Na wodach Błękitu

W kanonie A. Sapkowskiego trzy razy mamy wymienionego Tima Powersa. Na ogół o autorze cicho. Ja parę lat temu zdobyłem wspomniane w kanonie książki i również tę książkę. Od niej zacząłem, bo najwcześniejsza. Dziwna. Pod koniec nawet się męczyłem. Dużo dziwnych stworzeń. Nie na dzisiejsze czasy. Zobaczymy, jak będzie z innymi książkami autora.

Taaak, to jest dopiero ostra jazda bez trzymanki. Książka-złoto. Fabularnie zgoła odmiennie, aniżeli w "Maszynie różnicowej", mnóstwo akcji, fabularnych wolt, wątków, bardzo dużo się dzieje. Steampunk to w sumie umowny (akcja dzieje się głównie w XIX-wiecznym Londynie, pojawiają się ówcześni przedstawiciele angielskiej literatury, czyli Byron, Coleridge) ale pary tutaj nie uświadczysz. Niemniej "Wrota Anubisa" są standardowo zaliczane do steampunka, więc niech tak zostanie. Mniejsza o klasyfikację gatunkową, ale ta powieść jest genialna. "Wrota Anubisa" są kwintesencją pomysłowej fantastyki przygodowej, ciekawa, wciągająca fabuła, żywi, plastyczni bohaterowie (oczywiście konwencja wymaga pewnej jednowymiarowości charakterów, ale zupełnie to nie przeszkadza), no i oczywiście akcja, akcja i jeszcze raz akcja, mnóstwo wątków, zapętlenia wydarzeń, wszystko to sprawia, że nie można oderwać się od lektury.

Klasyka fantastyki. Wymyślne krainy, magiczne istoty, piękny język i awanturnicze przygody. Osobiście bardziej przypadła mi do gustu "Umierająca Ziemia". "Oczy Nadświata" nieco mnie zmęczyły, a główny bohater i jego chęć okpienia wszystkich działały mi na nerwy.

Bardzo mnie boli, że wyszło z tą oceną jak wyszło. Część o Sumerze oraz działaniach Hiro w metaweraum była świetna, ale książka zrobiła coś co kiedyś widziałem w niektórych grach czy filmach- budżet zostaje pochłonięty przez grafikę lub efekty specjalne i brakło kasy na drugą część i zakończenie. Gdyby cała konstrukcja była zrobiona jak część sumeryjska to byłaby wybitna książka, ale niestety książkę ciągnęła w dół część o S.U. oraz wymieniona wyżej kwestia. Lubię w książkach niedopowiedzenia (vide Głowa Kasandry), ale to naprawdę wyglądało jakby budżet się skończył albo autor nie miał już pomysłu na książkę. W każdym razie świetnie opisana mitologia oraz działanie sieci.

Kolejne rewelacyjne dzieło Wolfe'a. Dużo się tu dzieje, od rozdziałów bardzo statycznych, wypełnionych dialogami do bardzo dynamicznych pełnych psychodeliczny odlotów. Jedyny minusik to mnogość postaci, z których nie wszystkie wnoszą coś sensownego do fabuły, ale czyta się to nad wyraz dobrze no i dodatkowo jest sporo smaczków w postaci opowieści "szkatułkowych":) Umieszczone z tyłu okładki blurby Jonathana Carrolla i Luciusa Sheparda w pełni trafne.

