W poszukiwaniu siebie. Każdy ma swoją opowieść do odkrycia

Najlepsza książka Flis. Już nie miałam odczucia, że lanie wody, że mogło być krócej. I tak jak na wstępie można przeczytać na raz dla informacji, a można czytać powoli i robić ćwiczenia. Ja postanowiłam najpierw zaznajomić się z narracją, a niedługo zacznę od początku czytając np rozdział miesięcznie. Polecam bardzo!

Polecam z całego serca, gdyż ta pozycja jest swego rodzaju balsamem dla duszy. Autorka jak dobra ciocia z ciastem i kawą zaprasza nas na imieniny i udziela cennych lekcji dotyczących życia, by się wiodło szczęśliwie rozprawia się z bolączkami ludzi od krytykanctwa, narzekania, złych nawyków i uzależnień do przepisów na radość, równowagę i dobre samopoczucie. Jak dobra wróżka odczaruje zbędne balasty i wyjaśni wprost co ma na myśli bez gryzienia się w język. Po prostu wszystkiego najlepszego!

Nie lubię poradników, szczególnie tych, w których ktoś się wymądrza i udziela tzw. "złotych rad". Ta książka jest inna. Pokazuje jak odpuścić i sprawić, by nam i innym z nami żyło się po prostu lepiej. Odpuścić to nie znaczy przestać się starać i zabiegać o bliskie nam osoby (np. partnerka, dzieci), ale nie zatracić przy tym siebie i swoich potrzeb. Autorka nie namawia by być "Matką Teresą" dla wszystkich wokół. To rozmowy o tym, że może warto przestać skupiać się na drobiazgach, które nas niszczą, a przy okazji powodują, że tracimy z oczu rzeczy najważniejsze. Ja na przykład jestem jednym z tych, którzy często nie potrafią cieszyć się z drobiazgów i doceniać tego co mam. Uczę się tego i idzie mi to bardzo opornie. Skupiam się bardziej na porażkach niż na tym co mam i co mi w życiu wyszło. Teraz wiem, że zamartwianie się to autoagresja i wyrządza nam długofalowe szkody. Nie będę zdradzał więcej, ale z czystym sumieniem polecam książkę Agnieszki Radomskiej i Ewy Woydyłło każdemu. Na koniec muszę wspomnieć o Magdalenie Kumorek, która swym aksamitnym i pełnym ciepła głosem czytała audiobooka, którego miałem przyjemność wysłuchać. Dla mnie chwile z p. Magdą były jak spotkania z przyjacielem, z którym rozmawiam o życiu. Może powinna zostać terapeutką ? Ja bym się do niej zapisał :)

Ten informator naukowy (medyczny) jest konkretnym, wyselekcjonowanym zbiorem informacji z zakresu funkcjonowania na podłożu przede wszystkim hormonalnym, niemniej rozpoczynającym się od niezwykle istotnego, ale determinującego jakościowo życie elementu, czyli diety. W przewodniku Czytelnik poczyta o prostych i jasnych zasadach dotyczących prowadzenia oraz utrzymania zdrowej diety, o terapiach i rozwiązaniach hormonalnych dla kobiet i mężczyzn, o innych możliwościach jak ruch, sen oraz odpoczynek w kontekście poprawy jakości swojego życia, oraz co moim osobistym zdaniem najciekawsza część, czyli wskazanie i krótkie omówienie faktycznie istotnych i potrzebnych badań, które realnie przedstawiają problem zdrowotny jednostki.  To książka krótka, troszkę wybiórcza, ponieważ nie wyczerpuje w pełni zagadnień, autor tylko powierzchownie o nie zahacza, punktując niemniej istotne elementy tematu, któremu warto się bliżej przyjrzeć. Więcej wyczerpujących treści można odnaleźć na instagramowym profilu autora, na którym poszerza zakres tematyczny jego medycznych zagadnień.  I tutaj nie ukrywam, że do jego treści przyciąga mnie jego uwrażliwienie na holistyczne spojrzenie na pacjenta, a nie tylko na tabelaryczne wartości ukierunkowane jednotorowo. Holistyczne podejście do pacjenta, jego zdrowia i jego zaburzeń, definiuje postawę Tadeusza Oleszczuka jako doktora, naprawdę, takich ze świecą szukać, z powołaniem. Wydanie tej książki jest wskazówką na to, że doktor wiedzę nie pozostawia dla siebie, a dzieli się nią otwarcie z każdym, kto tego dostępu do wiedzy potrzebuje i pragnie zrozumieć mechanizmy swojego organizmu oraz chce pracować nad jego usprawnieniem i uzdrowieniem.

