Uwikłani w rodzinne schematy. O tym, jak dzieciństwo wpływa na dorosłe życie

Bardzo lekko napisana (z licznymi, czasem może zbyt licznymi podsumowaniami i powtórzeniami treści) książka o schemacie zapętlenia się czy uwikłania w sytuację lęku (według autora: sytuację "uzależnienia od lęku"). Owen O'kane zachęca nas, czytelników do przyjrzenia się źródłom swoich lęków (refleksji: dlaczego tkwi we mnie ta lękowa część?). Wyjaśnia, co się dzieje w naszej głowie w sytuacji lęku i jak reaguje nasze ciało. Dostrzega pewną łatwość "pójścia drogą lęku", unikania, wyparcia, tłumienia, odraczania, neutralizacji, znieczulenia, zakopywania, udawania czy izolacji. . Omawia eskapizm, nadmierne analizowanie, kompulsywność, zapracowanie, nadmierną czujność, poszukiwanie otuchy, gadatliwość, przebodźcowanie, nadkompensację i wyczerpanie. Podaje swoje sposoby na "dezaktywację zagrożenia" i "stworzenie nowej przyjaznej mentalnej przestrzeni". Zaleca oddech, uścisk, wywołanie myśli tak jak przed skokiem z samolotu, że właśnie tego chcemy, że jest to w istocie nie straszne, a ekscytujace;). Zachęca podjęcie konkretnych działań (krok po kroku z równoczesnym notowaniem postępów). Wzbudza nadzieję, uczy, jak nie blokować własnej energii, zachęca do zmiany! Ps. Lęk zawsze towarzyszył ludziom i w istocie jest dobry;) tak jak każda emocja. "Emocje postrzegam [zaznacza autor] jako kanał komunikacyjny, który często informuje o niezaspokojonych potrzebach i sumie wszystkich życiowych doświadczeń. Emocje będą zawsze chciały wam coś przekazać. Są jak drogowskazy ustawiane dla was, nie przeciwko wam. Oczekują i potrzebują waszej uwagi. Dlatego właśnie należy je poczuć, by umożliwić jakąś odpowiedź".

Książkę stosunkowo szybko się czyta, ponieważ jest tam wiele historii, jak przypuszczam z doświadczenia zawodowego Pani Adwokat. Na pewno przyda się osobą, które zastanawiają się nad zawarciem małżeństwa, a szczególnie przed rozwodem. Niestety sporo jest tam błędów edytorskich (może ja trafiłam na takie wydanie) oraz niektóre historie nie mają puenty, a cała książka w moim subiektywnym odczuciu nie ma zakończenia. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że nie jest to literatura piękna lecz poradnik i Autorka jest praktykiem i jej głównym celem była chęć podzielenia się swoją wiedzą i doświadczeniem. Opisywała ona najczęstsze przypadki, a kto ma lepiej wiedzieć niż ona, kto zgłasza się do sądu rodzinnego. Niestety jednak w moim odczuciu stosunkowo dużo jest tam stereotypów i to nie tylko w kwestii biedniejsza żona czy zdradzającego bogatszy mąż, lecz również sporo jest tam wzmianek w stylu "w dużej aglomeracji jak Warszawa". Ja niestety pomimo, że mieszkam w Warszawie nie odnalazłam się w tej książce.

