Niezniszczalne. Prawdziwe opowieści przedsiębiorczych kobiet, czyli czego uczy nas porażka.

Choć w prawie każdym poruszanym przez autorkę temacie mam inne zdanie, muszę przyznać, że książkę oceniam bardzo pozytywnie. Postać pani Marii jest dla mnie zagadką, nie potrafię ocenić, czy była osobą szczęśliwą. Wydaje mi się, że choć żyła jak chciała, to jej życie pozbawione było jakichkolwiek wartości, no może poza miłością do zwierząt. Z całą pewnością nie można jej jednak odmówić ciętego języka, bezkompromisowości i odwagi do nazywania rzeczy po imieniu. Za to ją szanuję i z przyjemnością sięgnę po kolejną lekturę jej autorstwa.

Bardzo ciekawa, inspirująca książka o kobietach, które mają na swoim koncie niecodzienne sukcesy. Każda z nich na swojej drodze napotykała przeszkody, ale ich siła woli, zamiłowanie do tego, co chcą robić, wytrwałość, talent, pasja, a czasem odrobina szczęścia powodowały, że stawały się najlepsze w swojej dziedzinie. Książka ta nie jest przepisem na sukces, nie znajdziemy tutaj wskazówek jak osiągnąć własny. Jest zbiorem osobistych wywiadów, w którym bohaterki opowiadają własne historie, czasem trudne, czasem zabawne, przede wszystkim prawdziwe.

Bardzo ciekawie opisane zycie Piotra Gasowskiego. Jak to jest napisane w tytule, sam opisał swoje przygody życiowe. Widac to juz po pierwszych stronach książki, jest wesoło, z humorem (czasem czarnym) ale tez refleksyjnie. Jedna z ciekawszych historii jakie czytałem, naprawde warto sięgnąć po te opowiesc. Brawo Panie Piotrze.

(tekst znajduje się na www.rudymspojrzeniemnaswiat.blogspot.com) Pracując w branży odzieżowej, warto od czasu do czasu coś przeczytać w tej tematyce. Inditex jest marką, która bardzo intensywnie rozwija się od kilku lat, również na rynku polskimi, więc z ciekawością sięgnęłam po lekturę, która troszkę odkrywa jej historię. Zara to flagowa marka Inditexu: Kiedy Zarę oskarża się, że nie wniosła nic nowego do świata mody, najlepszą ripostą jest stwierdzenie, że tak naprawdę stworzyła nowy sposób jej pojmowania i nowy model interesów Jeśli ktoś z was kupuje w tej marce lub chociaż regularnie zagląda do sklepu, na pewno zauważył, że kolekcje zmieniają się bardzo często. Coś mogło wpaść nam w oko, a za dwa tygodnie już tego nie ma. To właśnie ten innowacyjny sposób zarządzania – krótkie, limitowane serie, które rotują między sklepami. Umożliwiają to warsztaty i fabryki w Hiszpanii, które większymi kosztami, ale za to szybko reagują na zapotrzebowanie klientki. Co jeszcze jest fascynującego i intrygującego w Zarze? Na pewno jej właściciel, który z roku na rok pojawia się coraz wyżej na liście najbogatszych ludzi świata (lista publikowana przez Forbes), a jednak niewiele wiadomo na temat jego życia prywatnego. Nawet jego zdjęcie opublikowano po raz pierwszy dopiero w momencie, kiedy firma wchodziła na giełdę. Książka Człowiek, który stworzył Zarę jest pośrednio właśnie o nim, o Amancio Ortedze. Autorce zajęło wiele lat przekonywanie Hiszpana do zgody na jej publikację. Nie zdradzę zbyt wiele, przytaczając poniżej pewien fragment, bo tak naprawdę, z każdej wypowiedzi osób współpracujących z tym człowiekiem rysuje się taki obraz: Ortega nadal jest jedyną osobą, która zna na wylot wszystkie aspekty biznesu pozostaje zawsze w cieniu, ale ma niezwykłą osobowość , dzięki której nie przeoczy nawet najmniej ważnego czynnika, pozornie niezbyt istotnego. Idealnie potrafi łączyć w sobie stanowczość i bezwzględność z przyjacielskim i otwartym usposobieniem, zwłaszcza wtedy, kiedy słucha, co ludzie mają mu do powiedzenia. To również człowiek niezwykle pracowity i skromny. Muszę przyznać, że chociaż wielką fanką Zary nie jestem, to jednak lektura zrobiła na mnie ogromne wrażenie. W sposób, w jaki Ortega wypracował sukces Inditexu z jednoczesnym poszanowanie dla najbliższych oraz współpracowników, jest godny podziwu. Myślę, że każdy życzyłby sobie takiego szefa w pracy – surowego, wymagającego, ale szanującego drugiego człowieka. Wydawałoby się, że Człowiek, który stworzył Zarę to książka nazbyt pochlebna, z drugiej strony ma się wrażenie, że Covadonga O’She naprawdę szuka krytycznych wypowiedzi na temat Amancio Ortegi, tyle że ich nie znajduje. Warto przeczytać, żeby inaczej spojrzeć na Inditex (Zara, Zara Home, Berhska, Pull&Bear, Oysho, Massimo Dutti, Stradivarius), być może jakoś tak bliżej. A na koniec słowa samego właściciela, które przypieczętowały moją sympatię do niego: To prawda, że zarobiłem mnóstwo pieniędzy, ale tylko dlatego, że to nie one były dla mnie najważniejsze […]. Powiem więcej, uważam, że ktoś, dla kogo pieniądze są najważniejsze nie jest dobrym biznesmenem.

