Noc kłamstw

„Zbędni” to mocny powrót Chmielarza do mrocznego, dusznego kryminału psychologicznego, w którym zbrodnia jest tylko pretekstem do prześwietlenia ludzkich sumień. Akcja toczy się w Karkonoszach, w podupadającym hotelu w samym środku martwego sezonu. Mamy tu galerię postaci, które czują się , zgodnie z tytułem , zbędne. Jest Jasiek, stróż na kampingu, alkoholik, który przypadkowo potrącił kogoś samochodem i uciekł z miejsca wypadku. Maria, to lokalna policjantka, samotna kobieta szukająca bliskości, która przypadkiem wpada na trop tajemnicy. Ważnymi postaciami są również właściciele hotelu, których małżeństwo i biznes trzymają się już tylko na słowo honoru. Chmielarz genialnie buduje atmosferę izolacji, brudu (dosłownego i moralnego) oraz wszechobecnego smutku. Bohaterowie to ludzie połamani, pełni wad, których trudno polubić, ale łatwo zrozumieć. Autor świetnie pokazuje, jak wyrzuty sumienia potrafią zniszczyć człowieka od środka. Początkowo odrębne historie Jaśka i Marii splatają się w sposób, który trzyma w napięciu do ostatnich stron. I to końcówka jest tutaj najmocniejsza i przynosi wiele satysfakcji. Jeśli cenicie kryminały, w których najważniejsze jest pytanie „dlaczego?”, a nie tylko „kto?”, będziecie zachwyceni.

📝 Thriller psychologiczny, w którym punkt wyjścia stanowi śmierć młodej kobiety znalezionej w mieszkaniu. Bliscy ofiary są przekonani, że wiedzą, kto stoi za zbrodnią, jednak sprawa szybko okazuje się bardziej złożona. Równolegle poznajemy historię dwóch dziewczyn z różnych środowisk, które łączy tajemnica mogąca zniszczyć ich przyszłość. Książka skupia się na tematach dojrzewania, tożsamości, kłamstw i konsekwencji ukrywanych sekretów. 💭 Moja opinia: Weszło gładko i dokładnie tak samo z głowy wyszło 😅 Książka, która dobrze wie, jak przyciągnąć uwagę. Krótkie rozdziały, szybkie tempo, ciągłe podkręcanie napięcia. Działa, bo naprawdę trudno ją odłożyć. Mam mocne skojarzenie z Freidą McFadden – ten sam vibe: dynamicznie, bez kombinowania, za to z nastawieniem na czystą czytelniczą rozrywkę. Idealna na moment, kiedy chcesz się wkręcić, a niekoniecznie analizować każdą stronę. Tylko że gdzieś po drodze brakuje ciężaru. Niby dzieją się rzeczy poważne, są emocje, ale nie zostają na dłużej. Fabuła bardziej „leci”, niż buduje coś głębszego. ⭐ 6/10

Cóż książka niestety mocno przeciętna, jesli chodzi o akcje , a także o samych bohaterów , wstęp mnie wciągnął, ale potem bylo już tylko gorzej. Uwielbiam obydwu autorów , ale mam wrażenie, że coś tu nie zagrało , rozumiem chęć ukazania jednostki zaburzonej , ale szaleństwo tutaj mam wrażenie, że stanowiło jedyny wątek fabularny , ponieważ cała reszta fabuły trochę się kupy nie trzyma i jest wleczona jakby na siłę.

Historia wciągająca, kompozycja interesująca, a rozwiązanie zagadki zaskakujące. Bohaterowie przekonujący, a ich cechy uwydatnione mistrzowsko. Czuje się przejmujący chłód jeziora i mroczność wyspy, do tego sowy dodające nocy tajemniczego pohukiwania. Momentami książka wzruszała do łez, a niekiedy dawała wiele impulsów do przemyśleń, nie tylko nad jej terścią, ale własnych wywołanych lekturą. Stanąć nad brzegiem jeziora, usłyszeć jego szept i pozwolić obudzić swoje własne lęki...