Książka jest napisana na profesjonalnym poziomie, dlatego od początku już zaznaczam, że można po nią sięgnąć ze spokojem i wiarą w to, że dostaniecie tutaj konkretne informacje. Napisała je osoba z ADHA, jednak po wielu rozmowach ze specjalistami wydana została pod sprawdzonym okiem osób, które się znają na neuroróżnorodności. Mamy tutaj spis wszystkiego, czego to zaburzenie dotyczy. Został tutaj zamieszczony, by służyć każdemu, kogo to dotyczy w pośredni lub bezpośredni sposób. Autorka nie nakłania do przeczytania całej książki, tylko zaznacza, że mając różne poziomy świadomości, można przejść bezpośrednio do informacji, które najbardziej nas interesują. Następnie mamy słowniczek pojęć, by opatrznie czegoś nie zrozumieć. W skład treści z książki wchodzi opowieść diagnozy autorki, wszelkie objawy ADHD, jak działa mózg takich osób, z czego mogą wyciągnąć plusy, a co przekłada się na minusy. Emocje jaki odczuwają takie osoby, jak w ogóle sprawdzić, czy ma się to zaburzenie, życie po diagnozie i co dalej? Później wchodzimy na poważniejsze tory jakimi są relacje, co może wspomóc życie, lęk, depresja, złożoność doznań, jedzenie, seksualność, praca, teoria łyżek i inne. Książka została ułożona w sposób luźny, by osoba w każdym wieku odnalazła coś dla siebie. Wiadomo, że sami możemy się zdiagnozować, ale nawet po przeczytaniu takiej książki, i tak będzie potrzebna opieka lekarska, gdyż każdy reaguje na wiadomość o takiej diagnozie inaczej, ma inne symptomy, odruchy i tak naprawdę jest wiele czynników, które mają wpływ na to, że osób z ADHA nie da się sklasyfikować do konkretnych przypadków, gdyż nawet pomimo niewielkich spójności, pojawią inne sfery, które będą wykonywali inaczej. Ta książka to też opowieści innych ludzi, którzy opisywali swoje przypadki, ale i wartościowe porady, by nie przejmować się ,,wyrokiem", jak niektórzy mogą to widzieć, ale myślą, że w pewnych sferach życia taka osoba może być nad wyraz inteligentna. I właśnie na tym należy się wtedy skupić. Czytanie jej jest pomocne, bo nie jest sztywna, nie jest prosta, tylko gdziekolwiek was nie zaprowadzi, to pokazuje wam plusy i jakoby wyciąga rękę do pomocy. Taką wartościową pozycję czuję, że powinnam polecić:-)

Czytałam tę książkę długo, ale mam poczucie, że mogłabym zacząć znowu, od początku… tak jest bogata w treści, które warto odkryć i przepracować! Agnieszka Kozak wykorzystuje w niej terapeutyczną moc bajek. Opowiada je w sposób barwny i angażujący emocjonalnie, ale najważniejsze jest to, że obrazuje za ich pomocą wiele różnych problemów, zaburzeń czy rozterek. A ponieważ posługuje się bogatą symboliką, bajki są wielowymiarowe i każdy może w nich odnaleźć siebie. Bo „każdy ma swoją opowieść do odkrycia”! Mamy więc opowieść o ostrydze, gnomie, piłeczce, szafie czy pszczółce i mrówce… Brzmi niewinnie, a może nawet infantylnie, ale w głębi kryją się takie poważne i ważne treści jak: -przemoc i współuzależnienie -narcyzm i perfekcjonizm -nadopiekuńczość i więzienie -wartość i poczucie sensu… Każdą z bajek omawia Autorka, odwołując się do swojej praktyki i przywołując problemy, z którymi zmagali się Jej pacjenci. Czyni to z wyczuwalną empatią. Wyraźnie zależy Jej na tym, by każdy z czytelników „przejrzał na oczy”, czyli zrozumiał siebie, swoję lęki, przekonania czy mechanizmy działania. Chce, by docenił dar życia i umiał wziąć za nie odpowiedzialność. Do każdej z bajek dołączona jest też jej artystyczna i emocjonalna ilustracja w postaci obrazu autorstwa Aleksandry Wagi-Mizery. Ma ona dodatkowy (według mnie bardzo duży) wpływ na interpretację i przeżycie opowieści. Zapraszam! Odkryjcie je dla siebie!💚

A tak wygląda książka, która wryje cię w fotel. Zacznijmy od tego, że nie można usprawiedliwić gwałtu ani gwałciciela niczym. Dodajmy do tego, że wielu psychopatów wierzy, że nie ma czegoś takiego, jak gwałt w małżeństwie. Dlatego bardzo dziękuję, że ktoś odważył się napisać ów książkę. Jest straszna ale bardzo potrzebna. Co mnie przeraziło? To, że pewna dziewczyna została zgwałcona, a gdy opowiedziała rodzicom co się stało to wszyscy mieli do niej pretensję. Dopiero, jak dziewczyna chciała popełnić samobójstwo coś w rodzicach ruszyło. To, że pewien człowiek tuż przed śmiercią powiedział, że został wykorzystany seksualnie i przeprasza za swoję zachowanie bo nie umiał być inny. Mocna książka, dokująca ale nikt nie pisze jej dla zabicia ludzkiej ciekawości. Myślę, że każda osoba, która została wykorzystana powinna ja przeczytać. Poziom książki jest bardzo wysoki. Bardzo mocno polecam.

Ktoś, kto nigdy nie uczęszczał na terapię, faktycznie podczas czytania poradnika dr Julie Smith, może zadać sobie pytanie "Dlaczego nikt mi tego wcześniej nie powiedział?". Dla mnie było to powtórzenie wszystkiego, co przerabiałam podczas terapii, powtórzyły się również ćwiczenia. Nie uważam tego za wadę, ponieważ wiem, jak ważne jest wracanie do informacji zdobytych w czasie terapii. Autorka poruszyła takie tematy, jak radzenie sobie ze stresem, krytyką, żałobą, atakami paniki czy lękami społecznymi.

