Nicolas Eymerich, inkwizytor

Sprawnie napisany zbiór opowiadań, których akcja osadzona została w tej samej scenerii Pobrzeża, fabuły zazębiają się, a te same postacie występują w różnych tekstach. Nie ma tu wielkich fajerwerków, raczej niezłe rzemiosło, ale czyta się dobrze. Kilka zaskakujących puent, kilka prób wejścia na bardziej złożony poziom egzystencji ludzkiej i boskiej (ale bez nachalności), specyficzny humor. Warte polecenia.

Jakie to było dobre! Książka, która parodiuje całą fantastykę, nawiązuje do innych dzieł i przede wszystkim, jest po prostu śmieszna (i to nie tak na siłę)! Książe Kevin Timberline stara się o rękę księżniczki Becky, a jedynym na to sposobem wydaje się pokonanie złego Lorda Voltometra. Wydaje się mocno oklepane. Ale nasz Książe przez przypadek trafia na egzemplarz "Heroizmu stosowanego". No i tutaj zaczyna się najlepsze! W jego wyprawie towarzyszy mu nie kto inny jak, uwaga, sama księżniczka Becky, aspirująca na barbarzyńską wojowniczkę (no bo dlaczego nie? W zamku wieje nudą). Wstęp do Mrocznej Twierdzy, żeby nie było tak łatwo, możliwy jest jedynie od godziny 9 do 16. I tak błąkamy się z tymi bohaterami po kanałach wentylacyjnych, po lochach i sklepie z pamiątkami. Każdy problem rozwiązujemy z nimi, oczywiście, korzystając z "Heroizmu stosowanego"! Jeszcze jeden raz uświadomiłem sobie, że warto również sięgać po książki mniej znane, bo można znaleźć niezłe perełki! Sama książka fabularnie nie ma do zaoferowania nic nadzwyczajnego, ot, niezbyt awanturniczy Książe zabiega o rękę księżniczki, a żeby mu się udało, musi pokonać złego gościa. Ale to nie fabułą żyje ta książka, tylko humorem właśnie. A jest on naprawdę bardzo dobry, nie jest żenujący ani męczący, czasami w mojej głowie pojawiała się myśl 'dawajcie jeszcze, mało mi'. Książkę bardzo polecam, jako takie bardzo rozluźniające oderwanie się od rzeczywistości czy od cięższych lektur.

Szklany Szpon jest zbiorem opowiadań Eugeniusza Dębskiego jednego z bardziej zasłużonych polskich autorów fantasy/science-fiction. Dębski urodził się w 1952 roku, ukończył rusycystykę we Wrocławiu i tam pracował jako lektor. Ba, kierował nawet Centrum Języków Obcych na wrocławskim AWF-ie. W latach 80. debiutował jako pisarz w miesięczniku Fantastyka. Wydał ponad 20 książek i wiele opowiadań, napisał scenariusz do Crime Cities, recenzował gry w CD Action, a od niedawna pisuje też kryminały. W Szklanym Szponie z 2004 roku znajdziemy osiemnaście jego tekstów. I to tekstów bardzo różnych. Krótkich, długich, zabawnych, poważnych, oryginalnych i wtórnych. Takich, w których uwagę zwraca zaskakująca puenta, ale też takich, których atutem ma być niecodzienny świat czy niecodzienna postać. Stąd też poziom opowiadań jest bardzo różny. Obok tych autentycznie ciekawych pojawiają się przegadane bądź po prostu nudne. Albo takie, które ciężko się czyta bądź kwituje słowami „I co z tego?”. Tytułowy Szklany Szpon to historia z życia kotów. Magicbox z podwójnie zwertfikowaną powierzchnią roboczą przybliża wynalazek biurowy, który w magiczny sposób materializuje zamówienia osób z niego korzystających. Króciuchna Tragifarsa dla bezrobotnych pokazuje świat, w którym w ramach walki z bezrobociem rząd postanowił opłacać proste zawody, takie jak ekspresser czy windziarz blokowy. Z kolei w Smoczym duchu grupka doświadczonych łowców smoków wyrusza na polowanie, z którego nie wszyscy wrócą cało. Trochę szkoda, że te teksty nie zapadają w pamięć. Przeczytałem Szklany Szpon tydzień temu i dziś nie jestem w stanie streścić ani jednego opowiadania. Wyleciały mi z głowy, uciekły, niczym się w niej nie zapisały. Cóż, niby człowiek nie słoń, nie musi wszystkiego pamiętać… Ale niektóre teksty takiego Sapkowskiego czy Martina pamiętam do dziś. Więcej recencji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/ Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!