Przyznam otwarcie, że kupiłem tę książkę z myślą o kimś, chciałem kiedyś swojej byłej ją podsunąć. Była bardzo niedowartościowana, straumatyzowana i pewnie nadal jest. Sam wielokrotnie dwoiłem się, troiłem, aby jej to uświadomić, ale się poddałem. O fiasku decydują jeszcze inne czynniki, ale to już prywatna sprawa. Wstyd mi pisać, ale kupiłem jakiś czas temu i długo czekała, ale przyszła pora nadrobić zaległości. Lubię pióro pani Izy. Mówiąc kolokwialnie to taka fajna babka. Ilekroć o coś spytasz, to udzieli odpowiedzi na miarę możliwości i tak można też powiedzieć o jej książce. Moim zdaniem wyczerpująco wypowiada się na temat dowartościowania. Motywacji, wybierania właściwych wartości w życiu. Przedstawiła również różne typy ludzi, role, które przejmujemy w środowisku, w jakim żyjemy. Czytając zauważam, że mam taki mix opiekun, buntownik i bohater. Znaczenie tych ról, wyjaśnione jest w książce. Mi się podoba. Dla mnie książka jest niezwykle ważna, bo jest tam coś o pomaganiu innym. Lubię pomagać innym. Uważam, że jak się zna rozwiązanie czyjegoś problemu lub ma się możliwości, to warto podać komuś pomocną dłoń. Czyż człowiek nie staje się wielkim w wyrzeczeniu się siebie? Pięknie to Staszic napisał. Albo Wolter… Toć obowiązkiem ludzi, jest pomagać sobie wzajem. Cytując autorkę: ,,Jeśli chcesz pomagać innym, rób to, bo to ważne i piękne, bo to urozmaicenie i wzbogacenie twojego życia, ale niech pomaganie nie definiuje twojej wartości”. Nie jest tak, że im wyżej doskoczysz, tym twoja wartość wyższa. Chcemy pomagać? To się chwali, ale nie można patrzeć na to, jakoby był wyznacznikiem naszej wartości. Pomaganie jest piękne, szlachetne, ale nie uczyni nas drogocennymi, tak jakbyśmy byli sztabą złota. Każdy z nas ma coś do zaoferowania światu. Trzeba działać szczerze. Mieć dobre motywacje i nie robić czegoś przez pryzmat korzyści… ,, Pamiętaj, że twoja wartość nie zależy od tego, jak postrzegają cię inni, ani od różnic w poglądach - każdy z nas ma coś cennego do zaoferowania światu”. ,,Twoje ciało to świątynia, a ty jesteś jej kapłanką i opiekunką przez całe życie. Ciało odgrywa w naszym życiu równie ważną rolę jak umysł, jego kondycja zaś wpływa na nasze codzienne samopoczucie, energię i zdrowie psychiczne. Zdrowe poczucie własnej wartości wiąże się z szacunkiem do ciała, wyrażającym się zarówno poprzez akceptację jego niedoskonałości, jak i dbanie o nie w taki sposób, aby służyło nam jak najdłużej. Ciało i umysł są nierozerwalnie ze sobą połączone - wpływają na siebie nawzajem w sposób ciągły i dynamiczny”. Dokładnie. Nasze ciało to jest świątynia. Jeśli nie zadbamy o siebie, to nie będziemy w formie. Pani Iza wspomina też o perfekcjonizmie. Nie jest czymś złym, ale trzeba wszystko z umiarem. Nie chodzi o to, aby dążyć do ideału, bo nigdy nim nie będziemy. Każdy z nas popełnia błędy, a to od nas zależy, co z tym faktem zrobimy? Wyciągniemy wnioski i będziemy starać się lepiej albo zatrzymamy się w rozwoju. Tak to widzę! Jak dla mnie książka wartościowa. Miałem pewne oczekiwania i je zaspokoiłem. Szkoda tylko, że nie mogłem jej podsunąć komuś, na kim mi naprawdę zależało i na jej zdrowiu, ale cóż, życie różne scenariusze pisze. Dużo ciekawych cytatów… Inspirujące. Dodatkowo „prezent” od autorki, lecz nie zdradzę, jaki. Jednakże dla mnie to jest nie do pomyślenia, aby ciąć albo wyrywać kartki… To profanacja książek. Ino czytelnik załapie, o co chodzi. Polecam. Jeszcze mały szczegół. Trochę mi to przeszkadza, że książka pisana jak dla kobiet tylko, a my mężczyźni też możemy wyciągnąć cenne lekcje i jakieś wnioski.

