O Mantykorze, która szukała domu

Książka porusza dwa ważne tematy, które są istotne już od najmłodszych lat. Pierwszy to to, że nie jest ważne by każdy nas zauważał, ale wystarczy by dostrzegła nas ta jedna ważna osoba, a drugi to by pozostać sobą i nie zmieniać się by inni nas polubili. Poruszanie ważnych tematów sprawia, że ta książeczka jest bardzo wartościowa i warto by znalazła się w biblioteczce młodego człowieka, który może wyciągnąć z niej ważną lekcję. Książka przeczytana w ramach abonamentu na Empik Go.

Twórczość Pana Adama Cichego do tej pory nie była mi znana, ale postanowiłam, to natychmiast zmienić czytając książkę należącą do gatunku literackiego, który jest mi bardzo bliski, a jest nim literatura dziecięca. Nie ukrywam tego, że abym mogła uczestniczyć w przygodach głównego bohatera o tajemniczo brzmiącym imieniu Ancymonek w ciekawie zapowiadającej się książce pt. ''Ancymonek to swój ziomek! ORAZ Cymek i studnia tajemnic'' było to, że łączy nas kilka wspólnych cech charakteru, które na pozór są trudne do uchwycenia w początkowym zarysie jego nieprzewidywalnych przygód. Największą ciekawostkę stanowi to, że książka została podzielona na 2 części, w których możemy obserwować, jak zachowuje się Ancymonek, gdyż on jak każdy z nas próbuje się zmienić na pokaz lub ot, tak dla samego siebie, aby czuł satysfakcję lub lekką niechęć za to, że jest taki, a nie inny. Książka ta została napisana w formie wiersza. Być może jest to początek ponownego powrotu do pisania utworów wierszowanych, które kiedyś cieszyły się popularnością wśród młodszych czytelników lubiących zapoznawanie się z tego rodzaju literaturą, która była łatwa i przyjemna w odbiorze zważywszy na podjętą trafnie tematykę. Uważam, że autor postąpił, dobrze tworząc tego bohatera, bo poznając, go odnosimy takie wrażenie, że go znamy ze wcześniejszych innych wcieleń lub możemy z największą przyjemnością zaprosić go do naszego świata, ale czy by coś do niego wniósł, to pytanie należałoby zadać czytelnikom młodszym. Bardzo dobrze czytało mi się tę książkę, bo lubię, gdy coś się dzieje w świecie bohatera, a nie to, że musi on robić coś na siłę dla kogoś na zawołanie, bo to nie zawsze wpływa pozytywnie na jego korzyść. Co prawda występuje w tej książce kilka drugoplanowych bohaterów, ale czy są pośród nich tacy, którzy potrafią zainteresować swoimi różnie toczącymi się losami głównego bohatera, który potrafi być niezwykłym sam w sobie uroczym czarodziejem. Autor zadbał również o to, aby zamieścić słowniczek wyjaśniający znaczenie nieznanych słów pochodzących z gwary śląskiej. Książka ta została napisana językiem zrozumiałym. Wydawnictwu Alternatywnemu dziękuje za egzemplarz książki do recenzji autorstwa Pana Adama Cichego pt. ''Ancymonek to swój ziomek! ORAZ Cymek i studnia tajemnic''. Polecam przeczytać tę książkę.