Długo miałam tą książkę na liście 'kup', ale jak do tej pory dużo innych książek okazywało się wazniejszych do nabycia. Jednak ciekawość w końcu zwyciężyła i kupiłam 'Późne Lato'. Treść w dwóch trzecich tej opowiści jest cudownie intrygująca - przedstawia wyimaginowaną historię postapokalipycznej osady ludzi żyjących 'po staremu' tj. sprzed ery industrializacji Ziemi, którzy zbierają pozostałości i budują z tego nowe obiekty. Są tu delikatne wzmianki o społeczności sprzed 100 lat (zwanej Aniołami, ponieważ nie tylko byli bardzo rozwinięci technologicznie), która zamieszkiwała Wielką Korporację, o jakiejś burzy, która trwała rok i przetrzebiła ludzkość oraz o wojnie, która także dokonała zniszczenia. Pozostali przy życiu Aniołowie zbudowali miasto pod kopułą, na którym odlecieli i dryfują wokół Ziemi. Dzieci Aniołów, które pozostały na powierzchni planety, zestarzały się tu i mają wiedzę o przeszłości, uznawani są za mędrców. Nowych tubylców fascynują np. slajdy, których szamanki używają do wróżenia przyszłości osadników. W osadzie jest pełno dziwnych artefaktów pozbieranych z ruin budynków, (które to rzeczy dla nas ludzi XXI w. są zwyczajne, a dla osób żyjących w czasie po zniszczeniu rozwiniętej technologicznie cywilizacji, którzy nigdy ich nie widzieli, stanowią zagadkę), np. sztuczna noga, obrazy, kryształy, itp. Zapada w pamięć scena, kiedy ojciec i syn palą ognisko na szosie i patrzą na pozostałości dawnej cywilizacji - kręte autostrady, węzły drogowe, mosty, zrujnowane miasta i zastanawiają się nad ich ówczesnym zastosowaniem. 'Droga służyła do zabijania'. No tak, pośrednio :) Syn zakochany w dziewczynie ze swojej osady postanawia wyruszyć na jej poszukiwanie, kiedy ona odchodzi z grupą handlarzy. Związek ten przypomina mi relację osoby uzależnionej z unikową. Chłopak goni za dziewczyną, a ona ma go gdzieś. W końcu jakimś sposobem okazuje się, że przekształca się w Anioła z tych mieszkających ponad Ziemią... I właśnie te pozostale 1/3 książki, kiedy pojawia się temat pięciu tajemniczych kuli przechowujących ważne awatary Aniołów, i które w innej osadzie z pomocą osób wtajemniczonych wchodzą w określone osoby i dzięki temu odżywają w ludzkim ciele, cała ta późniejsza filozofia i przeskok do Aniołów i ich egzystencji, tego już mój mózg nie mógł przetrawić. Brakuje jakichś fundametalnych danych, żeby sobie poskładać w głowie co do czego pasuje w całej tej historii. Jednak ta opowieść mogłaby z powodzeniem służyć jako scenariusz do animowanego filmu utrzymanego w przyrodniczo-dystopijnym klimacie. Na koniec dodam, że bardzo podobała mi się scena odnalezienia przy drodze gipsowej głowy jakiegoś pomnika, w której główny bohater pomieszkiwal przez jakiś czas :) Jak ktoś lubi dziwne książki, to polecam.

Dwie powieści w jednej książce - mając na względzie ile lat upłynęło od ich 1 wydania - bardzo dobre. Na plus świetny pomysł (zwłaszcza przypadł mi do gustu Mąż czarownicy), na minus nieco przyciężkawy klimat rzeczonego Męża (i związana z tym pewna liniowość i przewidywalność zdarzeń).

Fajna bajka dla dorosłych opowiadająca o myszach :-) Trochę moralizowania, trochę polityki ,sporo folwarku zwierzęcego....czasem aż za bardzo te myszy były ludzkie ,i jakie mądre -mimo ,że żyły tylko 300 nocy :-( Niemniej jednak dość ciekawie napisane i jeśli ktoś lubi zwierzęta może mu się spodobać ... Ciągle mnie zastanawia czemu Golcy nie zwracali uwagi na taką ilość myszy w domu.... A i tak najbardziej urzekła mnie Gałeczka - koty panami wszechświata :-D

