Na własnej skórze. Mała książka o wielkim narządzie

Książka bardzo dokładna i rzetelnie opisana. Widać że autor ma pasje do tematu i ciekawie się to czyta. Natomiast książka ma dość dużo niedoskonałości. Pierwsza i największa jest taka że bardziej przypomina to prace magisterską niż książkę samą w sobie. Poza tym Autor też często stosuje wiele nie potrzebnych dygresji jak na przykład, co danego dnia nosił jego kolega po fachu lub jaki przeważnie jest na co dzień. Mimo tych paru przytyków książka jest bardzo ciekawa i warta przeczytania jeśli kogoś interesują tematy związane z ogólną biologią czy informatyką.

Książka jest obszerna – liczy blisko 600 stron i, według opinii wielu osób, bardzo przystępnie wyjaśnia czytelnikom historię genetyki od jej początków aż po XXI wiek. Mnie osobiście nie porwała, być może dlatego, że tematy związane z ludzkim DNA czy szerzej – dziedziczeniem – nie są dla mnie szczególnie fascynujące. Doceniam jednak walory tej publikacji, która popularyzuje wiedzę o historii badań nad genami. Autor posługuje się przystępnym językiem, mimo że tematyka bywa zawiła, i sprawnie łączy daleką przeszłość z teraźniejszością, wykorzystując liczne przykłady z historii. Szczególnie ciekawe okazały się fragmenty dotyczące dziejów austriackiej dynastii Habsburgów, gdzie autor prezentuje mnóstwo porównań i analogii, które pomagają lepiej zrozumieć skomplikowane mechanizmy dziedziczenia. Myślę, że książka będzie doskonałym narzędziem dla osób zainteresowanych biologią, które chcą spojrzeć na ten temat z innej perspektywy. Sporo miejsca autor poświęca także zagadnieniom etycznym, inżynierii genetycznej oraz potencjalnym zagrożeniom, jakie mogą wynikać z ingerencji człowieka w geny. Ciekawie opisuje również relacje między genami a osobowością człowieka, wyjaśniając, w jakim stopniu predyspozycje psychologiczne jednostki są zapisane w jej DNA. Być może kiedyś wrócę do tej książki, gdy ten obszar nauki stanie się bliższy moim czytelniczym zainteresowaniom.

Książka jest pełna przeróżnych ciekawych i wręcz szokujących historii z dziedziny medycyny. Jest bardzo ciekawa i momentami zabawna, ale potrafi też być nużąca. W moim odczuciu przeczytanie na jednym posiedzeniu kilku rozdziałów (choć krótkich) potrafi przytłoczyć ilością informacji. Czytana po jednym czy dwóch przypadkach może być świetne do czytania w większym gronie i zaproszeniem do dyskusji o historii medycyny i możliwościach ludzkiego organizmu.

Książka ciekawa, choć, według mnie, niemalże wszystkie tematy w niej poruszone zasługiwały na coś więcej niż 3-4 strony. Właściwie muszę ją uznać za zbiór ciekawostek, których znajomości nie zawaham się wykorzystać w towarzystwie - szczególnie mitu z pieskami niezjadającymi swoich właścicieli po śmierci.

Książka, zgodnie z tytułem, opowiada o historii stomatologii – pełnej bólu i cierpienia pacjentów – aż do czasów, gdy pojawiły się nowoczesne środki przeciwbólowe oraz zaawansowane instrumenty lecznicze. Po jej lekturze można śmiało stwierdzić, że to, co dziś dzieje się za drzwiami gabinetu dentystycznego, jest niczym w porównaniu z tym, przez co musieli przechodzić pacjenci na przestrzeni wieków.

Czarna Owca Medycyny autorstwa Jeffreya Alana Liebermana to reportaż pisany w przystępny sposób i opowiada o historii psychiatrii w pigułce szczególnie w środowisku amerykańskim. Ukazuje początki i rozwój psychiatrii od XIX aż do XXI w. oraz metody leczenia na przestrzeni dziejów. Pokazuje, że przez dziesiątki lat błądzono próbując robić postępy w efektach leczenia osób z chorobami psychicznymi, stawiano różne szkodliwe tezy i leczono metodami które okazywały się opłakane w skutkach dla chorych jak elektrowstrząsy czy lobotomia. A największe postępy i odkrycia w tej dziedzinie medycyny były odkrywane przypadkiem i przy eksperymentach na ludziach.

