Nowoczesna komedia t. I

Czy słyszeliście kiedykolwiek o polskiej kochance Cesarza Francuzów? Marii Walewskiej, której uroda podobno urzekła Napoleona? Jest to historia, która zdecydowanie ma swój klimat, niepowtarzalny, autentyczny i wyjątkowy. To książka z innej epoki. Nie każdy doceni jej walory, nie każdy wczuje się w sytuację młodej kobiety, którą wydali za mąż za starca, nie każdy doceni ją jako źródło wiedzy o epoce. Inna konwencja, maniery i inne ideały. To głęboko osadzona w ówczesnej rzeczywistości rzecz o powinnościach. Kobiety wobec mężczyzny i Walewskiej wobec Ojczyzny, złożonej na jej ołtarzu. Historia napisana z rozmachem, odrobinę afektowana i patetyczna, ale napisana z wielką wrażliwością rzecz o miłości, patriotyzmie i obowiązkach wobec powyższych. Dużo tu historii, obyczajowości i powinności, ale to też wizerunek kobiety na tle epoki. Wizerunek, którego nie chcielibyśmy dzisiaj powielać ani udostępniać. Kompletnie zależnej od innych. Nie mogącej o sobie decydować. Jej kreacja i obraz budzą sympatię odbiorcy, początkowa niewinność i opór wobec zdrady, wątpliwości i niepewność tylko dodają jej uroku. Jak to było naprawdę? Relacja Marii z bratem także wzbudziła u mnie wiele emocji. Wywołała smutek i zażenowanie. Małżeństwo z magnatem Walewskim, wycofanym juz z życia dworskiego pokazuje ogromną przepaść jaka dzieliła Marię i jej męża. Potem spotkanie z Napoleonem i " pchanie" Marii w ramiona Francuza, a nóż coś " ugra" dla Polski? Czyta sie lekko, pomimo stylizacji i francuskich wtrąceń. Bale, karoce, dwór, intrygi i cała plejada dworzan, polityków, doradców, w tle epoka napoleońska. Jej kwintesencja. Polityczne nadzieje na zmiany względem Polski. Połączenie fikcji literackiej i prawdy historycznej. Warto przeczytać. Dla wielbicielek romansów historycznych! 8/10

Lubicie seriale? Ha! Każdy lubi. Ale cofnijmy się w czasie: wyobraźcie sobie czasy sprzed platform streamingowych. Ok, pójdźmy o krok dalej (telewizja?), jeszcze dalej (radio?), jeszcze mały kroczek: tak, mamy powieści w odcinkach. Jeśli już podróżujemy, to idźmy na całość i przenieśmy się do Wielkiej Brytanii drugiej połowy XIX wieku. W Wasze ręce trafia londyński magazyn ilustrowany Belgravia, w którym za cenę jednego szylinga przeczytacie najnowsze powieści w odcinkach, wiersze i obejrzeć niezwykle realistyczne grawiury nawiązujące do treści. Jest pomiędzy 9 stycznia i 19 grudnia 1878 roku. Siadacie po południu przy kominku, a może jeszcze przy dziennym świetle, by nie psuć oczu i zaczynacie kolejny odcinek Powrotu na wrzosowisko, licząc, że ta historia porwie Was równie mocno, jak poprzednia powieść (Z dala od zgiełku tłumu) wybijającego się na tle innych Wiktorian, Thomasa Hardy’ego. Czy w porywach romantycznych uczuć czujecie się jak Eustachia, błąkająca się niczym duch na wrzosowiskach Egdonu, czy bliżej Wam do pokornej Tomasiny? W skrytości serca kochacie się w przystojnym Damonie, czy prawym, lecz zafarbowanym na czerwono ochrą, którą handluje, Diggorym Vennie? Magazyn trzeba zwrócić za kilka dni do wypożyczalni, ale nie chcecie się z nim rozstać i czytacie odcinek raz jeszcze, by wrył się dobrze w pamięć, a szczegóły intrygi nie wyparowały w nawale prac i obowiązków dnia codziennego. W nadziei na wydanie książkowe, spekulujecie, co autor doda, bo wiadomo, że wersja puszczona do druku jest uładzona, a praktyka taka nazwana od nazwiska Thomasa Bowdlera to bowdlerisation (Thomas Hardy nieraz sięgnie po ten rodzaj mitygowania moralnego swoich bohaterów). Autor określił swoje powieści jako opowiadające o ludziach i środowisku, w którym żyją (novels of character and environment). Utarte przez lata zwyczaje i sposoby myślenia zostają “skażone” nowymi ideami z zewnątrz prowadzącymi do tragedii, a grecki chór złożony z przedstawicieli lokalnej społeczności potęguje przeczucie dramatycznego końca. Co ciekawe, Hardy zaplanował inny koniec dla dwojga swoich bohaterów [uwaga, spojler!]: Tomasina miała pozostać wdową, a Diggory odjechać, zaprzęgając swoje kuce do wozu z ochrą, przez naciski czytelników połączył bohaterów na dobre i na złe.