Z pewnością każda z nas czuła się chociaż raz samotna. Maria Rotkiel w swojej książce „Samotność kobiet” podejmuje się trudnego zadania, gdyż bierze samotne kobiety za rękę i pokazuje im, że nie muszą się niczego bać. To, co uderza w tej książce najbardziej od pierwszych stron, to jej niezwykła delikatność. To nie jest kolejny zwykły poradnik z listą zadań do odrobienia. Autorka niczego nie narzuca, nie ocenia i nie wskazuje jedynej słusznej drogi. Zamiast tego, z ogromną empatią i uważnością, zaprasza czytelniczkę do refleksji. Czytając tę książkę, miałam wrażenie siedzenia w wygodnym fotelu z kubkiem herbaty i słuchania mądrej osoby, która mówi, że to, co czuję, jest normalne. Choć książka, jak sam tytuł mówi, jest skierowana do samotnych kobiet, jej siła tkwi w uniwersalności. To pozycja obowiązkowa także dla kobiet, które samotność mają już za sobą, gdyż pomaga ona zrozumieć mechanizmy, które nimi wtedy kierowały. Wyjaśnia również, dlaczego czuło się wtedy złość, lęk, smutek czy brak wiary w siebie. Historia ta, z pewnością daje również bezcenną szansę na domknięcie tamtych rozdziałów z nową wiedzą. Maria Rotkiel umiejętnie przeplata wiedzę psychologiczną z własnymi przeżyciami oraz historiami swoich pacjentek. Autorka pokazuje, że kryzysy na różnych etapach życia są naturalną częścią ludzkiego doświadczenia, a nie porażką. „Samotność kobiet” to książka, która opowiada o odwadze do tego, by stanąć w prawdzie ze swoimi emocjami, oswoić je, a w końcu z lekkością pożegnać 👋🏼

Pierwsze rozdziały przeczytałam przed snem i później całą noc śniłam jak to naprawiam moją rodzinę, jakieś rozmowy czy konflikty które zapadły mi w pamięci - odgrywały się od nowa ale tym razem byłam tą świadomą żeby coś zmienić. Nieźle mnie 'zryło'. Później książka trochę się mi dłużyła, taka rozwlekła, powtarzalna, ale ogólnie polecam, czasem otworzy oczy, przypomni sytuacje, może wpłynie na przyszłą komunikację.

„Menopauza mnie nie rusza” to wartościowy i przystępny przewodnik po jednym z najważniejszych etapów w życiu kobiety. Autorka łączy rzetelną wiedzę medyczną z lekkością narracji i humorem, dzięki czemu trudne zagadnienia stają się zrozumiałe i bliskie czytelnikowi. To książka, która nie tylko edukuje, ale też daje wsparcie i poczucie sprawczości.

Polecam z całego serca, gdyż ta pozycja jest swego rodzaju balsamem dla duszy. Autorka jak dobra ciocia z ciastem i kawą zaprasza nas na imieniny i udziela cennych lekcji dotyczących życia, by się wiodło szczęśliwie rozprawia się z bolączkami ludzi od krytykanctwa, narzekania, złych nawyków i uzależnień do przepisów na radość, równowagę i dobre samopoczucie. Jak dobra wróżka odczaruje zbędne balasty i wyjaśni wprost co ma na myśli bez gryzienia się w język. Po prostu wszystkiego najlepszego!

Spodziewałam się po książce, że będzie przekazywała wiedzę o hormonach, jak działają itd. Dla poszerzenia swoich horyzontów, bo (tfu tfu tfu) nie miałam nigdy problemów z hormonani. Tymczasem jest to książka zaadresowana zdecydowanie do kobiet, które borykają się z problemami hormonalnymi i przekazująca niezbędną, ale dla mnie oczywistą wiedzę. O samym działaniu hormonów jest tu mało. Jeśli jednak Ty lub Twoja bliska osoba boryka się z problemami hormonalnymi, a przy tym nie dba i sen i myśli, że sałatka i soki to zdrowe jedzenie - to dobry wybór. Autorka mierzy się z wieloma mitami dotyczącymi zdrowego stylu życia i jest to pod tym względem bardzo cenna pozycja. Wiele osób mogłoby zacząć od tej pozycji, nim zacznie robić głodówki i katować się na siłowni. Książkę zachowałam ze względu na opis badań i suplementów, tak przekazałabym bardziej potrzebującej kobiecie. Przyznam też, że język mnie drażnił - jak ktoś tu pisał - bardziej na SM niż do książki. Na pewno dzięki temu jest bardzo przystępna, ale dla mnie taki jakiś, nie wiem, infantylny i psiapsiółkowy .

