Nowoczesna komedia t. III

Name: Nowoczesna komedia t. III
Rating: 7,8 (13 reviews)
Author: John Galsworthy
ISBN: 000-00-0000-00-0

Okładka książki Nowoczesna komedia t. III

John Galsworthy

7,8 / 10

13 ocen

3 opinii

Państwowy Instytut Wydawniczy

Wydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy Cykl: Saga rodu Forsyte'ów (tom 6) klasyka

326 str.

Kategoria:: klasyka
Format:: papier
Cykl:: Saga rodu Forsyte'ów (tom 6)
Tytuł oryginału:: The modern comedy - Passers by ; Swan Song
Data wydania:: 1972-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 1972-01-01
Liczba stron:: 326
Czas czytania: 5 godz. 26 min.
Język:: polski
Tłumacz:: Tadeusz Jakubowicz, Wanda Kragen

więcej

Tom III. Mijający się w mroku; Łabędzi śpiew

Średnia ocen

7,8 / 10

3 opinii 13 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Nowoczesna komedia t. III w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,5

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Nowoczesna komedia t. III

Średnia ocen

7,8 / 10

13 ocen

Twoja ocena

0 / 10

3 ocen

1 ocen

3 ocen

4 ocen

1 ocen

0 ocen

Opinia

1164

Jarosław Wiśniewski

03.11.2024

9 / 10

Na półkach: ,

"Istnieje ciągłość, ale wszystko się zmienia". Ta sentencja, która pojawia się na kartach powieści, może stanowić motto całej trylogii "Nowoczesna komedia". Tom trzeci otrzymuje ode mnie ocenę 9/10, czyli taką samą jak tom drugi. Cała trylogia okazała się być rewelacyjną przygodą czytelniczą, świetną literacką opowieścią, którą mogę z czystym sumieniem polecić i zachęcam do jej przeczytania. Wyśmienita to kontynuacja innej niezwykle udanej trylogii tego samego pisarza - "Sagi rodu Forsyte'ów". Zakończenie "Nowoczesnej komedii" okazało się być wybitne, ciekawe pod każdym względem. Super książka.
Akcja ostatniej powieści rozgrywa się w latach dwudziestych dwudziestego wieku. Zapoznajemy się z dalszymi losami bohaterów znanych z poprzednich tomów. Książka składa się z "Interludium" pt. "Mijający się w mroku" oraz księgi III pt. "Łabędzi śpiew", która podzielona została na trzy części. Części te podzielone zostały przez autora na rozdziały (trzynaście - część pierwsza i druga, szesnaście rozdziałów zawiera część trzecia, z której pochodzi pierwsze zdanie tej opinii). Wszystkie elementy książki znakomite, wciągające, intrygujące - od "Interludium" do ostatniego rozdziału. Polecam wydanie z lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku (Państwowy Instytut Wydawniczy) ze względu między innymi na krótką, ale bardzo interesującą notę o "Nowoczesnej komedii" pt. "Od redakcji", z którą warto się zapoznać po lekturze całości trylogii.
Czy to już ostatnie spotkanie z Winifredą, Fleur lub Michałem? Nie, jeszcze nie opuszczam świata znanych mi w sumie z sześciu książek postaci. Suileika Dawson napisała książkę pt. "Forsyte'owie", która opowiada o dalszych losach bohaterów znanych z "Nowoczesnej komedii", która jest kontynuacją tej trylogii. Powieść tę już ściągnąłem z półki i czym prędzej zamierzam się na własnej skórze przekonać, czy będzie to udana kontynuacja.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

368 użytkowników ma tytuł Nowoczesna komedia t. III na półkach głównych

Przeczytane 191
Chcę przeczytać 173
Teraz czytam 4

100 użytkowników ma tytuł Nowoczesna komedia t. III na półkach dodatkowych

Posiadam 77
Ulubione 10
Literatura piękna 3
Domowa biblioteczka 3
Nobliści 3
Saga 2
Mam/miałam 2

Inne książki autora

Więcej

7,1

Posiadacz. Saga rodu Forsyteów John Galsworthy

7,5

Saga rodu Forsyteów. Tom 3 John Galsworthy

7,5

Saga rodu Forsyteów. Tom 2 John Galsworthy

6,5

Jabłoń John Galsworthy

Okładka książki Classic Stories of World War I Richard Aldington, Paul Alverdes, Stacy Aumonier, James Warner Bellah, Joseph Conrad, Georges Duhamel, John Galsworthy, Ernest Hemingway, Leo V. Jacks, Charles Edward Montague, Walter Frederick Morris, William Somerset Maugham, John W. Thomason Jr., H. M. Tomlinson, William Townend, Edith Wharton, James B. Wharton, Ared White, Karl Wilke