Lubicie koty? Chcielibyście odwiedzić wyspe na której koty rosną na drzewach? Jakiś czas temu przyszła do mnie wspaniała książka: Wyspa Kociej Mgły- Agnieszki Zamojskiej, @wydajemyksiazki Już od pierwszych stron książka bardzo mi się spodobała i mojemu synowi również. Ogólnie całą książka jest cudownie napisana. Wspaniałe odniesienia do emocji, różnych uczuć. Pokazuje jak ważna jest przyjaźń, przywiązanie, ale też strata. Jednak najciekawszym zagadnieniem jest przyciąganie. Autorka bardzo ciekawie bawi się światami, różnicuje je, ale każdy wydaje się tak magiczny i niewyobrażalny, że bardziej się nie da, po czym historia zabiera nas do kolejnego. Jednak książka jest skierowana rączek do bardziej zaawansowanych dzieci niż pięciolatek. Myślę że wiek około 10 lat jest w sam raz, bo po pierwsze w książce jest dużo niezrozumiałych i trudnych słów, a po drugie są miejsca w których trzeba nieco cierpliwości, aby się na spokojnie połapać co, gdzie i dlaczego. Mi osobiście czytało się ją bardzo przyjemnie. Książka opisuje magiczne miejsce. Wyspę na której rodzą się koty. Jest to wyspa bardzo magiczna, pełna uczuć i kotów. Jednak kiedy z wyspy odchodzi Lucia i Alfa, ich nieobecność zaczyna być mocno odczuwalna. Wszyscy wiedzą, że nie wróży to niczego dobrego. Trójka kotów decyduje się na podróż do Krainy magicznych przedmiotów. Oprócz przygody odnajdą mądrości, ale niestety czyhać też będzie na nich wiele niebezpieczeństw. Czy podołają zadaniu?

Dziś chcę wam również przedstawić kolejną książeczkę dla dzieci od Marek Marcinkowski. Książeczka jest bardziej skierowana dla młodszych dzieci, choć mój dziewięciolatek też ją chętnie czytał 😉😁. Książka jest tak urocza, że mnie dorosłą osobę zachwyciła😍. Treść jej dotyczy emocji, a są one przedstawione w formie różnych postaci. Dzieci poznają chociażby Złośnisia, Wstrętka czy Strachusia. Do opisów każdej z postaci dołączona jest kolorowa ilustracja, przedstawiająca daną emocję. Kartki są twarde, więc możecie być spokojni, że dziecko nie zniszczy książeczki 🙂. Ta pozycja będzie hitem dla młodszych dzieciaków!

Jest to baśń o małej Hydrze, która mieszkała na pewnej wyspie 🏝️ na Morzu Egejskim. Czuje się samotna bo jest inna od reszty. Ma tylko jedną głowę a nie trzy, krótką szyję zamiast długiej i o dziwo skrzydła 🪽🪽(których używa do zasłaniania siebie by wyglądać jak kamień). Wie, że przez to nie pasuje do reszty i pomimo zapewnień ze strony rodziców że jest przez nich kochana i akceptowana, ogarnia ją smutek 😞 i często sama przesiaduje na swoim ulubionym cyplu skały rzucając kamyki do morza by jak najdłużej się odbijały. Wszystko się zmienia gdy pewnego dnia dziwny Podróżnik (szkoda, że nie poznamy go z imienia) przypływa na wyspę swoim kajakiem i zaprzyjaźnia się z Hydrą… ,,Skoro nie próbowałaś, to skąd możesz wiedzieć, że nie dasz rady? - Przecież hydry nie latają. - A jeśli jesteś wyjątkową hydrą? Albo kimś innym? - spytał Podróżnik, uśmiechając się przyjażnie.” Nieznajomy szybko wzbudza w niej ciekawość siebie i świata oraz śmiałość zadawania pytań ❓na które chciałaby w końcu poznać odpowiedzi. Hydra powoli nabiera zaufania do Podróżnika i dzięki niemu odkrywa że jej skrzydła służą do latania lecz… „Nawet jeśli czegoś bardzo chcesz, ale nic nie robisz, aby to osiągnąć, to nadal pozostanie to tylko marzeniem. Aby stało się ono rzeczywistością, trzeba próbować, a to wymaga czasu.” Poza tym proszenie innych o pomoc (w związku z nauką latania) nie jest oznaką słabości a siły o czym przekonała się póżniej mała Hydra. Baśń o Hydrze chciałam tym razem odsłuchać zamiast przeczytać, więc wybrałam ją w formie audiobooka 🎧. Była to bardzo przyjemna dla słuchu (lektorka Iwona Milewska czarowała głosem) i wartościowo spędzona godzina. Baśnie, choć są dedykowane głównie dla dzieci nie powinny być tylko dla nich, ponieważ dorosłym też czasem przydałoby się po nie sięgnąć gdyż zawierają w sobie ważne życiowe nauki, które są tak naprawdę dla nas wszystkich bez względu na wiek. Uczmy się z nich!

