Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Niedziela palmowa

Okładka książki Niedziela palmowa autora Kurt Vonnegut, 8372984360
Okładka książki Niedziela palmowa
Kurt Vonnegut
6,8 / 10
Wydawnictwo: Zysk i S-ka publicystyka literacka, eseje
320 str. 5 godz. 20 min.
Kategoria:
publicystyka literacka, eseje
Format:
papier
Tytuł oryginału:
Palm Sunday
Data wydania:
2005-01-01
Data 1. wyd. pol.:
1995-01-01
Liczba stron:
320
Czas czytania
5 godz. 20 min.
Język:
polski
ISBN:
8372984360
Tłumacz:
Marek Fedyszak
Średnia ocen
6,8 6,8 / 10
10 opinii 257 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Niedziela palmowa w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Niedziela palmowa

Średnia ocen
6,8 / 10
257 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
10 ocen
9
14 ocen
8
49 ocen
7
86 ocen
6
56 ocen
5
32 ocen
4
4 ocen
3
4 ocen
2
1 ocen
1
1 ocen

Opinia

avatar
762
497
asymon
02.11.2018
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Zbiór typu "mydło i powidło". Dużo, niestety, nudnawych przemówień z okazji otwarcia/rocznicy/pogrzebu. Wiele wątków się powtarza, choć czasem widać, że z biegiem lat Autor do różnych tematów podchodzi inaczej. W przemówieniach aż bolą żarciki, po których widownia ma się zaśmiać, niestety czytanie tego, jeszcze na trzeźwo, to nie to samo.

Jest świetny, naprawdę świetny wywiad z samym sobą. Dobre rzeczy są też "pomiędzy", jako komentarz sklejający starsze teksty. Sporo o rodzinie, dawnej i obecnej, tu i tam coś o religii czy wolności słowa. Trochę o wojnie, o chorobach psychicznych i o samotności. Jeszcze trochę o wojnie.

Z tzw. "fikcji" jest szkic musicalu "Dr Jekyll and Mr. Hyde", i opowiadanie s-f o wybitnie obscenicznym tytule. Oba prześmieszne.

Nie czytać tuż po (ani przed) "Wampeterach" czy "Losach gorszych od śmierci" - taki Vonnegut w większych dawkach przytłacza, poza tym ma się wrażenie, że wciąż pisze o tym samym.

Plus polecanki książkowe: Shaw, Bellow, Heller, Celine, Twain, O. Henry. Na deser subiektywny ranking własnych powieści, z zastrzeżeniem "Porównuję siebie z samym sobą. W ten sposób mogę dać piątkę z plusem Kociej kołysce, zdając sobie sprawę, że istniał pisarz nazwiskiem Szekspir". Taki skromny. Bezczelnie przekleję oceny z angielskiej wikipedii, nie chce mi się przepisywać:

Player Piano: B
The Sirens of Titan: A
Mother Night: A
Cat's Cradle: A+
God Bless You, Mr. Rosewater: A
Slaughterhouse-Five: A+
Welcome to the Monkey House: B−
Happy Birthday, Wanda June: D
Breakfast of Champions: C
Wampeters, Foma and Granfalloons: C
Slapstick: D
Jailbird: A
Palm Sunday: C

Zbiór typu "mydło i powidło". Dużo, niestety, nudnawych przemówień z okazji otwarcia/rocznicy/pogrzebu. Wiele wątków się powtarza, choć czasem widać, że z biegiem lat Autor do różnych tematów podchodzi inaczej. W przemówieniach aż bolą żarciki, po których widownia ma się zaśmiać, niestety czytanie tego, jeszcze na trzeźwo, to nie to samo.