5,0

Classic Stories of World War I Richard Aldington, Paul Alverdes, Stacy Aumonier, James Warner Bellah, Joseph Conrad, Georges Duhamel, John Galsworthy, Ernest Hemingway, Leo V. Jacks, Charles Edward Montague, Walter Frederick Morris, William Somerset Maugham, John W. Thomason Jr., H. M. Tomlinson, William Townend, Edith Wharton, James B. Wharton, Ared White, Karl Wilke

Okładka książki Bezprawna fantastyka. Antologia fantastycznych opowiadań klasyków literatury Guillaume Apollinaire, Anton Czechow, Arthur Conan Doyle, Anatole France, John Galsworthy, Jerome K. Jerome, Mór Jókai, Rudyard Kipling, Ignacy Krasicki, Jack London, Prosper Mérimée, Gustav Meyrink, Adam Mickiewicz, Bolesław Prus, Władysław Stanisław Reymont, Joseph Henri Rosny, Henryk Sienkiewicz, Lew Tołstoj, Mark Twain, Oscar Wilde, Konrad Zieliński

7,3

Bezprawna fantastyka. Antologia fantastycznych opowiadań klasyków literatury Guillaume Apollinaire, Anton Czechow, Arthur Conan Doyle, Anatole France, John Galsworthy, Jerome K. Jerome, Mór Jókai, Rudyard Kipling, Ignacy Krasicki, Jack London, Prosper Mérimée, Gustav Meyrink, Adam Mickiewicz, Bolesław Prus, Władysław Stanisław Reymont, Joseph Henri Rosny, Henryk Sienkiewicz, Lew Tołstoj, Mark Twain, Oscar Wilde, Konrad Zieliński

7,8

Koniec rozdziału t. II John Galsworthy

więcej

John Galsworthy

Brytyjski powieściopisarz, nowelista, poeta i dramaturg, przedstawiciel realizmu krytycznego, w literaturze angielskiej, tradycyjnie nazywany „epikiem ery wiktoriańskiej”, uznany za życia za jednego z najwybitniejszych pisarzy przełomu XIX i XX wieku. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1932; z uzasadnienia komisji otrzymał ją „za wielką sztukę prozatorską której szczytem jest Saga rodu Forsyte’ów, wielotomowa powieść rzeka autora, nad którą pracował przeszło 20 lat twórczej aktywności. Za życia pisarstwo Galsworthy’ego cieszyło się ogromnym uznaniem, współcześnie zaś spotyka się ono ze skrajnymi opiniami historyków literatury: podczas gdy jedni widzą w nim twórcę miernego, drudzy podkreślają jego wybitny talent pisarski. Naczelną cechą prozy Galsworthy’ego jest skłonność do współczucia wobec ludzkiej krzywdy i zatracania wartości, stąd Saga rodziny Forsyte’ów stała się swego czasu jednym z ważnych dokumentów społeczeństwa angielskiego w czasie gwałtownego rozwoju gospodarczego. Autorytet noblisty w kwestiach etycznych sprawił, że Winston Churchill konsultował z nim reformy, tuż przed ogłoszeniem ich w parlamencie. Pisarz odrzucał awangardowe i estetyzujące tendencje w najnowszej prozie, przyjmował postawę jawnie antymodernistyczną, poczuwając się do roli nauczyciela moralności. Joseph Conrad nazwał go „humanitarnym moralistą”, zaś Stanisław Helsztyński – doceniając bezstronność pisarza – powiedział, iż „w szaty proroka nigdy się nie stroi, nad niczym szat nie rozdziera”. Uważa się, że Galsworthy był ostatnim wielkim twórcą starej szkoły pisania powieści, a przy tym kontynuatorem nurtu realizmu krytycznego zapoczątkowanego przez takich pisarzy, jak Herbert George Wells, Arnold Bennett oraz George Bernard Shaw. Na początku XX wieku noblista ściągnął na siebie krytykę artystycznej awangardy, zwłaszcza Virginii Woolf i Jamesa Joyce’a, którzy zarzucali mu konserwatyzm, „zdradę sztuki pisarskiej” oraz zainteresowanie „zewnętrznymi pozorami” zamiast „istotą rzeczy”. W krótki czas potem pisarstwo Galsworthy’ego popadło w zapomnienie.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Ostatnie dni Pompei

Edward Bulwer-Lytton

Podeszłam do tej książki z ogromnym zapałem i tak samo wielkimi nadziejami. Dziewiętnastowieczna powieść, w której akcja dzieje się w starożytnych Pompejach - to coś wprost dla mnie. Niestety trochę się zawiodłam. Sama pomysł na książkę , a nawet akcja są niewątpliwie ciekawe i mogłyby być bardzo wciągające, gdyby nie sposób prowadzenia tejże akcji. Styl autora, a także umiejętności pisarskie nie uniosły tematu. Moim zdaniem powieść historyczna powinna być znacznie obszerniejsza, operować w swej narracji detalami historycznymi i kulturowymi , które autor co prawda wykorzystał w opisach, ale zostało to zrobione "po łebkach". Mam problem z oceną tej książki, gdyż zawiera przesłanie, które jest moim mottem życiowym. Z bólem serca daję sześć. Siedem to jednak za wysoko.