📚🌟 Codzienne Rytuały: Sekrety Wielkich Umysłów! 🌟📚 🎭 Franz Kafka, jeden z wielkich umysłów swojego czasu, starał się odnaleźć sens i inspirację w codziennym życiu, pełnym frustracji. W liście do Felice Bauer, w 1912 roku, opowiadał o potrzebie subtelnych manewrów, by wydostać się z monotonii. Czy wiesz, że wielcy artyści, pisarze, naukowcy i filozofowie również mieli swoje sekretne sposoby na realizację swoich pasji? 🎨📝🔬 📘 "Codzienne Rytuały" to książka, która zabierze Cię w inspirującą podróż po 161 postaciach, których życie i praca to źródło niekończącej się fascynacji. Poznasz tajemnice ich codziennych nawyków, dzięki którym tworzyli i odnosili sukcesy mimo przeszkód i rutyny. 🌟 💡 Lekka, ciekawa i przyjemna lektura, która pozwoli Ci spojrzeć na życie i pracę wielkich umysłów w zupełnie nowy sposób. Czytając o ich rytuałach, odkryjesz, że sukces wymaga odrobiny samodyscypliny i konsekwencji. Możesz zacząć czytać od początku, końca lub wybrać postacie, które Cię najbardziej intrygują. Wybór należy do Ciebie! 📚 🌅 Dowiedz się, czy byli rannymi ptaszkami, jak radzili sobie z twórczym natchnieniem i czy potwierdza się stara mądrość "pot, krew i łzy" w procesie twórczym. Te fascynujące opowieści o życiu i pracy geniuszy otworzą przed Tobą drzwi do ich niezwykłego świata. 🚪 🎯 Choć nie ma jednej złotej recepty na sukces, to każda historia inspiruje do działania. Ostatecznie każdy wypracowuje swój własny sposób, a ta książka to nieoceniona skarbnica cennych inspiracji. 💪 📖 "Codzienne Rytuały" to pozycja, która z pewnością zaintryguje Cię i dostarczy unikalnej wiedzy o wielkich umysłach. Przenieś się w świat twórczej rutyny i zacznij czerpać inspirację z życia tych, którzy osiągnęli wielkie rzeczy dzięki swoim codziennym nawykom. 🌠 #CodzienneRytuały #WielkieUmysły #Inspiracja #KsiążkaMiesiąca #RutynyTwórcze #CzytajMądrze #WiedzaZaawansowana #Sukces #Motywacja #Kreatywność #Artyści #Pisarze #Naukowcy #Filozofowie #PracaTwórcza

Przechadzając się kiedyś zaułkami swojej lokalnej biblioteki, natknąłem się właśnie na tą pozycję, bardzo mi się spodobała, ponieważ u w i e l b i a m książki opisujace inne perspektywy osób w spektrum autyzmu oraz i zmagania z codziennym światem. Książka, a raczej autobiografia autora. Książka jest napisana prostym językiem, oraz jest strasznie ciekawa. Sama historia autora jest naprawdę wzruszająca, a proces wyrwania się z trudności naprawdę urzekający i godny pochwały. Serdecznie polecam tą pozycję każdemu kto uwielbia takie klimaty.