Jest świetny, naprawdę świetny...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

677 użytkowników ma tytuł Niedziela palmowa na półkach głównych
  • 397
  • 276
  • 4
90 użytkowników ma tytuł Niedziela palmowa na półkach dodatkowych
  • 69
  • 8
  • 5
  • 2
  • 2
  • 2
  • 2

Tagi i tematy do książki Niedziela palmowa

Kurt Vonnegut eseje pierwsza poprawka korzenie utraciłem niewinność selekcja ofiar wywiad towarzysze dzieciecych zabaw mark twain religia

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki If. Worlds of Science Fiction. Vol. 1 Philip José Farmer, Daniel F. Galouye, Raymond F. Jones, R.A. Lafferty, C. C. MacApp, Rog Phillips, Frederik Pohl, Lester del Rey, James H. Schmitz, Clifford D. Simak, Kurt Vonnegut, Robert Moore Williams, Alfred Elton van Vogt
Ocena 7,2
If. Worlds of Science Fiction. Vol. 1 Philip José Farmer, Daniel F. Galouye, Raymond F. Jones, R.A. Lafferty, C. C. MacApp, Rog Phillips, Frederik Pohl, Lester del Rey, James H. Schmitz, Clifford D. Simak, Kurt Vonnegut, Robert Moore Williams, Alfred Elton van Vogt
Okładka książki Zlituj się nad czytelnikiem. Zasady twórczego pisania Suzanne McConnell, Kurt Vonnegut
Ocena 6,7
Zlituj się nad czytelnikiem. Zasady twórczego pisania Suzanne McConnell, Kurt Vonnegut
Okładka książki Rzeźnia numer pięć, czyli krucjata dziecięca (Adaptacja komiksowa) Albert Monteys, Ryan North, Kurt Vonnegut
Ocena 7,8
Rzeźnia numer pięć, czyli krucjata dziecięca (Adaptacja komiksowa) Albert Monteys, Ryan North, Kurt Vonnegut
więcej
Kurt Vonnegut
Kurt Vonnegut
Amerykanin niemieckiego pochodzenia. Pisarz, eseista i artysta grafik, a także wykładowca literatury na Uniwersytecie Harvarda oraz na City College w Nowym Jorku. Pierwsze doświadczenia dziennikarskie zdobywał pisując do szkolnej gazetki. W latach 1940-1943 studiował chemię i biologię na Cornell University. Zniechęcony słabymi wynikami w nauce wstąpił do armii amerykańskiej. Walczył na froncie II wojny światowej. W niemieckiej niewoli przeżył alianckie naloty dywanowe na Drezno, gdzie śmierć poniosło ponad 100 tys. cywilów. Te dramatyczne przeżycia odcisnęły piętno na jego psychice i zainspirowały do napisania uważanej za arcydzieło „Rzeźni numer pięć” (1968), ukazującej absurd wojny totalnej. Vonnegut znany był ze swoich kontrowersyjnych przekonań, których nie bał się wyrażać. Wyznawał poglądy lewicowe, był przeciwny wojnie i łamaniu praw obywatelskich. Sam siebie określał jako humanistę i socjalistę. Vonnegut był pisarzem prowokującym. Bezustannie bawił się formą, prowokował czytelnika, wciągał go w literackie pułapki i kpił z niego. Istotnym nurtem w twórczości Vonneguta był surrealizm. Jego powieści były pełne dziwacznych postaci, groteskowych, makabrycznych i onirycznych wydarzeń. Pisarz fascynował się science fiction, co najwyraźniej zaznaczył w powieści „Syreny z Tytana” i pisarskiej kreacji swojego alter ego – Kilgore'a Trouta.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Bóg wie Joseph Heller
Bóg wie
Joseph Heller
Druga z moich ukochanych książek Hellera (po Paragrafie). Biblijna historia króla Dawida prześmiewcza i zaskakująca. Świetnie napisana, a główny bohater to człowiek z krwi i kości, pełen ludzkich przywar i marzeń. Chciałbym zapomnieć tą książkę, by móc przeczytać ją znów po raz pierwszy. Polecam.
