Serce Zachodu

Zaczyna się tak – jesteś w pracy, eksperymentujecie z technologią, która „zamraża” materię i wydaje się, że jest to szansa na hibernację na setki lat i nagle coś idzie nie tak. Przed sekundą może marzysz o kolejnym kubku kawy, a potem budzisz się, trwa bitwa, dokoła ciebie dziwne istoty, mnóstwo dymu, pożar i poczucie, że nie masz pojęcia, gdzie ani kiedy jesteś, ale jedno przeczuwasz – minęło tysiące, a może i miliony lat. Jesteś prawdopodobnie jedynym człowiekiem na tej planecie (bo nawet nie jesteś pewny, czy to nadal Ziemia) i jeśli szybko się nie ogarniesz, to zginiesz. Tak zaczyna się „Przebudzenie kamiennego boga” Philipa J. Farmera – klasyka sci-fi (chociaż za chwilę się z tym trochę pokłócę, nie z klasyką, z tym sci-fi). Kogo ta książka zachwyci? Miłośników powieści sci-fi w vintage’owej wersji (pierwsze wydanie to 1970 rok i to czuć w sposobie pisania) oraz tych, którzy kochają Farmera jako pisarza, a jest ich sporo. Przyjrzyjmy się nieco bliżej fabule, bo dzięki temu będę się mogła kłócić z „tym sci-fi”. Główny bohater nazywa się Ulisses Singing Bear (Śpiewający Niedźwiedź) i dobrze się domyślacie, że ma indiańskie korzenie. Czy to ważne? Hmmm… Ja tej wagi nie zauważyłam. Wypadek podczas badań powoduje, że zostaje „zamrożony” i jako rodzaj kamiennego posągu przetrwa miliony lat. A kiedy się budzi (i od razu zyskuje status boga, bo mieszkańcy czcili ten posąg i wierzyli, że ożyje), to świat jest zupełnie inny i jeden z recenzentów napisał, że to trochę jak biblijny raj połączony z filmem przyrodniczym na sterydach i to określenie jest zaskakująco trafne. Ludzkość wyginęła, ale ewolucja nigdy nie stoi w miejscu, więc pojawiły się inteligentne zwierzęta, mówiące koty, waleczne szopy, sprytne i jakby dwulicowe nietoperzowate. Farmer napisał powieść, w której pokazał, jak Ziemia mogłaby wyglądać, gdyby dostała drugą szansę na istnienie bez nas. I teraz coś, co dla jednych będzie zaletą, a drugich znudzi do zaziewania. Autor umieścił w książce takie ilości opisów roślin i stworzeń, że audiobooka powinna czytać Krystyna Czubówna. I dzięki temu natężeniu „zieleni” Ziemia w powieści nagle jest zupełnie inna, a z drugiej szybko okazuje się, że bohaterowie nie przypominają ludzi z wyglądu, ale zachowania, intencje, kłótnie i wojny wydają się bardzo „ludzkie”. Ale! Co ważne, to nie jest trudna, przesiąknięta naukowymi akapitami opowieść. To mnóstwo opisów świata i jeszcze więcej akcji. Osoby, które lubią klasykę kina przygodowego pewnie poczują, że to ten sam klimat, te same schematy, tak samo kładzione akcenty. I teraz będę się w końcu kłócić z tym sci-fi. Bo jak na ten rodzaj powieści, to tutaj nie ma za dużo technologii, podróży kosmicznych zero, odniesień do nauki niewiele, chociaż w drugiej części powieści pojawia się niesamowicie ciekawy temat „zielonych technologii”. Ja bym raczej powiedziała, że to książka z nurtu postapokaliptycznego, ale przesunięta hen-hen w przyszłość i ludzkość nie próbuje tu przetrwać jako większa lub mniejsza grupa szczęśliwców (przeklętych?), którym się udało. Tutaj jeden przedstawiciel ludzkości próbuje od pierwszej strony nie zginąć i prawie od początku budować ten swój mit boskości, który mu spadł jak z nieba i może być jedyną szansą na przeżycie. Ale ostrzegam lekko, że jeśli styl pisania takich powieści w latach siedemdziesiątych uznajesz za zbyt uproszczony i wręcz staroświecki, a do tego „przydusi” cię ta ilość zieleni i zwierząt, to może być ciężko zachwycić się, a nawet dobrze się bawić z „Przebudzeniem kamiennego boga”. Ciekawostka – Philip J. Farmer i ta jego fascynacja naturą, przyrodą i jej ewolucją nie jest przypadkowa. W wielu swoich powieściach łączył motywy prosto z dziedziny biologii, ekologii, ewolucji środowiskowej, antropologii i religii. W szczególności fascynowało go to, jak biologia może wpływać na religie i kultury. Do tego miał zwyczaj konstruowania monumentalnych, ale niezwykłych światów – tutaj mamy potężne drzewo, w innej powieści niekończącą się rzekę. I zawsze takie niesamowite środowisko to punkt wyjścia do budowania fabuły i jeden z jej głównych bohaterów, bo w „Przebudzeniu kamiennego boga” to nasze drzewo będzie uznawane za inteligentne. Ode mnie powieść dostała mocne 6/10 i jako powrót do czegoś, co czytałam lata temu (nawet nie przyznam się, ile tych lat jest), to było miłe doświadczenie, ale nie poczułam się rzucona na kolana ani pomysłem, ani wykonaniem. WIĘCEJ RECENZJI ZNAJDZIECIE NA www.intensywni.pl

