie prof. Chwalby nie zostały zripostowane (np. z jednej strony twierdził on, że Polska powinna zawrzeć traktat pokojowy z Rosją Radziecką jeszcze przed wojną 1920 r., a potem sam mówił, że Rosja i tak by zaatakowała, więc w sumie nie zostało to moim zdaniem dobrze wyjaśnione dlaczego to byłoby korzystne, skoro wojna i tak była nie do uniknięcia), ale były to rzadkie fragmenty. Trochę dużo też było o historii średniowiecznej i XVII w., szczególnie w porównaniu do współczesności i XX w., które nie zostały za bardzo pogłębione, ale być może przyczyna została wskazana we wstępie książki, gdzie autorzy napisali, że niektóre tematy zostały rozwinięte w ich wcześniejszej książce. Niemniej bardzo tę pozycję polecam.

Kolejna bardzo ciekawa i przyjemna w odbiorze książka Sławomira Leśniewskiego. Tym razem opowieść o Janie Sobieskim. Historia sama w sobie bardzo ciekawa, Sobieski zapisał się jako bohater spod Chocimia i Wiednia, gdzie zatrzymał Osmanów przed podbojem Polski i Europy, ale zaczynał m.in. walcząc po stronie Szwedów w czasie potopu. Oprócz samego Sobieskiego autor przedstawia też bardzo przykry obraz ówczesnej polityki, kiedy spory, egoizm i przekupstwo elit paraliżowały Króla, a Polska była w stanie permanentnego ocierania się o wojny domowe.

Dla osób, które interesują się dziejami polskich chłopów, szlachty, pańszczyzny, rozwarstwienia społecznego pod zaborami, oraz konsekwencjami, ktore z tego wynikły, będzie to bardzo ciekawa lektura. Książka napisana jest przystępnym, zrozumiałym językiem, zawiera mnóstwo ciekawostek i ważnych historycznie faktów. Autorzy podzielili ją na rozdziały, z których niektóre to: Analfabeci, Cham, Bat, Bunt, Pańszczyzna, Czworaki, Folwark, Drzymała itp. W każdym znajdziemy cenne i czasem zaskakujące informacje. Np. ta, o działającym do dzisiaj zapisie prawnym, regulującym pobór drzewa z lasów (tzw. serwituty) w woj. świętokrzyskim, zapis pochodzi z 1454 roku! Co ciekawe, nadal korzysta z niego kilkaset osób! Zaskoczyło mnie również, że chłopi nie uważali siebie za Polaków, sądzili raczej, że to szlachta, panowie należą do narodu polskiego, dlatego nie byli chętni walczyć o wolność niepodległej Polski. Reasumując jest to bardzo ciekawa i wciągająca lektura, godna polecenia!

Poznań - Pokrzywno. Nigdy wcześniej nie słyszałam o p. Józefie Witaszku ani o Helenie Siekierskiej, ani o Henryku Guntherze... O kelnerach, którzy także byli bohaterami, a których nazwiska się nie pojawiają. Właśnie dlatego takie książki sa potrzebne, mimo świadomości, że już pewnie nie da się rozwikłać zagadki, jakie wstrętne rzeczy robili Niemcy w Pokrzywnie. Ale nie wolno zapomnieć...

Trudno mi wystawić ocenę, bo kiedy się tyle przeczytało o obozach zagłady i koncentracyjnych, to ciężko jeszcze przeczytać coś nowego i tym samym książka jakby nie zapada szczególnie w pamięć, co oczywiście nie znaczy, że nie było warto się nią interesować, bo każdy rodzaj upamiętnienia jest ważny i wszystkie informacje jakie można zebrać i zapisać na temat historii są ważne. No ale ja nie przeczytałem tu niczego nowego, co najwyżej dziwi mnie, że przez kogoś obóz Gross-Rosen może być nieznany, chociaż faktycznie ze wszystkich muzeów przeze mnie odwiedzonych, w tym było chyba najmniej zwiedzających razem ze mną (może nie licząc Esterwegen, a może i licząc nawet). Autor chciał jakby zachęcić odwiedzających do odwiedzenia także jego (a nie tylko Auschwitz-Birkenau) ale ja to zawsze tak trochę sobie myślę, że jeśli gdzieś nie przewalają się tłumy turystów, to raczej zaleta niż wada ;) I raczej lepiej aby takie miejsca nie zostawały kolejną "atrakcją turystyczną" do zaliczenia na wakacjach... A kto będzie naprawdę zainteresowany, ten trafi. Aha, jeszcze jedna kwestia - przejawia się w książce stwierdzenie, że Gross-Rosen był najcięższym obozem koncentracyjnym, bo kamieniołom... hmm, myślę że to może jest trochę nad wyraz stwierdzenie, bo Mauthausen-Gusen no to raczej nie był lżejszy. Ale z drugiej strony każdy był dla kogoś najgorszy... (czytana/słuchana: 4-5.02.2025) 4/5 [7/10]