Bonar - awatar Bonar
ocenił na 10 2 lata temu
Paragraf 22 Joseph Heller
Paragraf 22
Joseph Heller
Powiem tak - książka całkiem dobrze napisana i całkiem dobrze ją się czyta. Jednak kiedyś jak oglądałem film (pełnometrażowy), nie serial - jakoś bardziej interesował odbiorcę niż książka. Może to być akurat u mnie wynik tego, że spojrzenie na II WŚ z punktu widzenia wojsk USA jakoś nigdy mnie nie przekonywało. Fabuła w bardzo dobry sposób ironizuje z konieczności - przed, którą w wojsku stają żołnierze w czasach interwencji wojskowych. Jednak podłoże amerykańskie tej książki mnie jako Europejczyka mnie pociąga.
czytampo40 - awatar czytampo40
ocenił na 7 1 miesiąc temu
Sprzysiężenie osłów John Kennedy Toole
Sprzysiężenie osłów
John Kennedy Toole
„Sprzysiężenie osłów” to powieść, która nie przypomina niczego innego. I całe szczęście :) Nie wiem, czy bardziej się śmiałam, czy kręciłam głową z niedowierzaniem. Bo ta książka jest… dziwna. Dzika. Złośliwa. Momentami przytłaczająca, a chwilę później genialna. I właśnie to sprawia, że trudno ją zapomnieć. Ignacy J. Reilly – główny bohater – to postać, której nie da się lubić. Ale też nie da się przestać go obserwować. Tłusty, rozwrzeszczany, niezdolny do życia, rozdęty od własnego ego i misji zbawiania świata. A jednocześnie: śmieszny, błyskotliwy i bardzo tragiczny. Bo pod tą groteską kryje się samotność i zupełne oderwanie od rzeczywistości. To opowieść o Nowym Orleanie, o Ameryce lat 60., o upadku ideałów, o chaosie, o matkach i synach, o pracy, której nikt nie chce, i o geniuszu, który nie potrafi się odnaleźć w realnym świecie. Ale tak naprawdę to książka o tym, jak trudno być człowiekiem, gdy nie pasujesz do żadnego systemu. Styl? Momentami jazda bez trzymanki. Dialogi są tak dobre, że czasem trzeba je przeczytać dwa razy – raz żeby się śmiać, drugi żeby docenić konstrukcję. Nie zawsze mi było z tą książką wygodnie, ale nie żałuję ani jednej strony. Bo takich powieści się nie czyta dla komfortu. Czyta się je po to, żeby sobie przypomnieć, że świat nie musi być uporządkowany, żeby był genialny. Polecam
Diana - awatar Diana
oceniła na 8 5 miesięcy temu
Witajcie w małpiarni Kurt Vonnegut
Witajcie w małpiarni
Kurt Vonnegut
Kurt Vonnegut jak zwykle wspaniały. Opowiadania często zaskakują, choć przecież nie są świeże. Jedna uwaga, za co też potrąciłam gwiazdkę - trzeba pamiętać, że Vonnegut to autor starej daty i często to staroświeckie myślenie przebija się do jego twórczości. O ile przestarzały podział ról ze względu na płeć w futurystycznych społeczeństwach da się przełknąć, o tyle przesłanie tytułowego opowiadania (w którym przemoc seksualna "leczy" niezainteresowane seksem kobiety), ciężko zaakceptować. Już słyszę głosy mówiące, że przecież ta aseksualność, a w zasadzie znieczulenie od pasa w dół, była wywołana tabletkami. Odpowiem: i co z tego? Vonnegut chyba tego nie przemyślał. Reszta opowiadań trzyma wysoki poziom, może z jednym czy dwoma wyjątkami.
DaGhost - awatar DaGhost
ocenił na 8 2 lata temu
Mechaniczna pomarańcza Anthony Burgess
Mechaniczna pomarańcza
Anthony Burgess