Dwie niewielkie powieści napisane w końcówce lat sześćdziesiątych. Z dzisiejszej perspektywy to era "klasycznej" amerykańskiej literatury science fiction. Człowiek w labiryncie Jest opowieścią o odludku, obdarzonym przez obcych *skazą* psioniczną odstręczającą innych ludzi. Gdy ludzkość zacznie go jednak znowu potrzebować - takim, jaki jest - trzeba go skłonić do opuszczenia dobrowolnie wybranego odosobnienia-azylu. To zagadkowe miasto-labirynt, nigdy z powodzeniem nie spenetrowane i nie zbadane. Twór zapomnianych, *pradawnych* obcych, najeżony mnóstwem pułapek zabijających wszelkich intruzów. Choć okrzyknięta najlepszym dziełem Silverberga, trochę razi *strasznymi* a (jak dla mnie) raczej tandeciarskimi rekwizytami. Te wszystkie zapadnie, pola ognia, mrowia ostrzy i miażdżące bramy od lat sześćdziesiątych trochę się już chyba opatrzyły. Choć może tylko mnie (z racji wieku)? Niewykluczone, że w badziewiastym filmie z Netflixa wciąż budziłyby entuzjazm. Swoją drogą, trochę dziwne, że nigdy tego nie sfilmowano. Ani zmagania ze *strasznymi* pułapkami, ani nieprzesadne wyrafinowanie *psychologicznych* podchodów z odmawiającym współpracy Richardem Mullerem, nie rzuciły mnie na kolana nad finezją i głębią tej powieści. Ot - taką właśnie masówkę SF wtedy pisano. Czytano. I tyle. Większe wrażenie wywarła na mnie: Stacja Hawksbilla Miłośnikom wyskakujących ostrzy i miażdżących bram należy się ostrzeżenie, że to - dla odmiany - niespieszna, refleksyjna opowieść pozbawiona dramatycznej akcji. Narracja prowadzona dwutorowo: Pierwszoplanowa - o przywódcy obozu zesłańców politycznych. Podstarzałych weteranów-wichrzycieli stopniowo tracących rozum po przeniesieniu przez władze w czasie o miliard lat wstecz. Pozostawieni sami sobie w zamierzchłej, jałowej kambryjskiej przeszłości, bez nadzorców czy strażników, skoro nie mają dokąd uciec i dla nikogo (poza sobą) i niczego nie stanowią zagrożenia. Drugi plan to retrospektywa historii życia "zawodowego rewolucjonisty" Jima Barretta, przez lata konspirującego przeciwko totalitarnym rządom, które przejęły władzę w USA. Niestrudzenie - choć z coraz mniejszym zasobem wiary i złudzeń - "przygotowującego grunt" dla rewolucji (wciąż tak samo odległej - jak horyzont) mającej przywrócić prawa człowieka i starą konstytucję. Datowanie epok geologicznych i ich realia nie zgadzają się z obecnym stanem wiedzy paleontologicznej. Jednak ta powieść ujęła mnie swoim specyficznym klimatem i melancholijnym nastrojem. Niespieszne tempo, bez fajerwerków (poza materializacjami przy transferach z "górnoczasu"). Ale ma w sobie to nieuchwytne *coś*, co zapamiętuje się trochę dłużej, niż zajmuje zamknięcie okładki książki po przeczytaniu.

