Noc poślubna

"Amarylis" to typowe romansidło, chociaż osadzone w innej rzeczywistości. Spotykają się  dwa silne charaktery z pewnymi zdolnościami, które muszą ze sobą współpracować. No ale pojawia się  między nimi silna namiętność, później  stwierdzają, że nie mogą bez siebie żyć. Decydują się  na związek oczywiście  wbrew woli otoczenia. A w tle wątek  kryminalny. Banalne? Strasznie. A do tego  okropnie słodkie zakończenie. Ale ratuje sytuację nieraz komizm sytuacyjny. Tak więc lektura łatwa,  lekka  i przyjemna. O taka dla zabicia  czasu. 

To chyba taka moja wada.Chwytam w ręce nie mal każdą książkę,którą wypatrzę w bibliotece.Tak było i z tą.Ot stała na półce,więc ją chyc i już wychodzę zadowolony. W domu przekonałem się,że ten wybór był naprawdę trafny. Oto sensacja z wątkiem romantycznym,czyli to o czym od dawna marzyłem. Fabuła,bo to w czytaniu najbardziej mnie interesuję jest nawet bardzo ciekawa. Ivy ma 27 lat,policjantka z wyglądu troszkę taka chłopczyca,marzy jej się awans na detektywa.No marzenia piękne,powodzenia i trzymamy kciuki. I tej oto,pani policjant trafia się kawaler którego inne dziewczyny mogą jej pozazdrościć. Przystojny z pełnym portfelem.Nic dziwnego,że Ivy jest szczęśliwa. Declan to ten człowiek,z którym kobieta chcę spędzić resztę swych dni. Problem w tym,że Declan ucieka sprzed ołtarza.A okazuję się,że nie jest tym,że kogo się podawał. Do gry przystępuję detektyw Fargo i oboje ruszają tropem Declana. Książka bardo mi się podobała,chętnie przeczytam inne autorstwa pani Taylor.

Reyson - dojrzały i przystojny mężczyzna spotyka się z Debby - młodą, szaloną i spontaniczną dziewczyną. Podczas, gdy ich romans się rozwija, mężczyzna coraz bardziej odczuwa, że nie pasują do siebie. Gdy dziewczyna oznajmia mu, że czas się rozstać, zostawiając kartkę z wiadomością, jest z tego zadowolony. Jednakże, gdy rodzice dziewczyny dowiadują się o tym, zaczynają się martwić i proszą Reysona, aby odnalazł ich córkę. W tym celu udaje się on na wyspę, gdzie mieszka jej starsza siostra. Gdy Virginia otwiera mu drzwi, jest nieufna i nie chce go wpuścić. Jednak po wytłumaczeniu okoliczności zgadza się. Do biznesmena szybko dociera, że swoje zainteresowanie powinien ulokować właśnie w Virginii. Niestety kobieta boi się znów zaryzykować i płacić wysoką cenę. Reyson jednak nie poddaje się i wpada na chytry plan mający na celu przekonanie Virginii do niego. Czy Virginia się złamie? Czy pokona demony przeszłości? Co wspólnego z tym wszystkim ma tytułowa bransoletka? "Bransoletka" to książka o prostej fabule, czasami męczącej, powolnej, ale momenty trzymające w napięciu pomagają utrzymać poziom. Jak na harlequina to nawet dobre czytadło :)

Moja pierwsza styczność z tą autorką. Historia opowiada o Paige Mattheson, która jest rzeźbiarką i ma opinię zimnej kobiety podobnie jak jej rzeźby. Jessie Dallas, zakłada się ze swoim przyjacielem, że dowiedzie mu iż się myli. Jessie podstępem staje się taksówkarzem, wozi Paige po mieście i podstępem zamieszkuje w jej domu. Kiedy prawda wychodzi na jaw, Paige jest zaskoczona, jednak stara się pokazać, że to nie jest dla niej takie ważne, bo lubi swoje życie takie jakie jest. Chociaż drogi Paige i Jesse' a się rozchodzą. Jednak nie na długo. Kiedy Jessie dowiaduje się, że on i Paige będą mieli dziecko, postanawia ją poślubić, aby zapewnić dziecku szczęśliwą rodzinę... Książka jest zwykłym romansem. Czyta się go szybko, i to tak naprawdę lektura na jeden dzień. W sam raz na odprężenie i odstresowanie.

Okładka \ a wygodny ? skąd od znajomej z LC moja opinia Detektyw,to zawsze oznacza dobrą powieść.Zwłaszcza ,detektyw co umię oczarować dziewczynę. Bardzo sympatyczna miła i chwilami zabawana powieść. Na szybkie,czytanie.Miły uśmiech i radosne zakończenie.