Wybitna powieść, oryginalna i pełna polotu. Język powieści jest trudny (mieszanka angielskiego i rosyjskiego, w moim odczuciu to trochę taki zrusyfikowany angielski) i dlatego pewnie niektórzy czytelnicy zniechęcą się już na samym początku. A warto się nie zniechęcać, tylko przeczytać do samego końca - fabuła wstrząsa. To niesamowite, co ta książka zrobiła w moim zaczytanym jesestwie. Czegoś podobnego jeszcze nie czytałam.
JoannaDorota - awatar JoannaDorota
oceniła na 9 8 dni temu
Losy gorsze od śmierci Kurt Vonnegut
Losy gorsze od śmierci
Kurt Vonnegut
Zbiór esejów. Ciekawa pozycja, chociaż czuć "z kim ja nie bywam i z kim się nie znam" autora. Kilka trafnych uwag, kilka zdań które dają do myślenia. Mimo że nie jest to pozycja wybitna, możnaby do niej jeszcze kiedyś wrócić, bo mam wrażenie że może być więcej mądrości których od razu nie wyłapałem.
Fejmowy - awatar Fejmowy
ocenił na 6 1 rok temu
Skutki uboczne Woody Allen
Skutki uboczne
Woody Allen
To xiążka tak zabawna, że można tarzać się ze śmiechu. Ekipa Monty Pythona mogłaby jej zazdrościć Allenowi. Tak się zastanawiam, że skoro Allen, który uwiódł swoją pasierbicę, okazał się być taki zabawny, to jakimi gejzerami humoru musieli być Marciel Macial albo Josef Fritzl...
The_Core - awatar The_Core
ocenił na 8 1 rok temu
Miriam Truman Capote
Miriam
Truman Capote
Zniewolenie – to słowo przyszło mi do głowy jako klamra spinająca wszystkie opowiadania z tego tomiku. Zniewolenie cudzą charyzmą, własnymi nieokreślonymi lękami, nadmierna pewność siebie lub przeciwnie – jej brak. Takie są cztery intrygujące postaci kobiece lekko zagubione w sobie i w rzeczywistości – bohaterki czterech krótkich opowiadań z tego tomiku. Do tego jeszcze tajemnica, dreszczyk grozy i szerokie pole do popisu jeśli idzie o interpretację zdarzeń. Sylwia z „Pana Bidy” to młoda dama, która usiłuje ułożyć sobie życie w wielkomiejskiej dżungli, na własny rachunek i nie będąc uzależniona od ludzi użyczających jej dachu nad głową. Tymczasem ta samodzielność prowadzi ją do absurdalnego uzależnienia od przedziwnego człowieka, który skupuje ludzkie sny. Od razu przypomniał mi się Murakami, u którego ktoś czytał sny z czaszek jednorożca, gruby pomysł, wow! Nasza bohaterka szybko blednie, chudnie a mimo to żyje w stanie nienormalnej ekscytacji. W końcu znajdzie się w stanie, gdzie nikt już nie może jej nic zabrać ani ukraść. Może to właśnie szczęście? „Dzieci w dniu urodzin” miały szczęście zapoznać się z rezolutną i nieco wyniosłą panną Bobbit. To dziewczę bardzo młode (normalne dziewczynki w jej wieku grają w klasy i czeszą lalki) ale tak pewne siebie, urocze i świadome własnej niewątpliwej wartości, że już wkrótce owija sobie wokół paluszka całą bandę nieokrzesanych wioskowych chłopaczysków, podporządkowuje swej woli nawet dorosłych i rządzi w miasteczku jak udzielna księżna. Koniec nastąpił zbyt szybko by upewnić się, czy była to charyzmatyczna cwaniara – socjopatka, czy zmotywowana młoda dama z wielką szansą na sławę… Z kolei tytułowa Miriam to śliczne małe dziewczątko o srebrzystych warkoczach i żelaznej stanowczości, które nawiedza starszą samotną wdowę, od lat żyjącą według nudnej rutyny i w której życiu chyba nigdy nie działo się nic ekscytującego. Czy Miriam to zmieni? Według mnie starsza pani chyba spotkała