Książka z tych o tematyce psychologicznej. Wskazówki jak żyć, jak dać sobie wolność i sprawczość, jak podchodzić do trudności życia - których oczywiście nie wyeliminujemy całkowicie, ale możemy nauczyć się z nimi żyć i nie pozwolić, aby przejęły nad nami kontrolę. Opowieść o tym, że nawet w prostych rzeczach można odnaleźć szczęście i piękno. Każdy rozdział zakańcza opinia pani psycholog.

Książka "Miłosne mono/poli" autorstwa Michała Sawickiego, Michała Tęczy i Magdaleny Kuszewskiej to odważny 🤔 i niezwykle potrzebny przewodnik po świecie współczesnych relacji, który zamiast narzucać schematy, zachęca do ich świadomego tworzenia 💖 ✅️ Główne zalety i mocne strony tego poradnika to kompleksowe i otwarte podejście. Autorzy z ogromną empatią i bez oceniania pochylają się nad różnymi modelami relacji. Od monogamii, przez związki otwarte, poliamorię, po mniej oczywiste formy "pomiędzy". Pokazują, że każda relacja, by była szczęśliwa, musi być przede wszystkim świadoma i zgodna z potrzebami osób ją tworzących. Bogactwo praktycznych narzędzi. Książka to nie tylko teoria. Zawiera część ćwiczeniową z pytaniami do refleksji, wskazówkami do poprawy komunikacji oraz narzędziami do lepszego poznania siebie i partnera/partnerów. To świetna inspiracja do pracy nad sobą i swoimi relacjami. Przystępny język i realne przykłady. Lektura napisana jest lekkim, momentami potocznym stylem, co ułatwia odbiór. Trudne tematy ubarwione są autentycznymi historiami z życia, dzięki czemu treść jest łatwa do odnoszenia do własnych doświadczeń. Inkluzywność i szacunek. Autorzy używają języka, który nie wyklucza i nie stygmatyzuje. Książka jest adresowana do szerokiego grona odbiorców, niezależnie od orientacji seksualnej czy tożsamości płciowej. 🚫 Ewentualne mankamenty. Styl bywa zbyt kolokwialny. Dla niektórych czytelników potoczny język może być minusem, przez który książka momentami przypomina bardziej artykuł na popularnym portalu niż "pełnoprawną" książkę. Kontrowersyjna szata graficzna. Fioletowa okładka z motywem kości do gry i różowe wnętrze mogą u części odbiorców sugerować niezbyt poważne podejście do tematu. 🎯 Dla kogo jest ta książka? "Miłosne mono/poli" to idealna propozycja dla osób szukających alternatywy dla tradycyjnych modeli związków i chcących budować relacje w sposób bardziej świadomy i autentyczny. Par (niezależnie od modelu), które chcą poprawić komunikację i lepiej zrozumieć swoje potrzeby oraz granice. Każdego, kto czuje, że nie mieści się w powszechnie przyjętych schematach miłości i chce stworzyć relację na własnych zasadach. Osób zawodowo zajmujących się pomocą i terapią, szczególnie w obszarze seksuologii i relacji. "Miłosne mono/poli" to świeże, inspirujące i niezwykle wartościowe spojrzenie na miłość i związki w XXI wieku. To książka, która uczy, że w relacjach nie ma jednej słusznej drogi, a najważniejsza jest odwaga, by żyć w zgodzie ze sobą i z szacunkiem dla drugiego człowieka 💖 Mimo drobnych mankamentów, to lektura, która może w pozytywny sposób "rozwalić schematy" i otworzyć głowę na nowe możliwości! 💥 Moja ocena: 9/10 🌟 BRUNETTE BOOKS