Przeczytana jako inspiracja przed kolejną wyprawą na Łotwę (czy już też trzeba poprawnie politycznie pisać „w Łotwę”?) i Estonię. Tym razem trasa miała omijać z daleka oczywistości typu Ryga czy Tallin, więc wymagała staranniejszego planowania. „Kresy północy” czyta się przyjemnie (pomijając repetycje wynikające pewnie z pracy w duecie i słabej korekty), ale niestety lektura nie dostarczyła przekonujących argumentów za zmianą wcześniej zaplanowanej marszruty. Tym bardziej, że ostańce polskości nie są w tamtych rejonach tak imponujące i przemawiające do wyobraźni jak te spotykane w Wilnie czy Lwowie, a z próżnego i Salomon nie naleje. „Kresy północy” miały jednak wpływ na pozycje zamawiane z menu knajp. I muszę się zgodzić z autorami, że np. śledź z białym serem i ziemniakami (Kartupeļi ar siļķi un biezpienu) czy deser z ciemnego chleba i bitej śmietany (Rupjmaizes Kārtojums) to wbrew pozorom coś, za czym można po powrocie tęsknić.

Burzliwy rok 1947 – o akcji „Wisła”. „Mówiąc inaczej, nasz stosunek do akcji „Wisła” mówi wiele o tym, kim jesteśmy, jakie mamy spojrzenie na państwo i relacje międzyludzkie. Czy bliżej nam do ciasnego nacjonalizmu, czy też do ideałów liberalno-demokratycznego społeczeństwa otwartego? Jak definiujemy swoich a jak obcych? Co naprawdę sądzimy o stalinowskim systemie?” Po II wojnie światowej powstała tak naprawdę nowa Polska. Jak inaczej powiedzieć o kraju z zupełnie nowymi granicami, strukturą ludnościową i nową władzą. Władzą komunistyczną, władzą totalitarną, wiernie realizującą polecenia Stalina. W tej komunistycznej Polsce w 1947 roku miało miejsce wydarzenie, o które spory trwają tak naprawdę do dziś. Mam tu na myśli oczywiście akcję „Wisła”. Generalnie zgodni jesteśmy co do tego, że wszystkie poczynania komunistów są godne potępienia. Sfałszowane referendum, sfałszowane wybory itp. Jednak czy równie jednoznacznie ogół społeczeństwa ocenia akcję „Wisła”? Dlaczego na to wydarzenie patrzymy nieco inaczej? Dlaczego ciągle dajemy się nabierać na komunistyczną propagandę? Na te i wiele innych pytań odpowiada niezwykle interesująca monografia Grzegorza Motyki pod tytułem „Akcja Wisła '47. Komunistyczna czystka etniczna”. Ukazała się ona nakładem wydawnictwa Literackiego. Autor jest profesorem PAN i jednym z najwybitniejszym specjalistą historii polsko-ukraińskiej. Jego najnowsza książka zdecydowanie to potwierdza. Moim zdaniem jest to pozycja rzetelna, napisana przy tym możliwie prostym językiem, skierowana do szerokiego kręgu odbiorców. Profesor Motyka patrzy na akcję „Wisła” z wielu perspektyw. Patrzy oczami komunistycznych decydentów i zwykłych ludzi, oczami wysiedlanych i wysiedlających. Pokazuje, jak wielką krzywdę komuniści wyrządzili obywatelom własnego państwa. Stara się przy tym być możliwie jak najbardziej obiektywny, co oczywiście może na niego sprowadzić różne ataki. Już we wstępie autor daje odpowiedź na pytanie, dlaczego akcja „Wisła” jest ważna? Czy warto wracać dziś do tamtych dramatycznych wydarzeń? Czy trzeba rozdrapywać kolejną trudną kartę w polsko-ukraińskiej historii? Osobiście książkę czytało mi się bardzo dobrze. Grzegorz Motyka płynnie przechodzi od jednego wątku do drugiego, prostując przy tym wiele funkcjonujących do dziś mitów. Czy „Wisła” była naprawdę zemstą za śmierć generała Karola