To samo, ale inaczej. Opowiedz siebie na nowo

Czytałam tę książkę długo, ale mam poczucie, że mogłabym zacząć znowu, od początku… tak jest bogata w treści, które warto odkryć i przepracować! Agnieszka Kozak wykorzystuje w niej terapeutyczną moc bajek. Opowiada je w sposób barwny i angażujący emocjonalnie, ale najważniejsze jest to, że obrazuje za ich pomocą wiele różnych problemów, zaburzeń czy rozterek. A ponieważ posługuje się bogatą symboliką, bajki są wielowymiarowe i każdy może w nich odnaleźć siebie. Bo „każdy ma swoją opowieść do odkrycia”! Mamy więc opowieść o ostrydze, gnomie, piłeczce, szafie czy pszczółce i mrówce… Brzmi niewinnie, a może nawet infantylnie, ale w głębi kryją się takie poważne i ważne treści jak: -przemoc i współuzależnienie -narcyzm i perfekcjonizm -nadopiekuńczość i więzienie -wartość i poczucie sensu… Każdą z bajek omawia Autorka, odwołując się do swojej praktyki i przywołując problemy, z którymi zmagali się Jej pacjenci. Czyni to z wyczuwalną empatią. Wyraźnie zależy Jej na tym, by każdy z czytelników „przejrzał na oczy”, czyli zrozumiał siebie, swoję lęki, przekonania czy mechanizmy działania. Chce, by docenił dar życia i umiał wziąć za nie odpowiedzialność. Do każdej z bajek dołączona jest też jej artystyczna i emocjonalna ilustracja w postaci obrazu autorstwa Aleksandry Wagi-Mizery. Ma ona dodatkowy (według mnie bardzo duży) wpływ na interpretację i przeżycie opowieści. Zapraszam! Odkryjcie je dla siebie!💚

Nie lubię poradników, szczególnie tych, w których ktoś się wymądrza i udziela tzw. "złotych rad". Ta książka jest inna. Pokazuje jak odpuścić i sprawić, by nam i innym z nami żyło się po prostu lepiej. Odpuścić to nie znaczy przestać się starać i zabiegać o bliskie nam osoby (np. partnerka, dzieci), ale nie zatracić przy tym siebie i swoich potrzeb. Autorka nie namawia by być "Matką Teresą" dla wszystkich wokół. To rozmowy o tym, że może warto przestać skupiać się na drobiazgach, które nas niszczą, a przy okazji powodują, że tracimy z oczu rzeczy najważniejsze. Ja na przykład jestem jednym z tych, którzy często nie potrafią cieszyć się z drobiazgów i doceniać tego co mam. Uczę się tego i idzie mi to bardzo opornie. Skupiam się bardziej na porażkach niż na tym co mam i co mi w życiu wyszło. Teraz wiem, że zamartwianie się to autoagresja i wyrządza nam długofalowe szkody. Nie będę zdradzał więcej, ale z czystym sumieniem polecam książkę Agnieszki Radomskiej i Ewy Woydyłło każdemu. Na koniec muszę wspomnieć o Magdalenie Kumorek, która swym aksamitnym i pełnym ciepła głosem czytała audiobooka, którego miałem przyjemność wysłuchać. Dla mnie chwile z p. Magdą były jak spotkania z przyjacielem, z którym rozmawiam o życiu. Może powinna zostać terapeutką ? Ja bym się do niej zapisał :)