Kolejna lektura Henrego Jamesa, czytając jego powieści ukułam sobie motto: "Musisz realizować własne cele, bo inaczej zostaniesz zmuszona do realizacji cudzych celów. ...a tam już może nie być miejsca dla ciebie.". Lekka powieść o zawiłości relacji między najbliższymi sobie ludźmi, bardzo pouczająca.

"A czas wciąż idzie naprzód - Big Ben wieści nielitościwie jego zwycięski marsz: bezrobocie wzrasta, handel upada, kryzys przemysłowy narasta i dojrzewa, nadziei - coraz mniej!" W tych trudnych dla wielu ludzi czasach lat dwudziestych w Anglii, znani czytelnikom z poprzedniej części "Nowoczesnej komedii" oraz z "Sagi rodu Forsyte'ów" bohaterowie będą żyli, ale dla nich nie będzie to zły czas pod względem materialnym. W ich życiu wiele się wydarzy i przeżyją chwile niepokojów, smutku, radości. Pojawią się nowi, świetnie wykreowani przez autora i wprowadzeni do fabuły bohaterowie, którzy w żywotach Soamesa, Fleur lub Michała namieszają pozytywnie lub negatywnie. Zrobi się jeszcze ciekawiej niż w tomie pierwszym. Tom drugi "Nowoczesnej komedii" składa się z tzw. "Interludium" pt. "Milczące zaloty" oraz Księgi II pt. "Srebrna łyżka". Księga podzielona została na trzy części (z części trzeciej pochodzi cytat rozpoczynający tę opinie), a każda z części składa się numerowanych i posiadających własne tytuły rozdziałów (czternastu - część pierwsza lub z dwunastu - części druga i trzecia). Czy był tu jakiś rozdział słabszy, nudniejszy, bardziej niedopracowany? Nie, zdecydowanie takiego nie mogę wskazać, każdy z rozdziałów zasługuje na pochwały, a cała książka w moim odczuciu zasługuje na miano dzieła wybitnego. Nie będzie zaskoczeniem, że już ściągnąłem z półki tom trzeci "Nowoczesnej komedii" z zamiarem niezwłocznego jej przeczytania. Tom drugi okazał się jeszcze lepszy niż pierwszy i mam nadzieję, że tom trzeci ten wysoki poziom ogólny utrzyma. Lekturę trzeciego tomu czas zacząć. Niezwłocznie. Czynie to z przyjemnością, a tom drugi stanowi więcej niż rewelacyjną rekomendację i zachętę, by przeczytać ostatni tom tej pasjonującej trylogii.