Książka wzbudziła we mnie mieszane uczucia. Początek zapowiada się świetnie, jednak dalej idąc miałam odczucie słabnącej akcji. Samo zakończenie zamiast wbijać w fotel powoduje, że po kilku dniach nie będziemy go pamiętać. Pomysł na fabułę jest dobry, ale im bliżej końca, tym staje się jakiś mało wciągający.

Ach, czego tu nie ma… Romans, zdrada, płatni mordercy, mafia, a wszystko przy najpiękniejszej ulicy w Gdańsku – Świętego Ducha. Dominika, chcąc uciec przed swoją przeszłością, rozpoczyna nowe życie w Gdańsku. Zakochuje się ze wzajemnością w Piotrze, nie wiedząc, że jest on ścigany przez mafię. Niespodziewanie okazuje się, że sąsiad (z niezbyt czystym sumieniem) zna bohaterkę, ale obiecuje milczeć w zamian za „przysługę” – a nawet kilka. Wszystkiemu przygląda się pewna kobieta z kamienicy z naprzeciwka, która wkrótce ginie. I oczywiście pojawia się pytanie: kto zabił? Historia jest tak naprawdę bardzo smutna, oczywiście pomijając morderstwo. Poznajemy tu historie ludzi pragnących odciąć się od swojej przeszłości i zacząć nowe życie u boku ukochanej osoby. Niestety, a może stety, kłamstwo zawsze wyjdzie na wierzch. Natomiast niezałatwione sprawy znajdą Cię nawet na drugim końcu Polski. Super pióro autorki – na pewno będę częściej sięgać po książki pani Stachuli.

Niestety druga część również mnie nie poruszyła ani kryminalnie, ani thrillerowo. Fabuła też jakoś jak dla mnie przeciętna. Myślę, że ocena dobra idealnie pasuje póki co do tej serii. Została mi jeszcze 3 część "przygód" Alicji Mort. Książka OK, ale zdecydowanie nic wielkiego.

Tę książkę dostałam na urodziny i czekała prawie dwa lata, zanim ją odkurzyłam i przeczytałam. Młoda kobieta zostaje znaleziona śpiąca w domku swoich przyjaciół. Oboje nie żyją, a prawdopodobna morderczyni zapada w niewytłumaczalną śpiączkę. Cztery lata później – Benedict Prince – młody i ambitny psycholog podejmuje się eksperymentalnego leczenie kobiety. Jako wybitny specjalista w dziedzinie snu analizuje zakamarki umysłu pacjentki. Po kilkunastu intensywnych tygodniach kobieta dochodzi do zdrowia. Okazuje się, że przebudzenie nie jest końcem tej historii. Benedict dociera do najmroczniejszych tajemnic i odkrywa prawdy, które miały nigdy nie wypłynąć na wierzch. Tragiczne wydarzenia nie miały swojego początku cztery lata temu, ale o wiele, wiele wcześniej. Czy psycholog postąpił słusznie, biorąc stronę zwolenników swojej pacjentki, którzy nazywają ją Śpiącą Królewną? A może powinien zmienić obóz na przeciwny, który określa ją mianem Anny O.? Czy zdoła ocalić swoje dobre imię? Czy będzie w stanie zawalczyć o swoją rodzinę? Czy podoła brzmieniu prawdy, z jaką przyjdzie mu się zmierzyć? „Anna O” to przyzwoicie napisany thriller, który w głównej mierze skupia się na aspekcie psychiki bohaterów. Nie zabrakło plot twistów. Znalazło się kilka takich, które były dla mnie prawdziwym zaskoczeniem, ale niektóre nie robiły efektu wow. Przewidywalność pojedynczych wątków godziła w moje detektywistyczne serce. Bardzo przypadła mi do gustu forma narracji. Fabułę poznajemy na podstawie głównej teraźniejszej narracji, zapisków z pamiętnika Anny oraz wspomnień innych bohaterów. Mamy widok na wydarzenia bieżące oraz w przeszłości. Lubię tego typu zabiegi, ponieważ taki rodzaj przedstawienia historii jest dla mnie bardziej interesujący i wnosi wiele do powieści. Jak wspomniałam wcześniej, znalazły się wątki, które były tak oczywiste, że głowa mała. Najbardziej bolało mnie, że główny motyw, na którym opierała się cała powieść, stracił woal swojej tajemniczości niemal na starcie. Pomysł na powieść oceniam na dziesiątkę, natomiast wykonanie na skromną szóstkę. Wiem, że to debiut autora, dlatego też byłam dosyć łaskawa w swojej ogólnej ocenie. Na duży plus zasługuje wątek medyczny, a dokładnie tematy: psychika człowieka, potęga ludzkiego umysłu, mechanizmy obronne podświadomości i istotne niuanse o śnie. Wszystko to przedstawione w przystępny sposób, tak że nawet laik zrozumie, o co chodzi. „Anna O” to powieść dla każdego fana thrillera, który lubi niebanalne historie. Polecam ten tytuł każdemu, kto lubi mroczne tajemnice oraz różnorakich bohaterów. Każda z postaci przedstawionych w utworze ma swojego trupa w szafie. Nikt nie jest bez winy. Wielu z nich ma sumienie, które plami nie jeden grzech. Jeżeli lubicie debiuty i potraficie przymknąć oko na niedociągnięcia autora, to zachęcam Was do poznania historii Anny O. i sami się przekonajcie, co tak naprawdę wydarzyło się cztery lata wcześniej i czy: „Przeszłość jest jedynym sposobem na uleczenie teraźniejszości”.