Świerczewskiego? Dlaczego komuniści zdecydowali się na przesiedlenie Ukraińców, Łemków i Bojków z południowo-wschodniej Polski na zachód? Czy była to jedyna droga – jak utrzymywały ówczesne władze – do rozprawienia się z bandami UPA? Gdzie zapadła decyzja o wysiedleniach – w Warszawie czy w Moskwie? Profesor Motyka kilkukrotnie przypomina, że za akcję „Wisła” odpowiada totalitarna władza. Komuniści nie musieli więc tłumaczyć się ze swoich poczynań przed społeczeństwem, nie musieli obawiać się niezadowolenia obywateli. Zadbali jednak o mocną oprawę propagandową dokonywanej operacji. Trzeba pamiętać, że ostatecznie przesiedlono około 140 tysięcy osób. Autor dokonuje szczegółowej analizy ofiar tej specjalnej operacji, stwierdzając iż akcja „Wisła” miała twarz kobiety. Dlaczego? Otóż co najmniej połowę wysiedlonych stanowiły kobiety i dzieci. Jak zatem – mając na uwadze te fakty – może bronić się teza, że nie było innej drogi aby zwalczyć bandy UPA? Z lektury książki jasno wynika, że jest to nieprawda. Oczywiście autor rozumie, że ukraińską partyzantkę należało zlikwidować. Jednak jego zdaniem można było tego dokonać po prostu siłami wojskowymi. Nie przekonuje go oficjalna narracja „władzy ludowej”. Oprócz przebiegu samej akcji sporo przeczytamy o jej następstwach. W jaki sposób zniszczono ukraińskie podziemie w Polsce? Dlaczego na Ukraina czci UPA jako swoich bohaterów? Czym był obóz w Jaworznie? Jak przebiegała ewolucja polityki PZPR w latach 1947 – 1952? Przez całą publikację przewija się również wątek pamięci. Czy dziś Polacy pamiętają o akcji „Wisła”? Jaki mają do niej stosunek? Czy możliwe jest prawdziwe polsko-ukraińskie pojednanie w przypadku tak skomplikowanej wspólnej historii? „Akcja Wisła '47. Komunistyczna czystka etniczna” to bez wątpienia bardzo ważna i potrzebna praca. Zdecydowanie polecam jej lekturę wszystkim interesującym się historią Polski. Wojciech Sobański

Zaprezentowane wydarzenia ukazują w trafny sposób, jak niespokojna i nieelegancka stawała się polityka międzynarodowa w miarę zbliżania się do wybuchu największego konfliktu w dziejach. Autor na przykładzie różnych historii zilustrował, jak totalitarne systemy przejmowały kontrolę nad europejskimi narodami, a demokracja była spychana na coraz dalsze tory. Całość została zaprezentowana w konkretny i przystępny sposób, nie posiadając dzięki temu żadnego progu wejścia i nie będąc pozycją jedynie dla stałych miłośników historii i znawców zagadnienia. Dodatkowo miłym smaczkiem było zamieszczenie kilku mniejszych rozdziałów, poruszających wątki anegdotyczne, poboczne, jak np. z polską olimpijką na igrzyskach w 1936 Jadwigą Wajsówną czy o Polaku, który do samego końca postulował konieczność zawiązania sojuszu z III Rzeszą. Na końcu dostajemy też hipotetyczne rozważania na temat tego, co działoby się z Polską, gdyby do wojny nie doszło. Książkę czytało się bardzo szybko, po części również ze względu na dużą porcję fotografii, które jednak czasami były wrzucane zbyt nachalnie, a zdarzały się nawet ich powtórzenia 1:1 co kilka stron. Co jakiś czas pojawiały się też błędy redakcyjne. Książkę zdecydowanie mogę polecić osobom, które od czasu do czasu lubią poszperać w historycznych treściach, można dzięki niej uzupełnić zrozumienie pewnych wątków albo odkryć całkiem wcześniej nieznane.