Książeczka krótka i taka mocno po łebkach. Problemy zwierzątek są zaledwie lekko zarysowane i raczej nie znajdziecie tu żadnych rozwiązań. Opowiastki mogą co najwyżej stanowić punkt wyjścia do rozmowy z dziećmi na różne tematy, ale można tu było zdziałać dużo, dużo więcej.

Tak pilnie śledzę nowości związane z Japonia, a w ogóle o tej książce nie słyszałam i dopiero znajoma mi o niej powiedziała. Chyba powinnam zacząć obserwować wydawnictwa komiksowe, bo potrafią zaskoczyć. "Poupelle" jest książką dla dzieci, i to raczej małych (choć nie kompletnych maluchów). Tekstu jest tam ledwie 2-3 linijki na stronę, a czasem nawet nie. Czy ma aż tak wzruszające i zaskakujące zaskoczenie? No nie wiem, ja tam nie byłam ani wzruszona, ani zaskoczona. Może jednak zabrakło mi rozwinięcia całego wątku, który nawet jak na książkę dla dzieci wydaje się zwyczajnie streszczony (nie uproszczony, tylko właśnie streszczony). Może zamysł był taki, tekst miał być jedynie podpisem do ilustracji? Te są piękne, jak całe wydanie ale... radzę czytać w rękawiczkach, bo czarny papier koszmarnie łapie odciski palców, nawet jak się ma czyste ręce. Mimo wszystko, może z braku poważnej konkurencji, bo od miesiąca prawie nic ciekawego w naszym kraju nie wyszło, odczucia mam raczej pozytywne i nie będę tej książki odsprzedawała (mniej więcej połowa tego, co czytam, po lekturze wraca na Allegro).

Fajna książka dla miłośników przygód i przede wszystkim wiernie oddająca autentyczność życia w starożytnym Egipcie. Dziecko nie tylko cieszyć się będzie z przygód leniwego kota wciągniętego w rolę śledczego ale również zapozna się z wieloma faktami starożytnego świata Egiptu. Polecam gorąco.

Wymienię minusy najpierw: -gluty,dużo glutów(mam słaby żołądek) Reszta była świetna,pomysł bardzo fajny,moce totalnie od czapy ale się przydawały , nawet te nieszczęsne gluty. Pół gwiazdki odjełam za to coś między główną para bohaterów,bo było zbędne🙈