Dzień dobry :) Z jaką lekturą zaczęliście/ęłyście luty ? Czy jesteście zadowol/one/eni z dokonanego wyboru :)? ,, Emocje nie są '' babskie ''. Nie są oznaką słabości. Są systemem ostrzegawczym, kompasem i językiem duszy. Jeśli się ich boisz- to znak, że są ci potrzebne. Pamiętaj, że nie od razu zaczniesz czuć wszystko ''. Współpraca z @wydawnictwoliterackie @andrzejgryżewski Bycie mężczyzną w 21 wieku... co to właściwie oznacza? Jaki powinien być prawdziwy mężczyzna? Nie ma jednej i właściwej odpowiedzi na to pytanie. Ponieważ każdy z nas jest inny i to jest piękne. Jedyne co można tutaj dopisać i szczególnie podkreślić to to, że każdy mężczyzna chce być akceptowany i wspierany przez otaczających go ludz - bez względu na to czy jest to rodzina, przyjaciele, czy partnerka. Męskość obejmuje tak wiele i porównywanie współczesnych mężczyzn z ich ojcami czy dziadkami może być co najwyżej szkodliwe. Emocje to ciężki temat. Zwłaszcza, że mówienie o nich wprost nie jest popularne od dawna. Wręcz przeciwnie. Mimo, że coraz więcej się w tym temacie zmienia w społeczeństwie i szeroko pojętej debacie publicznej to w węższych kręgach ( szczególnie w tych męskich niestety, ale i w relacjach damsko męskich nie brakuje kwiatków nad którymi można sporo pracować) nadal stanowi to spory problem. Bądźmy szczerzy. Nas mężczyzn zazwyczaj nikt nie edukował odnośnie emocji, wzruszania się, mówienia komplementów czy zauważania zmian w wyglądzie drugiej połówki ( mam na myśli zmianę koloru włosów czy paznokci). W książce ,, Sztuka obsługi mężczyzny '' @andrzejgryżewski wyjaśni nam m.in jaką rolę pełni ojciec, lub mentor w życiu mężczyzny. Książka jest podzielona na dziedziny, które wchodzą w skład męskości - poruszone zostaną tematy m.in samotności, podejścia do emocji, seksu, pornografii, świata swingu, cuckoldu, pieniędzy, czy bezpiecznego poruszania się w relacjach damsko męskich...i wiele wiele innych :)! Bezpośredni i momentami dowcipny język ułatwia czytanie i zachęca do dalszej lektury. Zachęcam również do robienia notatek w trakcie. To świetna lektura dla Panów by poznać siebie jeszcze bardziej i spojrzeć z perspektywy i dla Pań, by również częściowo zmieniły swoją perspektywę na temat mężczyzn i tego z czym zmagają się często na co dzień.

Ten informator naukowy (medyczny) jest konkretnym, wyselekcjonowanym zbiorem informacji z zakresu funkcjonowania na podłożu przede wszystkim hormonalnym, niemniej rozpoczynającym się od niezwykle istotnego, ale determinującego jakościowo życie elementu, czyli diety. W przewodniku Czytelnik poczyta o prostych i jasnych zasadach dotyczących prowadzenia oraz utrzymania zdrowej diety, o terapiach i rozwiązaniach hormonalnych dla kobiet i mężczyzn, o innych możliwościach jak ruch, sen oraz odpoczynek w kontekście poprawy jakości swojego życia, oraz co moim osobistym zdaniem najciekawsza część, czyli wskazanie i krótkie omówienie faktycznie istotnych i potrzebnych badań, które realnie przedstawiają problem zdrowotny jednostki.  To książka krótka, troszkę wybiórcza, ponieważ nie wyczerpuje w pełni zagadnień, autor tylko powierzchownie o nie zahacza, punktując niemniej istotne elementy tematu, któremu warto się bliżej przyjrzeć. Więcej wyczerpujących treści można odnaleźć na instagramowym profilu autora, na którym poszerza zakres tematyczny jego medycznych zagadnień.  I tutaj nie ukrywam, że do jego treści przyciąga mnie jego uwrażliwienie na holistyczne spojrzenie na pacjenta, a nie tylko na tabelaryczne wartości ukierunkowane jednotorowo. Holistyczne podejście do pacjenta, jego zdrowia i jego zaburzeń, definiuje postawę Tadeusza Oleszczuka jako doktora, naprawdę, takich ze świecą szukać, z powołaniem. Wydanie tej książki jest wskazówką na to, że doktor wiedzę nie pozostawia dla siebie, a dzieli się nią otwarcie z każdym, kto tego dostępu do wiedzy potrzebuje i pragnie zrozumieć mechanizmy swojego organizmu oraz chce pracować nad jego usprawnieniem i uzdrowieniem.