JoannaDorota

oceniła na 6 6 miesięcy temu

Pustelnia parmeńska

Stendhal

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Marianna

oceniła na 7 29 dni temu

Powrót na wrzosowisko

Thomas Hardy

Lubicie seriale? Ha! Każdy lubi. Ale cofnijmy się w czasie: wyobraźcie sobie czasy sprzed platform streamingowych. Ok, pójdźmy o krok dalej (telewizja?), jeszcze dalej (radio?), jeszcze mały kroczek: tak, mamy powieści w odcinkach. Jeśli już podróżujemy, to idźmy na całość i przenieśmy się do Wielkiej Brytanii drugiej połowy XIX wieku. W Wasze ręce trafia londyński magazyn ilustrowany Belgravia, w którym za cenę jednego szylinga przeczytacie najnowsze powieści w odcinkach, wiersze i obejrzeć niezwykle realistyczne grawiury nawiązujące do treści. Jest pomiędzy 9 stycznia i 19 grudnia 1878 roku. Siadacie po południu przy kominku, a może jeszcze przy dziennym świetle, by nie psuć oczu i zaczynacie kolejny odcinek Powrotu na wrzosowisko, licząc, że ta historia porwie Was równie mocno, jak poprzednia powieść (Z dala od zgiełku tłumu) wybijającego się na tle innych Wiktorian, Thomasa Hardy’ego. Czy w porywach romantycznych uczuć czujecie się jak Eustachia, błąkająca się niczym duch na wrzosowiskach Egdonu, czy bliżej Wam do pokornej Tomasiny? W skrytości serca kochacie się w przystojnym Damonie, czy prawym, lecz zafarbowanym na czerwono ochrą, którą handluje, Diggorym Vennie? Magazyn trzeba zwrócić za kilka dni do wypożyczalni, ale nie chcecie się z nim rozstać i czytacie odcinek raz jeszcze, by wrył się dobrze w pamięć, a szczegóły intrygi nie wyparowały w nawale prac i obowiązków dnia codziennego. W nadziei na wydanie książkowe, spekulujecie, co autor doda, bo wiadomo, że wersja puszczona do druku jest uładzona, a praktyka taka nazwana od nazwiska Thomasa Bowdlera to bowdlerisation (Thomas Hardy nieraz sięgnie po ten rodzaj mitygowania moralnego swoich bohaterów). Autor określił swoje powieści jako opowiadające o ludziach i środowisku, w którym żyją (novels of character and environment). Utarte przez lata zwyczaje i sposoby myślenia zostają “skażone” nowymi ideami z zewnątrz prowadzącymi do tragedii, a grecki chór złożony z przedstawicieli lokalnej społeczności potęguje przeczucie dramatycznego końca. Co ciekawe, Hardy zaplanował inny koniec dla dwojga swoich bohaterów [uwaga, spojler!]: Tomasina miała pozostać wdową, a Diggory odjechać, zaprzęgając swoje kuce do wozu z ochrą, przez naciski czytelników połączył bohaterów na dobre i na złe.