Kłamstwa, manipulacje, intrygi. Historia pełna toksycznych relacji, pogoni za kasą i lepszym życiem - co niestety dobrze odzwierciedla dzisiejsze realia. Zastosowany schemat „kiedyś” i „obecnie” wypada dość nierówno, stanowczo dominuje przeszłość. Wątki śledczych momentami są zbędne i niewiele wnoszą - taki wypełniacz. Dodatkowo pojawiają się drobne nieścisłości oraz wpadki. Mimo to książki słuchało się na tyle dobrze, że sięgnę po kolejny tom.

Najnowsza książka Borkowskiego "Noc poślubna" to opowieść o weselu Justyny i Kamila, które delikatnie mówiąc, nie przebiega zgodnie z planami. Okazuje się, że miejsce wesele wydaje się być nawiedzone przez to, że sąsiaduje z "lasem wisielców". Coś jest na rzeczy, gdyż ojców pary młodej dotyka wisielczy nastrój już od momentu, gdy się widzą. Zaprzeczają oni, że się znają, jednak napięcie między nimi rośnie. I nie tylko między nimi, bo więcej gości ukrywa mroczne tajemnice, a z czasem kolejne godziny nocy poślubnej mogą popchnąć ich do zbrodni... Ale to była książka! Napięcie już od samego początku, gdy młoda para spotyka zepsutą klimatyzację w sam środek upału i zaczyna się kłótnia między nimi. Jest mrocznie, a upał i nieoczekiwane spotkania wywołują prawdziwe ludzkie twarze. Mamy tu prawdopodobnie zbrodnie z przeszłości, która została ukryta, a przez nagromadzenie się nienawiści i wyrzutów sumienia przez lata, może ona wyjść na jaw. Czy wierzycie, że jakaś zbłąkana dusza może kogoś nawiedzić? W tej książce znajdziemy ten motyw i dodał on pikanterii całej tej mrocznej historii. Piętno zbrodnii odcisnęło się na zbrodniarzach, ale i wpłynęło na ich dzieci. Oprócz tego chora ambicja i niska samoocena przez niedostrzeganie przez najbliższych też mogą popchnąć do brutalnych czynów. Prawda zawsze wychodzi na jaw. I choć w tak nieoczekiwanym momencie jak piękny dzień wesela, to może ona pociągnąć za sobą więcej niż tylko nienawiść... Thriller, który trzymał w napięciu i był świetnie skonstruowany. Ale mi serce kołatało!