Znam Sue Black z książki ,,Co mówią zwłoki”, lecz tym razem chciałam poznać również drugą pozycję. W pierwszej chwili wydaje się, że może nas czekać lekcja anatomii, jednak nic bardziej mylnego. Informację na temat kości w naszym ciele były przeplatane historiami z praktyki zawodowej autorki. Ba! Był nawet mały polski pierwiastek! Mimo, że przez książkę się nie płynęło i zdecydowanie dużo czasu zajęło mi jej przeczytanie, to była interesująca. Fajnie jest poznać swoje ciało w ciekawszy niż lekcje biologii sposób.

Co robiliście najczęściej podczas pandemii? Historia ludzkości rzadko bywa opowieścią o triumfach. Znacznie częściej jest kroniką strachu. Autorka w swojej książce prowadzi czytelnika przez czasy, w których choroba była wyrokiem, a niewiedza potrafiła być groźniejsza niż sama zaraza. Dżuma, ospa, cholera czy syfilis nie są tu jedynie hasłami z podręcznika, lecz realnymi doświadczeniami ludzi, którzy próbowali przetrwać w świecie bez antybiotyków, szczepionek i elementarnej wiedzy o higienie. Autorka z premedytacją zagląda w rejony nieprzyjemne, momentami wręcz odpychające, bo tylko w ten sposób można zrozumieć, jak desperackie bywały próby leczenia i jak łatwo strach popychał ludzi ku absurdowi. Okłady z martwych zwierząt, diety graniczące z obłędem czy cudowne terapie sprzedawane przez szarlatanów układają się w przejmujący obraz zbiorowej paniki i potrzeby kontroli nad tym, czego nie dało się pojąć. Autorka pokazuje, jak epidemie obnażały mechanizmy społeczne. Potrzebę znalezienia winnego, skłonność do izolowania innych, ślepą wiarę w autorytety lub całkowite odrzucenie nauki. Jednocześnie oddaje głos tym, którzy próbowali myśleć racjonalnie – lekarzom, badaczom, jednostkom idącym pod prąd powszechnym przekonaniom. To właśnie oni, często wyśmiewani, kładli fundamenty pod współczesną medycynę. Książkę czyta się dziś z niepokojącym poczuciem déjà vu. Choć powstała przed najnowszymi globalnymi kryzysami zdrowotnymi, jej przesłanie pozostaje boleśnie aktualne. Choroby będą wracać, ale to od wiedzy, odpowiedzialności i zbiorowej świadomości zależy, jak wysoką cenę za nie zapłacimy. To nie tylko fascynująca lekcja historii, lecz także lustro, w którym odbija się nasza współczesność i pytanie, czy tym razem naprawdę wyciągniemy wnioski.

Temat nie był lekki do „przetrawienia” przez przeciętnego czytelnika, ale autor wyszedł ze swojego pisarskiego starcia z pasożytami obronną ręką. Polecam wszystkim, którzy chcą rozszerzyć swoje horyzonty. Odradzam tylko tym, którzy mają zwyczaj czytać przy posiłkach :)

Kolejna książka "medyczna" według tego samego schematu: autor opisuje ciekawe przypadki ze swojej specjalizacji. I mam takich jeszcze kilka (może nigdy mi się nie znudzą :P ). Ta również mi się podobała. Może nie jest wybitna, nie aż tak jak "Po pierwsze nie szkodzić" Henry'ego Marsha ;) ale dla mnie przeczytanie było też bardzo satysfakcjonujące. Język również łatwy i przystępny, łatwo skupić się na treści itp. Podobało mi się. "Nie wierzę w żadną postać duszy albo siły życiowej istniejącej poza naszymi materialnymi mózgami, czym narażam się na zarzut redukcjonizmu. Jeżeli moja wieloletnia praktyka przekonała mnie do czegokolwiek, to do tego, że nasze całe życie umysłowe można sprowadzić, zredukować, do działania naszych mózgów. Niemniej te umysły funkcjonują w splocie z doświadczeniami i kształtującymi je oddziaływaniami. Prawdziwe wyzwanie polega zatem na znalezieniu odpowiedniego poziomu wyjaśnień na kontinuum biologicznym, psychologicznym i społecznym." (pdf.str. 201) (czytana/słuchana: 23-24.02.2026) 5-/5 [7/10]