Molly_Whelan

ocenił na 8 26 dni temu

Nowoczesna komedia t. II

John Galsworthy

"A czas wciąż idzie naprzód - Big Ben wieści nielitościwie jego zwycięski marsz: bezrobocie wzrasta, handel upada, kryzys przemysłowy narasta i dojrzewa, nadziei - coraz mniej!" W tych trudnych dla wielu ludzi czasach lat dwudziestych w Anglii, znani czytelnikom z poprzedniej części "Nowoczesnej komedii" oraz z "Sagi rodu Forsyte'ów" bohaterowie będą żyli, ale dla nich nie będzie to zły czas pod względem materialnym. W ich życiu wiele się wydarzy i przeżyją chwile niepokojów, smutku, radości. Pojawią się nowi, świetnie wykreowani przez autora i wprowadzeni do fabuły bohaterowie, którzy w żywotach Soamesa, Fleur lub Michała namieszają pozytywnie lub negatywnie. Zrobi się jeszcze ciekawiej niż w tomie pierwszym. Tom drugi "Nowoczesnej komedii" składa się z tzw. "Interludium" pt. "Milczące zaloty" oraz Księgi II pt. "Srebrna łyżka". Księga podzielona została na trzy części (z części trzeciej pochodzi cytat rozpoczynający tę opinie), a każda z części składa się numerowanych i posiadających własne tytuły rozdziałów (czternastu - część pierwsza lub z dwunastu - części druga i trzecia). Czy był tu jakiś rozdział słabszy, nudniejszy, bardziej niedopracowany? Nie, zdecydowanie takiego nie mogę wskazać, każdy z rozdziałów zasługuje na pochwały, a cała książka w moim odczuciu zasługuje na miano dzieła wybitnego. Nie będzie zaskoczeniem, że już ściągnąłem z półki tom trzeci "Nowoczesnej komedii" z zamiarem niezwłocznego jej przeczytania. Tom drugi okazał się jeszcze lepszy niż pierwszy i mam nadzieję, że tom trzeci ten wysoki poziom ogólny utrzyma. Lekturę trzeciego tomu czas zacząć. Niezwłocznie. Czynie to z przyjemnością, a tom drugi stanowi więcej niż rewelacyjną rekomendację i zachętę, by przeczytać ostatni tom tej pasjonującej trylogii.

Jarosław Wiśniewski

ocenił na 9 1 rok temu

Pani Walewska

Wacław Gąsiorowski

Czy słyszeliście kiedykolwiek o polskiej kochance Cesarza Francuzów? Marii Walewskiej, której uroda podobno urzekła Napoleona? Jest to historia, która zdecydowanie ma swój klimat, niepowtarzalny, autentyczny i wyjątkowy. To książka z innej epoki. Nie każdy doceni jej walory, nie każdy wczuje się w sytuację młodej kobiety, którą wydali za mąż za starca, nie każdy doceni ją jako źródło wiedzy o epoce. Inna konwencja, maniery i inne ideały. To głęboko osadzona w ówczesnej rzeczywistości rzecz o powinnościach. Kobiety wobec mężczyzny i Walewskiej wobec Ojczyzny, złożonej na jej ołtarzu. Historia napisana z rozmachem, odrobinę afektowana i patetyczna, ale napisana z wielką wrażliwością rzecz o miłości, patriotyzmie i obowiązkach wobec powyższych. Dużo tu historii, obyczajowości i powinności, ale to też wizerunek kobiety na tle epoki. Wizerunek, którego nie chcielibyśmy dzisiaj powielać ani udostępniać. Kompletnie zależnej od innych. Nie mogącej o sobie decydować. Jej kreacja i obraz budzą sympatię odbiorcy, początkowa niewinność i opór wobec zdrady, wątpliwości i niepewność tylko dodają jej uroku. Jak to było naprawdę? Relacja Marii z bratem także wzbudziła u mnie wiele emocji. Wywołała smutek i zażenowanie. Małżeństwo z magnatem Walewskim, wycofanym juz z życia dworskiego pokazuje ogromną przepaść jaka dzieliła Marię i jej męża. Potem spotkanie z Napoleonem i " pchanie" Marii w ramiona Francuza, a nóż coś " ugra" dla Polski? Czyta sie lekko, pomimo stylizacji i francuskich wtrąceń. Bale, karoce, dwór, intrygi i cała plejada dworzan, polityków, doradców, w tle epoka napoleońska. Jej kwintesencja. Polityczne nadzieje na zmiany względem Polski. Połączenie fikcji literackiej i prawdy historycznej. Warto przeczytać. Dla wielbicielek romansów historycznych! 8/10