"Coś najbardziej zbliżonego do czystego fantasy!!!" Wypowiedziane żądanie zawisło w powietrzu, gdy stałam przed regałem mojej koleżanki, szczelnie wypełnionym czarnymi okładkami (jedynym kolorowym akcentem był zielonkawy "Książę mgły" Zafóna). W efekcie otrzymałam "Płonącą lampę" - od początku śmierdziało mi bynajmniej nie fantasy, ale paranormal romance - ale cóż, raz kozie śmierć. Trzeba spróbować wszystkiego. Każdy czytelnik już chyba się domyślił, że do tego gatunku blisko mi jak Dumbldore'owi do Voldemorta, Frodowi do Saurona i... Nieważne. Uprzedzam więc, że recenzja może być pełna stwierdzeń fanów paranormal romance oburzających, ale mam nadzieję, że to przeżyjecie. W końcu sześć gwiazdek na dziesięć daję, jakby nie było. A więc, zapraszam do przeczytania recenzji paranormal romance według zwykłego śmiertelnika. Na początku lektury pierwszym, co skłoniło mnie do powstrzymania się od defenestracji książki w cholerę, była atmosfera. Mroczna, pełna ukrytego napięcia i finezji, przenosiła w dość niepokojące wiktoriańskie czasy. Długi czas jednak wzdrygałam się przy każdym wspomnieniu o paranormalnych zdolnościach, nie mówiąc już o parsknięciach śmiechem przy terminie parapsychicznej agencji detektywistycznej. Cierpliwie trwałam jednak dalej, pięłam się wzdłuż kolejnych śladów światła snów, aż - sama sobie nie wierzę - książkę doceniłam. Fabuła, muszę przyznać, całkiem niczego sobie. Nie niosła za sobą nazbyt niespodziewanych odkryć, ale składała się w zaskakująco sensowną całość. Również wbrew temu, czego spodziewałam się po paranormal romance, autorka nawet podrzucała jakieś tropy i całość znajomo przypominała jakieś przyjemne detektywistyczne czytadełko z dreszczykiem między stronami. Co więcej, akcja wciągała i kolejne strony przerzucałam z zaskakującą prędkością, mimo początkowego cynizmu zaciekawiona, co będzie dalej. A teraz kubeł zimnej wody. Czy też raczej pora na moje żale i jęki, bo skupię się na drugim członie nazwy tego gatunku.Wątek miłosny nawet nie był po prostu zbyt słodki, zbyt uroczy ani nic, on był taki... Absurdalny? No tak. Romance. To aż raziło w oczy! Nie jestem wytrawną czytelniczką, dla której chlebem powszednim są perełki światowej literatury, bez problemu, a nawet z z uśmiechem na twarzy witam większość wątków miłosnych, ale... Co za dużo to niezdrowo. Wyziera ze mnie zdaje się zbyt duża doza realizmu, bo potężny władca przestępców, który dla wybranki rzuca trzymane w szachu trzy czwarte londyńskiego podziemia jest nie do przełknięcia. Coś takiego może... A zresztą, nie będę się pogrążać. Dobra, pora na słówko podsumowania po moim pierwszym spotkaniu z książką imającą się tematu parapsychicznych agencji detektywistycznych (nie no, cały czas z tego leję). Jestem raczej w miarę pozytywnie zaskoczona, ale cudowny wątek miłosny raczej ostudził mój entuzjazm. ksiazkobsesja.blogspot.com

uwielbiam takie milosne ksiazki,bardzo fajnie i szybko sie ja czyta.warto przeczytac .........chlopak naprawde zakochany w dziweczynie okazuje milosc na kazdym kroku,......sadze ,ze dobra ksiazka dla wszystkich 'wspolczesnych'panow jak postepowac z kobieta ,zeby jej nie stracic.,skrzywdzic i nawzajem rozkochac ...............goraco polecam

Przed wiekami w pracowni wielkiego alchemika powstał życiodajny eliksir. Cenna receptura nie powinna nigdy trafić w niepowołane ręce. Dlatego spoczęła w zapieczętowanym kufrze i została dobrze ukryta. Teraz znów staje się przedmiotem pożądania. Niebezpieczny złoczyńca nie cofnie się przed morderstwem, by zdobyć sekretną formułę. Tylko Venetia, właścicielka londyńskiej galerii fotografii, i Gabriel, tajemniczy potomek alchemika, mogą mu w tym przeszkodzić i przerwać łańcuch zbrodni. Bo tylko oni posiadają zdumiewający dar?