Książka warta przeczytania. Nie jest przełomowym tytułem,ale spełnia swoją rolę. Jeśli chcesz poznać terapię od innej strony to polecam. Są zawarte zadania przez które można zacząć pisać notatki i odpowiadać na zadania które po tem można analizować. Jeżeli ktoś nie wie jak wygląda terapia i waha się czy powinien zacząć to dzięki tej książce może znajdzie odpowiedź. Mnie akurat przydał się rozdział o współuzależnieniach. Zdałam sobie sprawę że bardzo łatwo można przekroczyć czerwoną linie.

Książkę czyta się bardzo przyjemnie, choć momentami faktycznie wydaje się nużąca z uwagi na powtarzalność myśli autorki. Opinie na temat tej lektury są podzielone - dla jednych jest ona impulsem do zmian, dla innych zbiorem prawd, które wszystkim nam są już przecież dobrze znane. Ja jednak uważam, że w dobie nadmiaru nowych informacji, warto czasem się zatrzymać i przepracować jeszcze raz to, co już wiemy. Czasem to tylko pozory - wiemy, a jednak rzadko stosujemy. Mel Robbins pozwala przypomnieć o tym, co naprawdę jest istotne w życiu, w tworzeniu relacji i funkcjonowaniu z samym sobą.

Polecam z całego serca, gdyż ta pozycja jest swego rodzaju balsamem dla duszy. Autorka jak dobra ciocia z ciastem i kawą zaprasza nas na imieniny i udziela cennych lekcji dotyczących życia, by się wiodło szczęśliwie rozprawia się z bolączkami ludzi od krytykanctwa, narzekania, złych nawyków i uzależnień do przepisów na radość, równowagę i dobre samopoczucie. Jak dobra wróżka odczaruje zbędne balasty i wyjaśni wprost co ma na myśli bez gryzienia się w język. Po prostu wszystkiego najlepszego!