Ficunio

ocenił na 8 5 dni temu

Nowoczesna komedia t. I

John Galsworthy

"Jak przyjemnie żyć!" Przyjemnie, gdy nam się powodzi, gdy nam nic szczególnego i poważnego nie dolega, gdy nasze plany się realizują. Niestety, nie zawsze tak jest. Przekonują się o tym na własnej skórze bohaterowie tej powieści, której akcja rozgrywa się na początku dwudziestego wieku w Wielkiej Brytanii. Jest to kontynuacja znakomitej trylogii "Saga rodu Forsyte'ów" i zarazem pierwszy tom kolejnej trylogii, która opisuje losy wymienionego rodu pt. "Nowoczesna komedia". Trylogia rozpoczyna się rewelacyjnie i z rozmachem. Książka składa się z przedmowy autora oraz "Księgi I" pt. "Biała małpa". Podzielona ona została na trzy części (z ostatniej pochodzi pierwsze zdanie tej opinii), a każda część na rozdziały (trzynaście rozdziałów - część pierwsza, dwanaście - część druga, piętnaście - część trzecia). Każdy rozdział ciekawy, ale nie wszystkie reprezentują ten sam poziom. Odbiło się to w mojej ocenie i musiałem dwie gwiazdki odjąć. Powieść opisuje głównie dalsze losy następujących członków rodu: Soamesa i jego żony Anetki, Fleur i jej męża Michała Monta. Autor nie skupia się jednak tylko i wyłącznie na nich. Niezwykle ważną rolę odgrywają ich znajomi, przyjaciele, krewni, którzy świetnie dopełniają całą galerię wykreowanych przez pisarza postaci. Na szczególną uwagę zasługuje niespokrewnione z familią Forsyte'ów, biedne i zmagające się wieloma przeciwnościami małżeństwo Bicket'ów, którym poświęcono kilka bardzo udanych rozdziałów. Czas na drugi tom trylogii pt. "Nowoczesna komedia". Jestem niemal pewny, że nie będzie on gorszy od niniejszego, a może być nawet lepszy. Drugi i trzeci tom trylogii "Saga rodu Forsyte'ów" był lepszy od pierwszego, może i w przypadku "Nowoczesnej komedii" też tak będzie. Pożyjemy, poczytamy, zobaczymy. Rozpoczynam bezzwłocznie tom drugi.

Jarosław Wiśniewski

ocenił na 8 1 rok temu

Mała Dorrit

Charles Dickens

W swoim stylu jednocześnie odsłuchiwałem audiobooka i czytałem tekst zsynchronizowane tłumaczeniem Wacławy Komarnickiej. 70 rozdziałów podzielone na dwa tomy / dwa etapy życia Dorritów. Akcja rozpoczyna się w roku 1826, a głównym jej miejscem jest więzienie dla dłużników-bankrutów zwane Marshalsea w Londynie które według wiki trwało w latach 1373-1842. Dickens zaczynając powieść w 1855 wspomina o nim jako już nieistniejącym. Specyfika więzienia jest taka że dłużnicy mogą zamieszkiwać tam wraz z rodzinami. Tak trafia tam małżeństwo Dorritów z dwójką małych dzieci i jednym dzieckiem w „drodze” tytułową Małą Dorrit która tam się rodzi zostając ochrzczona Dzieckiem Marshalsea. Akcja rozpoczyna się gdy ma 22 lata, a więc tyle lat rodzina mieszka w więzieniu. Członkowie rodziny dłużnika mogą opuszczać mury bez ograniczeń choćby w celach zarobkowych. Na noc więzienie jest zamykane przez dozorcę obecnego w ciągu dnia. Nie spotkałem się jeszcze nigdy w książkach ze sposobem zobaczenia/poznania głównej bohaterki tj. tutaj Małej Dorrit przez głównego bohatera Artura Clennama, który ją widzi pierwszy raz w pewnym miejscu a my o tym nie wiemy do momentu gdy się o to pyta później kilka kartek dalej służącej. Niezwykłe! A sam Artur powraca do Londynu po 20 latach prowadzeniu interesów z ojcem w Chinach. Ojciec umiera więc nie ma kto go dłużej odciągać od ojczyzny. Tyle celem wyjaśnienia podstaw. Czytając kilka poniższych opinii muszę się z nimi nie zgodzić. Są osoby które nie do końca są czarno białe jak William, Fanny, Tattycoram, Janek Chivery ze swoimi nastrojami, Cygan Pancks ze swoją pracą. Odnośnie zarzutu iż brak wzmianki o złożonych pieniądzach przez Artura i Williama, otóż taka wzmianka była. William bezpośrednio o to pytał się pana Merdlea a Artur Pancksa. Wcześniej czytałem Oliwiera i mi się mniej podobał językowo (pisany prawie 20 lat wcześniej) i zbyt częstym zbiegiem okoliczności. Podsumowując książka ma pewne dłużyzny, w drugiej części autor bardziej skupia się na innych oraz przenosi główny teren akcji przez co powieść trochę traci. Główni bohaterowie są celowo bezbarwni i przez to przewidywalni co nie przeszkadza w ich mocnym lubieniu. Do najciekawszych barwnych postaci zaliczam Williama i Fanny Dorrit (ojciec i siostra Małej Dorrit), Florę Casby (dawna miłość Artura), Cygana Pancksa, Rigauda/Blandoisa z jego „Do stu piorunów! Niecierpliwość leży w moim charakterze!”. Przedstawiona postać głównej bohaterki oddanej swemu humorzastemu dumnemu ojcu, obowiązku pracy celem utrzymania rodziny, nie znającej i nie pragnącej żadnych przyjemności z życia, i jej jedyną rozrywką - patrzeniem o zmierzchu ze swego okna na poddaszu na okalające szczyty murów więzienia sprawia że postać głównej bohaterki zapada ckliwie w pamięć. Dickens i tą książką udowadnia swą wielkość i wspaniałe pióro do którego na pewno trzeba dojrzeć aby to docenić.