Pomysł na fabułę ciekawy ale książka wydaje mi się niedopracowana. Po drodze jest też sporo literówek, co też miało wpływ na mój odbiór lektury. Uważam, że zakończenie jest słabe. O ile do momentu oblężenia Zamków Kamiennego Kręgu odczuwałam ciekawość co będzie dalej, tak później według mnie wszystko zwolniło i stało się bardzo przewidywalne. Zapadła mi w pamięć (w negatywny sposób) scena, gdzie podczas obrony zamku walka wyglądała tak, że bohater wciąż odcinał innym głowy.... Bardzo słaby moment w książce. Tak czy inaczej książka nie jest zła ale pozostawia wiele do życzenia.

https://my-opinion-of-books.blogspot.com/2021/01/anioy-demony-i-kabaa.html Chyba znalazłam następną serię fantasy godną uwagi, wciągającą. Szkoda tylko, że, tak trudno znaleźć egzemplarze tej książki. Zresztą nie tylko po polsku. "Zamek Eymericha" wg. polskiego wydania jest pierwszą częścią przygód inkwizytora Nicolasa Eymericha. W praktyce to nie jest pierwsza część, nawet w fabule jest nawiązanie do innej części... Według włoskiego wydania to ósma część, a wg chronologii fabuły dziesiąta. Dużo to mówi. Nie wiem na jakiej podstawie były numerowane te książki. Zwłaszcza, że ta nawiązuje do części, która jest nazwana w Polsce drugą. W każdym razie fabuła książki w dużym stopniu opiera się o wiarę żydowską i kabałę, co jest bardzo ciekawe. Myślę, że mało ludzi zna zagadnienia z judaizmu lub z kabały. Zwłaszcza chyba z kabały, która jest bardzo skomplikowana. Oprócz tego drugim ważnym, jeśli nie ważniejszym jest prześladowanie żydów. Pojawia się tu oczywiście linia czasowa dotycząca XX wieku i obozu koncentracyjnego, ale czytamy też o prześladowaniach w XIV wieku. Tak jak w przypadku "Nicolasa Eymericha, inkwizytora" są tu trzy linie czasowe, jednak nie wyróżniające się, tak dokładnie na przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, ponieważ dwie z nich dzieli piętnaście lat różnicy. Obie dzieją się w XIV wieku. Trzecia to właśnie XX wiek, koniec II Wojny Światowej. I zacznę od tej ostatniej. Akcja dzieje się w jednym z obozów koncentracyjnych na terenie Niemiec. Dowódca obozu pragnie ożywić człowieka idealnego, chce udowodnić, że można tego dokonać za pomocą elektryczności. Ten wątek trochę przypomina motyw Frankensteina, tylko jest poniekąd brutalniejszy. Za pomocą tej linii czasowej autor nie tylko nawiązuje do zbrodni jaką dokonywali naziści w obozach, łączy to z prześladowaniami z przeszłości; ale ukazuje ideę, filozofię "czystości rasy", którą wyznawała część Niemców. Od opisania teorii jednego włoskiego filozofa na temat rasizmu do projektu T4, który jest nieznacznie wspomniany, ale wystarczą kilka zdań, wypowiedzeń, język jakiego używają bohaterowie, żeby sobie to zoobrazować, jak to wyglądało i co mogło siedzieć w głowie tych ludzi. Nienawiść jest stałym elementem w tej książce. Do żydów i kobiet. I autor nie próbuje nawet jakoś odczarować tej nienawiści, bo kiedy myśli czytelnik, że w końcu coś się