o książce usłyszałem w Programie II PR słuchając audycji, której gościem była Joanna Lamparska. autorka tak ciekawie opowiadała o skarbach ukrytych na Dolnym Śląsku, że zachęciła mnie do zakupu. "Ostatni Świadek" to przede wszystkim dzieje tajemniczego listu od niejakiego von Schrecka, który kiedyś przyszedł na adres redakcji Słowa Polskiego. w liście były informacje o ukrytym skarbie oraz wskazówki jak ów skarb odnaleźć. Lamparska podjęła temat i przy okazji odświeżyła inne wątki dotyczące strażników kosztowności składowanych przez Niemców w różnych rejonach Dolnego Śląska. po przeczytaniu tej książki wiem, że już nigdy nie będę się podniecał skarbami pochodzącymi z II wojny światowej. te wszystkie kosztowności należały kiedyś ludzi, stanowiły wielopokoleniowe majątki rodzin i zostały zagrabione bądź schowane w panice przed nadchodzącym zagrożeniem. być może i fajnie jest wspominać legendę złotego pociągu, bursztynowej komnaty, ale należy się też zastanowić ile ludzkich istnień pochłonęły te skarby. to ciekawa pozycja. na pewno sięgnę po inne tytuły autorki, bo jak powszechnie wiadomo, nikt tak pięknie jak Lamparska nie pisze o Dolnym Śląsku.

Ksiazka z rodzaju lekkich, latwych i przyjemnych, czyta sie naprawde szybko, a to za sprawa lekkiego piora, barwnej i ciekawej narracji. Momentami ma sie wrazenie, ze trzyma sie w reku powiesc spod znaku plaszcza i szpady. Ksiazka opowiada o dwoch damach, a dokladniej mowiac, dwoch polskich krolowych, ktorych panowanie przypadlo na burzliwe czasy potopu szwedzkiego, powstania Chmielnickiego, wojen z Moskwa i Turkami, chociaz proporcje sa tu rozlozone dosyc nierownomiernie. Tytul powinien raczej brzmiec: Ludwika Maria Gonzaga (ktorej losy poznajemy od narodzin az niemalze do grobowej deski) i kilka slow o Marii Kazimierze (ktorej autor, z niezrozumialych wzgledow, poswieca moze 1/4 ksiazki, urywajac cala opowiesc o niej w najciekawszym momencie, gdy podczas kolejnej elekcji maz jej zostaje obrany krolem). Ksiazka stanowi luzna opowiesc, autor skupia sie przede wszystkim na ciekawostkach i anegdotach z zycia prywatnego krolowych, ich milosnych perypetiach, emocjach, zainteresowaniach, francuskiej modzie i obyczajach i, co niezwykle ciekawe, XVII-wiecznych relacjach polsko-francuskich. Janicki posilkuje sie przy tym listami i pamietnikami z epoki. Autor sporo miejsca poswieca na opisanie burzliwej mlodosci Ludwiki Marii w jej rodzinnej Francji, przedklada garsc informacjj o wywodzacych sie z Wloch przodkach. Gdzies w tle migaja nam przed oczami wybitne postaci tamtej epoki, jak kardynal Richelieu, Mazarin, Ludwik XIV, z ktorymi losy glownej bohaterki ksiazki (bo tak Ludwike Marie trzeba nazwac) nieustannie sie przeplataja, z ktorymi regularnie koresponduje oraz stara sie wciagnac do prowadzonych na szeroka skale gier i intryg politycznych. Ciekawie tez zarysowane sa sylwetki najwiekszych polskich magnatow, hetmanow, czy dwoch kolejnych mezow Gonzagowny, Wladyslawa IV Wazy i jego przyrodniego brata Jana Kazimierza oraz ich nastepcow na polskim tronie, Michala Korybuta Wisniowieckiego i Jana III Sobieskiego. Autor odslania przede wszystkim ich prywatne, nieraz intymne oblicze, z wszystkimi slabostkami, smiesznostkami, ulomnosciami i chorobami, slowem czyni ich na powrot ludzmi z krwi i kosci, takich jakimi widzialy ich ich malzonki. Maria Kazimiera potraktowana jest w ksiazce bardzo marginalnie, poznajemy historie jej dwoch malzenstw i slynnej wymiany listow z sasiadem zza miedzy, Janem Sobieskim. Gdy w koncu los sie do niej usmiecha i awansuje do roli krolowej, narracja nagle sie urywa. Ksiazka nie jest jakas wybitna praca historyczna, ale moze stanowic wstep, zachete do dokladniejszego zglebienia tematu i zapoznania sie z niezwykle ciekawa i dramatyczna epoka dwoch ostatnich Wazow. Na koncu ksiazki znalezc mozna obszerna bibliografie, ktora z pewnoscia okaze sie w tym bardzo pomocna