krissmoon

ocenił na 9 5 miesięcy temu

Magazyn osobliwości

Charles Dickens

Mówi się, że Dostotojewski inspirował się Dickensem. Gdyby było na odwrót, to Dickens mógłby prawie każdą swoją książkę nazywać tak jak Dostojewski: "Skrzywdzeni i poniżeni" lub "Biedni ludzie" i za każdym razem tytuł bardziej by pasował. Książka znów w małym stopniu była o głównych bohaterach i przez setki stron poznajemy historie postaci drugoplanowych. Czytanie szło mi opornie i wieczorami niejednokrotnie dostawałem przy niej ataków narkolepsji. Pod koniec było już trochę lepiej.

boseschuler

ocenił na 6 1 rok temu

Ambasadorowie

Henry James

Jestem w rozterce i jak śpiewał pewien pieśniarza, stoję na rozstaju dróg. „Ambasadorowie” to dzieło, które Henry James nazwał swoim opus magnum, więc jakże tu wybrnąć z czytelniczego ambarasu i tak pokręcić nosem, żeby nie było wstydu, a z opresji wyjść z godnością? Lambert Strether przybywa z Ameryki do Paryża, by na polecenie swojej majętnej narzeczonej ratować jej syna, na którego za oceanem czeka równie majętna panienka, gotowa za niego pójść z wiankami i posagiem, podczas gdy on, niepoprawny młodzieniec, ma za nic rodzinny honor i plany matrymonialne mamĄ i za nic w świecie nie chce wracać na domowe łono. Lambert ma cel jasny – wziąć gagatka za frak i nawet siłą wrzucić na statek. Jeśli zawiedzie, jego marzenia o ożenku i wejściu w posiadanie tego samego skądinąd majątku, który ma przypaść Chadowi, przepadną jak chłopak w Paryżu właśnie. Oczywiście sprawa się komplikuje, bo jak wieści niosą, Chad wpadł w towarzystwo pewnej damy, która wodzi go na pokuszenie (a to już, proszę państwa, niemal skandal!). Co gorsza, jest to dama wiekowa (tak po trzydziestce), żonata i w dodatku matka pięknej podobno córki. Biedny Lambert wpada więc w różnego rodzaju towarzyskie stosunki, więzi, układy i znajomości, przez co głównie zajmuje się rozmowami i to przeważnie z damami. Duma, spaceruje i znów peroruje, siada w kawiarniach i rozmawia, po czym idzie do parku i znów deliberuje, później myśli o tym, co powiedział i co usłyszał, by nad ranem przy kawie i widoku na paryskie fasady znów dumać nad sensem całego tego przedsięwzięcia. I moja rozterka wynika z faktu prostego – tu w rzeczywistości niewiele się dzieje, historia raczej się sączy niż płynie, ale nie ma się czemu dziwić, skoro James jest uważany za mistrza powieści psychologicznej. To w sercach, duszach, a także – co jest pewnym urokiem – spojrzeniach, półuśmiechach i złośliwościach jego bohaterów dzieje się więcej niż na ich językach. Jest to powieść potężna objętościowo, a że układ rozdziałów się powtarza, doprowadza to do pewnego znużenia (James zastosował metodę następującą: przyglądamy się analizie wydarzeń z poprzedniego rozdziału, którą skrupulatnie przeprowadza Strether, po czym autor przechodzi do opisywania dalszej „akcji”, która sprowadza się do kolejnych dialogów i tak w kółko). Urzeka Paryż i południowa Francja, wszelkie te arystokratyczne „stosunki”, zestawienie bogatej amerykańskiej pruderyjności z europejską nonszalancją. I sam Strether to postać ciekawa, nieco naiwna, ale poczciwa, która sama wreszcie przechodzi oczekiwaną (przynajmniej przeze mnie) przemianę. Jest w „Ambasadorach” piękna literatura polana jedynym w swoim rodzaju lukrem znużenia, co jest najlepszym dowodem, że „Ambasadorowie” słusznie zaliczani są do klasyki. Przekład Marii Skibniewskiej.

