O lepszym życiu. Rozmyślania z psychologią w tle

Niektórzy twierdzą, że dużo tu oczywistości, ale dla mnie te oczywistości były odkrywcze i wiele rzeczy uporządkowały. Bardzo starannie wydana książka: zarówno w warstwie językowej, jak i graficznej. Myślę, że wdrożenie choćby kilku wskazówek (przykładowo: recytuj wiersze, wystawiaj kabarety z przyjaciółmi, ucztuj, pobudzaj zmysły - choćby zamieniając płyn do kąpieli na pachnące mydło w kostce) sprawi, że życie będzie smakować lepiej. Czego życzę sobie i Wam.

Ta książka długo leżała na mojej półce w biblioteczce domowej. Kiedyś czytałam trochę więcej literatury psychologicznej. To, że sięgnęłam właśnie po tę świadczy o potrzebie zmiany i dla takich osób jest właśnie ta książka. Dla tych, którzy czują, że potrzebują coś zmienić, o coś zawalczyć i żyć inaczej. Nie powiem, że ta książka zmieniła moje życie, bo to by było dużo, dużo na wyrost, ale myślę, że finalnie jest dobrym impulsem do tego, żeby wyjść ze schematu, nawyków i przyzwyczajeń. Cennym aspektem książki jest naukowe spojrzenie na mózg i jego sposób działania. To pozwala spojrzeć na siebie i swoje działania trochę pod kątem naukowym, uzasadnionym badaniami i wynikami przeprowadzonych testów. Główną część natomiast zajmuje praktyczny poradnik jak zacząć, jak przejść przez zmianę i jak żyć po zmianie. Trochę męczące jest ciągłe porównywanie i podawanie przykładów w odniesieniu do objadania się i palenia papierosów, ale rozumiem, że autorce najłatwiej było posiłkować się takimi właśnie nałogami i mechanizmami niezdrowych nawyków. Ważne jest to aby w tych właśnie przykładach zauważyć te procesy, z którymi my się borykamy i przenieść je na własne podwórko. Finalnie dobra książka, choc pewnie jedna z wielu na temat zmian w życiu. Jedno jest pewne - książka to tylko impuls, "pomocnik". Sukces przejścia przez zmianę zależy tylko od nas i naszego nastawienia.

Sympatyczna, choć nie odkrywcza pozycja dla każdego, kto chciałby podciągnąć swój angielski. Autor starał się wychwycić nie tylko powtarzające się błędy, ale i wskazać ich przyczyny, w większości wynikające z „kalkowania” konstrukcji znanych z języka polskiego. I trzeba przyznać, że uzbierał ich całkiem sporo, w dodatku nie wszystkie są oczywiste nawet dla tych, którzy obcują z angielskim na co dzień.

Wcześniej za bardzo nie interesowała mnie medytacja, teraz wręcz przeciwnie. Autor w prosty sposób przedstawia nam coś co każdy wie, ale z tego nie korzysta. Być może przedstawiony tu sposób na życie wydaje się egoistyczny, ale jakby się przyjrzeć tak po prostu zwyczajnie w sedno sprawy, to być może właśnie to jest problemem że człowiek za bardzo się skupia na innych na całym otoczeniu, a zapomina o samym sobie. Życie mija szybko a my ciągle biegniemy coraz to szybciej, czasem naprawdę warto sobie odpuścić i żyć.