ułożyło to bohater robi coś złego, więc jest znienawidzony. Jest podkreślone, że no żydzi są tacy i tacy, więc wiadomo, że on to zrobił. Tak samo jest z kobietami. Samo to że istnieje jest już złe. Tzn. niedokońca jej istnienie jest złe, ale bardzo często są podkreślone te nieciekawe cechy. A jeśli kobieta jest silna to coś musi się za tym kryć. Najlepiej demonica. Znana zresztą bardzo dobrze wszystkim, którzy choć trochę znają się na mitologii, Biblii itp. Rozumiem, jaka konwencja jest książki. Naziści nagle nie będą grzecznie traktować żydówki, czy mężczyźni ze średniowiecza nie będą traktować kobiety na równi sobie. Do języka nic nie mam, bo jednak pasuje do bohaterów i do czasów. Chodzi bardziej o takie rozplanowanie zachowań bohaterów, żeby jednak ta grupa osób wyszła na gorszą. Drugą linią czasową, która jest tą główną to czasy Eymericha i wojna pomiędzy Piotrem Okrutnym, a jego bratem Henrykiem Trastamarą (niestety nie mogę dodać litery z akcentem hiszpańskim). Tajemnice zamku Montiel w którym podobno straszy. Okazuje się, że żeby rozwiązać sekrety, Eymerich będzie musiał zaczerpnąć wiedzy z mitologii i symboliki żydowskiej, co nie nie jest mu w smak. W ostatniej linii dowiadujemy się jak i dlaczego straszy w Montiel. Trochę to dziwnie to brzmi, ale gdy się czyta książkę to to jest bardziej zrozumiałe. Przy tych ostatnich liniach czasowych jest bardzo dużo symboliki, co bardzo mi się spodobało. Trochę jak w książkach Dana Browna, tylko że Eymerich jest bardzo religijny. Co czasem przeszkadza. Ale dużo można się dowiedzieć, aczkolwiek... Przy dwóch stwierdzeniach tłumaczenie nie do końca mi się zgadza, ale można stwierdzić, że specjalnie wytłumaczenie jest przekręcone, ponieważ mówi to osoba, która nie zna się na judaizmie i gardzi nim. Jest też literówka przy imieniu jednego z aniołów i tutaj nwm, czy to po prostu literówka przypadkowa, czy rzeczywiście, tak jest w oryginale. Jeśli chodzi o bohaterów to na ich tle wybija się oczywiście Eymerich, który jest chyba najlepiej skonstruowany. W pierwszej części dało się go jeszcze nawet lubić, to tutaj... Nie ma tam już nic. Jasne, wcześniej też się wywyższał, był religijny i sarkastyczny to tutaj dochodzi, taka całkowita oschłość, niewzruszenie. Całkowite oddanie się Bogu, typowa inkwizycja. Postaci kobiece są specyficzne... Z jednej strony silne, odważne, dają sobie radę same; ale z drugiej ukazywane jako uwodzicielskie, które mają w głowie tylko zawrócić w głowie mężczyznom i biednych ściągnąć na złą drogę. Są porównywane do Lilith. Więc no... fajny obraz to nie jest. Nie wiem, co autor miał na myśli kreując, taki ich obraz.

Książka zdecydowanie lepsza niż gra o tym samym tytule. Cieniutka, łatwo przyswajalna z ciekawą przygodą i postaciami z których tak naprawdę wyróżnia się tylko czarodziej. Chociaż osobiście ja polubiłam Dragę. Książkę czytałam dość dawno ale do tej pory nie wiem, czy Shanhaevel jest mrocznym elfem czy też nie...