Przeczytałam wiele książek tej autorki, ale ta mnie zaskoczyła... Czy pozytywnie czy negatywnie? Raczej pozostałabym pośrodku. Heather Graham pisze moim zdaniem według pewnego schematu - tu został on troszkę nagięty i to mnie zaskoczyło. Przede wszystkim brak sił nadprzyrodzonych, żadnych duchów, wizji itd. Nawet kwestia kryminału lekko pozostała w tle. Ta książka skupia się nie wokół nowych bohaterów i nowej miłości, tylko wokół ludzi którzy się znali, którzy się kochali. Podobało mi się bardzo pokazanie jak w przeciągu kilku lat ludzie dojrzewają i przyznają się do popełnionych błędów. Mi się tą książkę czytało dobrze.

Opis tej książki mnie zaintrygował, ale nie spodziewałam się, że spodoba mi się tak samo, jak powieści Lindy Howard - mojej ulubionej pisarki tego gatunku literatury. Określiłabym tę powieść jako thriller romantyczny, innymi słowy romans z naprawdę dobrą fabułą, ze zbrodnią i akcją w tle. Napisany jest ciekawie, trzyma w napięciu i ma zaskakujące zakończenie, czego chcieć więcej? Inną typową cechą dla tego typu powieści jest główna męska postać, w której ma zakochać się każda czytelniczka ;) Polecam na długie wieczory, idealne dla odprężenia po ciężkim dniu :)

Będąc w bibliotece zauważyłam na półce powieść "Smak zemsty" dlatego wzięłam ją okładka bardzo zaintrygowała i zaciekawiła mnie. Historia opowiada o głównej bohaterce która po dramatycznych przeżyciach traci ukochanego postanawia się później zemścić planuje zemstę. Penny Jordan to wspaniała autorka powieści moja ulubiona bardzo ją doceniam,wielki szacunek mam do jej książek..powieść wciąga, dynamiczna akcja, a napięcie rośnie z każdą stroną książki mnie porwała, poruszyła historia i to prawdziwa bardzo. Bardzo świetna, rewelacyjna powieść

Potwierdzam! Pasjonująca książka! Przepadłam w tej historii... Mam, chyba, jakiś sentyment do książek z tamtych lat... Nie jest to jakaś górnolotna książka, ale...ja z przyjemnością ją czytałam (a o to przecież chodzi) 😁 Była tu miłość i nienawiść, chciwość, żądze, pieniądze, tajemnice, brutalne morderstwo, przemoc, rasizm, zdrada, ...a do tego, genialne wykreowane postaci i fabuła trzymająca w napięciu... I ten czar starych posiadłości, powiew tamtych lat i przeszłości... Materiał na film!

Bardzo podobała mi się historia Snow i Luka. Opowiada ona ich losy odkąd poznali się oni jako dzieci, a przynajmniej Snow była wtedy dzieckiem. Autorka oprócz opowiadania ich historii opowiada równocześnie losy innych bohaterów co bardzo mi odpowiadało. Pozwala to dostrzec niektóre rzeczy z innej perspektywy.