Marcin Masłowski

ocenił na 6 4 miesiące temu

Targowisko próżności

William Makepeace Thackeray

To klasyka, która ani trochę się nie zestarzała. Autor z ironią i przenikliwością pokazuje świat XIX-wiecznej Anglii jako scenę pełną próżności, ambicji i społecznych gier. Największą siłą powieści jest Becky Sharp – bohaterka sprytna, bezwzględna i fascynująca, przy której trudno przejść obojętnie. Autor w mistrzowski sposób obnaża ludzką hipokryzję i pogoń za statusem, a jego komentarze narratorskie dodają historii lekkości i humoru. Choć książka jest obszerna i momentami wymaga cierpliwości, daje ogromną satysfakcję czytelniczą. To nie tylko powieść historyczna, ale ponadczasowa satyra na ludzką naturę. Zdecydowanie warto poświęcić jej czas. Mnie zachwyciła!

vivien4

ocenił na 9 1 miesiąc temu

Człowiek śmiechu

Victor Hugo

Opowieść o Gwynplaine, młodym mężczyźnie z groteskowym uśmiechem, który staje się symbolem ludzkiego cierpienia i społecznych nierówności. Hugo łączy w tej powieści wątek romantyczny z krytyką społeczną i refleksją nad losem człowieka. To mniej znane, ale niezwykle poruszające dzieło autora "Nędzników".

Metinot

ocenił na 8 1 rok temu

Europejczycy

Henry James

Kolejna lektura Henrego Jamesa, czytając jego powieści ukułam sobie motto: "Musisz realizować własne cele, bo inaczej zostaniesz zmuszona do realizacji cudzych celów. ...a tam już może nie być miejsca dla ciebie.". Lekka powieść o zawiłości relacji między najbliższymi sobie ludźmi, bardzo pouczająca.

Kamila Furtak

ocenił na 10 7 lat temu

Droga przez mękę, 3 tomy

Aleksy Tołstoj

Moje drugie podejście do Tołstoja i to był strzał w dziesiątkę. Niestety przeczytałem jedynie trzeci tom, ponieważ udało mi się go kupić na jakichś targach. Historia bohaterów niezwykle mnie wciągnęła i już po 150 stronach byłem mocno do nich przywiązany. Czasy, w których osadzona jest akcja, to jeden z najbardziej fascynujących, a zarazem przerażających okresów w historii Rosji. Rewolucja Bolszewicka. Książka ukazuje talent Tołstoja w całej okazałości. Każdy rozdział składa się z przeplatających się wątków, a bohaterowie są ze sobą mniej lub bardziej powiązani. Taka forma bardzo mi odpowiada, ponieważ wymaga od czytelnika sporego zaangażowania, by w pełni zrozumieć zamysł autora. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że to pozycja, która rozwija mózg. Na pewno sięgnę po pozostałe tomy, jeśli będę uzupełniał swoją biblioteczkę.

Kamil Chmielewski

ocenił na 9 8 dni temu

Synowie i kochankowie

David Herbert Lawrence

Książka, choć trochę się już zestarzała, to w moim odczuciu była innowacyjna, szczególnie na swoje czasy. W niespotykany, bardzo plastyczny sposób opisuje niezdrowe relacje nadopiekuńczej i zaborczej matki z synem. Pani Morel to kobieta dość wykształcona, która popełniła mezalians i tkwi w nieszczęśliwym małżeństwie, w miejscu bez perspektyw, z pozbawionym ambicji mężem pijakiem. Niespełniona w małżeństwie, całą swoją miłość i oczekiwania przelewa na synów. Książka bez akcji, głęboko psychologiczna, pokazująca relacje od miłości do nienawiści, mocno dotykająca tematyki awansu społecznego Ciekawe postaci bohaterów, nie tylko pani Morel i jej syna, ale także ojca czy Miriam, dziewczyny Pawła. Relacje między bohaterami mocne, głębokie, nieoczywiste. Na plus także opisy przyrody, a właściwie beznadziejnego górniczego krajobrazu Środkowej Anglii na początku XX wieku. Klasyka literatury angielskiej, aż się prosi o wznowienie i bardziej uwspółcześnione tłumaczenie.

Telimena

oceniła na 7 2 lata temu

Powrót do Howards End

Edward Morgan Forster

Forster, mimo że ma swój pomysł na powieść, mocno jednak inspiruje się klasyką angielskiej literatury - słychać tu echa i Rozważnej i romantycznej, i Jane Eyre, i Pań z Crawford. Bohaterowie powieści są dla dzisiejszego czytelnika niezrozumiali, bo autentyczni - ja osobiście lubię takie powieści, bo uświadamiają mi, jak bardzo różniły się postawy ludzkie jeszcze sto lat temu od dzisiejszych. Cieszy mnie to doświadczenie i godzi z faktem, że nie polubiłam ani żadnej z sióstr, ani żadnego z ich mężczyzn. Mimo to zapewne wrócę jeszcze kiedyś do Howards End.