Nie lubimy mówić o problemach. Na pewno nie o swoich. Wolimy problemy innych ludzi, nowinki „ze świata”, sensacyjne tytuły z okładek kolorowych magazynów. Ciężko nam się przyznać przed kimkolwiek, że coś nam nie wyszło, że zdrowie, praca, relacje rodzinne szwankują. Ba, jakże często przyznać nam się do tego nawet przed samymi sobą. Nieprzepracowane problemy, konflikty, bolesne przeżycia z przeszłości, trudny czas teraźniejszy – to wszystko „odkłada się” w nas z tygodnia na tydzień, miesiącami, latami, z czasem uwierając coraz mocniej. Nie potrafimy również rozmawiać. W dobie Internetu, przelotnych znajomości i polubień na portalach społecznościowych zatraciliśmy umiejętność rozmowy twarzą w twarz, proszenia o pomoc najbliższych, a nawet napotkane na swojej ścieżce osoby, które nierzadko próbują wyciągnąć do nas pomocną dłoń. A gdy już ktoś spojrzy na nas uważniej, boimy się konfrontacji z własnymi demonami, boimy się, że ktoś zauważył coś, co podskórnie i nas od dawna boli. Wtedy kluczymy, szepczemy pod nosem. Przedstawiana dzisiaj książka poraziła mnie swoją niesamowitą prostotą, jasnym przekazem i jakąś taką paradoksalną radością i nadzieją w pisaniu o swoim cierpieniu. Autorka pisze o codzienności i kłodach rzucanym przez życie pod nogi jak o czymś w pewnym okresie życia stałym, wiadomym - co najprawdopodobniej wcześniej czy później musi doprowadzić do tragedii i zamętu w życiu, ale także nieuchronnej zmiany – i to jest najjaśniejszy punkt tej książki. Pani Agata Komorowska otwiera nam oczy na jedną, istotną prawdę w życiu – nie jesteśmy robotami, mamy prawo do bólu, chorób, rozstań, depresji, nieradzenia sobie z dziećmi, partnerem, z codziennością. Bo takie jest życie, tak po prostu jest i nikogo to w pewnym momencie życia nie ominie. Autorka, jako samotna matka czwórki dzieci, w tym niepełnosprawnego synka, jest dla mnie siłaczką, wzorem, osobą, o której myślę zawsze, gdy wydaje mi się, że już dalej nie pójdę, nic nie osiągnę. Życie to nieustanna zmiana, jak rzeka, gdzie wszystko przepływa a nic nie zatrzymuje się na stałe, no może na krótką chwilkę. Podoba mi się to, że Komorowska, chociaż chciałaby się pozbyć tej duchowej męki i trudów codzienności (co jest wiadome – szczęście, pieniądze, wielka miłość, brak stresu, zdolne dzieci, cudownie ułożony pies! Kto o tym nie marzy?), jednak mierzy się z nią. Mierzy się z życiem, siłuje z własnymi słabościami – przestawia wektor na jasną stronę i przekonuje z wielką czułością i zaangażowaniem swoich czytelników, że tak, optymizm to mimo wszystko wybór – oczywiście wypracowany z mozołem, ale jednak wciąż wybór. Zastosowania nie ma tutaj ta banalna prawa, w myśl której doceniamy coś dopiero wtedy, gdy to utracimy. Nie! Właśnie dlatego, że utraciliśmy, otwiera się przed nami nowe, na początku nieznane, ale ostatecznie gdy spojrzymy po czasie wstecz - okaże się, że było warto. Oczywiście, jeśli damy sobie na to przyzwolenie i także o tym jest ta książka, a autorka jak dobry przyjaciel przytula nas swoimi słowami do serca. Jej historia może, a pewnie często już jest, także naszą, musimy się do tego tylko przyznać. Jeśli możemy coś wybrać, to już jesteśmy na wygranej pozycji, jesteśmy panami swojego losu. Będąc w „najczarniejszej dziurze”, wciąż mamy wybór, możemy podjąć decyzję, że chcemy się z niej wygrzebać na powierzchnię i wystawić twarz do słońca. Brzmi banalnie, cukierkowo, ale nie będzie tak słodko i prosto – przez ten proces przeprowadza nas autorka umiejętnie, spokojnie i stopniowo, ale nie obiecuje od razu "złotych gór" i jest to uczciwe podejście do tematu. Książkę można przeczytać za jednym zamachem, ale polecam raczej zaglądanie do poszczególnych rozdziałów i w odpowiedzi na pytanie „Po co tutaj jesteś?” czerpanie z mądrości kobiety doświadczonej. Co ważne dla mnie, jako czytelnika, w zalewie setek poradników, książek uczących nas „jak żyć”, „co jeść”, „z kim się spotykać”, etc. konkretnie i rzetelne, bez żadnego wodolejstwa zostaniemy tutaj poprowadzeni przez znane ludzkości problemy i tamy, hamujące nasz rozwój i codzienne zmagania. Nauczymy się walki nie walcząc, siły nie siłując się, nauczymy się wyjścia z butów biednych, niekochanych i opuszczonych przez świat istotek. Co sobie nie wymarudzimy to sobie "wyszczęśliwimy" 🙂 Krok po kroku, na przykładzie autorki, poznamy zasadę pozytywnego przyciągania zdarzeń, przychylnych nam ludzi, co z czasem, wierzę za autorką, wejdzie nam po prostu w krew. U Komorowskiej jest nadzieja i jest rozwiązanie, naprawdę dla każdego. Doskonałe studium ludzkiej kondycji psychicznej, wewnętrznej walki z samą sobą, gdy na zwycięstwo szans brak. Mimo, że będzie i pot, i łzy, i czasem zwątpienie (bo wszyscy jesteśmy tylko ludźmi!), jedno wysuwa się na plan pierwszy - jakaś walka, jednak podejmowana i kontynuowana, byle nie stanąć w miejscu, by wreszcie przynieść nam wytchnienie, wygrane życie. Pesymizm zamieniony w optymizm – rewelacyjne! Motywacja, ukojenie i „balsam dla zbolałego serca” dla wszystkich, niezależnie od płci, wieku oraz miejsca w życiu, w którym się obecnie znajdujemy... RECENZJA JEST MOIM AUTORSKIM TEKSTEM. ZAKAZ KOPIOWANIA, POWIELANIA I WYKORZYSTYWANIA CAŁOŚCI LUB CZĘŚCI PUBLIKACJI, BEZ MOJEJ WCZEŚNIEJSZEJ ZGODY. WSZYSTKIE RECENZJE POCHODZĄ ZE STRONY, NA KTÓRĄ ZAPRASZAM: https://www.facebook.com/TatraLang/