i odnalazła samą siebie sprzed lat. Może dalsza część jej losów okaże się bardziej radosna? A może przeciwnie – Miriam zaprowadzi ją do domu dla obłąkanych? Studentka Kay z „Drzewa nocy” wraca pociągiem z pogrzebu krewnego i dostaje się pod „opiekę” dziwacznej pary, ni to pijaków, ni to oszustów, oczajduszów czystej wody, wobec których dziewczyna odczuwa całą symfonię uczuć – od odrazy, poprzez lęk, współczucie, fascynację i … zniewolenie. A wokół nich upiorna noc, huk pociągu i obudzone wszystkie strachy z usłyszanych w dzieciństwie opowieści… Przyznam, że lektura „Śniadania u Tiffanyego” była dla mnie mniej fascynującą przygodą niż oglądanie ślicznej Audrey Hepburn w ekranizacji. Te opowiadania „siadły” znacznie mocniej. Naprawdę warto poczytać!
Katarzyna Anna - awatar Katarzyna Anna
oceniła na 7 10 miesięcy temu
Tortilla Flat John Steinbeck
Tortilla Flat
John Steinbeck
Autor opisuje dni z życia grupki przyjaciół, tu trzeba zaznaczyć, zwykłych nierobów i alkoholików. Niby nic takiego, ale styl i język Johna Steinbecka nie ma sobie równych. Ocenę tychże osobników i ich postępowanie każdy niech oceni sam, są momenty że można ich po części zrozumieć. Książkę dobrze i szybko się czyta.
Karol Kordyl - awatar Karol Kordyl
ocenił na 7 22 dni temu
Jesień w Pekinie Boris Vian
Jesień w Pekinie
Boris Vian
Z „Jesienią w Pekinie” jest tak, że ani to książka o jesieni, ani o Pekinie. A o czym, pytacie zaciekawieni? Ano o budowaniu linii kolejowej na pustyni. W Egzopotamii. Albowiem, jak mówił Vlan, rzeczywistość jest zbyt nudna, by traktować ją dosłownie. Oto literacki surrealizm najwyższych lotów i porywająca przejażdżka rollercoasterem. Starajcie się prędko wyłapywać znaczenia; tu wszystko dzieje się szybko i pozornie bez ładu, a jednak jest w pisarskim szaleństwie Viana metoda, która sprawia, że „Jesień w Pekinie” raz staje się opowieścią o nieszczęśliwej miłości, a raz karykaturą bezdusznego biurokratyzmu. Linię kolejową buduje się tu nie po to, aby dokądś prowadziła, lecz po to aby istniała. Początkowo ogarnia nas chaos osobowo-zdarzeniowy – Amadeusz próbuje dostać się do autobusu. Kiedy wreszcie udaje mu się wejść na jego pokład, dowiaduje się, że nawet konduktor nie wie, gdzie jedzie. Wreszcie kończy na pustyni. Klaudiusz Leonek strzela do rowerzysty, by później w ramach rozgrzeszenia udzielonego mu przez zdziwaczałego księdza (a może diabła? Nie wiem, w każdym razie jeździ karawanem, a jego imię to Małyjanio) również trafić do Egzopotamii. Tu także przyjeżdżają robotnicy, którzy budować będą linię; jest ich chyba ze czterech (sic!). W ogóle na środku tego pustkowia stoi hotel, nieopodal prowadzone są wykopaliska archeologiczne (ich cel jak i liczne odkrycia pozostają niewiadomą), mieszka tu również pustelnik, pojawia się lekarz i asystent - jeden z nich lubi zabijać pacjentów. Jest również przystojny Anna i piękna Rochelle, zakochany Angel, groteska i wiadra czarnego, bardzo czarnego humoru. I tak dalej i „w ten deseń”. Nie jest możliwe przewidzieć, co wydarzy się na kolejnej stronie, a mimo to wątki wspaniale do siebie pasują i całość układa się w spójną, choć wariacką opowieść. Wśród chichotu wywołanego scenami, które ten mają wywoływać, chichotać można także