W pierwszej chwili książka wydaje się być kolejnym "kosmicznym westernem", z produkowania których słynie autor. Rzecz rozpoczyna się w odległej przyszłości, gdy przy kartach potomek ziemskich Masajów przegrywa największą pamiątkę swego ludu, czyli gigantyczne kły największego żyjącego na Ziemi słonia. Po chwili akcja zaczyna się przenosić, to w przód, to znowu wstecz, a autor serwuje nam kilka wspaniałych historii z kłami w tle, pisząc z takim zaangażowaniem i błyszczącą z każdej strony wiarą w istnienie legendarnego Malima Temboz i miłością do Afryki, że od książki po prostu nie można się oderwać.

Świetna książka dająca wiele do myślenia. Czy trzeba wierzyć w Boga, żeby rozumieć różnicę między niebem a piekłem i czym właściwie owe pośmiertne krainy są? Mnóstwo pytań o ludzką egzystencje, przedstawionych w świetnej fabule, która pokazuje niezwykłą wyobraźnię pisarza. Do tego należy dodać bardzo solidny warsztat i ukazuje nam się książka, którą po prostu warto przeczytać.

Miłe zaskoczenie, gdyż opis eksploracji i sposobów na komunikację z obcą rasą ma charakter ponadczasowy mimo dosyć archaicznej konstrukcji. Może to nie jest perła fabuły, ale ma swoją wartość i ciekawe zakończenie. Czy człowiek jest definiowany przez jego środowisko i planetę z której pochodzi? Uważam ksiązkę za wstęp do dyskusji nad kontaktem z obcymi cywilizacjami. Nawet Watykan, czy Dalajlama dopuszczaja wykluczając wcześniej przypadki opętania przez demony istnienie obcych cywilizacji i to nawet duchowych i wielowymiarowych i nie zawsze dla nas dobrych.

Taaak, to jest dopiero ostra jazda bez trzymanki. Książka-złoto. Fabularnie zgoła odmiennie, aniżeli w "Maszynie różnicowej", mnóstwo akcji, fabularnych wolt, wątków, bardzo dużo się dzieje. Steampunk to w sumie umowny (akcja dzieje się głównie w XIX-wiecznym Londynie, pojawiają się ówcześni przedstawiciele angielskiej literatury, czyli Byron, Coleridge) ale pary tutaj nie uświadczysz. Niemniej "Wrota Anubisa" są standardowo zaliczane do steampunka, więc niech tak zostanie. Mniejsza o klasyfikację gatunkową, ale ta powieść jest genialna. "Wrota Anubisa" są kwintesencją pomysłowej fantastyki przygodowej, ciekawa, wciągająca fabuła, żywi, plastyczni bohaterowie (oczywiście konwencja wymaga pewnej jednowymiarowości charakterów, ale zupełnie to nie przeszkadza), no i oczywiście akcja, akcja i jeszcze raz akcja, mnóstwo wątków, zapętlenia wydarzeń, wszystko to sprawia, że nie można oderwać się od lektury.