Z prozą Debbie Macomber miałam do czynienia wiele razy i niezmiennie jest to spotkanie ciekawe, a zarazem owocne w emocjonalne doznania. Z pewnością, że sięgam po dobrą lekturę, nastawiłam się na niepowtarzalne wrażenia wyniesione z omawianej niżej powieści. Całe szczęście, że znów się nie zawiodłam, gdyż autorka udowodniła swoją wyjątkowość. Powołała do życia nietuzinkowych bohaterów, wymagając od nich wykazania się wewnętrzną siłą oraz niezachwianą wiarą w lepsze jutro. Lynn Danfort zostaje wdową. Jej mąż Gary był policjantem zastrzelonym podczas pełnienia służbowych obowiązków. Przyjaźnił się z Ryder'em, który jednocześnie jest ojcem chrzestnym ich dzieci: MIchelle i Jasona. Po śmierci, za którą czuje się odpowiedzialny, rezygnuje z pracy i wyjeżdża z miasta. Lynn próbuje żyć na własny rachunek, odbudować pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa, zakłada firmę, staje się kobietą niezależną, odnosi sukcesy zawodowe, ale przytłacza ją ciężar problemów związanych z samotnym wychowywaniem niesfornych pociech. Ryder Matthews powraca do Seattle po trzech latach, ukończył studia prawnicze i jest wziętym adwokatem. Próbuje zdobyć serce Lynn, w tym celu zaprasza ją na kolację, jednak kobieta odmawia. Kocha go jak brata i nie wyobraża sobie wspólnej przyszłości. Ryder to mężczyzna zdeterminowany i ekspansywny, pewny siebie oraz niezbaczający z raz obranej drogi. Czy wystarczy mu wytrwałości, aby zawalczyć o wybrankę serca? Pomocna okaże się ucieczka z domu zbuntowanego Jasona, a Ryder udowodni, że Lynn zawsze może na niego liczyć. "Wszystko albo nic" to współczesny romans obyczajowy, który porusza bolesny temat przymusu ostatecznego rozstania z ukochanym człowiekiem. Lynn pielęgnuje pamięć o zmarłym mężu, przegląda fotografie, wspomina czas, jaki razem spędzili, Ryder z kolei jest zazdrosny o swego przyjaciela, zarzuca Lynn nielojalność w stosunku do własnej osoby. Podświadomie wie, że podobne oskarżenia nie mają najmniejszego sensu, jednak nie potrafi się przyznać do błędu. Przepychanki słowne, którymi się posługują, są charakterystyczne dla dziecinnych zachowań, a nie dorosłych, odpowiedzialnych ludzi. Autorka przedstawiła ciekawy portret psychologiczny postaci, chociaż Ryder wydaje się zbyt idealny, przez co stracił w moich oczach na autentyczności. Pojawiła się wątpliwość, czy w ogóle tacy mężczyźni istnieją? Książkę przeczytałam bardzo szybko. Pomimo niewielkiej objętości i niełatwej tematyki, okazała się być lekturą sprzyjającą wyciszeniu oraz dającą nadzieję na szczęśliwe rozwiązanie każdego problemu. Serdecznie polecam!

Książka genialna! Wciąga od początku i trzyma w niepewności do samego końca. Historia młodej dziewczyny, która odtwarza śmierć swojej matki na fotografiach, kiedy to ona jest przedstawiona jako "zamordowana", i jej ochroniarza, którzy zakochują się w sobie. Z czasem w mieście ktoś naśladuje fotografie artystki, jednak mordując naprawdę.. Bohaterka jest w prawdziwym niebezpieczeństwie.

Podobało mi się. Nie uznałabym tej książki za sensację, prędzej za romans z elementami sensacji + wiele wydarzeń było naprawdę grubymi nićmi szyte, wręcz nieprawdopodobne, ale ogólnie podobała mi się. Fajnie się czytało, bardzo lekko, także to jest na plus.

Oceniając całość dałam 6 gwiazdek za wszystkie trzy opowiadania, ale każde kolejne jest nieco gorsze od poprzedniego. Może bardziej podobało mi się to z Madeline (książka druga). Ale i tak nie można powiedzieć, że jest to genialne dzieło. Nie porwało mnie, nie byłam specjalnie zachwycona i na pewno nie polecam na coś innego niż na dzień wakacji, choć na wypoczynek polecam coś lepszego, jednak nie za dobrego, żeby się nie zaczytać ;)