Zapis osobistych doświadczeń depresji zazwyczaj trąci grafomanią albo zbyt wystylizowaną polszczyzną, która ma pomóc uniknąć owej grafomanii. Jastrun - jako człowiek pióra - pisze wspaniale, ale grzęźnie za to w mieliźnie bonmotów. Wdzięcznych i bardzo prawdziwych, ale w przedziwny sposób pozbawionych emocji. Chyba lepiej przemawiają do mnie książki napisane przez psychologów - ich doświadczenie jest co prawda zapośredniczone, ale przefiltrowane przez opowieści licznych pacjentów i pacjentek daje obraz nie mniejszego cierpienia, a lakoniczny język pozbawiony literackich ozdobników, paradoksalnie wydaje mi się bardziej empatyczny. Doceniam próbę przeniesienia na papier zapisu straszliwej męczarni jaką są epizody depresji i próba ich przetrwania, ale to jedna z książek, która jest zapisem bez dźwięku...

Gdybym przeczytał tę książkę lata temu bym powiedział, że jest o wzroście, sławie, upadku i odrodzeniu się jednego z najlepszych dziennikarzy tego kraju. Po śmierci Durczoka widzę w niej bardziej ciągłą walkę z życiem, światem i samym sobą i nadzieję na lepsze które niestety nie nadeszło i dobiło ostatecznie. Niestety życie samo dopisało smutne zakończenie.

Książka Julii Kalęby to zbiór dykteryjek o nieodżałowanym, wybitnym neurobiologu Jerzym Vetulanim. Słynął jako postać nietuzinkowa i nieco ekscentryczna. Nie wpisywał się w rolę profesora. Książka do szybkiej, łatwej lektury. Trochę mi zabrakło myśli porządkującej, połączenia tego w jakąś zgrabną całość, ale zbiór to zbiór. Rządzi się własnymi prawami. A książka może być wstępem do poznania myśli profesora Vetulaniego.

Dość lekka i całkiem przyjemna. Wywiad (ale nie rzeka) z Grzegorzem Miecugowem znanym i cenionym dziennikarzem głównie ze swojej pracy w TVN, gdzie był jednym z osób tworzących ówczesną publicystykę oraz prowadził kultowy już program tej stacji – „Szkło kontaktowe”. W opowiadaniu o sobie był niezwykle szczery – nie mówił bowiem tylko o sprawach przynoszących u chlubę, ale sporo było również o jego wadach i słabościach, począwszy zamiłowania do alkoholu czy okresowego upodobania do hazardu. Z racji wykonywanego zawodu najwięcej nawiązań był do jego pracy dziennikarskiej przede wszystkim do wielkiej stacji ówczesnego koncernu ITI. Można było się sporo dowiedzieć nie tyle o warsztacie zawodowym ile otoczce biznesowo-organizacyjnej funkcjonowania dużej stacji telewizyjnej. Czytała się bardzo szybko bo pytania były nieskomplikowanie, a odpowiedzi trafiały w punkt. Szkoda, że nie ma już z nami p. Grzegorza.

Przyjemna w odbiorze i ciekawa książka w kontekście przeżyć i refleksji nasuwających się ludziom będącym w wieku 50+. Wypowiedzi dawały do myślenia i uświadamiały jak różne mogą być losy w zależności od pochodzenia, wykształcenia, kultury czy epoki w jakiej przyszło żyć. Książka dla każdego.

Po 1 - świetna inicjatywa - dzięki tej książce matki-blogerki pomagają ciężko choremu chłopcu. Nie można nie wspomóc takiej idei :) Odnośnie samej książki - padło w niej dużo mądrych, ważnych słów i spostrzeżeń. Dla większości matek czy nawet rodziców to nie będzie nic nowego, ale dobrze jest czasem przeczytać coś takiego i móc skomentować: "Boże, nie tylko ja tak mam...". Dobrze, że odchodzi się już od wszechobecnej gloryfikacji macierzyństwa i rodzicielstwa - w takim sensie, że są to dni nieustającej radości, szczęścia napędzonego nieskończoną miłością do dziecka, gdzie wszelkie niedogodności wynagradza jego uśmiech. No nie. Nie są. Dlatego dobrze jest przeczytać taką antologię również przed podjęciem decyzji o posiadaniu dzieci. Bo owszem, będą one źródłem nieopisanego szczęścia i radości. Ale zawsze będzie ono współistniało ze zmęczeniem, frustracją, złością, lękiem i strachem. Choć trudno sobie wyobrazić taką mieszankę ambiwalentnych uczuć będąc jeszcze "przed" - wiem coś o tym ;) Fragmenty wyciągnięte z blogów autorek są bardzo krótkie, ledwie dotykające różnych tematów. Nie ma tu zagłębiania się, a jedynie zasugerowanie "problemu" czy stereotypu z jakim spotykają się i walczą matki. Może to być dla niektórych wadą, dla mnie nie jest. Nie jest to w końcu poradnik jak sobie z tym radzić. Warto przeczytać ;)

Książka była dla mnie miłym zaskoczeniem. Bardzo dobrze dobrane osoby, z którymi przeprowadzane są rozmowy-z różnych środowisk, kultur, w różnym wieku. Każda bohaterka ukazuje cząstkę swoich rytuałów, kóre sprawiają, że czują sie szczęśliwe. Może nie są to jakieś odkrywcze rzeczy ale książkę czyta się przyjemnie.