Dziś mam przyjemność przedstawić Wam moją patronacką opinię na temat wyjątkowej,. dwujęzycznej książeczki dla dzieci. Zapraszam Was serdecznie do zapoznania się z moimi wrażeniami. Tak jak wspomniałam wyżej, pozycja ta jest wyjątkowa. Głównym bohaterem tej historii jest 9-letni Aleksander, który w wyniku silnych przeżyć, utracił zdolność mówienia. W związku z tym, aby przepracować swoje traumy, trafił do sanatorium, gdzie rozpoczął rekonwalescencję. Ale jak się okazało, nie było to przyjemne miejsce. Pobyt tam, jawił się jako przeżycie w dżungli pełnej niebezpieczeństw. Wraz z innymi dziećmi, przebywał w pokoju, który był odizolowany od reszty mieszkańców sanatorium. Ponieważ z niego i jego kompanów wyśmiewano się na każdym kroku, czuł się bardzo samotnie i źle. Wszystko zmienia się w momencie, gdy w sanatorium pojawia się nowa opiekunka - pani Konstancja. Ona swoim odpowiednim podejściem i miłością do swoich podopiecznych, stopniowo zdobywa ich serce. Z czasem przekazuje też dzieciom pewną tajemnicę. Informuje ich, że w podziemiach ośrodka znajduje się magiczna kraina, do której mogą trafić tylko nieliczni. A dodatkowo, mogą spełnić swoje wszystkie najskrytsze marzenia. Czy dzieciom uda się dotrzeć do tej krainy? Jakie przygody spotkają ich w drodze do upragnionego celu? Czy Aleksandrowi uda się odzyskać zdolność mówienia? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie, gdy tę książeczkę dokładnie przestudiujecie :) Tak jak wspomniałam na początku, publikacja ta jest wyjątkowa z wielu powodów. Po pierwsze jest dwujęzyczna. Mogą się z nią zapoznać zarówno dzieci pochodzenia polskiego jak i ukraińskiego. Również w wersji angielskiej można przeczytać tę historię. Bardzo mnie to cieszy, że jest ona dostępna już w trzech językach, a to dlatego, że znacznie więcej dzieci może poznać tę historię i poczuć jej magię. Przede wszystkim jednak, z tej opowieści możemy wynieść wiele nauki i wskazówek, które okazują się przydatne w naszym codziennym życiu. Drugi powód, i chyba najważniejszy, to ukazanie nam, że każdy z nas jest różny. I w związku z tym, każdemu z nas należy się taki sam szacunek. Nie można z nikogo szydzić czy wyśmiewać się tylko dlatego, że się od nas różni lub nie zachowuje się tak samo jak my. Może okazać się, że ta różnorodność jest atutem, dlatego tym bardziej powinniśmy doceniać i wspierać takie osoby. One nie potrzebują złośliwości oraz ironii czy łaski. Najlepsze co możemy i powinniśmy im dać, to wsparcie, dobre słowo, pomoc, uśmiech i trochę uwagi. To niby banalne rzeczy, a znaczą tak wiele. Osoby z różnego rodzaju niepełnosprawnościami uczą nas także innego postrzegania świata. Ukazują nam, z czego należy się cieszyć i jak korzystać z każdego dnia. Jestem przekonana, że gdybyśmy znaleźli się na ich miejscu, również staralibyśmy się za wszelką cenę pokazać, że mimo wielu przeciwności, radzimy sobie i jesteśmy równie wartościowymi ludźmi, co osoby zdrowe. Dlatego absolutnie nie należy nikogo przekreślać. Historia ta bawi, ale przede wszystkim uczy. Uwielbiam książeczki, które niosą ze sobą ważne przesłanie. Poza elementami magicznymi, mamy tutaj ukazaną prawdziwą przyjaźń oraz pomoc ze strony kogoś, kogo zupełnie o to nie podejrzewaliśmy. Kim jest ta osoba? Tego możecie dowiedzieć się sami :) Jestem przekonana, że ta opowieść przypadnie do gustu waszym pociechom. Jeśli szukacie interesującej lektury dla waszego dziecka, chcecie przekazać mu ciekawe wartości i wasze synowie/córki lubi przeżywać niesamowite przygody, to "Sanatorium cudów" nada się do tego idealnie. :) Warto ❤️ Bardzo dziękuję Autorce za zaufanie i za możliwość patronatu tej wspaniałej historii. Polecam i przyznaję 10 ⭐ ⭐ ⭐ ⭐ ⭐ ⭐ ⭐ ⭐ ⭐ ⭐/10 punktów 😀 📖

💬Książka jest stworzona z myślą o najmłodszych: 🌿ma piękne, kolorowe rozkładówki, które przyciągają wzrok, 🌿twarde, zaokrąglone strony, bezpieczne dla małych rączek 🌿tekst - rytmiczny, kojący, który pozwala się odprężyć i wspólnie podążać ku spokojnemu odpoczynkowi. U nas "Ada nie chce spać" rozgośćiła się na dobre i myślę, że będzie nam towarzyszyć jeszcze przez wiele lat, bo jest to historia, z której się "nie wyrasta", a która może być spokojnym akcentem na koniec energicznego dnia. Polecamy (nie tylko Adom😅)

Kolejna świetna książeczka dla dzieci od Pana Marka. Pozycja dostarcza najmłodszym informacji o różnych zwierzętach żyjących pod wodą jak np. o wielorybie, meduzie, ośmiornicy. Posiada dosyć spore litery, także bez problemu dziecko będzie mogło na niej uczyć się czytać, do tego zawiera śliczne ilustracje, na które dziecko na pewno zwróci uwagę. Polecam. ❤