Intryga z pierwszej części jeszcze bardziej się rozwija, tak jak narastają problemy Kaliksta Belzebuba, który, choć wydostał się na wolność, dopiero teraz stał się prawdziwym niewolnikiem - głównie za sprawą demona Purrhosa, jego towarzysza, a zarazem strażnika. Teraz nasz bohater został wplątany w wielką politykę, w której stał się liczącym (i niechcianym) pionkiem, a także, choć może być tego nieświadom, w odwieczną walkę dwóch antonimów. Jedna z lepszych pozycji polskiej fantastyki.

Krótko: Znów żałuję, że lubimyczytać nie daje możliwości "dzielenia" ocen, bo dla mnie "Panowie z Pitchfork" to książka na 6.5/10. Początek nie wypadł zbyt dobrze, zakończenie trochę lepiej, ale wciąż co najwyżej przeciętnie, jednak środek był moim zdaniem co najmniej dobry i tym opowieść zdecydowanie się broni. Moim zdaniem dobrze wypadły opisy, fabuła i klimat, a za wady uznałbym postaci (do pewnego stopnia), wstęp i zakończenie. Ogólnie rzecz biorąc, pozytywnie się zaskoczyłem tą książką. Trochę dłużej: Zacznijmy od struktury wstęp-rozwinięcie-zakończenie. Wstęp moim zdaniem był po prostu zły. Prolog okazał się zwykłym info-dumpem, a po pierwszych kilku stronach byłem bliski odłożenia Panów z Pitchfork z powrotem do szafy. Jednakże, udało mi się przez niego przebrnąć, a co było dalej? Spore zaskoczenie. Rozwinięcie okazało się ciekawe i wciągające, a od około 1/3 książki ciężko mi było ją odłożyć. Na krańcu krzesła czekałem na wielki finał, który... Okazał się średni. Zwieńczenie wątków było błyskawiczne i uważam, że autor powinien był wziąć to "na spokojnie" i dać sobie jeszcze te 30-50 stron. Nie czułem się też specjalnie zachęcony do sięgnięcia po drugą część opowieści. Jeśli chodzi o konkretne elementy, to jak dla mnie najlepiej wypadły opisy i klimat. Widziałem oczami wyobraźni tą jesienną Francję i naprawdę się wczułem. Fabuła wyszła nieźle, choć tak jak pisałem wcześniej - trochę rozjechała się w zakończeniu. Dialogi poprawne, żadnego większego "polotu" raczej nie uświadczyłem, ale nie było w nich nic, co by mnie odrzuciło. Postaci moim zdaniem mogłyby być trochę lepiej zróżnicowane i podkreślone. Aż do połowy książki nie mogłem zapamiętać "kto jest kto". Czym bliżej końca coraz bardziej też czułem, że Jan Huxley ma jakiś swego rodzaju "plot armor", a w zakończeniu pojawiał się i znikał jak magik. Miałem przez to wrażenie, że autor bardzo chce go wcisnąć, nawet na siłę. Podsumowując: dobra książka z kilkoma błędami, moim zdaniem godna polecenia fanom gatunku i średniowiecznych scenerii. Nie miałem wielkich oczekiwań i cieszę się, że sięgnąłem po "Panowie z Pitchfork", bo pozytywnie się zaskoczyłem.