Uwaga bełkotliwy zbiór uwag. Zazwyczaj piszę w punktach co mi się podobało, ale tu nie da rady: Hej Przed dobraniem się do tej książki przeczytałem Porwanie tego samego autora, jeśli po przeczytaniu w/w utworu uważasz, że wiesz o czym będzie ta książka, to prawdopodobnie się mylisz Niemniej początek książki przedstawia sytuację od 3 strony tzn obserwatorów efektu porwania czyli komisji wypadków lotniczych To co uderza, to realizm i szczegółowość opisów. Jednocześnie potrafi wprawić człowieka w dość senny nastrój, ma się wrażenie, że historia Smitha nigdy się nie skończy Niemniej nawet ta część jest napisana realistycznie, po prostu wierzysz w tego bohatera, relacje w zespole... Ot po prostu jego praca jest umiarkowanie nudna ( o prawdziwie nudnej to nawet ciężko coś napisać, ale nie o tym) Drugim tematem jest szefowa zespołu ds. Porwań. I tu drobna uwaga, uwielbiam tę postać, jest krwista, wkur**ona, zestresowana i nieszczęśliwa tak bardzo jak JA. A jednocześniewewnętrzna powinność napędza ją by działać pomimo zmęczenia, bólu i niechęci do tej całej biurokratycznej machiny i pracy które jednocześnie uwielbia. Co do jej zadań to w trakcie porwań wszystko się pieprzy, a ona próbuje wszystko naprostować. Świetnie opisana rola kierownika, skala jego odpowiedzialności i sposób myślenia operacyjnego. Ogromne plusy należą się autorowi za świat przedstawiony Istnieje tu przerażająca, ale interesującą wizja przyszłości gdzie można robić prawie wszystko co się chce i nie trzeba pracować, ale takie życie bez celu prowadzi najczęściej do samobójstwa Mamy okaleczone chore społeczeństwo żyjące krócej niż 30 lat, bez kończyn twarzy etc. Mamy podróże w czasie w celu pozyskania siły żywej dla przyszłości Mamy całe cmentarzysko niepotrzebnych pojazdów porwanych z przyszłości Mamy "gnomy" postaci bez cial, które zarządzają porwaniami, i ponoszą odpowiedzialnośc, czują stres, żartują jak prawdziwi dyrektorzy Mamy wszechwiedzący komputer K, który i tak wykorzystuje ekscentryczną Radę po to by pomagała mu podjąć decyzję i wpadać napomysły na które sam by nie był w stanie wpaść. Mamy też najbardziej spójną teorię podróży w czasie w której nie można oglądać, ani przenosić sié do przeszłości w której zamierza się dopiero być, gdzie można zmieniać rzeczywistość ale tylko trochę, aby wszystko potem wróciło na właściwe tory, a wraca, zazwyczaj wraca, gdzie istotne zmiany zmieniają czas z określoną czasoprędkością, gdzie pojawianie się różnych czasomożliwości jest kwestią płynna, gdzie można dostać paradoksalna wiadomość listem z przyszłości w celu wykonania czynności w przeszłości, bo świat akceptuje niektóre paradoksy I mamy Michaela speca od fluktuacji czasu, który nienawidzi rady bo przypominają mu czym pewnie się stanie, oraz który chciałby być historykiem choć wie że nie ma to sensu w wieku ostatnim Piękna sekwencja ścierania się ludzkości z konsekwencją końca świata plastycznie opisane masowe samobójstwo Pesymistyczne podsumowanie pozornie dobrego związku dwojga ludzi, miłe złego początki, ludzie jednak są hujowi. Tylko ten Bóg na końcu mi nie gra... Choć klimat całości trochę jak z End of Ewangelion. Unikalna powieść Miazga, psychodelia, no super.

Pomysł śmiały i obrazoburczy, wykonanie odrobinę nierówne. Należy docenić kunsztowną konstrukcję, kolejne opowiadania oraz zawarte w nich wątki przenikają się, zazębiają i wzajemnie dopełniają. Także budowa poszczególnych opowiadań bywa bardzo skomplikowana. Autor panuje nad tym wszystkim w niezawodny sposób. Zamieszcza wiele nawiązań religijnych, filozoficznych, literackich, podanych jednak w niełopatologiczny, w miarę przystępny sposób. Istotny plus książki to bogaty, pełen aluzji język. Czego mi zabrakło, to dopracowania fabularnego. J. Sobota rozpoczyna zwykle fabułę z wysokiego „C”, związując na wstępie niemal każdego opowiadania frapującą, często sensacyjną intrygę. W miarę zapełniania kolejnych stron traci jednak dla niej zainteresowanie i pod względem fabularnym kolejne teksty zawodzą zazwyczaj banalnym raczej zakończeniem. Nie spełniają rozbudzonych oczekiwań. Albo zabrakło pomysłów, albo też, co bardziej prawdopodobne, sensacyjnie zawiązywane fabuły Autor traktuje pretekstualnie, jako zachętę do podjęcia lektury oraz tło dla rozważań filozoficznych, etycznych, religijnych. Im dalej w tekst, tym rozważań więcej, fabuły mniej. Jak już wspomniałem, pod względem fabularnym zakończenia zwykle zawodzą.