Jeden z najlepszych poradników od zero waste jaki czytałam (a kilka już przeczytałam). Świetnie odnosi się do realiów polskich, choć przyznaję, że bardziej do dużych miast chyba, gdzie bywają np. lodówki foodsharing. Tymniemniej autorka porusza po pierwsze bardzo szeroki zakres - od ciuchów, jedzenia, po rzeczy typu "przydasie", a po drugie - w każdym rozdziale podaje notki pozwalające zastanowić się nad tym, jak osobiście coś wykorzystujemy oraz porady, w jaki sposób polepszyć jakość życia i planety. Najlepsze są jednak przykłady z życia (autorki lub zaprzyjaźnionych osób, z którymi jest kilka wywiadów) oraz przejrzyste podejście, że nie ze wszystkim nam się uda, co autorka sama stwierdza na własnym doświadczeniu, ale to nie oznacza, że nie trzeba próbować :). Świetna książka, niedługa i atrakcyjna wizualnie, z której wiele rzeczy skopiuję do swoich nowych nawyków i każdemu będę polecać tę autorkę.

Jak zostać kobietą asertywną? Wiele z nas zadaje sobie to pytanie, zwłaszcza po kolejnej przykrej dla nas sytuacji, kiedy ktoś w życiu rodzinnym, zawodowym lub społecznym nie poszanował naszych granic. A my nie wiedziałyśmy, jak na to zareagować. W łączonej recenzji dwóch książek o tytule „Kobieta Asertywna” przedstawiam zarówno tę autorstwa Kamili Rowińskiej, jak i amerykańskich autorek Stanlee Phelps i Nancy Austin: https://babkazzasadami.pl/kobieta-asertywna-czyli-jaka/ Celem tej recenzji nie jest jednak wybranie lepszej publikacji. Uważam, że obie książki wspaniale się dopełniają tworząc razem kompletny trening asertywności dla kobiet. „Kobieta Asertywna” Kamili Rowińskiej umiejętnie tłumaczy meandry asertywności w sytuacjach relacji z bliskimi, a także w realiach świata pracy. Przytacza konkretne przykłady sytuacji z życia proponując rozwiązanie problemów poprzez zastosowanie komunikacji asertywnej. Z kolei największym atutem książki „Kobieta Asertywna” Stanlee Phelps i Nancy Austin jest poruszanie zagadnień asertywności połączone z licznymi ćwiczeniami do rozwiązania i stawianiem pytań do samodzielnej refleksji. To książka-towarzyszka dla każdej kobiety, która chce wypłynąć na szerokie wody życiowej asertywności.