Podeszłam do tej książki z ogromnym zapałem i tak samo wielkimi nadziejami. Dziewiętnastowieczna powieść, w której akcja dzieje się w starożytnych Pompejach - to coś wprost dla mnie. Niestety trochę się zawiodłam. Sama pomysł na książkę , a nawet akcja są niewątpliwie ciekawe i mogłyby być bardzo wciągające, gdyby nie sposób prowadzenia tejże akcji. Styl autora, a także umiejętności pisarskie nie uniosły tematu. Moim zdaniem powieść historyczna powinna być znacznie obszerniejsza, operować w swej narracji detalami historycznymi i kulturowymi , które autor co prawda wykorzystał w opisach, ale zostało to zrobione "po łebkach". Mam problem z oceną tej książki, gdyż zawiera przesłanie, które jest moim mottem życiowym. Z bólem serca daję sześć. Siedem to jednak za wysoko.

"Istnieje ciągłość, ale wszystko się zmienia". Ta sentencja, która pojawia się na kartach powieści, może stanowić motto całej trylogii "Nowoczesna komedia". Tom trzeci otrzymuje ode mnie ocenę 9/10, czyli taką samą jak tom drugi. Cała trylogia okazała się być rewelacyjną przygodą czytelniczą, świetną literacką opowieścią, którą mogę z czystym sumieniem polecić i zachęcam do jej przeczytania. Wyśmienita to kontynuacja innej niezwykle udanej trylogii tego samego pisarza - "Sagi rodu Forsyte'ów". Zakończenie "Nowoczesnej komedii" okazało się być wybitne, ciekawe pod każdym względem. Super książka. Akcja ostatniej powieści rozgrywa się w latach dwudziestych dwudziestego wieku. Zapoznajemy się z dalszymi losami bohaterów znanych z poprzednich tomów. Książka składa się z "Interludium" pt. "Mijający się w mroku" oraz księgi III pt. "Łabędzi śpiew", która podzielona została na trzy części. Części te podzielone zostały przez autora na rozdziały (trzynaście - część pierwsza i druga, szesnaście rozdziałów zawiera część trzecia, z której pochodzi pierwsze zdanie tej opinii). Wszystkie elementy książki znakomite, wciągające, intrygujące - od "Interludium" do ostatniego rozdziału. Polecam wydanie z lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku (Państwowy Instytut Wydawniczy) ze względu między innymi na krótką, ale bardzo interesującą notę o "Nowoczesnej komedii" pt. "Od redakcji", z którą warto się zapoznać po lekturze całości trylogii. Czy to już ostatnie spotkanie z Winifredą, Fleur lub Michałem? Nie, jeszcze nie opuszczam świata znanych mi w sumie z sześciu książek postaci. Suileika Dawson napisała książkę pt. "Forsyte'owie", która opowiada o dalszych losach bohaterów znanych z "Nowoczesnej komedii", która jest kontynuacją tej trylogii. Powieść tę już ściągnąłem z półki i czym prędzej zamierzam się na własnej skórze przekonać, czy będzie to udana kontynuacja.