Jest to książka SF. Pierwsza część podejmuje temat rozwoju AI w cywilizacji. Jest świetna. Bardzo udane i ciekawe wizje świata przyszłości. Jedynie styl autora nie odpowiadał mi zbytnio, jednak im mniej klarownie było coś pisane, tym bardziej treść oddziaływała na moją wyobraźnię, a tu było nad czym się zatrzymać. Ogólnie 8 pkt - ocenę obniża słaby styl pisania. Druga część sugeruje kontynuację, lecz jest to zupełnie odrębna powieść. Tematyka: Ludzkość doznała nagłego olśnienia wiedzą i co z tego wynikło. Ta część jest słaba i jej nie polecam. Parę pomysłów wizji świata jest OK, ale generalnie nieco się nudziłem... Ogólnie 4 pt. Razem średnia ocena książki 6/10.

"Każdy ma swoje piekło. Nie ma dwóch identycznych życiorysów, nie może być dwóch identycznych kar." Uff. To była długa przygoda. Długa ale bardzo satysfakcjonująca. Marek S. Huberath po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzem science fiction/fantastyki religijnej. Będąc umysłem ścisłym (autor jest profesorem fizyki na UJ) jego erudycją, wykorzystanie apokryfów, malowanie słowem obrazy rodem z Boscha, Beksińskiego czy Goi wręcz onieśmiela. Wykorzystanie klasyki literatury światowej, bo czytając te książkę przychodzi nam na myśl Dante czy Owidiusz, jest absolutnie fenomenalne. O fabule słów kilka. Wydaje się, że historia jest absurdalnie prosta: oto profesor historii cywilizacji Humphrey Adams podczas spaceru po Wiecznym Mieście odkrywa w Murze Leona furtkę przez którą przechodzi. Trafia do tuneli, które do złudzenia przypominają podziemia Muzeum Watykańskiego. Okazuje się jednak, że wypełnione są one rzeźbami, które zachowują się jak mechaniczne roboty. Przechodząc przez kolejne drzwi i łamiąc pieczęcie opisane "SILVESTERE" dostaje się do totalitarnego miasta przewodniczącego Nero, który do złudzenia przypomina Rzym ale z komunistycznym sznytem - wszyscy są tutaj podsłuchiwani a wszystko co spotyka bohatera ma jakiś dziwny, diabelski wydźwięk. Uciekając z Miasta pod Skałą trafia do kolejnego - Krum. Jednocześnie przenosi się do czasów przypominających czasy Jezusa i zostaje niewolnikiem... Książka ta w moim odczuciu jest książką skończoną. Nic nie powinno się do niej dodawać. Autor pisał ją blisko 10 lat, stąd imponujące rozmiary ale w żadnym momencie jej czytania nie odczuwałem znużenia, chociaz Huberath nie ustrzegł się paru potknięć. Niesamowite opisy piekła, dziwne gabery przypominające najbardziej diaboliczne demony, korowody grzeszników pochłanianych przez Wieczne Ognie, rzymscy legioniści, Azazel, Behemot, Lilith. Przerażająca wizja piekła w której jednocześnie kryje się to, co chyba dla każdego człowieka jest najważniejsze - Miłość. Historia Adamsa to też przerysowana historia Adama, który spotyka swoją Ewę i niczym w Piekle Dantego podąża przez kolejne kręgi, żeby odkryć siebie i odnaleźć drogę na powierzchnię - ale czy do Zbawienia?