Uwaga bełkotliwy zbiór uwag. Zazwyczaj piszę w punktach co mi się podobało, ale tu nie da rady: Hej Przed dobraniem się do tej książki przeczytałem Porwanie tego samego autora, jeśli po przeczytaniu w/w utworu uważasz, że wiesz o czym będzie ta książka, to prawdopodobnie się mylisz Niemniej początek książki przedstawia sytuację od 3 strony tzn obserwatorów efektu porwania czyli komisji wypadków lotniczych To co uderza, to realizm i szczegółowość opisów. Jednocześnie potrafi wprawić człowieka w dość senny nastrój, ma się wrażenie, że historia Smitha nigdy się nie skończy Niemniej nawet ta część jest napisana realistycznie, po prostu wierzysz w tego bohatera, relacje w zespole... Ot po prostu jego praca jest umiarkowanie nudna ( o prawdziwie nudnej to nawet ciężko coś napisać, ale nie o tym) Drugim tematem jest szefowa zespołu ds. Porwań. I tu drobna uwaga, uwielbiam tę postać, jest krwista, wkur**ona, zestresowana i nieszczęśliwa tak bardzo jak JA. A jednocześniewewnętrzna powinność napędza ją by działać pomimo zmęczenia, bólu i niechęci do tej całej biurokratycznej machiny i pracy które jednocześnie uwielbia. Co do jej zadań to w trakcie porwań wszystko się pieprzy, a ona próbuje wszystko naprostować. Świetnie opisana rola kierownika, skala jego odpowiedzialności i sposób myślenia operacyjnego. Ogromne plusy należą się autorowi za świat przedstawiony Istnieje tu przerażająca, ale interesującą wizja przyszłości gdzie można robić prawie wszystko co się chce i nie trzeba pracować, ale takie życie bez celu prowadzi najczęściej do samobójstwa Mamy okaleczone chore społeczeństwo żyjące krócej niż 30 lat, bez kończyn twarzy etc. Mamy podróże w czasie w celu pozyskania siły żywej dla przyszłości Mamy całe cmentarzysko niepotrzebnych pojazdów porwanych z przyszłości Mamy "gnomy" postaci bez cial, które zarządzają porwaniami, i ponoszą odpowiedzialnośc, czują stres, żartują jak prawdziwi dyrektorzy Mamy wszechwiedzący komputer K, który i tak wykorzystuje ekscentryczną Radę po to by pomagała mu podjąć decyzję i wpadać napomysły na które sam by nie był w stanie wpaść. Mamy też najbardziej spójną teorię podróży w czasie w której nie można oglądać, ani przenosić sié do przeszłości w której zamierza się dopiero być, gdzie można zmieniać rzeczywistość ale tylko trochę, aby wszystko potem wróciło na właściwe tory, a wraca, zazwyczaj wraca, gdzie istotne zmiany zmieniają czas z określoną czasoprędkością, gdzie pojawianie się różnych czasomożliwości jest kwestią płynna, gdzie można dostać paradoksalna wiadomość listem z przyszłości w celu wykonania czynności w przeszłości, bo świat akceptuje niektóre paradoksy I mamy Michaela speca od fluktuacji czasu, który nienawidzi rady bo przypominają mu czym pewnie się stanie, oraz który chciałby być historykiem choć wie że nie ma to sensu w wieku ostatnim Piękna sekwencja ścierania się ludzkości z konsekwencją końca świata plastycznie opisane masowe samobójstwo Pesymistyczne podsumowanie pozornie dobrego związku dwojga ludzi, miłe złego początki, ludzie jednak są hujowi. Tylko ten Bóg na końcu mi nie gra... Choć klimat całości trochę jak z End of Ewangelion. Unikalna powieść Miazga, psychodelia, no super.

Książkę tę po raz pierwszy czytałam w podstawówce i pamiętam, że wtedy wizja magii oraz świata opisanego przez Stewarta wywarła na mnie spore wrażenie, a zwłaszcza Puszcza. Teraz po latach postanowiłam przeczytać ją jeszcze raz. Książka nadal ma dla mnie swój urok i klimat, chociaż niektóre motywy, na które za pierwszym razem nie zwróciłam specjalnie uwagi, teraz były nieco irytujące. Mimo to serdecznie polecam tą książkę miłośnikom niebanalnej fantastyki :) Na pewno ta pozycja kiedyś zagości w mojej domowej biblioteczce.

Niezła powieść, ma coś w sobie z Na fali szoku Brunnera, Więcej niż człowiek Sturgeona, Umierając żyjemy Silverberga i nutkę Kwarantanny Egana. A przynajmniej te powieści przypomniały mi się podczas lektury. No i nawiązanie do jauntowania, to zawsze lubię, a pojawia się w innych dziełach całkiem często. Tak przy okazji ciągle jestem pod wrażeniem jak wszechstronny jest Simmons, Terror, Hyperion, Czarne góry, Drood, Wydrążony człowiek, Letnia noc, to mogłoby napisać 6 różnych pisarzy.