nasycając się zgrabną frazą Vlana, którą tłumaczenie Krystyny Dolatowskiej oddało wyśmienicie. Pełno tu zgrabnie „zmontowanych” zbitek wyrazowych, zdań składanych lekko i zupełnie sprzecznie z logiką „rozumienia” i odczytywania, które początkowo bawią, później układają się w głowie jako coś zupełnie zwyczajnego. „Mniej więcej koło piątej rano Amadeusz Dode wpadł na pomysł, żeby się obudzić, i miał rację; pozwoliło mu to stwierdzić, że leży w okropnie niewygodnej pozycji i że bardzo bolą go plecy”. Przewrotny i pustynny świat Vlana zamienia się w twardą rzeczywistość i to, co dziwiło wcześniej, zaczyna pachnieć normalnością. Bawiłem się doskonale. Jeśli czytaliście „Budowniczych ruin” Herberta Rosendorfera, „Jesień w Pekinie” to must read! Wyśmienita okładka Jerzego Jaworowskiego
Marcin Masłowski - awatar Marcin Masłowski
ocenił na 7 15 dni temu
Dziewięć opowiadań J.D. Salinger
Dziewięć opowiadań
J.D. Salinger
Ciekawe opowiadania Salingera. Autor "Buszującego w zbożu" miał dobry słuch ( co widać w języku) i umiał dostrzec szczegół, który był ważnym punktem w trakcie lub na końcu opowieści. Pierwsze utwór "Idealny dzień na ryby" czyli na łowienie porusza trudny problemy samobójstwa. Zdeformowana przez wojsko psychika złowiła wolę młodego człowieka, który zastrzelił się . Drugie opowiadanie to problem psychiki dziecka, które ucieka w wymyślony przez siebie świat Gdy uśmierca swojego wymyślonego bohatera zaczyna płakać, bo to był dla niej ktoś bliski ( mimo tego, że był fikcyjną postacią). W innej opowieści "Człowiek Śmiechu" wódz opowiada dzieciom historię Człowieka Śmiechu, historię wymyśloną. I gdy znów na koniec ginie Człowiek Śmiechu ( czyli postać fikcyjna) jeden z chłopców zaczyna płakać. Salinger pokazuje jak ważna jest fikcja literacka dla odbiorcy dziecięcego. Dzieci występują w tych małych utworach prozatorskich w roli głównych bohaterów. Kolejne opowiadanie "Teddy" to dziecko, które ma dar przepowiadania. Temat literacki znany, ale ten chłopiec nie myśli szablonowo. On próbuję definiować rzeczywistość według klucza buddyjskiego. Dorośli mu nie wierzą i dlatego pobierają od niego nauki. Te opowiadania Salingera wymagają uwagi przy czytaniu. Motywacja psychologiczna postaci jest ciekawie przedstawiona przez Salingera. To czego bohater nie znajduje w rzeczywistości, rekompensuje sobie tworzeniem fikcji. To tylko niektóre z moich spostrzeżeń. Polecam te opowiadania. To świetna literatura.
Grzegorz Piskorz - awatar Grzegorz Piskorz
ocenił na 8 27 dni temu
Harfa traw, Drzewo nocy i inne opowiadania Truman Capote
Harfa traw, Drzewo nocy i inne opowiadania
Truman Capote
Wspaniała antologia... aczkolwiek nierówna. Oceniając po najlepszych tekstach spokojnie dałbym 9, ale tylko dlatego, że nie lubię stawiać 10. Te słabsze nadal są dobre, a nawet bardzo dobre... naprawdę chciałbym umieć tak pisać jak Truman Capote w dołku swojej formy, bo tenże dołek to nadal dla wielu twórców niedosiężne szczyty. Wspaniała antologia, ale i wspaniała literatura. To jest przykład literatury pięknej, która jest nie tylko piękna, ale i ciekawa. I ma wspaniałe serce. Nie chcę pisać więcej. Dla mnie Capote to jeden z topowych prozaików amerykańskich dwudziestego wieku... Warto nadmienić, że