Pierwsze rozdziały przeczytałam przed snem i później całą noc śniłam jak to naprawiam moją rodzinę, jakieś rozmowy czy konflikty które zapadły mi w pamięci - odgrywały się od nowa ale tym razem byłam tą świadomą żeby coś zmienić. Nieźle mnie 'zryło'. Później książka trochę się mi dłużyła, taka rozwlekła, powtarzalna, ale ogólnie polecam, czasem otworzy oczy, przypomni sytuacje, może wpłynie na przyszłą komunikację.

Książkę czyta się bardzo przyjemnie, choć momentami faktycznie wydaje się nużąca z uwagi na powtarzalność myśli autorki. Opinie na temat tej lektury są podzielone - dla jednych jest ona impulsem do zmian, dla innych zbiorem prawd, które wszystkim nam są już przecież dobrze znane. Ja jednak uważam, że w dobie nadmiaru nowych informacji, warto czasem się zatrzymać i przepracować jeszcze raz to, co już wiemy. Czasem to tylko pozory - wiemy, a jednak rzadko stosujemy. Mel Robbins pozwala przypomnieć o tym, co naprawdę jest istotne w życiu, w tworzeniu relacji i funkcjonowaniu z samym sobą.

Muszę przyznać, że każda z przedstawionych na kartach książki historii poruszyła mnie na swój sposób, dla każdego czytelnika będzie to zapewne inne przeżycie. Opowieści bohaterek są dość odmienne, jednak jedno jest niezmienne - ich niezłomna postawa wobec przeciwności. Muszę przyznać, że poznając historię jednej z bohaterek inaczej spojrzałam na jej twórczość i tym bardziej chcę przeczytać jej książki (która to bohaterka musicie przekonać się sami).

Książka bardzo ciekawa. Częśc o genetyce bardzo poważnie napisana - dla kogoś, kto zupełnie nie siedzi w temacie słownictwo może być skomplikowane. Zainteresowała mnie bardzo kwestia możliwości cofnięcia swojego zegara biologicznego - przykłady konkretnych badań - przypadków osób, którym udało się to zrobić po zastosowaniu omawianych sposobów.

To bardzo dobrze skonstruowane kompendium wiedzy, ale nie dowiedziałam się niczego, czego bym już nie wiedziała a co można odnaleźć w "internetach" ;) Być może zanim Pan doktor został sławą yt ta wiedza była mniej rozpropagowana. Natomiast w tej chwili raczej jest to książka po którą warto sięgnąć na początku swoich doświadczeń z menopauzą.

Książka uczy nas, że życie nie kończy się wtedy gdy dostaniemy np. Pozytywny wynik testu na daną chorobę, możemy cieszyć się życiem i zdrowiem póki nie mamy objawów. Gdy ktoś z naszej bliskiej rodziny wie, że jest chory, na chorobę genetyczną to nie oznacza, że my także na pewno będziemy się musieli zmierzyć z tą że chorobą. Nie powinniśmy przyjmować tzw efektu nacebo bo to tylko pogarsza sytuację. Z książki możemy wynieść wiedzę w jaki sposób pomóc sobie w chorobie co robić aby łatwiej było nam przez to przechodzić, co możemy zrobić by np. nasze dzieci nie musimy przechodzić przez to samo.