ira

oceniła na 6 8 miesięcy temu

Kochałam Tyberiusza

Elisabeth Dored

Powieść stylizowana na autobiografię Julii, córki Oktawiana Augusta, zabawki politycznej w rękach ojca, ale też kobiety wielokrotnie zamężnej i oskarżanej o przekraczanie obyczajowych granic. Dored bierze ją w obronę, czarnym charakterem czyniąc Liwię, żonę Augusta, i na cichej wojnie obu pań opierając główny wątek. Mimo wątpliwej fragmentami zbieżności z faktami historycznymi, książkę czyta się przyjemnie, a akcja płynie wartko.

hiszpan

ocenił na 7 18 dni temu

Klaudiusz i Messalina

Robert Graves

Klaudiusz po drugiej stronie bóstwa czyli Klaudiusz w krainie cezarów - kontynuacja "Ja, Klaudiusz" - mniej gęsta, bardziej obyczajowa, w tym "obyczajowa", dosłownie... historia zaczyna się w 41 r. n.e., gdy Klaudiusz zostaje cesarzem Rzymu.... - walka o władzę i intrygi na dworze cesarskim, - skandaliczne życie Messaliny, znanej z manipulacji i rozwiązłości, - relacje Klaudiusza z Herodem Agryppą, królem Judei... powieść z 1935 roku - kontekst nazizmu w Niemczech, faszyzmu we Włoszech i stalinizmu w ZSRS - w tym klimacie powieść o rzymskich tyranach, manipulacji, propagandzie, kulcie jednostki i politycznych mordach nabierała nadzwyczajnej aktualności...

MrOrinow

ocenił na 8 22 dni temu

Karin, córka Monsa

Mika Waltari

Czytając wcześniejsze opinie, łapię się za głowę. Recenzenci zadają przeklęte pytanie każdego powieściopisarza - na ile ta historia jest prawdziwa? Cóż, Olga Tokarczuk bezradnie rozkłada ręce, gdy słyszy takie dociekania ("Czuły narrator" lub przemowa noblowska). Inni krytykują długość książki, bo mniej niż 300 stron, to dla nich za mało... Czytelnikom z resztkami zdrowego rozsądku, szukających w literaturze emocji, przeżyć, napięć, wzruszeń, a nawet złości, serdecznie polecam powieść jednego z moich ukochanych pisarzy, który po raz kolejny mnie nie zawiódł.

_Paulina_

ocenił na 10 1 rok temu

Fortunne i niefortunne przypadki sławetnej Moll Flanders...

Daniel Defoe

Bohaterem tego romansu lotrzykowskiego są pieniądze i Defoe. Pieniądze jako coś , co wartościuje człowieka, daje mu pozycję społeczną. W ówczesnej Anglii taki był układ społeczny. Mimo upływu kilku stuleci w Anglii nic się nie zmieniło: jak się nosisz, do takiej klasy społecznej należysz, co masz, ile masz. Pieniądze jako objaw kapitalizmu, znak rozpoznawczy człowieka. A Defoe, był dziennikarzem, oglądały ówczesną rzeczywistość , umiał to przełożyć na literaturę. Narratorem jest kobieta,, Moll Flanders bohaterka , która spowiada się czytelnikom że swojego życia. Mam wrażenie, że to był niezły żart Defoe. Kobieta w wieku siedemnastym w Anglii miała status żony przy mężu. Nasza bohaterka zmienia mężów i związki małżeńskie jak karty do gry. Prawie zawsze ma szczęście i spada jak kot na cztery łapy. Zna wszystkie, może prawie wszystkie środowiska spoleczne. Defoe też miał bogaty życiorys. Wiele zdarzeń z tej książki ma wiele wspólnego z jego życiorysem. Obserwacja dziennikarska plus swój życiorys składają się na fabułę tej zabawnej książki. A że bohaterem jest kobieta. No cóż, autor może napisać wszystko, czytelnik musi rozpoznać jego triki. Polecam tę klasykę czytelnikom.

Grzegorz Piskorz

ocenił na 6 1 rok temu

Kobieta w bieli

Wilkie Collins

Świetne to, nie mogłam się oderwać, a to ponad 20 godzin słuchania. Czego tam nie ma, thriller, kryminał, trochę romansu, a wszystko poprowadzone sprytną narracją, przez różnych bohaterów powieści: od tych najważniejszych, po wręcz epizodyczne postaci. Warto sięgnąć, niespodziewane wrażenia.

Daybyday

ocenił na 7 9 dni temu

Cytaty z książki Nowoczesna komedia t. III

- Myślę - rzekł - że miłość jest najokrutniejszą rzeczą na świecie.

John Galsworthy Nowoczesna komedia t. III Zobacz więcej

Więcej