Początki lektury były trudne - przyznam, że nie miałam pojęcia, czym są węże (oczywiście pomijając powszechne znaczenie tego słowa) i gubiłam się podczas pierwszych trzydziestu, czterdziestu stron. Czytając, wszystko brałam "na wiarę", a mimo to bardzo mnie książka intrygowała. Marla poznajemy jako jedenstaolatka, który zaczyna swoje szkolenie. Jego mistrz Omar kształci go w towarzystwie przybranego brata Lomara. Chłopcy na pozór nie przepadają za sobą, łączy ich specyficzna więź. Gdy Marlo usamodzielnia się i bez niczyjej pomocy wybiera zlecenia, zaczynają się schody. Wąż odkrywa, że jego zajęcia nie zawsze przynoszą pozytywny wynik, a każdy medal ma dwie strony. Jak można doczytać z tyłu okładki - powieść zawiera intrygi, wątki kryminalne, polityczne i magiczne. Z tym ostatnim jest lekki problem. Magii wiele tu nie ma, jest za to wiele przygód. Marlo podróżuje po wielu krainach, szkoli się u drugiego mistrza, który jak się potem okazuje ma związek z przeszłością naszego głównego bohatera. Poznaje niejedną kobietę, choć w większości ich relacje opierają się na fizycznych kontaktach. Mamy tu wiele obrazów nędzy i ubóstwa, różne oblicza demoralizacji - alkohol, prostytucja, złodziejstwo... Brakowało mi kontrastu. Nie było żadnego elementu, którym mogłabym się zachwycić, czy napawać. Nie ma też jednego, głównego wątku - cała książka opiera się na przygodach i zdarzeniach, jakie przytrafiają się Marlowi. Nie jest to wielka przeszkoda, jednak spodziewałam się raczej jednej, wielkiej zagadki, która będzie mnie nurtowała przez całą powieść. owszem, pewna tajemnica rozwiązuje się na ostatnich stronach powieści, ale w mojej ocenie jest to tylko zrzucanie masek - dobrzy okazują się złymi, a ci niejednoznaczni... Książkę czytałam wracając pksem z Ostrowa Wielkopolskiego. A gdy daje radę sięgać po lekturę w autobusie, w którym zwykle nie czuje się zdolna do pożerania liter, to znaczy, że książka jest dobra. Momentami Wąż Marlo bardzo mnie wciągał i nie mogłam oderwać się od mrocznego i niepokojącego klimatu, momentami czytałam fragmenty nawet niebyt dokładnie rejestrując ich w pamięci. Niemniej jednak książka jest godna polecenia i uważam, że prezentuje całkiem przyzwoity poziom. Chciałam zwrócić jeszcze uwagę na język autora - dobrze dopracowany, różnorodny i pasujący do klimatu powieści. http://poczytalna-umyslowo.blogspot.com/2013/03/waz-marlo.html

To trzecia książka tego autora jaką czytałam. Nadal nie mogę wyrobić sobie o nim zdania. Ta książka miała kilka naprawdę wciągających momentów i kilka nudnych też. Najbardziej irytowały mnie zakończenia. Zawsze są niedopowiedziane, nie zawsze jest do dobry zabieg. Niestety mam często wrażenie, że brak pomysłu zamaskowany jest niedopowiedzeniem. Na pewno przeczytam jeszcze jakąś książkę tego autora, by móc wyrobić sobie zdanie, czy lubię go czytać czy nie. Co do książki, to jest ona średnia. Można przeczytać jeśli nie ma się czegoś ciekawszego na półce. Na pewno nie należy spisywać tej pozycji na straty, bo kilka koncertów było w niej kozackich :)