"Pyłki" to druga książka Jeffa Noona osadzona w świecie Wurta. Tym razem autor porzuca studiowanie mechaniki narkotycznych snów na rzecz pokazanie jak bardzo zmienił się świat od czasu odkrycia piórek oraz jakie zagrożenia niesie za sobą ich wszechobecność. W Manchesterze coraz bardziej rośnie stężenie pyłków, które przyprawiają mieszkańców o groźny katar sienny. Sybilla Jones - widmoglina dodo, próbuje ustalić powiązania między epidemią kataru, a śmiercią Kojota - taksówkarza, który zostaje zamordowany podczas nielegalnego kursu z Czeluści. W gruncie rzeczy "Pyłki" to bardzo dobry kryminał osadzony w niedalekiej przyszłości. Jeff Noon bardzo trafnie przewiduje przyszłość, która staje się naszą rzeczywistością. Przeniesienie życia do innego wymiaru, coraz większa liczba używek, wirtualne rozrywki, rozrastanie się miast... Brzmi znajomo. Tak samo jak w "Wurcie" nagromadzenie neologizmów może powodować, że lektura będzie trudna w odbiorze. Z drugiej strony wątpię, żeby ktokolwiek sięgnął po tę książkę, jeśli nie podobał mu się poprzedni tom, w którym autor wprowadził terminologię używaną w całym cyklu. Innymi słowy, bez znajomości "Wurta" nie ma sensu sięgać po "Pyłki". Nie podoba mi się wydanie książki. Kartki są zdecydowanie zbyt gęsto sklejone, przez co trzeba walczyć z samozamykającą się książką. Patrząc na Ucztę Wyobraźni (w której zostały wydane już dwa inne "Noon'y") być może MAG pokusi się też na odnowienie "Pyłków", oby. 8/10 Sięgając po "Pyłki" myślałam, że będzie kolejna "10/10" dla Jeffa Noona. Owszem za warstwę językową Noon ma u mnie milion na dziesięć. Jednak tym razem fabuła nie wciągnęła mnie aż tak bardzo. Niech nikt nie zrozumie mnie źle, książka jest bardzo dobra, ale "Wurt" jest jeszcze lepszy.

Niezła powieść, ma coś w sobie z Na fali szoku Brunnera, Więcej niż człowiek Sturgeona, Umierając żyjemy Silverberga i nutkę Kwarantanny Egana. A przynajmniej te powieści przypomniały mi się podczas lektury. No i nawiązanie do jauntowania, to zawsze lubię, a pojawia się w innych dziełach całkiem często. Tak przy okazji ciągle jestem pod wrażeniem jak wszechstronny jest Simmons, Terror, Hyperion, Czarne góry, Drood, Wydrążony człowiek, Letnia noc, to mogłoby napisać 6 różnych pisarzy.

Bardzo udana kontynuacja cyklu fantasy „Odblaski Eterny”, osadzonego w klimacie Dumasowskich „Trzech muszkieterów”, a rozpoczętego t. 1 „Czerwień na czerwieni”. Nader często kontynuacje zawodzą oczekiwania, tutaj wręcz przeciwnie, akcja rozwija się, charakterystyki postaci dopełniają, poznajemy coraz głębsze poziomy krzyżujących się intryg (a kolejnych możemy się domyślać). To zasługa zarazem struktury cyklu, jak i umiejętności literackich Autorki. „Odblaski Eterny” to jak dotąd jednolita, całościowo przemyślana opowieść, a nie – jak to często się zdarza - luźno powiązane tomy, pisane „na kolanie” celem odcinania kuponów od wcześniejszego sukcesu. W. Kamsza snuje swoją historię płynnie przechodząc pomiędzy kolejnymi scenami, z których niemal każda potrafi zaciekawić i wzbudzić emocje, a które wiążą się zarazem w logiczną całość. W ten sposób czytelnik pochłania 500-stronicowy tom sam nie wiedząc kiedy i z niezadowoleniem dociera do końca książki. To jeden z najlepszych cyklów fantasy jaki kiedykolwiek czytałem (a trafiło się ich wiele), bijący na głowę większość przereklamowanych produkcji autorów anglosaskich. I tutaj pojawia się refleksja na temat meandrów reklamy i popularności. Na opowieść W. Kamszy trafiłem przypadkowo, kilkanaście lat po publikacji, nigdy wcześniej nie słysząc ani o Autorce, ani o jej dziele. Wspomniane wyżej niezadowolenie z dotarcia do końca lektury tomu drugiego spowodowane zostało natomiast głównie tym, iż w Polsce wydawanie cyklu „Odblaski Eterny” zakończono właśnie w tym miejscu. A przecież Autorka napisała jeszcze trzy tomy (w istocie więcej, gdyż t. IV-V podzielone zostały na odrębne, obszerne części). Doczekał się on wśród polskich odbiorców opinii niemal wyłącznie dobrych czy wręcz entuzjastycznych, w internecie można też znaleźć poświęcone mu fora, gromadzące fanów twórczości W. Kamszy. Tymczasem Wydawnictwo Dolnośląskie zrezygnowało z publikacji kolejnych tomów (pomimo przygotowanego już tłumaczenia), uzasadniając tę decyzję nikłym zainteresowaniem czytelników (w taki sposób odpisywało na monity zainteresowanych). Coś tu wyraźnie się nie zgadza i można tylko żałować źle przeprowadzonej akcji reklamowej (czy też raczej jej braku). W rezultacie polscy czytelnicy zostali pozostawieni w samym środku opowieści, którą tom drugi urywa niczego nie wyjaśniając oraz nie zamykając żadnego wątku. Na szczęście w internecie znaleźć można „amatorskie”, dobrej jednak klasy, tłumaczenia wspomnianych tomów III – V na język polski („Oblicze zwycięstwa”, „Zimowy przełom”, „Serce Zwierza”). Przykładowo, należy zajrzeć na stronę: https://www.4shared.com/folder/J_EHYVd8/Wiera_Kams%E2%80%8Bza.html Polecam wszystkim miłośnikom fantasy.