Jestem w rozterce i jak śpiewał pewien pieśniarza, stoję na rozstaju dróg. „Ambasadorowie” to dzieło, które Henry James nazwał swoim opus magnum, więc jakże tu wybrnąć z czytelniczego ambarasu i tak pokręcić nosem, żeby nie było wstydu, a z opresji wyjść z godnością? Lambert Strether przybywa z Ameryki do Paryża, by na polecenie swojej majętnej narzeczonej ratować jej syna, na którego za oceanem czeka równie majętna panienka, gotowa za niego pójść z wiankami i posagiem, podczas gdy on, niepoprawny młodzieniec, ma za nic rodzinny honor i plany matrymonialne mamĄ i za nic w świecie nie chce wracać na domowe łono. Lambert ma cel jasny – wziąć gagatka za frak i nawet siłą wrzucić na statek. Jeśli zawiedzie, jego marzenia o ożenku i wejściu w posiadanie tego samego skądinąd majątku, który ma przypaść Chadowi, przepadną jak chłopak w Paryżu właśnie. Oczywiście sprawa się komplikuje, bo jak wieści niosą, Chad wpadł w towarzystwo pewnej damy, która wodzi go na pokuszenie (a to już, proszę państwa, niemal skandal!). Co gorsza, jest to dama wiekowa (tak po trzydziestce), żonata i w dodatku matka pięknej podobno córki. Biedny Lambert wpada więc w różnego rodzaju towarzyskie stosunki, więzi, układy i znajomości, przez co głównie zajmuje się rozmowami i to przeważnie z damami. Duma, spaceruje i znów peroruje, siada w kawiarniach i rozmawia, po czym idzie do parku i znów deliberuje, później myśli o tym, co powiedział i co usłyszał, by nad ranem przy kawie i widoku na paryskie fasady znów dumać nad sensem całego tego przedsięwzięcia. I moja rozterka wynika z faktu prostego – tu w rzeczywistości niewiele się dzieje, historia raczej się sączy niż płynie, ale nie ma się czemu dziwić, skoro James jest uważany za mistrza powieści psychologicznej. To w sercach, duszach, a także – co jest pewnym urokiem – spojrzeniach, półuśmiechach i złośliwościach jego bohaterów dzieje się więcej niż na ich językach. Jest to powieść potężna objętościowo, a że układ rozdziałów się powtarza, doprowadza to do pewnego znużenia (James zastosował metodę następującą: przyglądamy się analizie wydarzeń z poprzedniego rozdziału, którą skrupulatnie przeprowadza Strether, po czym autor przechodzi do opisywania dalszej „akcji”, która sprowadza się do kolejnych dialogów i tak w kółko). Urzeka Paryż i południowa Francja, wszelkie te arystokratyczne „stosunki”, zestawienie bogatej amerykańskiej pruderyjności z europejską nonszalancją. I sam Strether to postać ciekawa, nieco naiwna, ale poczciwa, która sama wreszcie przechodzi oczekiwaną (przynajmniej przeze mnie) przemianę. Jest w „Ambasadorach” piękna literatura polana jedynym w swoim rodzaju lukrem znużenia, co jest najlepszym dowodem, że „Ambasadorowie” słusznie zaliczani są do klasyki. Przekład Marii Skibniewskiej.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