Dlaczego mam wrażenie, że im więcej czytam książek Diany Palmer, tym większa chęć mam na kolejne książki??? Oczywiście, zauważyłam, że autorka posługuje się pewnymi schematami, które powiela w swych książkach. Nie jest to jednak jakoś bardzo przeszkadzające w czytaniu. Generalnie każda historia jest inna, ciekawa, ale też prowadząca do happy endu. O dziwo absolutnie mnie to nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie, wiem, że się zrelaksuje, odpocznę, a wszystko skończy się dobrze. Któż nie potrzebuje czasami takiej książki? "Grzechy miłości" zawierają dwie historie: "Ojciec mimo woli" oraz "Pamiętna noc". Dwa bardzo dobre opowiadania, które zdradzają przede wszystkim męskie uczucia, gdzieś głęboko ukryte, by je odnaleźć trzeba się całkiem nieźle nagimnastykować. Może mężczyźni boją się własnych uczuć???? "Ojciec mimo woli". Dzwonek do drzwi, Blake Donovan otwiera i co widzi? Na progu jego domu stoi mała dziewczynka, przestraszona, a zarazem ciekawa... Obok niej adwokat, który przywiózł dziewczynkę, twierdząc, ze Blake jest jej ojcem, który po śmierci swej byłej żony powinien się nią zająć. Mężczyzna jest zaskoczony, nie wiedział o istnieniu córki. Jako zatwardziały singiel da radę sobie z małą panną? Czy uda mu się pokochać dziewczynkę? Czy w ogóle potrafi kochać? Z matka dziewczynki ożenił się tylko po to, by zrobić na złość wujowi, który chciał związać go ze swoją chrześniaczką. Czy popełnił życiowy błąd??? Czy dziewczynka odmieni jego życie? Czy znajdzie miłość swego życia, która pomoże mu wychować córeczkę? Krótka historia jednak bardzo emocjonalna. Palmer rewelacyjnie ukazała strach mężczyzny. Jego obawy i ból, który mu towarzyszy od najmłodszych lat. Gdy w drzwiach pojawia się mała dziewczynka zmienia jego życie diametralnie. Sara, ta mała panienka bardzo przypomina ojca. Jest niesłychanie uparta i po trupach dąży do celu. Jednak w swoim krótkim życiu wiele przeszła. Brakuje jej przede wszystkim czułości i miłości rodziców. Tym samym wiele ją łączy z ojcem, który podjął się jej wychowania. Oboje zdecydowanie tęsknią za kobiecą miłością. Na horyzoncie pojawia się promyk nadziei. W rodzinnym miasteczku pojawia się Meredith... "Pamiętna noc" Jedna noc odmienia życie Dawsona, ale przede wszystkim Barrie. Nawet czas nie potrafi zagoić bólu, rozczarowań, skutków tej nocy, ale przede wszystkim nie pozwala zapomnieć o miłości. Rok za rokiem, miesiąc za miesiącem, dzień za dniem, ale ani ona, ani on nie potrafią zapomnieć tej pamiętnej nocy, ani o uczuciach, które się ujawniły... Uczucia ożywają natychmiast, kiedy spotykają się na jednym z przyjęć. Dawson postanawia prosić Barrie o wybaczenie, ale też o przysługę. Udaje mu się przekonać kobietę, której z pewnością nie jest łatwo zapomnieć o przeszłości i wyrządzonej jej krzywdzie... Palmer w tej historii zdecydowanie ukazała charakter i obawy Dawsona. Z jednej strony ten mężczyzna uważany jest za sopel lodu, który nie zwraca uwagi na kobiety, tym samym staje się obiektem pożądania. Z drugiej strony to zakompleksiony, pełen obaw mężczyzna, który nie potrafi sam pogodzić się ze swoimi uczuciami. Kocha swoją przyrodnią siostrę, a jedyne co potrafił zrobić, to ją skrzywdzić. Próbuje odzyskać kobietę, jednak czym bliżej postanowienia, tym więcej obaw, strachu i agresji...Czy mężczyźnie uda się odzyskać miłość Barrie? Czy potrafią przełamać stare bariery, które ich poróżniły? Czy Dawson potrafi kochać? Czy Barrie potrafi wybaczyć? "Grzechy młodości" to przede wszystkim opowiadania o samotnych mężczyznach, którzy choć uważają się i są uważani za silnych, opanowanych i niedostępnych, w rzeczywistości są samotnymi, pełnymi obaw i strachu facetami. Nie ma nic gorszego niż to, że nie potrafi się kochać. Czy nie są w stanie? Czy może nie trafili na odpowiednią osobę? A może kochają i nie zdają sobie z tego sprawy? Tacy już są mężczyźni, z jednej strony odważni i silni, z drugiej delikatni i kochający. Jednak potrzeba trudu, by im to uświadomić i wyciągnąć z nich to co najlepsze. Jedynym sposobem jest miłość. Miłość ma wielką moc. Miłość potrafi skruszyć najtwardsze serce... Diana Palmer po raz kolejny sprawiła, że chce sięgać po kolejne jej ksiażki. Ma swój specyficzny styl, humor czy też genialne ukrywanie problematyki. Wystarczy odpowiednio się wczytać, by wiele zrozumieć. Można z tych romansów wyciągnąć więcej aniżeli się nam to wydaje. Dla jednego będzie to szybki romans, dla kogoś dobre opowiadania z morałem. A dla Ciebie? Polecam "Grzechy młodości", bo warto poznać męską naturę, odkryć w mężczyznach to co tak mocno chowają... Idealna książka na nudne popołudnie, a jednak w ciekawym towarzystwie Blake'a i Dawsona.

Ta książka nie porywa ani stylem, ani fabułą. Bohaterowie dobrze wykreowani, ale te ich imiona to jakaś masakra. Mary Martha, Lilie Mae, Johnny Mack... Nawet jak na Stany, to dość dziwne... Nie było to jednak aż tak złe, jako całość. Na początku strasznie zagmatwane, później dość płytkie, ale jednocześnie wciągające. Mimo wszystko polecam jako dobrą, niezobowiązującą rozrywkę.