Seksualność kobiet od wieków uwięziona jest w kleszczach szkodliwej dychotomii „madonny i dziwki”. Ten archaiczny podział narzuca narrację, w której kobieta może być albo nieskazitelną, aseksualną opiekunką ogniska domowego, albo wyuzdaną kusicielką, pozbawioną głębi emocjonalnej. Wszystko, co znajduje się pomiędzy – autentyczne pożądanie, fantazje, lęki czy fizjologiczna ciekawość – przez dekady spychane było do sfery tabu. Gillian Anderson, która dla wielu stała się ikoną wyzwolenia dzięki roli terapeutki Jean Milburn w serialu Sex Education, postanowiła rozbić ten szklany sufit. Jej książka „Pragnę” to nie tylko zbiór listów; to manifest prawa kobiet do posiadania skomplikowanego, nienasyconego i przede wszystkim własnego życia wewnętrznego. Punktem wyjścia dla Anderson była inspiracja książką Nancy Friday z lat 70. Aktorka ogłosiła w mediach społecznościowych anonimowy nabór na opisy kobiecych fantazji. Odzew był porażający – tysiące kobiet z całego świata zdecydowało się przelać na papier to, czego często nie odważyły się szepnąć nawet własnym partnerom. „Pragnę” to antologia anonimowych listów, które tworzą surowy, nieocenzurowany portret współczesnego pożądania. Anderson nie ocenia, nie redaguje emocji na siłę i nie wybiera jedynie „ładnych” opowieści. Znajdziemy tu pełne spektrum: od delikatnych marzeń o bliskości, przez skomplikowane relacje władzy i uległości, aż po fantazje, które same autorki wprawiają w zakłopotanie. Największą siłą tej publikacji jest to, jak skutecznie rozbraja ona wstyd. Czytając kolejne wyznania, odbiorczyni (i odbiorca) uświadamia sobie, że dychotomia madonna-dziwka to jedynie społeczny konstrukt służący kontroli. W listach zawartych w książce te dwie sfery przenikają się nieustannie. Kobiety opisują, jak rola matki czy profesjonalistki ściera się z dziką potrzebą bycia przedmiotem pożądania lub dominacji. Książka pokazuje, że kobieca seksualność nie jest monolitem. Jest płynna, często sprzeczna i rzadko mieści się w kanonie przedstawianym w filmach pornograficznych czy przesłodzonych romansach. Anderson oddaje głos kobietom w każdym wieku i z różnych kręgów kulturowych, udowadniając, że podziały na „grzeczne” i „niegrzeczne” są po prostu nudne i ograniczające. Książka jest podzielona tematycznie, co pozwala czytelnikowi dawkować emocje. Nie jest to lektura do „pochłonięcia” w jeden wieczór – ciężar autentyczności tych wyznań bywa przytłaczający. Niektóre listy są krótkie, wręcz techniczne, inne to małe arcydzieła literatury intymnej, nasycone metaforami i głębokim smutkiem wynikającym z lat tłumienia potrzeb. Wstęp napisany przez samą Anderson jest osobisty i szczery. Aktorka nie chowa się za autorytetem gwiazdy, ale staje ramię w ramię z autorkami listów, przyznając, że droga do zrozumienia własnego pożądania jest procesem, który trwa całe życie. „Pragnę” to książka rewolucyjna w swojej prostocie. Nie oferuje porad medycznych ani technik seksualnych. Oferuje coś znacznie cenniejszego: lustro, w którym wiele kobiet po raz pierwszy zobaczy swoje pragnienia bez filtra wstydu. To bolesny i fascynujący dowód na to, że kiedy zdejmiemy z kobiet maski madonny i dziwki, ukaże się nam krajobraz niezwykle bogaty, ludzki i domagający się uznania. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, że seksualność to nie tylko ciało, ale przede wszystkim przestrzeń wolności, o którą kobiety wciąż muszą walczyć.

Pierwsze rozdziały przeczytałam przed snem i później całą noc śniłam jak to naprawiam moją rodzinę, jakieś rozmowy czy konflikty które zapadły mi w pamięci - odgrywały się od nowa ale tym razem byłam tą świadomą żeby coś zmienić. Nieźle mnie 'zryło'. Później książka trochę się mi dłużyła, taka rozwlekła, powtarzalna, ale ogólnie polecam, czasem otworzy oczy, przypomni sytuacje, może wpłynie na przyszłą komunikację.

Książka ciekawa i wartościowa, choć oczywiście dość pesymistyczna. Pewnych rzeczy się dowiedziałam, większość wiedziałam. Trochę długo mi się ją czytało, pomimo tego, że - ogólnie rzecz biorąc - należy do lektur przystępnych, a to za sprawą języka, który często wydał mi się zbyt ubogacony. Przykład: "... co wcale nie daje kolorowej rafy oryginalności czy eldorada wyjątkowych skarbów do odkrycia, tylko szaroburą kałużę zachęcającą do przesuwania palcem w lewo". Wysłuchałam wcześniej kilku rozmów z autorem na YouTube i chyba były dla mnie ciekawsze; książka co prawda pewne rzeczy pogłębia, ale też i trochę rozmywa. Spory wątek o kulturze miłości w Chinach, RPA i Japonii dość mnie zaskoczył. Bardzo obszerna bibliografia oraz przypisy (umieszczone na końcu książki, co też trochę utrudniało lekturę) dowodzą dużej podbudowy merytorycznej.

Muszę przyznać, że każda z przedstawionych na kartach książki historii poruszyła mnie na swój sposób, dla każdego czytelnika będzie to zapewne inne przeżycie. Opowieści bohaterek są dość odmienne, jednak jedno jest niezmienne - ich niezłomna postawa wobec przeciwności. Muszę przyznać, że poznając historię jednej z bohaterek inaczej spojrzałam na jej twórczość i tym bardziej chcę przeczytać jej książki (która to bohaterka musicie przekonać się sami).