Wielu historyków uważa, że na przestrzeni wieków to głownie liczne wojny dziesiątkowały ludzkość. Są również tacy, którzy uważają, że znacznie bardziej przyczyniły się do tego liczne epidemie. Już od czasów starożytnych towarzyszą one człowiekowi, wciąż nowe, silniejsze i coraz bardziej zdradliwe. Gdy ludzkość zaczyna uodparniać się na jakiś szczep danego wirusa ten zaczyna mutować i pojawia się kolejny bardziej udoskonalony niż jego poprzednik. Ciągła migracja ludzi sprawia, że cały czas pojawiają się nowe wirusy i sieją spustoszenie w kolejnych społeczeństwach. W większości winne są zazwyczaj te same czynniki czyli złe warunki sanitarne i brak odpowiedniej higieny, a to wystarczy, by od infekcji która ogarnęła garstkę ludzi przejść do sporej epidemii. Za złymi zasadami higieny szła również bardzo uboga wiedza medyczna opierająca się w dużej mierze na domysłach, czarnej magii czy leczeniu wielu schorzeń za pomocą tego samego sposobu co nie poprawiało stanu chorych, a wręcz niekiedy przyczyniało się do znacznego osłabienia i tak już nadwątlonego zdrowia. W to przeludnione i całkowicie nieprzygotowane społeczeństwo wkracza ona Dżuma występując w trzech postaciach. Dżumy dymienicznej - infekcja obejmowała cały organizm, do pierwszych objawów należało powiększenie węzłów chłonnych pachwinowych co powodowało ogromny ból przy poruszaniu się. Chorobie towarzyszyła też wysoka gorączka. Dżuma płucna - ta odmiana była przenoszona drogą kropelkową i za swoją lokalizację obierała płuca chorego. Do najbardziej śmiercionośnej odmiany zalicza się dżuma posocznicowa przenoszona przez owady i wywołująca zatory w naczyniach krwionośnych i zabijająca w ciągu kilku godzin. Epidemia zdziesiątkowała ludzkość tak bardzo, że nie nadążano z grzebaniem ciał, a wszechobecny grud i szczury powodowały ciągłe roznoszenie się zarazy. Prócz ogromnych i spektakularnych w swojej skali epidemii społeczeństwa przez lata musiały zmagać się również z bardziej przyziemnymi schorzeniami takimi jak próchnica zębów, podagra, szkorbut czy choroby weneryczne. Przez lata metodami prób i błędów udawało się zaradzić występowaniu tych schorzeń na szeroką skalę np. wymyślając w 1855 roku prezerwatywę. Ludzkość niestety nie cieszy się zbyt długo wolnością bo po pewnym czasie na mapie groźnych chorób pojawiają się trąd i gruźlica. Gruźlica atakowała wszystkie tkanki i narządy swojej ofiary osadzając się głownie w płucach powodując ich zniszczenie. Gruźlica tak samo jak dżuma doczekała się kilku odmian. Gruźlicy płucnej wywoływanej drogą kropelkową i atakującą płuca osoby zarażonej. Gruźlica kręgosłupa która wywoływała stan zapalny tkanki kostnej kręgosłupa. Zmiany w ciele wywołane tą odmianą mogły prowadzić do paraliżu a nawet śmierci. Była również odmiana zwana pozapłucną która skupiała się głownie na jelitach, pęcherzu moczowym czy układzie nerwowym. Trąd wywoływał spore zmiany w wyglądzie fizycznym osoby chorej, wywołując okropne zmiany skórne często połączone z deformacją i gniciem różnych części ciała. Ze względu na swój wygląd ludzie chorzy często byli wykluczani ze społeczeństwa wywołując strach wśród osób zdrowych. Na liście chorób zakaźnych zdecydowanie nie może zabraknąć ospy i odry. Ospa - ... https://naticzyta.blogspot.com/2024/05/przerazajace-choroby-i-zabojcze-terapie.html