Capote nie był klasycznym prozaikiem - w zasadzie oczekiwalibyśmy, że jako prozaik powinien po prostu opisywać rzeczywistość w jej normalnej, prozaicznej postaci. Capote - i to widać szczególnie w tej antologii - pisał o znanej sobie rzeczywistości, ale pod jego piórem ta realna rzeczywistość nabiera kolorów i kształtów realizmu magicznego czy wręcz baśni. Postaci o których pisze są zawsze dość... unikalne. Chętnie pisze o wagabundach, ludziach egzystujących na granicy cywilizacji, nawet jeśli ta granica ma lokalny charakter i znajduje się w centrum Stanów Zjednoczonych. Czytelnicy znający Capote od strony Śniadania u Tiffaniego mogliby oczekiwać Nowych Jorków i innych wielkich metropolii, ale Capote bardzo lubi pisać o miejscach utkanych z błota i mgły. Ameryka Trumana Capote to trochę taka Ameryka Tomka Sawyera czy Huckelberego Finna, ale w wersji bardziej dorosłej, zużytej, poprzecieranej.
failsafedb - awatar failsafedb
ocenił na 8 2 lata temu
Franny i Zooey J.D. Salinger
Franny i Zooey
J.D. Salinger
Czytając równocześnie Franny and Zooey i Czarodziejską Górę, mam wrażenie, że te książki korespondują ze sobą tematycznie — dotykają religii, sensu życia i edukacji. Szczególnie ciekawy konstrast, zważając na to, że nie jest to aż tak wielki odstęp czasowy. Odnajduję się w postaci Franny, szczególnie w jej poczuciu bezsensu akademickości — jej fałszu i powierzchowności. Środowiska pełnego ludzi, którzy budują swoje ego na znajomości łaciny czy umiejętnościach networkingowych+money. Jest też we mnie jakaś głęboko ukryta zazdrość — albo po prostu pragnienie — by mieć rodzinę taką jak Glassowie. Dom pełen książek, porozrzucanych listów, akademickich dysput i starych przedmiotów. Bardzo podobały mi się opisy pomieszczeń — niemal czułam zapach papierosów.
Klaudia Ossa - awatar Klaudia Ossa
oceniła na 8 20 dni temu
Władca much William Golding
Władca much
William Golding
Przeczytana parę lat temu, w pociągu do Trójmiasta. Ale mną wstrząsnęła! Ma niezwykły klimat: trochę mroku, trochę tajemnicy. Dziecięca niewinność przeplata się z rodzącym się złem, demokracja z autorytaryzmem, rozsądek z zezwierzęceniem. Po prostu piękna i dającą do myślenia. 10/10. Ps. Że ja jej wtedy nie oceniłem?! Wstyd! :D
CorranHorn - awatar CorranHorn
ocenił na 10 9 dni temu
Świat według Garpa John Irving
Świat według Garpa
John Irving
Ironicznie i z dużą dawką groteski, ale w gruncie rzeczy jest to bardzo przejmująca i wybitnie napisana historia o wyborze własnej ścieżki życia, samotności, traumach, lękach, marzeniach, namiętnościach. Ideowo bardzo postępowa jak na swoje czasy (jak na obecne właściwie również).
im_a_weirdo - awatar im_a_weirdo
ocenił na 9 30 dni temu
Napluję na wasze groby Boris Vian
Napluję na wasze groby
Boris Vian
Ciężko mi tak naprawdę ocenić tę pozycję. Napisana bardzo sugestywnie, czytelnik bardzo szybko przenosi się w świat widziany oczyma głównego bohatera i automatycznie próbuje się z nim identyfikować, jednocześnie czując ogromny wewnętrzy sprzeciw... Moim zdaniem pozycja tylko dla osób z mocną konstrukcją psychiczną.
Aga Pe - awatar Aga Pe
ocenił na 6 3 lata temu
Kroniki marsjańskie Ray Bradbury
Kroniki marsjańskie
Ray Bradbury