Nasza teraźniejszość pochodzi z przeszłości. To co rodzice w nas zasiali i to jak nas kształtowali teraz pomaga i wieje nam w żagle albo ściąga nas w dół na dno. Książka Pani Agnieszki odkrywa naszą przeszłość i pomaga ją zrozumieć. Tylko od nas zależy czy popłyniemy z wiatrem czy będziemy tonąć. Warto przeczytać.

Dla mnie większość poruszanych tu kwestii to rzeczy dość oczywiste, znane, powtarzane przecież też wielokrotnie w różnych tekstach psychologicznych. Myślę, że książka powinna być bardziej odkrywcza dla młodszych kobiet - ale tu znowu może zajść niedopasowanie, jako że jej grupę docelową tworzą kobiety właśnie w średnim wieku (40+) - rozmowy odnoszą się do matek i babek należących do pokolenia powojennego. Nie do końca to chyba się spina, bo jednak dojrzałe kobiety te problemy opisywane w książce mają raczej przepracowane.

Lowizm” to książka, którą czytałam, gdy akurat zmarła Joanna Kołaczkowska - przyjaciółka autora, która stworzyła razem z Filipem prześmieszną kreację cioci i siostrzeńca, na którego ciągle krzyczała. Bardzo mi tego brakuje. Nie znajdziecie tu wielkich słów ani trudnych teorii – jest za to szczerość i uważność na to, co zwykłe, a jednocześnie ważne. Filip Cembala pisze jak przyjaciel. Czytając tę książkę, można odnieść wrażenie, że ktoś siedzi obok i po prostu dzieli się swoimi przemyśleniami. Język jest prosty, naturalny i ciepły, dzięki czemu czytelnik dobrze się czuje przy tej książce. Bardzo lubię jego neologizmy i bardzo zręczne zabawy słowem. Autor potrafi w kilku zdaniach uchwycić coś, co znamy z własnego życia. Czasem rozbawi, a czasem skłoni do zatrzymania się i refleksji. „Lowizm” to książka, do której można wracać i czytać ją po kawałku. Spodoba się osobom, które lubią krótkie formy, szczere myśli o samoakceptacji i teksty pisane z sercem.

To jest naprawdę świetna książka! Kobietki, polecam i to bardzo! Autorka wykonała kawał dobrej roboty, przedstawiając w niej wyniki różnych badań i statystyki. Jakie wnioski? Wszystko w naszych rękach. To czy o siebie dbasz i czy w ogóle wiesz jak to robić zależy wyłącznie od Twojej odpowiedzialności za siebie i od działań! Codziennych małych decyzji. A tych decyzji dziennie podejmujemy setki. Cieszę się, że zmienia się świadomość kobiet i potrzebnych dla nas informacji.I jeszcze jedno: tą wiedzę dobrze jest zdobywać wcześniej, dlatego książka jest zarówno dla 30-latek, 40-latek jak i 50-latek. Polecam szczerze! Przeczytaj i zdecyduj jaki tryb życia chcesz prowadzić..