W swoim stylu jednocześnie odsłuchiwałem audiobooka i czytałem tekst zsynchronizowane tłumaczeniem Wacławy Komarnickiej. 70 rozdziałów podzielone na dwa tomy / dwa etapy życia Dorritów. Akcja rozpoczyna się w roku 1826, a głównym jej miejscem jest więzienie dla dłużników-bankrutów zwane Marshalsea w Londynie które według wiki trwało w latach 1373-1842. Dickens zaczynając powieść w 1855 wspomina o nim jako już nieistniejącym. Specyfika więzienia jest taka że dłużnicy mogą zamieszkiwać tam wraz z rodzinami. Tak trafia tam małżeństwo Dorritów z dwójką małych dzieci i jednym dzieckiem w „drodze” tytułową Małą Dorrit która tam się rodzi zostając ochrzczona Dzieckiem Marshalsea. Akcja rozpoczyna się gdy ma 22 lata, a więc tyle lat rodzina mieszka w więzieniu. Członkowie rodziny dłużnika mogą opuszczać mury bez ograniczeń choćby w celach zarobkowych. Na noc więzienie jest zamykane przez dozorcę obecnego w ciągu dnia. Nie spotkałem się jeszcze nigdy w książkach ze sposobem zobaczenia/poznania głównej bohaterki tj. tutaj Małej Dorrit przez głównego bohatera Artura Clennama, który ją widzi pierwszy raz w pewnym miejscu a my o tym nie wiemy do momentu gdy się o to pyta później kilka kartek dalej służącej. Niezwykłe! A sam Artur powraca do Londynu po 20 latach prowadzeniu interesów z ojcem w Chinach. Ojciec umiera więc nie ma kto go dłużej odciągać od ojczyzny. Tyle celem wyjaśnienia podstaw. Czytając kilka poniższych opinii muszę się z nimi nie zgodzić. Są osoby które nie do końca są czarno białe jak William, Fanny, Tattycoram, Janek Chivery ze swoimi nastrojami, Cygan Pancks ze swoją pracą. Odnośnie zarzutu iż brak wzmianki o złożonych pieniądzach przez Artura i Williama, otóż taka wzmianka była. William bezpośrednio o to pytał się pana Merdlea a Artur Pancksa. Wcześniej czytałem Oliwiera i mi się mniej podobał językowo (pisany prawie 20 lat wcześniej) i zbyt częstym zbiegiem okoliczności. Podsumowując książka ma pewne dłużyzny, w drugiej części autor bardziej skupia się na innych oraz przenosi główny teren akcji przez co powieść trochę traci. Główni bohaterowie są celowo bezbarwni i przez to przewidywalni co nie przeszkadza w ich mocnym lubieniu. Do najciekawszych barwnych postaci zaliczam Williama i Fanny Dorrit (ojciec i siostra Małej Dorrit), Florę Casby (dawna miłość Artura), Cygana Pancksa, Rigauda/Blandoisa z jego „Do stu piorunów! Niecierpliwość leży w moim charakterze!”. Przedstawiona postać głównej bohaterki oddanej swemu humorzastemu dumnemu ojcu, obowiązku pracy celem utrzymania rodziny, nie znającej i nie pragnącej żadnych przyjemności z życia, i jej jedyną rozrywką - patrzeniem o zmierzchu ze swego okna na poddaszu na okalające szczyty murów więzienia sprawia że postać głównej bohaterki zapada ckliwie w pamięć. Dickens i tą książką udowadnia swą wielkość i wspaniałe pióro do którego na pewno trzeba dojrzeć aby to docenić.

Autorka, wnuczka zesłańca syberyjskiego. W trakcie obrony stolicy w 1939 r. pełniła służbę jako pielęgniarka. W okresie okupacji uczestniczyła w tajnym nauczaniu. Była sanitariuszką i żołnierzem ZWZ - AK, ps. Nowicka, w powstaniu warszawskim pełniła funkcję prasowego sprawozdawcy wojennego będąc bliską współpracownicą Jana Rzepeckiego. Odznaczona Orderem Virtuti Militari V klasy oraz dwukrotnie Krzyżem Walecznych, posiadała stopień kapitana. W 1964 r. podpisała list pisarzy polskich, protestujących przeciwko listowi 34 wyrażając protest przeciwko uprawianej na łamach prasy zachodniej oraz na falach dywersyjnej rozgłośni radiowej Wolnej Europy kampanii oczerniającej PRL [ sic ! ]. W latach 1983/86 prezes ZLP ( od 1986 r. prezesem honorowym ) W latach 1981/83 członek prezydium FJN, członek prezydium TRK Patriotycznego [sic !] Ruchu Odrodzenia Narodowego, następnie RK PRON. W 1983 r. wybrana w skład prezydium KR Tow. Przyjaźni Polsko - Radzieckiej. W latach 1980/89 posłanka na sejm. I co mam teraz zrobić ? Jak ocenić postępowanie pisarki ? Z taką np. Szymborską nie ma problemu, paskudny, wzorcowy komuch !!! Eee, napiszę coś o książce. Tytuł nawiązuje do herbu Sforzów, smok połykający dziecko, co symbolizowało jej włoskie pochodzenie i siłę. Akurat tej, Bonie żonie Zygmunta Starego nie brakowało. W książce łączącej fakty historyczne z fikcją literacką przedstawiona jest jako kobieta inteligentna, energiczna, ale osamotniona i niezrozumiała przez polskie otoczenie. Książka odzwierciedla z wielką dbałością o szczegóły obraz renesansowego Krakowa. POLECAM !!!