„Męczennicy na płótnie” Hanny S. Białys to drugi tom z komisarzem Markiem Bonysem, który spodobał mi się równie mocno jak poprzedni. Motyw "zabijania w imię artystycznego natchnienia" wciąga, a lekkie pióro autorki sprawia, że książkę czyta się bardzo płynnie. Zresztą nie tylko czyta - w drodze do i z pracy przerzucam się na audiobooka w interpretacji fenomenalnego Filipa Kosiora. Główny bohater nadal intryguje i mimo swoich dziwactw pozostaje po prostu przyzwoitym człowiekiem. To właśnie te jego cechy nie pozwalają mu odpuścić sprawy, nawet gdy wszystko wskazuje na to, że została już rozwiązana, a sprawca ujęty. Dużym atutem powieści są dopracowane portrety psychologiczne bohaterów. Podobały mi się także spostrzeżenia komisarza, zwłaszcza te z codziennych sytuacji - jak stanie w kolejce w mięsnym czy na poczcie. Nie ukrywam, że są niemal identyczne z moimi - zwłaszcza gdy utknę za jakimś upierdliwcem w kolejce do kasy. Kolejny raz odwiedzamy Bydgoszcz lat 90., a pojawiające się nowe lokalizacje - jak nieistniejące już browar i Kaskadę - dobrze oddają klimat miasta i pokazują, jak bardzo zmieniło się ono na przestrzeni niemal 30 lat. Na plus zasługuje również humor oraz trafne, momentami bardzo zabawne porównania, jak choćby: „ten obraz przypominał bardziej pola Grunwaldu po bitwie niż twarz młodej kobiety” - gdy skacowana bohaterka spogląda w lustro. Muszę przyznać, że z takim tekstem jeszcze się nie spotkałam, więc naprawdę mnie rozbawił. Oby kolejne tomy trzymały poziom - bo to seria, która daje naprawdę sporo dobrej rozrywki.

Jak daleko sięga Twoje zaufanie do najbliższej Ci osoby? Mąż, żona, najlepszy przyjaciel - czy to ludzie, za których dał(a)byś sobie przysłowiową rękę uciąć? Bohaterowie książki, o której poniżej opowiem, nie raz stanęli przed dylematem, czy faktycznie mogą ufać, komu, czy bezgranicznie... Życie Anety i Tomka układa się z pozoru idealnie. Wymarzony synek, niegasnąca miłość, piękny dom i stabilność finansowa. Jak się okazuje, nie ma tafli tak nieskazitelnej, by nie znalazła się na niej choćby jedna rażąca rysa... Tomasz dostaje niewyobrażalny cios od losu, gdy jego żona i syn znikają. Roztrzaskany telefon niedaleko domu, zabawki pozostawione w pokoju chłopca, jakby za chwilę miał wrócić - zrozpaczony Tomek jest przekonany, że ktoś "pomógł" jego bliskim zaginąć. Policja niestety jest innego zdania. Doszukuje się plamy na nieskazitelnym obrazku rodziny. Jak wiadomo, w takich sytuacjach mąż jest na celowniku. W optymistycznym wariancie zakłada się, że kobieta nie była z nim szczęśliwa, zabrała dziecko i uciekła. W tym czarniejszym prześwietla się mężczyznę pod kątem motywów, które mogłyby go pchnąć do najgorszego. Czy Tomasz znajdzie wsparcie w zaprzyjaźnionej parze sąsiadów? Co o nim i jego rodzinie wie tajemniczy mężczyzna, który pojawił się nagle w jego życiu? Historia wciągnęła mnie od pierwszych stron. Płynęłam przez nią z zapartym tchem, wypatrując kolejnych tropów rzuconych przez autorkę. Niestety dość szybko pojawił się wątek, który mocno zepsuł tajemnicę, ale na szczęście tylko częściowo. Kolejne rozdziały pokazują perspektywę różnych bohaterów. Zwykle bardzo lubię ten zabieg, ponieważ pozwala zyskać szerszy ogląd na sprawę. Tu niestety nieco zepsuł całokształt, bo w pewnym momencie dostajemy właściwie powtórzone sceny. Gdyby przymknąć oko na ten niuans, trzeba uczciwie powiedzieć, że jest to świetna powieść. Bolesna, szarpiąca myśli czytelnika, dotykająca tego, co boli i zdecydowanie warta, by poświęcić jej uwagę. To pierwsza książka autorki, jaką przeczytałam i myślę, że nie będzie ostatnią.