Czujne spojrzenie żółtych, tygrysich oczu hipnotyzuje i wprowadza aurę zagrożenia, ale i tajemniczości. Skąpana w soczystej zieleni kraina wydaje się wołać „przyjdź do mnie”. I oczarowany magią obezwładniającej estetyki czytelnik wchodzi w magicznie oniryczny świat wyobraźni Rocha Urbaniaka. Świat majestatyczny i tak nieskazitelnie piękny, iż zapiera dech, pochłania bez reszty… Słowo po słowie, z każdym dotykiem pędzla na odurzających szczegółami ilustracjach rodzi się magia, która unosząc się i wirując wokół przenosi do innego świata – zachwycającego, przedziwnego, równie przepięknego, co przerażającego. Na końcu tego świata leży Najdalsza Zatoka, w której pewnej gwieździstej nocy skrzyżowały się drogi dwóch indywiduów – mistrza fletu Ariego i Tygrysa. Niespodziewanie muzyczna dusza Ariego obudziła uśpioną w niebieskim sklepieniu bestię. Lecz strach i groza szybko przerodziła się w chęć pomocy w odnalezieniu domu Tygrysa i ustalenia jego tożsamości. „Zaklinacz tygrysów” to tonąca w magii baśń – opowieść drogi prowadzącej nie tylko przez malownicze, zaskakujące światy zamieszkujące przez również niezwykłych mieszkańców, to też opowieść o poszukiwaniu prawdy o sobie i tym, jak ważne jest, aby wiedzieć skąd pochodzimy i kim jesteśmy. Autor wplótł w fabułę również bolesną prawdę o ludzkiej zachłanności i jej niszczycielskiej sile, opowiedział o zatwardziałości, która hamuje przed zmianą i nie dopuszcza argumentów innych, wspomniał w końcu i o wytrwałości w dążeniu do celu, nawet gdy wydaje się on nierealny. W snutej opowieści otwiera serca i umysły melodiami wygrywanym przez Ariego, w książce robi to poprzez swoje artystyczne wizje opisywanego świata – zlepione z milionów szczegółów, monumentalne i zdumiewające. To malarskie arcydzieła są tym, co jest największą wartością książki Rocha Urbaniaka. Jednak nie sposób odmówić mu wszechstronnego talentu, bo klimat jaki wyczarowuje już w pierwszych zdaniach jest tak niepowtarzalny i głęboki, że trudno nie wyruszyć w podróż z flecistą i tygrysem. Spektakularnie piękna, tajemnicza, mądra i czerpiąca z nurtu fantasty, to co najlepsze. Zajrzyjcie do jej środka, a przepadniecie.

Dzisiaj chcę wspomnieć o książce nieco z innego gatunku, która przeznaczona jest zdecydowanie dla najmłodszych czytelników. Zapewniam, że wszędzie robi furorę, zwłaszcza u uroczej córeczki mojej kuzynki, która pokochała tą pozycje od pierwszego wejrzenia i stała się jej ulubioną lekturą. Mimo, że Fela jeszcze nie potrafi sama czytać, to sama sięga po dwunastostronicową książeczkę "Piętra lasu" i sadowiąc się na kolanach mamy, prosi o jej czytanie. Muszę przyznać, że wszystkie dzieła autora trafiły ode mnie właśnie do tej małej pasjonatki literatury dziecięcej, gdyż uwielbia ona bogate i przepiękne ilustracje, grube, sztywne stronice wykonane z dobrej jakości papieru oraz mądrą treść, która nie tylko bawi, ale także uczy i pobudza umysł dziecka. Pan Marek Marcinowski naprawdę w przystępny sposób przybliża swym małym odbiorcom las i jego tajemnice w formie zabawnych rymowanek i zagadek. Moja kuzynka jest zmuszana czytać Felicji tą lekturę kilka razy dziennie. Dziewczynka z zapałem pokazuje paluszkiem szczegóły na obrazkach i zadaje ogrom pytań. Najbardziej zachwyca się zwierzątkami i piszczy widząc pająka. Sama nieraz zasiada w kąciku na dywanie i z przejęciem przegląda stronice, opowiadając coś półgłosem oraz próbując czytać po swojemu. Dlatego śmiało mogę polecić to dzieło i waszym pociechom. Uważam, że warto zaszczepić w naszych milusińskich miłość do czytania jak i poznawania świata oraz uczenia się właśnie z takich książek. Jak wiadomo najlepiej robić to jak najwcześniej, gdy dziecko chłonie wiedzę niczym gąbka. Myślę, że mądre i wartościowe pozycje sprawdzą się idealnie. Jeśli potrzebujecie prezentu to "Piętra lasu" nadają się doskonale i na pewno ucieszą obdarowanego.