Tragedii nie ma, ale i powodów do przesadnego zachwytu też stosunkowo niewiele. „Opowieść o 47 roninach” to literacka próba odtworzenia autentycznych wydarzeń z historii Japonii. Mamy rok 1701. Pan Asano popada w konflikt z Kirą, wysokim urzędnikiem dworu. Porywczy daimyo, sprowokowany przez mistrza ceremonii, dobywa broni w pałacu sioguna, za co grozi kara śmierci. Winny złamania prawa zostaje zmuszony do popełnienia honorowego samobójstwa, a jego majątek ulega konfiskacie. Tym samym służący mu samurajowie stracili swego pana, stając się bezpańskimi roninami. Część z nich poprzysięga zemstę. Takie jest historyczne tło powieści, o którym zapewne słyszał każdy, kto choć trochę interesuje się historią kraju Kwitnącej Wiśni. Sprawa 47 roninów jest bowiem dość głośnym incydentem, który został spopularyzowany w japońskiej kulturze i doczekał się kilku ekranizacji. John Allyn proponuje czytelnikom swoją wizję tamtych wydarzeń. Ze święcą w internecie szukać innych książek tego autora, co wskazuje, że mamy raczej do czynienia z pisarzem-amatorem. Można natomiast dowiedzieć się, że Allyn zajmował się pisaniem scenariuszy filmowych, co w gruncie rzeczy wiele tłumaczy. Jego powieść jest bowiem podzielona na krótkie rozdziały, które można by spokojnie przerobić na odcinki jakiegoś serialu telewizyjnego. Oś fabularna jest dość liniowa, a głębsze połączenia między rozdziałami raczej nie istnieją, poza oczywiście ciągiem chronologicznym zdarzeń. Niestety, brak tutaj jakiejś dobrze skomponowanej i wciągającej intrygi, co sprawia, że zasadniczo czytelnik nie jest niczym zaskakiwany, a jeśli do tego wie, jak skończyła się cała historia w rzeczywistości, pozostaje mu jedynie oczekiwanie na wielkie zamknięcie. Również dialogi są rodem z filmu lub serialu telewizyjnego - krótkie, konkretne i raczej nie zapadające w pamięć. Jeśli chodzi o bohaterów - zasadniczo na pierwszy plan wybija się Oishi, dowódca samurajów pana Asano. Oprócz niego występuje jeszcze kilka innych postaci, które jednak niewiele się od siebie różnią. Autorowi nie udało się nadać przynajmniej części z nich jakichś głębszych cech charakterystycznych, choć jakieś próby w tym kierunku są zauważalne, tym samym żaden z pozostałych samurajów nie zapada głębiej w pamięć. W pewnym momencie Allyn wprowadza również postać kobiecą, bo jak można napisać dobrą powieść o samurajach bez gejszy, tajemniczej kobiety do towarzystwa? Takowa pojawia się i w „Opowieści o 47 roninach”. Sens jej pojawienia się pozostaje mocno wątpliwy z punktu widzenia fabuły, aczkolwiek dodaje całości trochę pikanterii. Niech i tak będzie. Fabuła powieści zachowuje spójność, nie dostrzegłem jakichś zgrzytów lub niepasujących do siebie elementów. Pisarz prowadzi czytelnika za rączkę, objaśniając i dopowiadając to, co jego zdaniem jest najważniejsze. Widząc tytuł oraz okładkę, spodziewałem się jednak troszkę więcej akcji - walk na miecze, pojedynków, dramatycznych starć. Tego jednak brakuje. Sam atak na dwór Kiry też nie jest jakoś porywająco opisany, brak w nim zbudowania atmosfery napięcia i walki na śmierć i życie. Ot, wpadli i ubili. Może i w rzeczywistości historycznej tak właśnie było, ale na kartach powieści można było znacznie więcej z tego „wycisnąć”. Tym samym zachwyty na okładce książki o historii „zajmującej i pełnej niespodziewanych zwrotów akcji” traktuję co najwyżej jako marketingowy haczyk, tym bardziej, że nikt z imienia i nazwiska pod tym się nie podpisał. Parę uwag miałbym odnośnie polskiego wydania, które jest po prostu niechlujne. Na przykład, w rozdziale „Zemsta”, w pierwszym akapicie mamy: „Nadszedł czas letniego święta, Ura Bon i Oishi podjął decyzję, że nie stanie się nic złego, jeżeli będą świętować”. W tym momencie popadłem w konsternację, bo żadnej postaci o imieniu Ura Bon do tej pory nie było! Czyżbym coś przegapił? Ależ skąd, po prostu wydawca albo „zjadł” przecinek po japońskiej nazwie święta Urabone, albo postawił go tam, gdzie go być nie powinno, czym wypatrzył sens tego zdania. Dopiero z liczby pojedynczej czasownika podjąć domyśliłem się, o co tutaj chodzi. Ogólnie takich braków interpunkcyjnych można zauważyć całkiem sporo i to nawet przy niezbyt uważnej pod tym kątem lekturze. A jeśli w tekście zdecydowano się na zachowanie japońskich nazw przedmiotów, można było - a nawet należało - stworzyć na końcu powieści krótki słownik z objaśnieniami tych terminów. Reasumując, w przypadku książki „Opowieść o 47 roninach” mamy do czynienia z solidną, rzemieślniczą robotą. Ten „scenariuszowy” charakter fabuły wcale nie musi być wadą, jeśli szukamy niezbyt wymagającej lektury na jeden, góra dwa wieczory. Książka w swoim czasie (rok wydania 2008) z pewnością wypełniała lukę na polskim rynku wydawniczym na powieści o samurajach, co tłumaczy sięgnięcie wydawcy po dość leciwą powieść Allena, która została napisana w roku 1970. Rzecz dla miłośników Japonii, samurajów i ogólnie osób lubiących powieści historyczne.