„Operacja IV Rzesza. Jak Hitler i Niemcy wygrali II wojnę światową” to książka, która mocno wciąga i prowokuje do myślenia . Autor sięga po dużą dawkę faktów historycznych i przedstawia je w sposób przystępny. To nie jest sucha lekcja historii – to dynamiczna opowieść, która zmusza czytelnika do zadawania pytań i spojrzenia na znane wydarzenia z zupełnie innej perspektywy. Na ogromny plus zasługuje to, że autor porusza trudne i często przemilczane tematy, które wcześniej można było znaleźć m.in. na kanale YouTube „Zakazane Historie”. Widać rzetelne przygotowanie i chęć dotarcia do mniej oczywistych źródeł, co sprawia, że książka wyróżnia się na tle innych pozycji o historii powojennej Niemiec ale także Polski. To lektura dla tych, którzy nie boją się kontrowersyjnych tematów i chcą wyjść poza szkolne schematy. Zdecydowanie polecam każdemu, kto interesuje się historią i lubi książki, które zostają w głowie na długo po przeczytaniu.

Bardzo dobrze napisana książka, napisana bardzo przejrzyśćie, ktòra na końcu ma ,,klamre,, historii. Autor piszę do ludzi, ktòrzy pierwszy raz ,,stykają się,, z tą historią i kilkukrotnie powtarza niektòre fakty lub nazwy, co bardzo mi się podoba, bo nie ma tutaj milonòw szczegòłòw, nazwisk, a z książki faktycznie możemy "wynieść" sporo wiedzy. Co do historii jest ona przerażająca, dobrze, że część zbrodniarzy poniosło konsekwencje natomiast szkoda, że wielkie koncerny tylko się wzbogaciły na ludzkim życiu.

Bardzo ciekawe, chłodne i rzetelne (czy się to komuś podoba czy nie) przedstawienie tematu relacji polsko-ukraińskich na przestrzeni stuleci. Oczywiście podchodziłem sceptycznie do książki bo temat stał się punktem zapalnym w naszej świadomości ale zostałem pozytywnie zaskoczony. Co również jest oczywistym 70% książki dotyczy ostatnich 100 lat historii, z jednej strony rozdrapywanie ran, z drugiej jednak autor przedstawia pełne spektrum działań - od chwalebnych do zbrodni przeciwko ludzkości i to po obu stronach. Nieoczywista, ciekawa narracja i dobry język. Napewno wrócę do Pana Zychowicza

Uwielbiam takie książki. Major Żychoń był pewnie człowiekiem nie bez wad, skaz. Bez wątpienia był wielkim patriotą. Żył w ciężkich czasach, kiedy niepodległa Polska dopiero się tworzyła. Stworzył nowoczesne struktury wywiadowcze, których zazdrościł cały ówczesny świat. Niestety jak to często bywa "swoi" nie do końca mu ufali. Skończył tragicznie...a może nie skończył ? Czcimy rotmistrza Pileckiego, czcijmy i majora Żychonia. Jak dla mnie to jest gotowy materiał na film, serial. POLECAM !!!