Od czasu do czasu lubię się na nowo zainspirować, chociaż właściwie to w momencie czytania już skończyłem pewien poważny przegląd stanu posiadania ;) ale mimo to, lubię poczytać coś w tej tematyce. I ja może nie liczę na jakieś super-odkrywcze informacje ale tu naprawdę nie ma nic nowego... to jest dla początkujących, bardzo początkujących i raczej dla Amerykanów ;) Książkę przesłuchałem w końcu na przyspieszeniu x1,9 bo inaczej to mi tak wolno i monotonnie brzmiała, że ciężko było wytrzymać. Autor proponuje sprzątanie pomieszczeniami - to może być dobre jeśli to nie jest czyjeś pierwsze poważne odgracanie, bo jak jest, to jednak dużo lepiej sprawdzi się metoda Marie Kondo, czyli sprzątanie kategoriami. Nie przekonuje mnie też zupełnie kolejność jaką proponuje autor, niby to ma być rosnący poziom trudności ale: 1. salon i pokój dzienny 2. sypialnia i pozostałe pokoje 3. szafy ubraniowe 4. łazienki i pralnia 5. kuchnia i jadalnia 6. gabinet 7. przechowalnie, pokój z zabawkami, pracownia 8. garaż i ogród - pomijając już fakt, że większość ludzi nie ma tak dużych domów i osobno jakichś gabinetów i pracowni, to żaden pokój nie wydaje mi się najlepszy na start - zacząłbym od łazienki i kuchni, bo tam najmniej będzie sentymentów. Natomiast znalazło się coś ciekawego w książce: "Obecnie 12% światowej populacji zamieszkującej Amerykę Północną i Europę Zachodnią przekłada się na 60% wydatków na prywatną konsumpcję, podczas gdy 1/3 mieszkańców Azji Południowej i Subsaharyjskiej Afryki przekłada się na jedyne 3,2% wydatków." - daje do myślenia... "W minimalistycznym domu każdy przedmiot ma swój dom. Niektóre z nich żyją w garażu, inne w piwnicy w szafie ubraniowej albo w szufladzie kuchennej." - to milutkie, "rzeczy żyją" - podoba mi się, bardzo w moim stylu :D Podsumowując: ani zła ani dobra. Raczej dla początkujących. Albo dla mega-zaawansowanych którzy przeczytali już wszystko inne w tej tematyce i nadal nie mają dość ;) (słuchana: 22-28.08.2025) 3/5 [6/10]

"ROZMYŚLNIK" autorstwa Pana Jacka Walkiewicza tak mnie wciągnął, że podczas obowiązków domowych przełączyłam się na audiobooka żeby kontynuować. Część ROZMYŚLNIKA przeczytałam zatem w fotelu z kawą i ołówkiem w dłoni, a część odsłuchałam gotując obiad. Czy miało to dla mnie jakieś znaczenie w odbiorze treści? Otóż nie - tak bardzo lubię słuchać lub czytać teksty Pana Jacka Walkiewcza, że forma zdobywania wiedzy od niego nie ma już znaczenia - liczy się tylko TREŚĆ. Mogę opisać każdy rozdział z tej książki i dodać jakie wrażenie na mnie zrobił, ale napisze tylko o jednym. Rozdział nr 16 "Zmień swoje słownictwo" Dlaczego ten tak bardzo utkwił mi w głowie? Od jakiegoś czas promuję dewizę i wszystkich uczulam, że ❤️"SŁOWA MAJĄ MOC"❤️ W tym rozdziale Pan Jacek właśnie przekazuje idę tej słownej mocy, cyt.: „Słowa służą mi nie tylko do komunikacji ze światem, ale przede wszystkim do komunikacji z samym sobą.” Warto być świadomym mocy słów, nawet tych wypowiadanych w myślach w rozmowie z samym sobą. Rozmyślnik ten służy rozmyślaniu, zatem nie będę tutaj Wam go streszczać, ale polecam UWADZE tę wyjątkową pozycję. Mam ogromną przyjemność czytać czy słuchać słowa Pana Jacka już jakiś czas i za każdym razem otwierają one w moje głowie coś NOWEGO. Poprzednia biała styczniowa książka zostawiła we mnie motto na ten rok - Autentyczność. Rozmyślnik Pana Jacka Walkiewicza obudził we mnie nowe motto, które dodaje do autentyczności, a jest to "CHCĘ i NIECHCĘ" Zabieram to zatem ze sobą i idę w ten Nowy 2026 rok. A Wy lubicie rozmyślać? Rozmawiać z samym sobą? Pozdrawiam Zaczytana Joana

Bardzo dobre studium autora o psychopatach, choć wiele z informacji znam już z poprzednich jego książek. Dowiedziałam się oczywiście wielu przydatnych rzeczy, na pewno będę do tej pozycji jeszcze niejednokrotnie wracać. Bardzo szybko mi się tę lekturę czytało, jest napisana przystępnym językiem. Dla mnie najbardziej wartościowe były rozdziały mówiące o tym po jakich cechach poznać psychopatę i jak może on wpływać na poszczególne typy osobowości.