To klasyka, która ani trochę się nie zestarzała. Autor z ironią i przenikliwością pokazuje świat XIX-wiecznej Anglii jako scenę pełną próżności, ambicji i społecznych gier. Największą siłą powieści jest Becky Sharp – bohaterka sprytna, bezwzględna i fascynująca, przy której trudno przejść obojętnie. Autor w mistrzowski sposób obnaża ludzką hipokryzję i pogoń za statusem, a jego komentarze narratorskie dodają historii lekkości i humoru. Choć książka jest obszerna i momentami wymaga cierpliwości, daje ogromną satysfakcję czytelniczą. To nie tylko powieść historyczna, ale ponadczasowa satyra na ludzką naturę. Zdecydowanie warto poświęcić jej czas. Mnie zachwyciła!

Mówi się, że Dostotojewski inspirował się Dickensem. Gdyby było na odwrót, to Dickens mógłby prawie każdą swoją książkę nazywać tak jak Dostojewski: "Skrzywdzeni i poniżeni" lub "Biedni ludzie" i za każdym razem tytuł bardziej by pasował. Książka znów w małym stopniu była o głównych bohaterach i przez setki stron poznajemy historie postaci drugoplanowych. Czytanie szło mi opornie i wieczorami niejednokrotnie dostawałem przy niej ataków narkolepsji. Pod koniec było już trochę lepiej.

Powieść stylizowana na autobiografię Julii, córki Oktawiana Augusta, zabawki politycznej w rękach ojca, ale też kobiety wielokrotnie zamężnej i oskarżanej o przekraczanie obyczajowych granic. Dored bierze ją w obronę, czarnym charakterem czyniąc Liwię, żonę Augusta, i na cichej wojnie obu pań opierając główny wątek. Mimo wątpliwej fragmentami zbieżności z faktami historycznymi, książkę czyta się przyjemnie, a akcja płynie wartko.

Czytając wcześniejsze opinie, łapię się za głowę. Recenzenci zadają przeklęte pytanie każdego powieściopisarza - na ile ta historia jest prawdziwa? Cóż, Olga Tokarczuk bezradnie rozkłada ręce, gdy słyszy takie dociekania ("Czuły narrator" lub przemowa noblowska). Inni krytykują długość książki, bo mniej niż 300 stron, to dla nich za mało... Czytelnikom z resztkami zdrowego rozsądku, szukających w literaturze emocji, przeżyć, napięć, wzruszeń, a nawet złości, serdecznie polecam powieść jednego z moich ukochanych pisarzy, który po raz kolejny mnie nie zawiódł.

Tym co najbardziej wyróżnia Miasteczko Middlemarch spośród innych wspaniałych kobiecych dzieł XIX wiecznych to przede wszystkim niebywały dar ironicznego, żartobliwego i błyskotliwego spojrzenia na ludzkie zachowania , motywacje i wzajemne relacje. Każda z postaci opisana jest w niezwykle dociekliwy i krytyczny sposób a jednocześnie z pełną życzliwością i zrozumieniem Dodatkowy plus dla autorki za to , że nie pozostawała w kręgu spraw obyczajowych, ale w bardzo obrazowy sposób ukazała zaangażowanie swoich bohaterów w sprawy publiczne i polityczne.