Klasyka fantastyki. Wymyślne krainy, magiczne istoty, piękny język i awanturnicze przygody. Osobiście bardziej przypadła mi do gustu "Umierająca Ziemia". "Oczy Nadświata" nieco mnie zmęczyły, a główny bohater i jego chęć okpienia wszystkich działały mi na nerwy.

Jest to szalony, okultystyczny thriller pełen erudycji. Arturiańskie legendy, jungowskie archetypy, teoria chaosu, symbolika tarota ukryta w talii pokerowych kart, postacie cytujące z poezji T. S. Eliota. A to tylko pierwsze rozdanie w grze, której areną jest Las Vegas, a stawką życie wieczne. Powieść ta, podobnie jak większość dzieł tego autora, ma charakter literacki w tym sensie, że pełna jest intertekstualnych odniesień do klasyków literatury. Styl pisania Powersa, który łączy poetycką wrażliwość z precyzją słowa, maluje niezapomniane obrazy, które urzekają czytelnika już od pierwszych stron. "Ostatnia odzywka" to historia jednookiego Scotta Crane'a (znanego też jako Smith Strach na Wróble) adoptowanego przez jednego z najlepszych graczy w pokera, jaki kiedykolwiek przemierzał amerykańskie kasyna i turnieje pokerowe na początku XX wieku, niejakiego Ozziego Smitha. Ozzie, przesądny facet, ostrzega Scotta przed graniem w różnych dziwnych sytuacjach, np. nad wodą. Ale syn nie zawsze słucha ojca, zwłaszcza w wieku dwudziestu sześciu lat, więc Crane, zaintrygowany stawkami oferowanymi na łodzi mieszkalnej na jeziorze, postanawia wziąć udział w podejrzanej rozgrywce nazywanej Wniebowzięciem. Choć wydaje mu się, że jest zwycięzcą, minie trochę czasu, zanim odkryje, jak wiele przegrał. Powoli świat Crane'a pęka w szwach, gdy w jego życiu ujawniają się większe siły. Okazuje się, że w pokerze można zagrać o coś więcej niż tylko pieniądze. Jest to w istocie opowieść o kolosalnych, tajemniczych siłach rządzących wszechświatem i sposobach, za pomocą jakich manifestują się one w naszym życiu. Czemu tragedia omija złoczyńcę, a zabiera ojca mającego rodzinę na utrzymaniu? Życie czasem wydaje się być chaotyczne i bezcelowe, ale może istnieją także siły przeznaczenia, działające aktywnie i celowo? Starzy bogowie istniejący poza zwykłym miejskim życiem, których można na różne sposoby ubłagać, czy nawet zmanipulować? Magia otula fabułę i przenika postacie na każdym kroku, ale znajduje się tuż poza wizją zwykłego świata. Jest jednocześnie nieuchwytna i wszechobecna w narracji. Autor wplótł ją w materię swojej powieści w popisowy sposób. Powers, niczym mistrz żonglerki, nieustannie dorzuca nowe elementy i w cudowny sposób utrzymuje je w ruchu. Mamy tu pełen wachlarz niedoskonałych bohaterów i fascynujących antagonistów. Liczne wątki, zaskakująco splatają się w jednym punkcie, tworząc spójną całość pomimo narastającej ekscentryczności. Postacie historyczne, mniej lub bardziej znane, których luki i sprzeczności w biografiach autor wypełnia nadnaturalnymi zjawiskami. Ma on unikalny talent do wynajdywania dziwnych zbiegów okoliczności w prawdziwej historii i reinterpretowania ich za pomocą fantastycznych, ale z natury logicznych wyjaśnień. Nietrudno znaleźć fantastyczne książki z mitologicznymi wątkami. Tima Powersa cenię głównie za to, że regularnie opowiada o najgłębszych wymiarach ludzkiej duszy; zarówno o tragedii grzechu, jak i enigmie zbawienia, o których przecież nie można mówić bezpośrednio, bo nie da się ich opisać słowami. A tym co szczególnie napędza tę konkretną powieść jest przejmująca historia tragedii ojców i synów. Powers posiada mistrzowską umiejętność sprawienia by Scott Crane i jego ojciec wydali się czytelnikowi pełnokrwistymi postaciami, będących jednocześnie pewnymi typami. Ich miłość, strata i upadek, rezonują w sercu czytelnika. Ta ludzka autentyczność równoważy szaleństwo świata, w którym karty tarota mogą cię zabić.