Książka ta to zapis wywiadu - rzeki z wybitna polska dziennikarka Panią Janiną Paradowską. Poruszane w niej tematy dotycza zarówno sfery życia osobistego dziennikarki ale również życia zawodowego.dziennikarki. To podróż do świata miejsc, wydarzeń a przede wszystkim ludzi, których spotkała na swojej drodze ta wybitna komentatorka życia politycznego.

A to historia! Jerzy Stuhr nie tylko świetnie odtwarza grane postaci, często fikcyjne, ale też znakomicie żongluje między rzeczywistością a fikcją. Sam się do tego przyznał. Jego książka "Ja, kontrabas" to fantastyczna opowieść o jego pracy scenicznej na kanwie granego ponad 30 lat monodramu "Kontrabasista" Patricka Suskinda w tłumaczeniu Barbary Woźniak. Stuhr znowu ma okazję odkryć rąbek tajemnicy swej profesji ubarwiając licznymi anegdotami, refleksjami, niezwykłymi opisami sytuacji w jakich się znalazł wcielając się w postać muzyka. Mogłoby się wydawać, że monolog o brzdękającym na strunach gościu będzie nudny. Tymczasem Stuhr był oklaskiwany w tej sztuce grając także za granicą. Fenomen? Coś w tym musi być skoro nawet włoska widownia dała się nabrać naszemu aktorowi udającemy wirtuoza. On sam pisze, że granica między rzeczywistościa a fikcją jest nieraz iluzją, a powtarzane wielokrotnie, wymyślone historyjki stają się dla ludzi prawdziwe. Jak chociażby ta stworzona przez Stuhra o genezie wystawienia w Teatrze Starym "Kontrabasisty". "Me ne frego" - cytując Włochów autor daje do zrozumienia, że nie należy się tym przejmować jeśli osiągnięty jest cel. Teatr to iluzja, improwizacja, prawda i fałsz zarazem. Jego znaczenie w naszym życiu tak długo będzie istotne, jak długo publiczność będzie tego potrzebowała, by kształtować swe zapatrywania, oceny, a także postawy. "Kontrabasista" to krytyczna opinia o kondycji polskiej sceny współczesnej, kształceniu adeptów tej sztuki, i choć wydana w 2015 roku, to wciąż na czasie.

Ta książka jest po prostu dobra. Dobra dla uzależnionych oraz dobra dla "współuzależnionych". Tłumaczy - wyjaśnia wiele zachowań, pokazuję że wyjście z nałogu nie jest takie łatwe jak może się wydawać nienałogowcom, ale trzeba tego chcieć, okazać wsparcie i działać. Pokazuje że nałóg może dopaść każdego, a alkoholik to nie wstyd, to nie tylko "śmierdzący żul spod sklepu", że jest to choroba z którą powinno się walczyć. Polecam ją każdemu, kto z nałogiem ma do czynienia czy to bezpośrednio czy pośrednio.

Nie będę zastanawiać się czy Szapo jest wampem, ma osobliwy urok i wdzięk lub czy można dla niej postradać zmysły. Dla mnie 4 x nie, ale w końcu nie jestem mężczyzną. Gwiazdki (aż siedem) dostał ode mnie autor listów - Janusz. Warto je przeczytać, żeby zobaczyć jak można rozkochać w sobie mężczyznę (na długo) i zwodzić go niemal do kresu jego dni. Listy Janusza są bardzo osobiste, dlatego doskonale można prześledzić jego drogę od euforii, poprzez powoli gasnącą nadzieję (podsycaną od czasu do czasu przez kapryśną aktorkę), aż do poddania się w jesieni życia. Nieszczęśliwa miłość karmiona okruszkami obietnic i ułudą przez kogoś kto bardzo chciałby być femme fatale (z naciskiem na "chciałby").