„Gdy babcia zapomina…” to ciepła opowieść o babci i jej wnukach. Starsza pani już wiele rzeczy zapomina. Nie pamięta jak ma na imię, nie pamięta wnuków i jak się gra w ich ulubione gry. Zapomina gdzie schowała klucze taty. Za to wnuki mają wiele wspomnień. O ogrodzie, wspinaczkach na jabłoń, o niebieskim samochodzie babci. I chociaż ukochana babcia już tego nie pamięta, to oni nadal kochają ją i tworzą nowe, wspólne wspomnienia. Książka na pewno potrafi wzruszyć. Ukazuje jak piękne są relacje w rodzinie. Nawet gdy człowiek starzeje się lub zapadnie na chorobę i zapomina o wielu rzeczach. Wspomnienia wnuków o wspólnie spędzonym czasie są piękne i tego nikt nikomu nie odbierze. Jest to książka o przemijaniu i skłania do refleksji nad tym co nasz może czekać w przyszłości. Jest jedną z tych książek, które chociaż przeznaczone są dla dzieci to dorosły będzie umiał w nich znaleźć wiele wartości. Książeczka posiada nie tylko ciepłą i wzruszającą opowieść, ale również przepiękne, pastelowe ilustracje, które pobudzają wyobraźnie. W pełni oddają więź wnuków z babcią. I akceptację tego, że człowiek z biegiem lat zmienia się. Ale to nic, że nie pamięta. Najważniejsze jest, że jest z nami.