Kiedyś byłam zakochana w Afrze i jej przygodach. Teraz, czytając cykl książek Popławskiej, zapewne nie byłabym taka szczodra w komplementy, ale wtedy to było fajne. Jak serial niemalże! Takie przesłodzone do granic możliwości romansidło (bo trzeba chyba to tak nazwać). Na pewno na mój nastoletni umysł działało niesamowicie i bardziej niż cokolwiek innego podobała mi się po prostu fabuła tej opowieści i bohaterka. Afra na pewno była odważna, sprytna, rozumna, rezolutna - a takie bohaterki uwielbiałam. Jak Ewę (z „Szaleństw…” Makuszyńskiego). Jednak jak w wieku nastoletnim przeczytało się niesamowicie dużo klasyki, w tym Sienkiewicza, to też wtedy nie sposób nie zakochać się w takich opowieściach. Cały cykl „Szpada…”, „Jak na starym gobelinie” i „Na wersalskim trakcie” był przyjemny. Afra uciekła z Polski, przed zaaranżowanym małżeństwem, na pewno pomagał jej sługa, który był troszeczkę upośledzony. Trafia do Francji na dwór Marii Leszczyńskiej i tam zaczęły się afery i miłostki. Tak! Zdecydowanie myślę, że to była przyjemna lektura!

Książka, choć trochę się już zestarzała, to w moim odczuciu była innowacyjna, szczególnie na swoje czasy. W niespotykany, bardzo plastyczny sposób opisuje niezdrowe relacje nadopiekuńczej i zaborczej matki z synem. Pani Morel to kobieta dość wykształcona, która popełniła mezalians i tkwi w nieszczęśliwym małżeństwie, w miejscu bez perspektyw, z pozbawionym ambicji mężem pijakiem. Niespełniona w małżeństwie, całą swoją miłość i oczekiwania przelewa na synów. Książka bez akcji, głęboko psychologiczna, pokazująca relacje od miłości do nienawiści, mocno dotykająca tematyki awansu społecznego Ciekawe postaci bohaterów, nie tylko pani Morel i jej syna, ale także ojca czy Miriam, dziewczyny Pawła. Relacje między bohaterami mocne, głębokie, nieoczywiste. Na plus także opisy przyrody, a właściwie beznadziejnego górniczego krajobrazu Środkowej Anglii na początku XX wieku. Klasyka literatury angielskiej, aż się prosi o wznowienie i bardziej uwspółcześnione tłumaczenie.