Bardzo trafne i mądre porady, w ciekawy sposób podane. Oczywiście, nie wszystkim zaprezentowanym przez autorkę teoriom ufam na 100% (np. zachęta do częstego jedzenia ryb, które jak wiadomo są bogate w rtęć), ale na ogół większość ma sens i sama wiem po sobie, że działają... Niemniej z czystym sumieniem polecam przeczytać ten poradnik. Choć muszę przyznać, że ma on jedną, wielką wadę - jest przeznaczony wyłącznie dla osób, które zarabiają co najmniej powyżej średniej krajowej...Niestety, nawet jeżeli wszystkie porady uczynią z nas okazy zdrowia, to niewiele osób może sobie na nie pozwolić.. To smutne, bo przeciętnego, uczciwego zjadacza chleba stać jedynie -no właśnie - na białe, sklepowe pieczywo...Ehhh

Tym razem zapraszam do zupełnie innej lektury niż zwykle. Nie jest to książeczka dla przyjemności, ale raczej poradnik, który może pomóc radzić sobie ze stresem i zmartwieniami. Powiedziałabym, że jest to kompleksowy informator o tym co najważniejsze w kwestii zmartwień i stresu.

Słuchałam sobie jako audiobooka w pracy i udało mi się stworzyć przy nim dobre notatki, które umożliwiły mi przeorganizowanie swoich wydatków. Przyjemna dla osób, które dopiero zaczynają przygodę z oszczędzaniem i planowaniem swojego budżetu i nie mają specjalistycznej wiedzy na ten temat. Autor podaje bardzo wiele źródeł, jako uzupełnienie swoich słów i jest to niezwykle przydatne dla osób, które chcą się zagłębić w temat, ale także ułatwienie dla osób, które wolą zostać przy podstawach.

To pierwsza książka związana z filozofią jogii, jaką przeczytałam - dopiero więc zaczynam zapoznawać się z tematem i moja ocena jest od tego też uzależniona. Nie wszystko w książce mi się podobało, zdecydowanie jest mocno subiektywna, nie ze wszystkim więc jestem w stanie się zgodzić, dodatkowo niektóre przykłady powinny mieć trigger warningi. Nie mniej jednak mamy tu dużo konkretów, wyjaśnionych w sposób prosty i przystępny, dzięki czemu łatwiej zrozumieć kolejne jamy i nijamy i poukładać sobie tą wiedzę w głowie. Na pewno skłania do pewnej refleksji i to myślę, jest również dużą wartością tej książki.

Wystąpienia publiczne co prawda mi (póki co) nie grożą, ale mając okazję zapoznać się z poradami doświadczonej osoby nie wahałem się ani chwili. Strzał w dziesiątkę. Książka to samo mięso, mnóstwo konkretów, bardzo przydatne, szczegółowe informacje dotyczące niemal każdego aspektu stania na scenie i relacji z publicznością. Niektóre z tych rzeczy można też odnieść nie tylko do wystąpień publicznych, ale też sytuacji kiedy "publiczność" jest jednoosobowa. Jeżeli kiedykolwiek będę zmuszony stanąć przed dużą grupą ludzi i powiedzieć więcej niż jedno zdanie - na pewno powrócę i jeszcze raz przeczytam, przeanalizuję i wdrożę. Warto!

Z książki można wynieść i wartościowe porady ale zdecydowanie trzeba do niej podejść z dystansem... Wiele uproszczeń, trochę stereotypów. Wydaje mi się, że psycholog nie powinien się ograniczać myśleniem "kobiety są takie, a mężczyźni tacy, kropka". Książka napisana bardzo prostym językiem, na prostych przerysowanych przykładach, co może być plusem bo ułatwia zrozumienie opornym/początkującym w temacie. Czyta się lekko i szybko, także ogólnie można przeczytać, natomiast jeśli ktoś jest doświadczony w temacie, to nie polecam, nie dowie się niczego nowego. Poruszonych jest też dużo tematów, ale każdy dość powierzchownie.

Świetna! Bardzo motywuje. Napisana zrozumiale i zaopatrzona w ciekawe ćwiczenia. Będę po nią sięgać jeszcze wielokrotnie. Doszłam do momentu kiedy chcę zadbać o swoje zdrowie i sprawia mi to frajdę bo widzę niesamowite rezultaty. Polecam wszystkim także tym, którzy nie borykają się z nadwagą.