Nie jest zwykła ksiażka sci-fi. Pełno jest tu przemyśleń w kontekście rozwoju ludzkości i tego co potrafiła "zepsuć". Podbój Marsa nie jest utopią, ale nadzieja na uratowanie pozostaje... Po prostu trzeba zacząć wszystko od nowa... Czuć w książce ciężki klimat lat 50tych, potencjalna wojna atamowa, czarnoskórzy walczący o swoje prawa, wyścig w podboju kosmosu.
Łuki - awatar Łuki
ocenił na 8 12 dni temu
Bez piór Woody Allen
Bez piór
Woody Allen
Książkę tą można interpretować jedynie jako szkic płynnych myśli autora. Woody Allen pokazuje jak luźno rzuca konceptami dopóki nie postanowi się czegoś chwycić. Myśli te przejawia niesamowicie subiektywny dla autora sposób myślenia, jednak da się wychwycić momentami ich źródła. Problem się pojawia jeśli spróbujemy interpretować książkę jako cokolwiek innego niż osobisty szkic literacki, ponieważ humor w odbiorze jest banalny lecz usilnie próbujący być zaskakującym. Ogólnie mam do tej książki sentyment, więc oceniam jak najbardziej pozytywnie ale czytając ją trzeba mieć powyższe uwagi na myśli.
domi windak - awatar domi windak
ocenił na 6 3 lata temu
Witajcie w Ciężkich Czasach E. L. Doctorow
Witajcie w Ciężkich Czasach
E. L. Doctorow
Antywestern napisany w czasach gdy jeszcze chyba taka odmiana nie była znana, a na ekranach jak i w literaturze królowały schematycznie powtarzalne westernowe fabuły. Nie ma tu walki dobrego ze złym, heroizmu, sprawiedliwości. Książka zaczyna się niczym u Hitchcocka, od trzęsienia ziemi, od chwili, w której ten zły zabija, gwałci i przegania mieszkańców tytułowych, jakże adekwatnie zwanych Ciężkich Czasów, a później puszcza z dymem to niewielkie miasteczko. A potem dostajemy upartość tych osadników, wyrzutków, przegranych ludzi, upadłych, biednych, ale na swój sposób nie do zdarcia, którzy wbrew logice po prostu trwają. I chodź wiedzą, że jak ponownie zło nadciągnie to przegrają, to jednak część z nich, na czele z głównym bohaterem, narratorem, tchórzem, nie potrafią jednak odejść. To taki obraz jak powstawały Stany Zjednoczone Ameryki, na pustkowiu, zbudowane na oporze, upartości, nihilizmie. Fascynująca rzecz. Wbrew wszelkim westernowym stereotypom, a oryginalnie wydana w 1960 roku. Tak na scenę wkraczają wielcy pisarze.
Tomasz_K - awatar Tomasz_K
ocenił na 8 5 miesięcy temu
Śmierć Bunny'ego Munro Nick Cave
Śmierć Bunny'ego Munro
Nick Cave
"Jestem przeklęty", myśli Bunny Munro w nagłym przeblysku samoświadomości, jaki zdarza się wyłącznie tym, którzy mają niebawem umrzeć." Jednostkowa apokalipsa komiwojażera w średnim wieku, tytułowego Bunny'ego Munro - maczystowskiego kutasa chorobliwie opętanego piczką, który zupełnie nie panuje nad sobą, a raczej nad swoim kompulsywnym pożądaniem. Bo miał takiego samego ojca i niczego więcej go nie nauczono? Bo jest idiotą, który nie potrafi docenić tego, że ma piękną żonę i syna? Bo taki jest świat? Trudno jednoznacznie odpowiedzieć.... Cała recenzja na stronie: https://nakanapie.pl/recenzje/apo-ku-wa-lipsa-czy-cos-w-tym-rodzaju-smierc-bunny-ego-munro
tsantsara - awatar tsantsara
oceniła na 8 4 lata temu

Cytaty z książki Niedziela palmowa

Więcej
Kurt Vonnegut Niedziela palmowa Zobacz więcej
Kurt Vonnegut Niedziela palmowa Zobacz więcej
Kurt Vonnegut Niedziela palmowa Zobacz więcej
Więcej