W tej książce Czytelnik znajdzie wiele odpowiedzi na takie typowe, nurtujące pytania dotyczące ludzkiego ciała, począwszy od genitaliów i seks, po skórę, układ trawienny i metabolizm, układ odpornościowy i funkcje przewodnich narządów.  Czy autor odpowiada w wyczerpujący sposób na dane zagadnienie? Nie jestem do końca przekonana, choć na tyle, ile to było możliwe, w skondensowany sposób autor udzielił konkretnej informacji, także istota zagadnienia jak najbardziej została klarownie przedstawiona. Chętnie poczytałabym w podobnej formie jeszcze więcej tego rodzaju ciekawostek o naturze człowieka :)  Nie jest to dla Czytelnika na co dzień niezbędna wiedza, ale ze względu na to, że to właśnie dotyczy jego samego, to warto z samej ciekawości poznać takie informacji o elementarnych danych dotyczących fizjonomii oraz funkcjonowania człowieka.

Autor rekonstruuje historię jednego z największych współczesnych skandali medycznych. Punktem wyjścia jest odwieczny dylemat społeczno-medyczny, który stawia pytanie, czy należy się szczepić, czy szczepionki przynoszą więcej problemów niż korzyści. Autor sięga do bardzo słynnego artykułu opublikowanego kilkanaście lat temu w renomowanym czasopiśmie medycznym, dotyczącym rzekomego związku między szczepionkami skojarzonymi a pojawieniem się autyzmu u dzieci. Zaczyna przyglądać się temu medycznemu problemowi, jednocześnie dostrzegając, że jest to dziś duże zagadnienie społeczne – istnieje już pokaźne grono ludzi, mających wsparcie wśród elit politycznych, które dezawuują potrzebę szczepienia się. Książka napisana jest w formie reportażu śledczego; bardzo szczegółowo opowiada poszczególne elementy tej teorii, podąża śladami doktora Wakefielda i jego działalności medycznej. Autor analizuje także przypadki pacjentów, które stanowiły dla Wakefielda punkt wyjścia do przedstawienia kontrowersyjnych tez – okazuje się, że w wielu momentach mógł on dopuścić się nadużyć naukowo-medycznych. W książce zabrakło mi jednak szerszego rysu psychologicznego bohatera oraz przesłanek, które spowodowały, że dopuścił się oszustwa; nie dowiadujemy się, czy stały za tym względy związane z wiarą w wyznawane teorie czy też prosta pycha i chęć znalezienia się na świeczniku. Książka miejscami przytłacza natłokiem nazwisk i terminologii naukowej, przez co czytało mi się ją momentami dość ciężko, choć doceniam autora za sprawny, narracyjny język. Ciekawe było również dostrzeżenie siły mediów społecznościowych i tego, jak pozornie neutralne informacje mogą być wykorzystywane w kampaniach dezinformacyjnych.

Książka zawiera w sobie wywiady z psychiatrami, takimi mającymi pozytywny przekaz i opowiadającymi trochę o pacjentach oraz o kontekście społecznym z jakim muszą się mierzyć psychiatrzy i osoby chorujące psychicznie. Myślę, że to jest dobra książka dla osób, które mają kogoś bliskiego doświadczającego problemów ze zdrowiem psychicznym np. dla rodziców, których syn zachorował na schizofrenię paranoidalną oraz dla pacjentów psychiatrycznych, żeby wiedzieli trochę na temat swoich lekarzy, żeby łatwiej było im się z nimi dogadać, oraz dla wszystkich ludzi, których psychiatria ciekawi.

Bardzo obszerne i przystępne kompendium wiedzy. Chciałoby się żeby lekarze to czytali, żeby w szkołach podawali to przynajmniej małymi fragmentami, żeby wiedza pochodziła od kogoś mądrego, wykształconego, odczytanego, z doświadczeniem. Nie jest to z pewnością lektura do poduszki, ale warta przeczytania.