Ta książka to po prostu cudo. Przeczytałem w internecie, że "Księżycowy kamień" jest uznawany za jeden z pierwszych kryminałów i jeden z najlepszych na świecie. Po przeczytaniu "Nawiedzonego hotelu" i nieudanej próbie przebrnięcia przez "Kobietę w bieli" zdecydowałem się rzucić wyzwanie (prawdopodobnie) najsłynniejszemu dziełu Collinsa. Początkowo bałem się, że "Kamień księżycowy" okaże się być leniwym kryminałem - czymś w stylu opowiadań Arthura Conana Doyle'a, gdzie zostajemy wprowadzeni na miejsce zbrodni i Sherlock Holmes genialnie rozwiązuje zagadkę. Zostałem jednak przyjemnie zaskoczony; Collins korzysta tutaj z formuły, za którą tak kocham Agathę Christie, mianowicie rozrzuca wiele wskazówek, które nie wystarczą czytelnikowi, żeby odkryć sprawcę, ale jednocześnie pomagają nam odkryć tyle elementów, że ujawnienie antagonisty jest dla nas momentem eureki. Jedną z najlepszych rzeczy w tej książce jest kilkoro różnych narratorów i to, jak oni wszyscy są nierzetelni i niegodni zaufania. W większości przypadków jest to subtelne, ale widoczne - oni wszyscy pomijają niewygodne fakty albo narzucają swoją interpretację czytelnikowi. Warto jednak zauważyć, że żadne z nich nie kłamie. Rozbijmy to na kawałki: - Gabriel Betteredge jest uprzedzony wobec wszystkich nowinek i sam przyznaje, że jest odporny na logikę. Pozwala innym myśleć za niego i ma mocno uproszczony obraz świata. Przykład: przedstawia Rosannę Spearman jako prostą złodziejkę, a od sierżanta Cuffa dowiadujemy się, że wcale takim drobnym przestępcą wcale nie była. - Drusilla Clack jest fanatyczką religijną, która ma się za lepszą od wszystkich dookoła. W jej opinii Godfrey Ablewhite jest dobry, a reszta - zła albo głupia. Fakty nie wpływają na jej sposób postrzegania świata, chociaż trzeba jej przyznać, że zawsze odnotowuje sytuacje takie, jak były. - Pan Bruff jest dokładnym przeciwieństwem Betteredge'a - jest więźniem logiki. Odrzuca wszystkie teorie, których nie można od razu udowodnić (np. Ezrę Jennings i opium), a także ocenia ludzi na podstawie ich profesji (np. gardzi lichwiarzem Septimusem Lukerem za jego "prostackie" zachowanie, ale ignoruje fakt, że jest on ewidentnie straumatyzowany i przerażony Braminami). - Franklin Blake w większości przypadków mówi prawdę, ale umniejsza swoje wady i cały czas usprawiedliwia swoje złe zachowania (np. ignorowanie Rosanny i walki z wierzycielami). Żaden z narratorów nie mówi zatem czystej prawdy - tak, ich relacje są faktami, ale czytelnikom narzucają już swoje interpretacje. Zostawia to szerokie pole do alternatywnego rozpatrzenia zachowań pewnych postaci - zwłaszcza Rosanny Spearman, która albo jest tragiczną postacią dręczoną za błędy przeszłości, albo kłamliwą oszustką z obsesją na punkcie Franklina. Część relacji narratorów można by uznać za irytującą, gdyby nie była taka zabawna. Zwłaszcza zachowania Betteredge'a i Clack są tak absurdalne, że nie mogłem przestać się uśmiechać. Generalnie nie lubię tego typu postaci, ale tutaj Collins mistrzowsko mnie nimi rozbawił. Podsumowując - gorąco polecam tę książkę. Intryga jest bardzo złożona, i chociaż niektóre elementy wydaja się być wymuszone lub wynikające z braku pomysłów, to jednak jest to tak mistrzowsko wykonane, że stawiam tę książkę na poziomie kryminałów Christie (chociaż nie tak wysoko jak "I nie było już nikogo").

Moje drugie podejście do Tołstoja i to był strzał w dziesiątkę. Niestety przeczytałem jedynie trzeci tom, ponieważ udało mi się go kupić na jakichś targach. Historia bohaterów niezwykle mnie wciągnęła i już po 150 stronach byłem mocno do nich przywiązany. Czasy, w których osadzona jest akcja, to jeden z najbardziej fascynujących, a zarazem przerażających okresów w historii Rosji. Rewolucja Bolszewicka. Książka ukazuje talent Tołstoja w całej okazałości. Każdy rozdział składa się z przeplatających się wątków, a bohaterowie są ze sobą mniej lub bardziej powiązani. Taka forma bardzo mi odpowiada, ponieważ wymaga od czytelnika sporego zaangażowania, by w pełni zrozumieć zamysł autora. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że to pozycja, która rozwija mózg. Na pewno sięgnę po pozostałe tomy, jeśli będę uzupełniał swoją biblioteczkę.

Klaudiusz po drugiej stronie bóstwa czyli Klaudiusz w krainie cezarów - kontynuacja "Ja, Klaudiusz" - mniej gęsta, bardziej obyczajowa, w tym "obyczajowa", dosłownie... historia zaczyna się w 41 r. n.e., gdy Klaudiusz zostaje cesarzem Rzymu.... - walka o władzę i intrygi na dworze cesarskim, - skandaliczne życie Messaliny, znanej z manipulacji i rozwiązłości, - relacje Klaudiusza z Herodem Agryppą, królem Judei... powieść z 1935 roku - kontekst nazizmu w Niemczech, faszyzmu we Włoszech i stalinizmu w ZSRS - w tym klimacie powieść o rzymskich tyranach, manipulacji, propagandzie, kulcie jednostki i politycznych mordach nabierała nadzwyczajnej aktualności...