Bardzo krótka, prosta książeczka (co w sumie pasuje do tytułu :D ) ze wskazówkami. Raczej nic odkrywczego, zwłaszcza dla ludzi, którzy siedzą w podobnej tematyce, ale szybko się czyta i zawsze to miło taką przeczytać, nawet po raz kolejny ;) Niewiele więcej mam do powiedzenia, ale odniosę się do trzech cytatów: "Kiedy coś się psuje, napraw to, a gdy zrobi się bałagan, posprzątaj." - to sobie chcę wziąć do serca. Bo póki co miałem raczej nastawienie: kiedy coś się psuje, odwlekaj naprawę aż zepsuje się bardziej/więcej rzeczy, to wtedy załatwisz to za jednym zamachem :D Ale chyba psujące się rzeczy się przyciągają, więc może to nie jest najlepsze nastawienie ;) "Traktuj swoje rzeczy tak, jakby były częścią ciebie. (...) Używaj tych samych rzeczy przez lata, a będziesz zadowolony z czasu spędzonego z nimi. Pamiętaj o tym, co cię z nimi łączy. Traktuj ludzi i przedmioty jak samego siebie." - a to podoba mi się i rezonuje ze mną :P "Największe szczęście odnajdujemy w naturalnym porządku rzeczy. Pewien kupiec świętujący narodziny wnuka poprosił kiedyś Ikkyu, mnicha zen słynącego z poczucia humoru, o napisanie stosownych gratulacji. Mistrz zastanowił się chwilę, a następnie napisał: „Rodzic umiera, dziecko umiera, wnuczek umiera”. –  Dlaczego napisałeś coś tak makabrycznego? – zapytał zaskoczony kupiec. Oto co odpowiedział mu Ikkyu: –  Najpierw umiera rodzic, potem dziecko, a  wreszcie wnuczek starzeje się i także odchodzi z tego świata. To naturalny porządek rzeczy. Jeśli twoja rodzina go doświadczy, spotka was największe szczęście. Wszyscy musieli się z tym zgodzić." - zupełnie przypadkowo, ale to najlepszy tekst o godzeniu się ze śmiercią bliskich jaki przeczytałem od dawna, a może kiedykolwiek! (przeczytana/przesłuchana: 16.12.2025) 4/5 [7/10]

Mimo dość słabej oceny tej książki, uważam że można wiele ciekawego z niej wyciągnąć na temat funkcjonowania człowieka w społeczeństwie, głównie na gruncie zdrowia psychicznego. Są tu przytoczone ciekawe badania i przykłady a wszystko to prowadzi do jednego, prostego wniosku: ludzie potrzebują siebie nawzajem i wzajemnego wsparcia i pomocy w praktycznie każdym aspekcie życia. Ale tytuł to faktycznie pomyłka :)

Rachel Hollis napisała tę książkę z zamiarem inspiracji i podniesienia na duchu kobiet. By to uczynić, już na wstępie przyznaje się do bycia bardzo nieperfekcyjną, w jednym ciągu wymienia swoje kompleksy i mankamenty ciała. Rozdział 1 rozpoczyna w trochę szokujący sposób od przyznania się do czegoś bardzo wstydliwego. To wymagało odwagi i dużego dystansu. Ta książka to przede wszystkim autobiografia autorki. Inspirujące zasady są punktowane na końcach rozdziałów. Jest dość różnorodna i może trafić do kobiet w różnych momentach swojego życia. Do kobiet właśnie po rozstaniu lub nieszczęśliwie zakochanych. Do świeżo upieczonych, sfrustrowanych mam. Do wiecznie walczących z dodatkowymi kilogramami. Do "słomianych zapałów". Do niezadowolonych ze swojego życia seksualnego. Do starających się o adopcję. Do kobiet z traumatycznym dzieciństwem. Do chrześcijanek. Do alkoholiczek. Do wytrwałych biegaczek. Chyba każda kobieta znajdzie w Rachel cząstkę siebie i czytając poczuje się sama ze sobą lepiej. Ta książka to jak wysłuchanie zwierzeń przyjaciółki. Choć nie zgadzam się totalnie ze wszystkimi słowami autorki, jak to w życiu, są różnice poglądów. Mimo to pomogły mi wyjść z psychicznego doła i zapaliły światełko w tunelu.