Rozsądne dbanie o planetę wymaga rozwagi, empatii i wrażliwości. W całym pędzie chronienia przyrody nie możemy zapominać o potrzebach innych i nie zatracać się w swoich wyobrażeniach. Skrajności zawsze kogoś krzywdzą. Zachowaniu umiaru bywa trudne, bo skąd mamy wiedzieć, kiedy i w jaki sposób przeholowaliśmy. Sama zmiana nawyków też jest problematyczna. A jeszcze przekonanie do tego otoczenia i umiejętność pogodzenia się z tym, że jako krzewiciele właściwych postaw możemy usłyszeć, że postępujemy nieekologicznie. Czy w świecie nadmiaru, konsumpcji i wyrzucania milionów ton dobrych rzeczy przez korporacje, aby napędzać zyski ma sens? Jak przekonać otoczenie do zmiany? Jak kształtować rynek, aby to nie zyski były najważniejsze tylko dobro planety? Czy przeludnienie Ziemi jest dobre? Czy rodzenie dzieci ma sens? Te pytania nasuną się czytelnikom książki Ewy Nowak „Jagna i ekowyzwania”. I zapewniam Was, że nie ma tu gotowych odpowiedzi. Te musicie znaleźć sami, przemyśleć różne sytuacje, zastanowić się, co wy w określonej sytuacji byście zrobili. Do opowieści wchodzimy, kiedy w domu Jagny Lech-Leśniewicz przygotowywane jest śniadanie i toczy się ożywiona dyskusja między rodzicami. Tata, pod wpływem nowego wychowawcy córki, próbuje prowadzić w domu zmiany. Mama jest sceptyczna. Jagna także nie należy do entuzjastek ekologii. Cieszą ją kolejne takie same czapy, zabawki i uwielbia zużywać dużo wody oraz prądu. Poza tym nie jest przekonana do tego czy noszenie materialnej torby oraz sprzątanie po kimś śmieci z trawników może pomóc planecie. Za to odczuła, że te wszystkie akcje związane ze dbaniem o środowisko doprowadziły do sytuacji, w której jej rówieśnicy się z niej śmieją. A wszystko przez to, że tata był zbyt blisko pana Burzy, kiedy z nim rozmawiał. Wściekła na otoczenie nie zamierza niczego zmieniać. Zwłaszcza, że uczenie się nowych nawyków jest problematyczne, czasochłonne, wymaga zaangażowania. Jednak wychowawca klasy się nie poddaje. Powoli i systematycznie przybliża kolejne sposoby dbania o planetę. Pan Burza organizuje kolejne akcje: szycie toreb, pogadanki, wyzwania ekologiczne, a nawet szerzenie wiedzy wśród przedszkolaków. Przełom w życiu zbuntowanej Jagny sceptycznie podchodzącej do „ekopierdolet” następuje, kiedy w czasie świąt Bożego Narodzenia odkrywa tajemnicę swojego kolegi z klasy. Wtedy zaczyna się starać, dokładać kolejne cegiełki dla dobra świata. Jaki Jagna ma cel? Dlaczego tak bardzo zależy jej na przyjaźni z Tymkiem? Ewa Nowak wykreowała energiczną i żywiołową bohaterkę mającą fantastycznych rodziców: mamę pilotkę, tatę położnika. Reszta rodziny także jest interesująca: mająca bzika na punkcie ekologii ciocia Asizna jest prezeską, a wujek Artur konstruuje ekologiczne roboty. Ich syn także ma zacięcie naukowe i ekologiczne. Do tego adoptują psa ze schroniska. Dziadek jako przedstawiciel starszego pokolenia hołduje konsumpcjonizmowi, bo - jak twierdzi – ekologiczny to on już był w dzieciństwie i młodości. To właśnie za jego sprawą Jagna uzmysławia sobie, że nie naprawia rzeczy tylko kupuje kolejny model, nie oddaje potrzebującym zabawek i książek tylko trzyma je w pudłach. Rodziną staje się też Tymek – kolega, który ma niewiele. Poza tym dziewczyna przekona się, że nawet tak sceptyczna osoba jak dziadek może wiele rzeczy zaakceptować i pokochać tych, którzy dołączają do ich rodziny. Pisarka w „Jagnie i ekowyzwaniach” poruszyła ważny problem dbania o innych, odpowiedzialności za nich, tworzenia domu i dawania szans. Do tego pojawia się problem typowych dziecięcych dolegliwości, na które rodzice bohaterki mają wiele sposobów. Akcja toczy się jesienią i zimą, dzięki czemu mamy tu troszkę klimatu z kolorowymi liśćmi i choinkami w tle. Książki o ekologii zwykle są nudne, opowiadają o prawidłowych wzorcach. Tu tego nie ma. Bohaterzy pełni są wad, żywiołowi, uparci i niesamowicie pomysłowi. Połączenie tego z młodym wiekiem może przynieść wybuchową mieszankę: będziemy się śmiać, wkurzać i wzruszać, a czasami zwyczajnie frustrować. I kiedy wyda nam się, że już wszystko wiemy i Jagna utarła znajomemu łobuzowi nosa odkryjemy zostaniemy totalnie zaskoczeni. I to tak pozytywnie. Samo przesłanie tej opowieści jest tu piękne: małymi gestami możemy zmieniać świat. Jeśli nie cały to chociaż ten wycinek, który znajduje się w zasięgu naszego wzroku. „Jagna i ekowyzwania” to fantastyczna opowieść. Fantastycznie czytało nam się ją na spacerach. Przez tekst po prostu płynęłyśmy. Równie cudowna jest tom drugi, czyli „Jagna i biały wilk”. Zdecydowanie polecam. cytaty: „Niby wszystkie dzieci są nasze, ale jak przychodzi co do czego, to są same cudze? Nie stawiajcie już nigdy nakrycia dla wędrowca, bo wam się nie należy!” „Tylko dla was, dorosłych, to jest takie ważne. A nam pan Burza mówił, że to wielkie koncerny napędzają, żeby chłopcy ubierali się inaczej niż dziewczynki. W ten sposób marnuje się mnóstwo ubrań i zabawek”.