Doskonała kontynuacja części pierwszej i podobnie jak ona jest dla mnie absolutnym klasykiem literatury fantasy. Pełna rozmachu opowieść, kipiąca wręcz od emocji. Dużo już czasu minęło od kiedy poznałem losy Elofa i tak niewiele znalazłem książek tego typu, które by wywarły na mnie równie wielkie wrażenie, a było ich sporo...

Książka jest dość niezwykła, opowiada o historii życia pewnego człowieka od lat młodzieńczych do wieku średniego. Pokazuje jak zmienia się jego światopogląd w zależności od tego co go spotyka. Główny bohater ma bardzo dużo przemyśleń, które czasem hamują akcję, często mnie to trochę irytowało, ale z drugiej strony nie mogłem mieć tego autorowi za złe, bo było to dość interesujące i chciało się to czytać, ale z drugiej strony człowiek był ciekawy tego co się ma wydarzyć. Główny bohater jest bardzo wrażliwy, cały czas karmi nas myślami nad swoim aktualnym położeniem, a życie prowadzi go po naprawdę różnych ścieżkach. Książka jest dość różnorodna, co można też zaliczyć na +. Bohater wydaje się być autentyczny i czuje się do niego sympatię i dlatego chyba temu, ta książka tak mi się podoba.

Z jednej strony książka kojarzy mi się z typową sensacją lat 90-tych rodem z USA, z drugiej zawiera elementy fantastyczne, oscylujące wokół legend arturiańskich, z trzeciej postać Saladyna i jego żmudne poszukiwania świętego Graala w naszym millenium, wieje trochę kiczem. Do tego postać małolata kieruję książkę w stronę bardziej młodzieżową. Bądź co bądź, lekko i przyjemnie się to czyta. Na spokojny dzień bez zmartwień w myśl zasady "Hej Przygodo!".

Lata 90' to był dziwny czas. Powstała cała masa wydawnictw które zaczęło wydawać fantastykę w formacie normalnym i kieszonkowym. Pośród nich zdarzały się niezłe perełki. "Podróż do Centrum" jest właśnie taką perełką. Perła z lamusa he he :) Dobrze napisana, wartka i ciekawa. Z polotem i ciekawym pomysłem. Oczywiście zdarzają się wątki, postawy czy postaci trącające myszką (np. pani bohater Gwiezdnej Gwardii) ale to nic takiego. Ciekawym pomysłem jest istnienie planety Asgard (Hollow Earth?) i tajemniczej cywilizacji która ją stworzyła. Do tego inteligentne ksenobionty. Autor nawet zbudował dla niektórych ras ciekawe filozofie życia. Wszystko to sprawia, że "Podróż" czyta się bardzo przyjemnie, przykuwa uwagę i nie męczy. Zakończenie jest ewidentnie wstępem do kolejnej części... jaka szkoda, że wydawnictwo Express Books nie zdążyło wydać ostatniej części :/ Polecam tą perełeczkę.

Lubię starsze pozycje. Są zwierciadłem tego jak zmienia się gatunek literacki. Patrząc przez współczesne pozycje jest to pozycja nudna. Nie dostajemy tu herosa, który samym swym istnieniem ratuje świat. Dostajemy bohatera który rozwija się na naszych oczach. Ma swoje chwile chwały, które później okazują się zaprawione goryczą porażki. W tym momencie bycia na dnie rozpoczyna się jego droga do odkupienia win.

Niebagatelna i tajemnicza historia, która rozwija się wraz z kolejnymi stronami. Kilka razy zatrzymywałem się nad tekstem, ale nie dlatego że mnie zmęczył, tylko żeby przemyśleć pomysły i spojrzenie na kreowany w książce świat. Naprawdę nieźle spędzony czas.