Lowizm” to książka, którą czytałam, gdy akurat zmarła Joanna Kołaczkowska - przyjaciółka autora, która stworzyła razem z Filipem prześmieszną kreację cioci i siostrzeńca, na którego ciągle krzyczała. Bardzo mi tego brakuje. Nie znajdziecie tu wielkich słów ani trudnych teorii – jest za to szczerość i uważność na to, co zwykłe, a jednocześnie ważne. Filip Cembala pisze jak przyjaciel. Czytając tę książkę, można odnieść wrażenie, że ktoś siedzi obok i po prostu dzieli się swoimi przemyśleniami. Język jest prosty, naturalny i ciepły, dzięki czemu czytelnik dobrze się czuje przy tej książce. Bardzo lubię jego neologizmy i bardzo zręczne zabawy słowem. Autor potrafi w kilku zdaniach uchwycić coś, co znamy z własnego życia. Czasem rozbawi, a czasem skłoni do zatrzymania się i refleksji. „Lowizm” to książka, do której można wracać i czytać ją po kawałku. Spodoba się osobom, które lubią krótkie formy, szczere myśli o samoakceptacji i teksty pisane z sercem.

Nasza teraźniejszość pochodzi z przeszłości. To co rodzice w nas zasiali i to jak nas kształtowali teraz pomaga i wieje nam w żagle albo ściąga nas w dół na dno. Książka Pani Agnieszki odkrywa naszą przeszłość i pomaga ją zrozumieć. Tylko od nas zależy czy popłyniemy z wiatrem czy będziemy tonąć. Warto przeczytać.

Dla mnie większość poruszanych tu kwestii to rzeczy dość oczywiste, znane, powtarzane przecież też wielokrotnie w różnych tekstach psychologicznych. Myślę, że książka powinna być bardziej odkrywcza dla młodszych kobiet - ale tu znowu może zajść niedopasowanie, jako że jej grupę docelową tworzą kobiety właśnie w średnim wieku (40+) - rozmowy odnoszą się do matek i babek należących do pokolenia powojennego. Nie do końca to chyba się spina, bo jednak dojrzałe kobiety te problemy opisywane w książce mają raczej przepracowane.

Książka uczy nas, że życie nie kończy się wtedy gdy dostaniemy np. Pozytywny wynik testu na daną chorobę, możemy cieszyć się życiem i zdrowiem póki nie mamy objawów. Gdy ktoś z naszej bliskiej rodziny wie, że jest chory, na chorobę genetyczną to nie oznacza, że my także na pewno będziemy się musieli zmierzyć z tą że chorobą. Nie powinniśmy przyjmować tzw efektu nacebo bo to tylko pogarsza sytuację. Z książki możemy wynieść wiedzę w jaki sposób pomóc sobie w chorobie co robić aby łatwiej było nam przez to przechodzić, co możemy zrobić by np. nasze dzieci nie musimy przechodzić przez to samo.

"Zachmurzenie częściowe, ale życie i tak bez słońca." To najlepsze podsumowanie tej książki, która porusza szeroko pojęty temat internetu. Bezpieczeństwa, zagrożeń, social mediów itd. Czy usunę po niej konta? Nie. Czy na niektóre sprawy spojrzę inaczej? Być może.

Ciekawa pozycja, poparta odnośnikami naukowymi. Nie jest to poradnik, nie daje jednoznacznych odpowiedzi. Daje za to okazję do refleksji, postawienia sobie różnych pytań na temat siebie, swojej historii oraz historii przodków. "Czytałam" audiobook, ale chętnie sięgnę także do wersji papierowej.