Ja dziwię się dzieciom i młodzieży, że nie czytają książek mając taką świetną literaturę jak ta perełka. “Księgi mroku” zahipnotyzowały mnie tak, że ciężko było mi się od nich oderwać. Po prostu chciałem szybko wiedzieć jak dalej potoczy się fabuła. Autor stworzył horror dla dzieci napisany w sposób dla nich przystępny bez udziwnień i bezsensownej brutalności. Posiada fabułę z dwutorowym przekazem. Z jednej strony mamy opowieść o sile akceptacji i walce z własnymi lękami. Pokazuje, że odmienność nie jest niczym złym i nie trzeba być jak inni. A z drugiej ukazuje refleksje o trudach pisarskiego rzemiosła, oraz kilka cennych wskazówek na temat tworzenia porywających fabuła. Ciekawym zabiegiem jest wplątanie krótkich strasznych opowieści przy jednoczesnym ich omawianiu. Aleks to zagubiony nastolatek o nietypowym hobby (uwielbia horrory). Przez odrzucenie społeczeństwa chce stać się “normalny”. Jest to odzwierciedlenie życia wielu nastolatków. Natasza to typowa wiedźma, która potrzebuje dzieci do swoich celów. Jednocześnie staje się wewnętrznym głosem Aleksa. Jej pomocnica Jasmin pogodzona ze swoim losem przechodzi przemianę pod wpływem wydarzeń. Podobnie jak kot Lenore. Zakończenie jest jednym wielkim zwrotem akcji, które potrafi zarówno nieźle wystraszyć jak i zadziwić. Jedno z lepszych jakie do tej pory przeczytałem w książkach. Mimo iż zakłada się, że to literatura dla dzieci i młodzieży to dorośli też się w niej odnajdą. Szczerze polecam. Aleks chce przestać być dziwakiem i postanawia zniszczyć to co doprowadza go do tego stanu. Swoje straszne opowieści. W tym celu chce zjechać do piwnicy by je spalić. Podczas jazdy windą dochodzi do awarii i wysiada na 4 piętrze. Tam mija mieszkanie, które go przyciąga i wpada w pułapkę. Od teraz będzie musiał za cenę życia pisać straszne historie, które spowodowały jego problemy.

Bardzo ciekawa książka, lekka i przyjemna, idealna przed snem. Syn lat 8, stwierdził, że roboty są super. Bardzo ciekawy podział na 4 rozdzialy na każdą porę roku po jednym. Bardzo nam się podobały ilustracje, a mi się dodatkowo podobał język i konstrukcja zdań, papier i wypukła czcionka. Bardzo polecam.

Jestem naprawdę pozytywnie zaskoczona 🤩 odmiennością historii przedstawionej w tej książce. Jej wyjątkowymi bohaterami, którzy są uroczy każde na swój sposób. Nauką jaka z niej płynie - namową do powtórnego wykorzystywania śmieci, czyli recyklingu. A poza tym płynie z niej takie ciepło i troska jakimi obdarzają się bohaterowie, dbają o siebie nawzajem i po prostu są dla siebie dobrzy. Pomysł na stworzenie "Opowieści ze świetnika" to naprawdę miła odmiana na rynku czytelniczym dla dzieci. Na pewno sięgniemy po drugą część.

Przeurocza książka. Bardzo żałuję, że nie było jej na rynku, kiedy miałam 10-12 lat. Trochę jak Indiana Jones - Maroko, jaskinie, zaginione miasto, tajemnicze mapy i starożytne artefakty, tylko że wszystko to w czysto damskim gronie! Statek piratek ma nie mniej osobowości niż każda z bohaterek, akcja toczy się wartko, a marzenie Aiszy o zobaczeniu całego świata i licznych przygodach sprawia, że bardzo łatwo się z nią utożsamić. Nawet jako zdecydowanie dorosła osoba czytałam książkę z szerokim uśmiechem, a każdej kochającej przygody i podróże młodszej czytelniczce (i czytelnikowi!) polecam zdecydowanie:)