Seksualność kobiet od wieków uwięziona jest w kleszczach szkodliwej dychotomii „madonny i dziwki”. Ten archaiczny podział narzuca narrację, w której kobieta może być albo nieskazitelną, aseksualną opiekunką ogniska domowego, albo wyuzdaną kusicielką, pozbawioną głębi emocjonalnej. Wszystko, co znajduje się pomiędzy – autentyczne pożądanie, fantazje, lęki czy fizjologiczna ciekawość – przez dekady spychane było do sfery tabu. Gillian Anderson, która dla wielu stała się ikoną wyzwolenia dzięki roli terapeutki Jean Milburn w serialu Sex Education, postanowiła rozbić ten szklany sufit. Jej książka „Pragnę” to nie tylko zbiór listów; to manifest prawa kobiet do posiadania skomplikowanego, nienasyconego i przede wszystkim własnego życia wewnętrznego. Punktem wyjścia dla Anderson była inspiracja książką Nancy Friday z lat 70. Aktorka ogłosiła w mediach społecznościowych anonimowy nabór na opisy kobiecych fantazji. Odzew był porażający – tysiące kobiet z całego świata zdecydowało się przelać na papier to, czego często nie odważyły się szepnąć nawet własnym partnerom. „Pragnę” to antologia anonimowych listów, które tworzą surowy, nieocenzurowany portret współczesnego pożądania. Anderson nie ocenia, nie redaguje emocji na siłę i nie wybiera jedynie „ładnych” opowieści. Znajdziemy tu pełne spektrum: od delikatnych marzeń o bliskości, przez skomplikowane relacje władzy i uległości, aż po fantazje, które same autorki wprawiają w zakłopotanie. Największą siłą tej publikacji jest to, jak skutecznie rozbraja ona wstyd. Czytając kolejne wyznania, odbiorczyni (i odbiorca) uświadamia sobie, że dychotomia madonna-dziwka to jedynie społeczny konstrukt służący kontroli. W listach zawartych w książce te dwie sfery przenikają się nieustannie. Kobiety opisują, jak rola matki czy profesjonalistki ściera się z dziką potrzebą bycia przedmiotem pożądania lub dominacji. Książka pokazuje, że kobieca seksualność nie jest monolitem. Jest płynna, często sprzeczna i rzadko mieści się w kanonie przedstawianym w filmach pornograficznych czy przesłodzonych romansach. Anderson oddaje głos kobietom w każdym wieku i z różnych kręgów kulturowych, udowadniając, że podziały na „grzeczne” i „niegrzeczne” są po prostu nudne i ograniczające. Książka jest podzielona tematycznie, co pozwala czytelnikowi dawkować emocje. Nie jest to lektura do „pochłonięcia” w jeden wieczór – ciężar autentyczności tych wyznań bywa przytłaczający. Niektóre listy są krótkie, wręcz techniczne, inne to małe arcydzieła literatury intymnej, nasycone metaforami i głębokim smutkiem wynikającym z lat tłumienia potrzeb. Wstęp napisany przez samą Anderson jest osobisty i szczery. Aktorka nie chowa się za autorytetem gwiazdy, ale staje ramię w ramię z autorkami listów, przyznając, że droga do zrozumienia własnego pożądania jest procesem, który trwa całe życie. „Pragnę” to książka rewolucyjna w swojej prostocie. Nie oferuje porad medycznych ani technik seksualnych. Oferuje coś znacznie cenniejszego: lustro, w którym wiele kobiet po raz pierwszy zobaczy swoje pragnienia bez filtra wstydu. To bolesny i fascynujący dowód na to, że kiedy zdejmiemy z kobiet maski madonny i dziwki, ukaże się nam krajobraz niezwykle bogaty, ludzki i domagający się uznania. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, że seksualność to nie tylko ciało, ale przede wszystkim przestrzeń wolności, o którą kobiety wciąż muszą walczyć.

Książka Izy Klementowskiej uświadamia czytelnikowi jak wielkim szczęściem jest życie w Europie . Wraz z autorką przemierzamy setki km amerykańskich dróg i bezdroży przyglądając się życiu ludzi, którzy utracili pracę, którzy pracy poszukują, którzy borykając się z problemem bezdomności poszukują chociaż namiastki domu. Autorka sięga do historii powstania Stanów Zjednoczonych i bez ubarwiania pokazuje los rdzennych mieszkańców i ich krzywdę, jakiej doznali od nowych mieszkańców tego kraju. Utrata odwiecznych ziem, ludobójstwo , zepchnięcie tych , którym udało się przetrwać do rezerwatów, odebranie tożsamości i godności to los , jaki zgotowano pierwszym mieszkańcom. Historia powstania Ameryki to historia oparta na oszustwie i zbrodni. To historia imigrantów, którzy zapomnieli, że są imigrantami i którzy imigrantów nienawidzą. Iza Klementowska opowiada o napotkanych w swej wędrówce ludziach z delikatnością, taktem i dużą wrażliwością. I pokazuje, że w każdym z nas tkwi tęsknota za domem ...

Bardzo dużo konkretnych informacji na temat chorób tarczycy, leczenia, diety, trybu życia. Może to i nie specjalnie odkrywcze, co zamieszczają autorzy, ale z pewnością konkretne i logicznie uargumentowane. Ktoś szuka informacji o swojej chorobie tarczycy? Otwiera książkę i ma wszystko, co potrzeba.