Książka Joanny Szulc to potrzebny i bardzo aktualny głos w rozmowie o relacjach z nastolatkami. Autorka nie traktuje buntu jako problemu do wyeliminowania, lecz jako naturalny i ważny etap dorastania, który odpowiednio przeżyty, może stać się szansą na pogłębienie więzi między młodym człowiekiem a dorosłym. „Kochaj i pozwól na bunt” nie jest klasycznym poradnikiem pełnym gotowych recept. To raczej przewodnik po emocjach nastolatków i ich rodziców. Szulc pokazuje, że rolą dorosłego nie jest pełna kontrola, lecz towarzyszenie: słuchanie, bycie obecnym i stawianie granic bez odbierania dziecku prawa do autonomii. Autorka trafnie opisuje codzienne sytuacje znane z wielu domów - milczenie, wybuchy złości, prowokacje czy zamykanie się w sobie i pomaga zrozumieć, co może się za nimi kryć. Duży nacisk kładzie na empatię, dialog oraz refleksję nad własnymi lękami i schematami wychowawczymi, które często utrudniają porozumienie. To książka napisana spokojnym, wspierającym tonem, dająca rodzicom poczucie, że nie muszą być idealni. Wystarczy, że będą uważni, otwarci i gotowi na rozmowę, nawet wtedy, gdy bywa ona trudna. „Kochaj i pozwól na bunt” to wartościowa lektura dla tych, którzy chcą nie tylko przetrwać okres dojrzewania dziecka, ale przejść go razem, z większym zrozumieniem i wzajemnym szacunkiem.

Spokojny mózg to książka psychologiczna, self-helpowa, rozwojowa. Justyna Żejmo doradza nam, jak budować odporność psychiczną, życiowy spokój i w efekcie szczęśliwe życie. Książka dostarcza zarówno wiedzy merytorycznej o budowie mózgu i jego działaniu, ale mamy w niej też praktyczne rady, jak krok po kroku możemy pracować nad sobą. Oprócz tego, zawiera ćwiczenia, dzięki którym lepiej poznacie samych siebie, zwiększycie swoją samoświadomość i rozpoczniecie drogę do szczęśliwszego i spokojniejszego życia. Spokojny mózg jest napisany przyjemnie, przystępnie, łatwym językiem i szybko się go czyta. Ja na pewno wdrożę kilka nawyków z tej książki do mojej codzienności i będę te książki polecać i dawać na prezent bliskim, bo naprawdę wierzę, że pomogą! Polecam każdemu, kto chce lepiej i spokojniej żyć, naprawdę. Autorka jest świetną psycholożką, którą poznałam osobiście i gwarantuję Wam, że nie tylko ma ogromną wiedzę, jak jest też cudownym, empatycznym i wspierającym człowiekiem. Spotkanie z Justyną naprawdę mocno (pozytywnie!) na mnie wpłynęło!

Pierwsza połowa dość nudna, ale później robi się ciekawiej. Jak dla mnie momentami zbyt rozwlekła, w szczególności, kiedy jest opisywane dzieciństwo/nastoletnie lata Hopkinsa. Zawsze przy tak dokładnych opisach przeszłości zastanawiam się, na ile faktycznie bohater biografii pamięta detale, np. to, jak ktoś był ubrany i co faktycznie powiedział 70 lat temu (ale może niektórzy ludzie faktycznie zapamiętują takie szczegóły). Najbardziej podobały mi się końcowe rady Hopkinsa dla młodych aktorów. W szczególności dlatego, że można je odnieść do wielu profesji, nie tylko do aktorstwa. Wspaniale opisana walka z uzależnieniem oraz to, jak destrukcyjne było ono dla otoczenia aktora. Biografia bez lukru, z której stron wybrzmiewa dużo mądrości popartych doświadczeniem życiowym oraz analizie własnych błędów. Polecam, nie tylko fanom aktora (ja sama kojarzyłam go oczywiście z twarzy, ale o jego życiu nie wiedziałam zupełnie nic). Książka dostępna także w wersji bardzo dobrze czytanego audiobooka.