Mroczny XIX wiek, czas fabryk i początek Nowej Ery... Piękna książka, fabuła wciąga, bohaterzy wyjątkowi (doktor Noverre - najlepsza, według mnie, postać). Jedna rzecz, która mi się nie podobała to krótkie, zdawkowe opisy obłędnego planu oprawcy opisywane przez wykonawcę tegoż planu (coś w stylu biblijnego "I widział Bóg, że było dobre. Nastał dzień trzeci."). Może to jest celowe?

Muszę przyznać , że oprócz Dusana Fabiana to jeszcze nie czytałem żadnego z tych autorów i autorek. Książka sądząc z okładki będzie jakaś straszna, a tu...nie spadłem z krzesła, nie dostałem ataku paniki. Ot dobra i tyle. Omawianie, każdego opowiadania jest zbędne, napiszę tyle to co mi się podobały: -Kiedy Słońce wstaje nad Zaborem -Wszystko dobre, co się dobrze kończy -W maju jak przed rokiem -Trzy Czarne woki. Całość po prostu dobra. Tyle.

Z jednej strony książkę się dobrze i szybko czyta, a całość nie nudzi. Z drugiej pozycja trochę sztampowa, przewidywalna, z ogranymi motywami. Porusza niby ważne tematy ale w sposób taki, że nie zastanawiamy się nad nimi specjalnie. Ten element wypada strasznie płytko. Tak czy inaczej - 6/10 za całość i mimo wszystko polecam jako lekką i szybka lekturę.

Pierwszy tom cyklu "Gildia błaznów" to misterny średniowieczny kryminał z komediowym zacięciem. Narratorem i zarazem głównym bohaterem powieści jest błazen Feste, znany z komedii Szekspira "Wieczór Trzech Króli". Zainspirowany tą komedią, autor przedstawia dalsze losy bohaterów Szekspira. Ale nie martwcie się, nie musicie znać "Wieczoru trzech króli", żeby dobrze bawić się z bohaterami "Trzynastej nocy" :-)

I wypadło mi iść pod prąd, bo książka mi się bardzo podobała :P Może nie jestem wymagający... albo po prostu książka trafiła w moje gusta. I faktycznie tak jest! Akcja książki został umieszczona w Bizancjum. To był doskonały wybór. To jedno z najwspanialszych imperiów jakie stworzył człowiek. Piękna kultura, która zajmowała tereny dzisiejszej Turcji, Grecji, Bułgarii i Syro-Palestyny. Chrześcijaństwo wschodnie stworzyło niepowtarzalny ryt, którego echa widzimy dzisiaj w prawosławiu. Coś pięknego. Autor świetnie eksploruje piękno tego świata, prowadząc akcję od Konstantynopola do Kapadocji. Wszystko dzieje się z aktywnym tłem historycznym, w którym wewnętrzne walki bizantyjskich znakomitych rodów odbywają się w cieniu seldżuckiego zagrożenia. To czas pierwszych wielkich herezji chrześcijańskich. Od nich się wszystko zaczęło. Wplecenie ich do powieści było strzałem w dziesiątkę. Zagańczyk wplata wiele słów greckich by podbudować klimat cesarstwa. Pokazuje jakim konglomeratem kulturowym był, świetnie obrazując całą mozaikę kulturową i religijną. Główni bohaterowie pochodzą ze złodziejskich, chociaż zorganizowanych, nizin społecznych. Stara się więc by wypowiadali się odpowiednio, używając kolokwializmów i wulgaryzmów, w opozycji do kupców czy elity politycznej. Mi to zupełnie odpowiadało. Uwaga, a teraz herezja :) Przypominało mi to nieco Sapkowskiego i jego trylogię husycką. Oczywiście nie tak literacko bogatą i rozbudowaną, ale powieść fantastyczna na kanwie historycznej to jest to co uwielbiam. I jeszcze w tak ciekawym miejscu i czasie. Z wielką chęcią przeczytam cześć drugą.