Książka warta przeczytania. Nie jest przełomowym tytułem,ale spełnia swoją rolę. Jeśli chcesz poznać terapię od innej strony to polecam. Są zawarte zadania przez które można zacząć pisać notatki i odpowiadać na zadania które po tem można analizować. Jeżeli ktoś nie wie jak wygląda terapia i waha się czy powinien zacząć to dzięki tej książce może znajdzie odpowiedź. Mnie akurat przydał się rozdział o współuzależnieniach. Zdałam sobie sprawę że bardzo łatwo można przekroczyć czerwoną linie.

Kortyzol zwany hormonem stresu jest ostatnio bardzo popularny. Wciąż się o nim mówi, pokazując głównie jego złe strony. Autorka książki „Kortyzol. Jak oswoić hormon, który rządzi twoim życiem” dr n. med. Katarzyna Skórzewska pokazuje, że kortyzol nie jest taki zły. To dzięki niemu rano mamy siłę, aby wstać z łóżka i zmierzyć się z wyzwaniami każdego nowego dnia. Rano poziom kortyzolu w naszym organizmie jest największy. Katarzyna Skórzewska jest lekarką, specjalistką do spraw położnictwa i ginekologii oraz endokrynologii. Niewątpliwie zna się na rzeczy. Jej książka w prosty sposób tłumaczy skąd bierze się kortyzol i jak działa. Autorka wyjaśnia powstawanie tego hormonu i jego funkcje w organizmie. Nie wszystkie fragmenty książki są łatwe w czytaniu. Czasem pojawi się jakiś wzór chemiczny, czasem trudne słowa ze specjalistycznego medycznego języka (zawsze jednak wyjaśnione). Dzięki temu jest to książka dla wszystkich. I laicy, i studenci kierunków medycznych, i osoby wykonujące medyczne i okołomedyczne zawody znajdą tu coś dla siebie. O czym tu przeczytamy? Na początek o powstawaniu kortyzolu. Wytwarzają go nadnercza. Autorka wyjaśnia zasady działania tych gruczołów i pokazuje, że są one niezbędne do życia. Z książki dowiemy się także kto i jakie badania prowadził nad kortyzolem, kiedy go odkryto, jakie skutki ma dla organizmu jego brak lub nadmiar oraz jak badać poziom kortyzolu. Przeczytamy także o innych hormonach oraz o pracy podwzgórza i przysadki mózgowej. Pojawi się dużo ciekawych terminów np. homeostaza, oś HPA, hipokortyzolemia. Będzie o dobowym rytmie kortyzolu, o otyłości i żywieniu, o układzie nerwowym i emocjach, o śnie i chorobach. Dzięki przejrzystemu układowi, różnym kolorom czcionki i tekstom na marginesie łatwo odnaleźć coś w książce albo wyłowić najważniejsze informacje. Oczywiście autorka nie mogła pominąć tematu stresu. W końcu kortyzol potocznie uważa się za hormon stresu i obwinia się go za wszystko, co złe. Autorka tłumaczy, że sam kortyzol tak naprawdę nam nie szkodzi, ale przewlekły stres już tak. Kortyzol jest potrzebny. Przygotowuje nasz organizm do działania, informuje o zagrożeniu, wpływa na równowagę emocjonalną, podtrzymuje apetyt. Przewlekły stres zaburza równowagę w organizmie i dlatego zawsze należy starać się o obniżenie jego poziomu. W książce znajdziemy dużo porad na to, jak to zrobić. Pomoże np. sadzenie roślin, spacer po lesie, przytulanie i … telefon do mamy. „Kortyzol. Jak oswoić hormon, który rządzi twoim życiem” dr n. med. Katarzyny Skórzewskiej to książka ważna i potrzebna. Dostarcza dużo wiedzy. Dla osób zainteresowanych tematem może być niezwykle odkrywcza i ciekawa. Sporo fragmentów przeznaczonych jest dla „endokrynologicznych geeków”, czyli dla tych, którzy posiadają trochę medycznej wiedzy w tym temacie. Mnie najbardziej spodobało się samoprzytulanie jako metoda na obniżenie stresu i motyle na okładce i jej wewnętrznej stronie. Na zdjęciu kortyzol przypomina właśnie motyle. I choć potocznie uważa się go za zły, jest nam potrzebny do utrzymania wewnętrznej równowagi.