Wspaniała książka. Od razu ostrzegam, ma bardzo wysoki próg wejścia. Williams rzuca nas zupełnie bez ostrzeżenia w niesamowity i skomplikowany świat przyszłości, w którym każdy ma wszczepione "reno" czyli cyberwszczep umożliwiający łączenie się Hiperlogosem (rodzajem uberinternetu) oraz kontrolowanie daimones czyli subosobowości. Mamy tchliniowe łącza natychmiastowej komunikacji i nieograniczonym zasięgu oraz rozszerzoną rzeczywistość w postaci oneirochrononu. Mnóstwo nazw i technologii, zachowań charakterystycznych dla kultury wyższej Logarchii. Słowa greckie i chińskie. To wszystko może porządnie skołować, zniechęcić do czytania, wstrząsnąć nawet. Dodajmy do tego niestandardowy układ tekstu, obrazujący działania równoległe... i mamy niesamowity koktajl udziwnień. Nie każdy ma na tyle wyporności by do tego podejść i nie odpuścić. Ale zachęcam by nie odpuszczać. Po 25% fabuły zaczynamy się już dobrze orientować a różnorodność i udziwnienia zaczynają sprawiać przyjemność. Dość niezwykła wizja świata przyszłości opartego na klasach społecznych i technologii. Ktoś pisze, że naiwny? Ale czy na pewno? Przecież to wizja oświeconego absolutyzmu technokratycznego. To już było, nie mieliśmy jeszcze takiej technologii. inżynierii genetycznej, ponadprzestrzennej komunikacji, nanotechnologii, wydajnych procesorów, napędu grawitacyjnego. IMO nie ma w tym nic naiwnego, to po prostu fantastyka naukowa. Czytałem tę książkę ponad 20 lat temu i już nie pamiętałem dokładnie fabuły. Dzisiaj odbiera się nią nieco inaczej. Powstałe przez ostanie lata zjawiska społeczne mogą wykrzywić nieco odbiór. Jednak zobrazowane preferencje seksualne Aristoi świadczą o wyższym rozwoju duchowym, gdzie cielesność jest jedynie materializacją emocji. Takie podejście do tematu ma sens i absolutnie nie jest rażące To złożona i inspirująca książka, zarówno w fabule jak i formie.

Kontynuacja arcyciekawej opowieści o megastrukturze znanej jako Asgard. Koncept przypomina mi nieco "Pierścień" Larrego Nivena ale nie można odmówić Stablefordowi oryginalności. Całkiem niezły pomysł na megastrukturę: sfery zamykające się w sobie. Na odwrocie książki jest cytat z LOCUSa, że raczej dla czytelników z IQ powyżej 100. No, może bez przesady, chociaż autor porusza bardzo ciekawe kwestie "cichego DNA" czy koncepcję panspermii. Ciekawie to żeni ze swoim pomysłem tajemniczej rasy która stworzyła Asgard. Jednak fatalnie, że nie wydano ostatniego tomu cyklu "Centrum upada". Aż chce się odbyć tę podróż do końca, zaspokoić tą ciekawość, rozbudzoną pod koniec książki kiedy bliżej poznajemy Isthomi "Dziewiątkę". No i co teraz? Musimy czekać aż ktoś wróci do Satableforda i wyda całą trylogię. Eh, te lata 90'. Z "Pierścieniem" Nivena było dokładnie tak samo aż Solaris wydał pełen cykl. I drobny smaczek - he he - który smaczkiem jest tylko dlatego, że książkę przeczytałem w czasie pandemii SARS COVID-19. Ale to trzeba samemu przeczytać i smaczek poznać :) Bo warto, bo nie jest to jedynie rozrywkowa space opera, bo oferuje kilka tematów do przemyśleń.

No, no, no szykuje się tutaj dłuższa trylogia chyba, myślałam że to takie krótkie czytadełko jest patrząc po gabarytach książeczki, a tu proszę, solidne SF, które zapowiada sie na rozbudowaną pozycję! Bardzo sie cieszę, ponieważ pomysł na fabułę bardzo interesujący, zestawienie bohaterów cokolwiek absurdalne ale jakże interesujące. Książka nie dość, że jest SF to wydaje się również wnikliwym stadium opisu socjologicznego i kulturalnego społeczeństwa ludzi. Tutaj mimo, że powieść została napisana lata temu, to mimo, że czasem czuć to, to to nie przeszkadza. Jak dla mnie super, już się zaraz biorę za następna część, pozycja warta zapoznania się.

Piękna, fantastyczna książka, dość banalna, a jednocześnie nie - takie coś nietypowe. Niby sztampa, ale całkiem fajnie podane. Czego mogę się czepiać? Demony mogłyby być nieco "inniejsze" od ludzi, bo dodano im jedynie krwiożerczość i tyle. Takie baśniowe i fajne :) Kiedyś czytałam też 2tom, ale teraz nigdzie nie mogę odszperać ani kupić. Jakby ktoś miał, chętnie przyjmę / pożyczę / odkupię. A tom 3 chyba w Polsce w ogóle nie wyszedł ;(