Książkę kupiłem w zasadzie pod wpływem chwili. Choć nie lubię historii Polski czasów komunizmu i po 1989 roku, sama postać Balcerowicza, a także jego reformy, mnie niezwykle interesują. Ekonomista od początku był politykiem kontrowersyjnym, ale współcześnie coraz częściej próbuje mu się odebrać wielkie zasługi. Kiedyś fascynowała mnie też Margaret Thatcher, z którą wicepremier ma chyba dużo wspólnego. "Trzeba się bić" to wywiad-rzeka. Nazywany jest także biografią Balcerowicza, choć warto podkreślić, że w książce zdecydowanie dominuje okres, kiedy minister był aktywny politycznie, a więc lata 1989-1991 oraz 1995-2000 i czas jego prezesury w NBP 2001-2007. O innych okresach życia, jak np. dzieciństwo, czy o poglądach Balcerowicza na tematy gospodarcze czy państwowe także poświęconych jest kilka rozdziałów. Odniosłem wrażenie, że przekonania wicepremiera są trochę skostniałe. Świat znacząco się zmienił przez ostatnie kilkadziesiąt lat, a wydaje się, że ekonomista nadal stoi przy teoriach głoszonych przez jego autorytety gospodarcze z XX wieku. Wielokrotnie wspomina, że jest otwarty na dyskusję, jednak jego poglądy nie zmieniają się od dawna. Niektóre sformułowania powtarza jak mantrę, jak dogmatyk, jak ślepy wyznawca, sądząc chyba, że jeśli dana teoria była zła x lat temu, to zgubna jest także teraz. Przed sięgnięciem po książkę, gdzieś z tyłu głowy straszyło mnie widmo, że ten wywiad będzie bardzo blisko fabularyzowanych opowieści, że Balcerowicz będzie się kreował na bohatera dynamicznego, tzn. pokaże ewolucje, jak w nim zaszła - od człowieka z proletariackiej rodziny, zupełnie niezainteresowanego polityką do ministra, wicepremiera, od którego zależała przyszłość kraju. Ale tak, na szczęście, nie jest. Balcerowicz z wielką błyskotliwością opowiada o swoim życiu, tak że czytelnik nie może oderwać się od lektury. Bałem się również tego, że "Trzeba się bić" będzie zwyczajnie przestarzałe. Nie mogłem się bardziej mylić. Polemizowałbym z niektórymi przekonaniami ministra, ale zadziwia mnie to, że w zasadzie przewidział przyszłość i tego nie śmiem mu odebrać. W aspekcie gospodarczym, ale też socjalnym, padło w książce wiele zagrożeń, które spełniają się na naszych oczach w kraju pod rządami PiS-u. Pułapki socjalne, populizm, rozpasanie ludzi żyjących na zasiłkach to tylko kilka z nich. Z biegiem czasu wywiad ten tylko zyskuje na wartości. Wracając jeszcze do gatunku pozycji, to zahacza ona o książkę historyczną, biografię oraz wywiad. Jeśli chodzi o ten ostatni, to pewnie istnieje kilka szkół przeprowadzania rozmów. Marta Stremecka drąży, dopytuje, ale jednocześnie daje wielkie pole do popisu rozmówcy. Sama nie dorównuje mu pod względem wiedzy, chociaż stara się czasami z nim polemizować. Często Balcerowicz wydaje się prowadzącą po prostu zawstydzać. Minister w fascynujący sposób opowiada o gospodarce, niemalże jakby była jakimś bożkiem, znajdowała się poza zasięgiem ludzi. Ja nie potrafię zrozumieć mechanizmów wolnego rynku, kapitalizmu czy ogólnie gospodarki. Nie mieści mi się w głowie, że człowiek mógł stworzyć tak skomplikowany system, który często odwraca się przeciwko własnemu stwórcy, bywa, że jest ekstremalnie trudny do kontrolowania. Jeśli chodzi o wydanie, nie mam nic do zarzucenia wydawnictwu Czerwone i Czarne. W książce jest wiele zdjęć z archiwum prywatnego Leszka Balcerowicza. Nawet czarno-białe znacząco wzbogacają treść "Trzeba się bić".

Książka przedstawia zdanie Ryszarda Kalisza na temat kobiet. Wypowiada się on o kobietach z szacunkiem, o tym co robią, jak zakładają różnego rodzaju fundacje i stowarzyszenia. Pokazuje jak ważną rolę odgrywają kobiety w dzisiejszym świecie. Przy tym jest bardzo kulturalny. Polecam :-)

Muszę przyznać, że jak na książkę napisaną przez osobę, która zawodowo zajmuje się tańcem, a nie pisaniem - czytało mi się ,,Balerinę" bardzo dobrze. Życie Misty faktycznie było bardzo burzliwe, a jej determinacja ostatecznie się opłaciła. Może być pięknym przykładem. Co warto mieć na uwadze, jej życie, a zwłaszcza dzieciństwo, było na tyle trudne, że trudy baletu nie wydawały jej się przeszkodą nie do pokonania. Trochę szczęścia predyspozycji fizycznych i wiele dobrych osób wokół Misty pozwoliły jej wejść na szczyt.