Głównym bohaterem zbioru opowiadań jest Hedaard - w skrócie zbuntowany Jezus, który odmówił wypełnienia woli Jedynego. Za karę został zesłany na wieczną tułaczkę po ziemi. Jednak poprzysiągł zemstę Jedynemu i za cel obrał zniszczenie wiary w Ojca. Poza tym Hed posiada jeszcze jedną misję, która przywiodła go do krajów, gdzie wciąż czci się pogańskie bóstwa. Chcecie dowiedzieć się co się stanie gdy niepokorny Syn Boży stanie przed obliczem Svaruna? Muszę przyznać z ręką na sercu, że ja mam po prostu słabość do takich bohaterów. Którym życie naprawdę daje w kość ale mimo wszystko są bardzo ludzcy w swych objętych klątwą tułaczkach. Są tak bardzo różni, od tych jednowymiarowych postaci z gatunku młodzieżowej fantastyki. Tak bardzo prawdziwi. Bardzo podobał mi się też klimat świata przedstawionego, który mimo to, że jest fantastyczny łączy że sobą wierzenia słowiańskie i chrześcijańskie. Książka zawiera cztery opowiadania i widać, że autor włożył w nie dużo swojej wiedzy naukowej. Ledwo skończyłam a już tęsknię za jej bohaterami i mam nadzieję na kontynuację losów Hedaarda.

Omujborzekrystepanie... Czy ja się tego spodziewałam??? Nie! Zdecydowanie, nie... Ja przepadłam, w tej książce... Ci bohaterowie, których już nigdy nie zapomnę...ta genialna fabuła, która sprawia, że każdą stronę czyta się z wypiekami na twarzy, w pełnym napięciu... Te emocje...te dialogi... Jak dla mnie, tych trzech bohaterów zdeklasowało trzech muszkieterów ;)) Polecam, z czystym sumieniem

Całkiem niezła była ta książka. Choć nie porwała mnie zbytnio i łatwo mi było przerwać sobie lekturę. Autor zbudował w miarę intrygującą fabułę, popartą researchem historycznym, umiejętnie połączył rzeczywiste wydarzenia z literacką fikcją. Chętnie po tej pozycji sięgnę po twórczość Poego, gdyż autor zaciekawił mnie przy okazji próby rozwiązywania okoliczności jego śmierci, również twórczością Poego.

Co jest dalej? To pytanie od czasów Dantego (a zapewne i wcześniejszych) przewija się przez strony książek. Wizje są różne - ta stanowi połączenia zaświatów z "Kolonii Knellera" Kereta i serii "Ja, diablica" Miszczuk". Piekło nie jest takie straszne, a jedynie rozczarowująco podobne do ziemskiego padołu. Paradoksalnie szczęśliwie para kochanków trafia tam razem. Tylko co, jeśli pojawi się szansa powrotu? Stary jak świat patetyczny dylemat miłości ponad śmierć, w tle oczywiście przyjaźń, kliki, koterie oraz mniejsze czy większe tarapaty. Podsumowując: czyta się miło, ale to już było. Plus za postać Pijanego Poety (w skrócie PePe).