Robaki w ścianie” – i w końcu coś, co naprawdę się czyta (a raczej słucha!) z przyjemnością. Szara Bydgoszcz lat 90., brutalne morderstwo i sprawca, który nie tylko nie ukrywa swoich czynów, ale wręcz prowadzi śledczych za rękę. Brzmi mocno — i takie właśnie jest. To pierwszy tom serii z komisarzem Bondysem i muszę przyznać, że zapowiada się bardzo dobrze. Fabuła wciąga od początku, akcja praktycznie nie zwalnia, a co najważniejsze — nie ma tu zbędnego lania wody. Wszystko jest konkretne, dynamiczne i na temat. Bohaterowie są dobrze napisani, wyraziści, a sam Bondys to postać, którą chce się śledzić dalej. Do tego autorka operuje ciętym językiem, dzięki czemu mimo mrocznego klimatu zdarzają się momenty, które potrafią rozbawić. Wątek kryminalny ciekawy i angażujący — dokładnie taki, jakiego oczekuję od dobrego thrillera. Słuchałam w wersji audiobooka i tutaj ogromny plus: Filip Kosior jak zawsze robi robotę. Dzięki niemu całość wchodzi jeszcze lepiej. Podsumowując — bardzo dobry początek serii i na pewno sięgnę po kolejne części.

W „Prokuratorce” Maciej Klimarczyk umiejętnie łączy thriller psychologiczny z wątkami politycznymi. Postać ojca, wiceministra sprawiedliwości, dominuje nad fabułą – to klasyczny, bezwzględny manipulator, który wykorzystuje swoją pozycję i wpływy, by naginać rzeczywistość. Autor świetnie pokazuje, jak władza idzie w parze z umiejętnością kreowania fałszywych narracji. „Prostytutka” wydaje mi się dojrzalsza warsztatowo. Tutaj zostały wprowadzone wątki poboczne, które zamiast pomagać śledzić zawiłe układy i zależności, momentami rozbijają fabułę, a tytułowa prokuratorka – niepokorna i brnąca pod prąd mainstreamu – wcale nie wybija się na pierwszy plan. Po finale pozostało pytanie: kto tak naprawdę kłamał? Czy to ojciec, czy syn manipulował faktami? Autor jako psychiatra po raz kolejny udowadnia, że ludzka psychika to labirynt, w którym prawda jest rzeczą płynną.

Tajemniczy sponsor zorganizował dla grupy seniorów pobyt w luksusowym hotelu w Kołobrzegu. Wśród nich znany fotoreporter wojenny, dla upamiętnienia wydarzenia. Krall był przekonany, że czeka go nudna majówka. Nic bardziej mylnego. Jeden z uczestników zostaje znaleziony martwy, a wkrótce po tym znika jego żona. Do prowadzenia sprawy zostaje przysłana Inga Rojczyk. Mamy tu dwie linie czasowe, oprócz wydarzeń współczesnych, przenosimy się do lat z końca II wojny światowej. Całość jest świetnie skonstruowana i tworzy bardzo ciekawą lekturę. Lubię połączenie autentycznych wydarzeń historycznych i fikcji literackiej. Mnie bardzo spodobał się debiut autorki, a każda kolejna książka wydaje się być jeszcze lepsza. Dla mnie "Czarny portret" to mega udana lektura. Mam nadzieję, że wam również przypadnie do gustu, jeśli jeszcze jej nie czytaliście. Polecam.

„Asymetria” Jacka Szczygielskiego to przejmująca powieść psychologiczna, która prowadzi czytelnika przez świat pełen emocjonalnych napięć i niewypowiedzianych traum. Autor konsekwentnie buduje atmosferę niepokoju, stopniowo odsłaniając mroczne aspekty bohaterów i ich wzajemnych relacji. Każda postać jest tu niejednoznaczna, co sprawia, że ich decyzje trudno jednoznacznie oceniać. Wraz z rozwojem fabuły pojawia się coraz większe poczucie, że coś nieuchronnie zmierza ku przełamaniu. Zakończenie zaskakuje swoją gwałtownością i odwagą, burząc przewidywania czytelnika i pokazując, jak cienka granica dzieli równowagę od załamania. Ten finał nie tylko domyka wątki, ale też zmusza do ponownego spojrzenia na wcześniejsze wydarzenia. Styl Szczygielskiego — oszczędny, a jednocześnie niezwykle sugestywny — sprawia, że emocjonalny ciężar ostatnich scen mocno wybrzmiewa. To książka, która pozostawia po sobie długotrwałe wrażenie i skłania do refleksji nad ludzką kruchością.