Książka może się podobać, bo opisane przypadki są oryginalne i ciekawe, wpisuje się też w moje ulubione książki - czyli o przypadkach medycznych ale ma jedną poważną wadę (więc może się też nie podobać ;) ): przypadki opisane są krótko, takie artykuliki (w sumie tym były - artykułami z gazety), jest ich dużo ale nie są szczególnie pogłębione, a to już wpisuje się mniej w moje preferencje... naprawdę wolałbym poznać mniej przypadków, za to obszerniej. Tutaj tak naprawdę, to niewiele zostanie mi z tego w głowie, a to trochę minus. Chyba też dlatego uciekałem myślami, choć niby historie krótkie i nie powinny nudzić, ale jeśli nie są dość obszernie opisane, to wystarczy chwila nieuwagi by zgubić pół historii i wielokrotnie musiałem cofać... Także oceniam tak pół na pół. Zdecydowanie bardziej wolę jak w książce jest 5-10 historii przedstawionych, za to dogłębnie niż 30 po łebkach. (czytana-słuchana: 27-28.02.2026) 3+/5 [6/10]

Po przeczytaniu tej książki dowiecie się, m.in, że z czasu II wojny światowej i ogólnie nazizmu w tamtych czasach, nie odnaleziono żadnej książki oprawionej w ludzką skórę. To samo tyczy się czasów rewolucji francuskiej, gdzie po badaniach wszystkie okazały się fejkami, a oprawy były głównie z końskiej skóry. A ogólnie w książce ciekawe historie książek autentycznie oprawionych w ludzką skórę, jak i tych, które po badaniach okazaly się zwierzęcą.

Książka, która długo zostanie w mojej pamięci. Autor omawia wiele krzywd które wyrządzamy zwierzętom. Głównie skupia się na psach i kotach, ale odnajdziemy też rozdziały np. o gołębiach. Od dawna wiedziałam, że hodowle rasowych psów nie wpływają dobrze na ich zdrowie, że psy ras brachycefalicznych są chodzącym cierpieniem, ale informacje o psach z umaszczeniem merle były dla mnie nowością. Autor świetnie tłumaczy genetyczne zawiłości przekazywania chorób. Jedyne z czym nie mogę się zgodzić to twierdzenie, że osoby opiekujące się chorymi zwierzętami w pewnym sensie to lubią i że zazwyczaj decydują się na kolejne chore zwierze. Autor chyba sam nie miał chorego zwierzaka, bo jednak ból i niemoc z tym związane są niesamowicie przytłaczające i ja na przyklad wiem, że nie zdecyduję się na kolejnego chorego psa.

Zbiór lekkich, krótkich esejów z elementami reportażu. Albo może na odwrót? W każdym razie chciałoby się czasem, a im dalej, tym bardziej i częściej, żeby autor, zamiast tylko muskać kolejne tematy, napisał o którymś coś więcej. Żeby się czasem gdzieś zatrzymywał a nie ciągle przeskakiwał na kolejny kwiatek. Niemniej czyta się przyjemnie i szybko - taka lektura w typie czasopisma do pociągu albo, jak już ktoś napisał, na plażę. Na plażę nawet bardziej, zważywszy wodne klimaty. Tak jak w poprzednich opiniach bardzo proszę o usunięcie tych idiotycznych potwierdzeń , że jestem człowiekiem. Opinię, podobnie jak masę poprzednich, chyba sensownych, dodaję ze swojego konta - czyżby to mnie nie weryfikowało? Po zalogowaniu na wspomniane konto zaznaczałem już te kwadraty setki razy - to też nie?! Apel będę powtarzał przy każdej dodawanej opinii i namawiam innych do tego samego, ponieważ prośby wysyłane do moderatorów nie dają rezultatów

Książka jest zbiorem krótkich biografii osób, które choć się kochały to nie miały udanego i szczęśliwego życia. Autorka przytacza nam historię od średniowiecza aż do współczesności, od Homera po Elizabeth Taylor. Książka jest napisana fajnie, bardzo mi przypadły wstawki od autorki jej własne przemyślenia. Miałam wrażenia jakby ta książka była mi opowiadana przez najlepszą przyjaciółkę. Lubię takie książki pod tym względem bo to nie są same suche fakty, tylko autorka chce z czytelnikiem nawiązać jakąś więź porozumienia.