Lubię fantastykę i lubię opowiadania. Kiedy zasiadam do czytania na godzinkę, lubię mieć skończoną całość. Powieść jest trochę jakby serialem, czasem irytująco wręcz wciąga, a na koniec bywa, że rozczarowuje. Opowiadanie jest bardziej szczere. Oferuje to co oferuje od razu bez wstępów, mglistych rozwinięć i denerwujących zakończeń. Lubię opowiadania. Szkoda, że te są nierówne. Ostatnie (i dla mnie akurat najmniej ciekawe) to minipowieść. Na szczęście pozostałe są lepsze i krótsze. Lepiej starałbym się je dobierać do zbioru. Generalnie jest nieźle, ale mogłoby być lepiej.

Trudno zwykle ocenić zbiór opowiadań, gdy każdy z utworów opowiada inną historię, bywa, że w innym stylu czy formie literackiej. W przypadku zbioru autorstwa W. Szydy mamy wprawdzie do czynienia z ok. dwudziestoma tekstami różnej objętości oraz napisanymi przy zastosowaniu bardzo różnych form literackich (oprócz zwyczajnej narracji np. cykl listów, raporty, recenzja, dramat, itp., często występujące naprzemiennie w tym samym opowiadaniu), ale traktujących w głębszej warstwie w zasadzie o dwóch, powracających nieustannie i powiązanych wzajemnie tematach. Pierwszy z nich to religia chrześcijańska oraz jej rola w życiu człowieka i społeczeństwa, drugi to nowoczesna cywilizacja Zachodu jako przyczyna upadku kultury, moralności i ogólnie tradycyjnego, odpowiadającego kondycji człowieka porządku (upadku rozpoczętego, zdaniem Autora, w epoce Oświecenia w XVIII w., o czym wspomina "expressis verbis" w jednym z opowiadań). Autor ma, oczywiście, prawo do wyrażania takich poglądów w swoich utworach, ale powracając obsesyjnie w każdym niemal tekście, motywy te stają się nużące i przewidywalne. Od strony narracyjnej, pomimo wspomnianego wyżej żonglowania formami, fabuły rozwijają się powoli, dużo tam monologów wewnętrznych czy odautorskich rozważań ontologicznych. Próby przyspieszenia akcji i wstawienia fragmentów bardziej dynamicznych, podjęte w kilku opowiadaniach, wypadają mało przekonująco. Wyraźnie widać, iż Autor nie czuje się w takiej konwencji najlepiej, zwykle powraca więc po chwili do powolnego nurtu narracji i wspomnianych wyżej introspekcji. Czyni to lekturę niełatwą w odbiorze, miejscami nużącą. Mnie osobiście niekoniecznie przypadła do gustu, ale każdy może mieć własne zdanie. Na koniec warto podkreślić dobry, więcej niż poprawny oraz bogaty język. Szkoda, że szwankuje trochę korekta redakcyjna.

Dobry tytuł, dobra nazwa, dobry pomysł na pomnik który pojawia się z przyszłości. Główny bohater tak trochę niezasłużenie jest ciągle w głównym nurcie wydarzeń - aż chce się zapytać wygrał los na loterii czy może to jakieś fatum? Powieść nie za długa w sam raz na jeden góra dwa dłuższe wieczory.