Ciężka. To pierwsze, co przychodzi mi do głowy na myśl o tej książce. Trudny jest główny wątek, trudna jest opowieść Zouszki. Ta powieść zostanie ze mną na dłużej. Krzywda dziecka, nawet jeśli jest tylko wytworem czyjejś wyobraźni, zawsze zostawia we mnie ślad. Autorka umiejętnie zlepiła fabułę, która dzieje się aktualnie z wydarzeniami z przeszłości. Powieść sprawiła, że chciałabym poznać inne pozycje autorki.

Są historie, które wciągają powoli i nie puszczają. To właśnie jedna z nich – niepokojąca , dająca dreszczyk i wciągająca czytelnika w intrygująca opowieść, gdzie każda ze stron przynosi kolejny puzzel ukladanki. Idealna na wieczór, kiedy chcesz „tylko trochę poczytać”… i kończysz dużo później, niż planowałaś ☕📚

Lekarka contra prawniczka. Lekarka jest chirurżką od serca, której na stole umiera pacjent. Prawniczka natomiast jest prokuratorką, która udowodni, że pacjent został zabity. Wtedy ta uprzywilejowana lekarka zostanie pokonana a ona, prokuratorka wygra wszystko. Stanowisko i mężczyznę . Tak długo czekała na sprawę która ją wywinduje! Oczywiście to tylko fragment historii opowiadającej o człowieku złym i podłym, który jeszcze po śmierci jest niebezpieczny. Kim był za życia? Dlaczego musiał umrzeć? Czy lekarka zostanie ukarana? Ze względu na to, że obie panie wypowiadają się w pierwszej osobie, świat odbieramy z ich perspektywy. Obie chwilami histeryzują co nie ułatwia lektury. Z kolei ich kontakty to konfrontacje. Właśnie te krzyki "wykształconych suk" tak irytują. Ich wypowiedzi są konfrontacyjne i na wysokim C. W tle snuje się podła postać mężczyzny z kryminalną przeszłością i ciągotami do dzieci... Jest też mężczyzna ustosunkowany, kandydat na burmistrza! Do tego ciacho! To na niego pani prokurator zagięła parol. Całość opowieści spina się i czyta się ją prędko, bo emocje buzują a akcja nie zwalnia. Cieszy również obiecujące zakończenie. Oby kolejna powieść autorki była równie udana. Bardzo miła lektura.

📝 W tej powieści autor zabiera czytelnika w śledztwo, które zaczyna się od pozornie prostego wydarzenia – śmierci znanego polskiego rapera Dawida Dybuka, którego utwory niosły przekaz i dotykały wiary. Policja ocenia to jako samobójstwo, ale żona nie zgadza się z tą wersją i wynajmuje prywatnego detektywa Adama Jensena, by dociec prawdy. Jensen, samotny ojciec i człowiek, który szuka ukojenia w pracy, zaczyna rozmawiać z osobami związanymi z raperem, stopniowo odkrywając tajemnice z przeszłości, które wciągają go jeszcze głębiej. Akcja przenosi się od Wielkopolski, przez Hiszpanię, aż po Dominikanę, odkrywając różne wymiary miłości, nienawiści, fanatyzmu i wpływu mediów społecznościowych na życie bohaterów. Książka łączy w sobie elementy kryminału, sensacji i refleksji nad wpływem internetu na naszą rzeczywistość. 💭 Moja opinia: Podczas czytania miałam wrażenie, jakbym wpadła w środek jakiejś większej historii — dużo rzeczy zostaje w półcieniu, jakby autor specjalnie zostawiał luki do samodzielnego dopowiedzenia. Narracja jest przyzwoita, momentami naprawdę płynna, ale emocjonalnie ta książka szybko wyleciała mi z głowy. Najbardziej jarały mnie smaczki z lat 90. i vibe „to pisał ktoś z mojego pokolenia” — ten klimat był dla mnie największym wyróżnikiem całej lektury. ⭐ 6/10