Przyznam otwarcie, że kupiłem tę książkę z myślą o kimś, chciałem kiedyś swojej byłej ją podsunąć. Była bardzo niedowartościowana, straumatyzowana i pewnie nadal jest. Sam wielokrotnie dwoiłem się, troiłem, aby jej to uświadomić, ale się poddałem. O fiasku decydują jeszcze inne czynniki, ale to już prywatna sprawa. Wstyd mi pisać, ale kupiłem jakiś czas temu i długo czekała, ale przyszła pora nadrobić zaległości. Lubię pióro pani Izy. Mówiąc kolokwialnie to taka fajna babka. Ilekroć o coś spytasz, to udzieli odpowiedzi na miarę możliwości i tak można też powiedzieć o jej książce. Moim zdaniem wyczerpująco wypowiada się na temat dowartościowania. Motywacji, wybierania właściwych wartości w życiu. Przedstawiła również różne typy ludzi, role, które przejmujemy w środowisku, w jakim żyjemy. Czytając zauważam, że mam taki mix opiekun, buntownik i bohater. Znaczenie tych ról, wyjaśnione jest w książce. Mi się podoba. Dla mnie książka jest niezwykle ważna, bo jest tam coś o pomaganiu innym. Lubię pomagać innym. Uważam, że jak się zna rozwiązanie czyjegoś problemu lub ma się możliwości, to warto podać komuś pomocną dłoń. Czyż człowiek nie staje się wielkim w wyrzeczeniu się siebie? Pięknie to Staszic napisał. Albo Wolter… Toć obowiązkiem ludzi, jest pomagać sobie wzajem. Cytując autorkę: ,,Jeśli chcesz pomagać innym, rób to, bo to ważne i piękne, bo to urozmaicenie i wzbogacenie twojego życia, ale niech pomaganie nie definiuje twojej wartości”. Nie jest tak, że im wyżej doskoczysz, tym twoja wartość wyższa. Chcemy pomagać? To się chwali, ale nie można patrzeć na to, jakoby był wyznacznikiem naszej wartości. Pomaganie jest piękne, szlachetne, ale nie uczyni nas drogocennymi, tak jakbyśmy byli sztabą złota. Każdy z nas ma coś do zaoferowania światu. Trzeba działać szczerze. Mieć dobre motywacje i nie robić czegoś przez pryzmat korzyści… ,, Pamiętaj, że twoja wartość nie zależy od tego, jak postrzegają cię inni, ani od różnic w poglądach - każdy z nas ma coś cennego do zaoferowania światu”. ,,Twoje ciało to świątynia, a ty jesteś jej kapłanką i opiekunką przez całe życie. Ciało odgrywa w naszym życiu równie ważną rolę jak umysł, jego kondycja zaś wpływa na nasze codzienne samopoczucie, energię i zdrowie psychiczne. Zdrowe poczucie własnej wartości wiąże się z szacunkiem do ciała, wyrażającym się zarówno poprzez akceptację jego niedoskonałości, jak i dbanie o nie w taki sposób, aby służyło nam jak najdłużej. Ciało i umysł są nierozerwalnie ze sobą połączone - wpływają na siebie nawzajem w sposób ciągły i dynamiczny”. Dokładnie. Nasze ciało to jest świątynia. Jeśli nie zadbamy o siebie, to nie będziemy w formie. Pani Iza wspomina też o perfekcjonizmie. Nie jest czymś złym, ale trzeba wszystko z umiarem. Nie chodzi o to, aby dążyć do ideału, bo nigdy nim nie będziemy. Każdy z nas popełnia błędy, a to od nas zależy, co z tym faktem zrobimy? Wyciągniemy wnioski i będziemy starać się lepiej albo zatrzymamy się w rozwoju. Tak to widzę! Jak dla mnie książka wartościowa. Miałem pewne oczekiwania i je zaspokoiłem. Szkoda tylko, że nie mogłem jej podsunąć komuś, na kim mi naprawdę zależało i na jej zdrowiu, ale cóż, życie różne scenariusze pisze. Dużo ciekawych cytatów… Inspirujące. Dodatkowo „prezent” od autorki, lecz nie zdradzę, jaki. Jednakże dla mnie to jest nie do pomyślenia, aby ciąć albo wyrywać kartki… To profanacja książek. Ino czytelnik załapie, o co chodzi. Polecam. Jeszcze mały szczegół. Trochę mi to przeszkadza, że książka pisana jak dla kobiet tylko, a my mężczyźni też możemy wyciągnąć cenne lekcje i jakieś wnioski.

Jeśli ktoś przeczytał wszystkie dotychczasowe wydania poradnikowe (w języku polskim przynajmniej) autorstwa Brianny Wiest, ta książka okaże się niestety największym negatywnym zaskoczeniem, wręcz ogromnym rozczarowaniem jeśli chodzi o dorobek literacki pisarki, ponieważ te wszelkie cytaty składające się na ową drobną książeczkę (wydaną w kieszonkowym formacie, w twardej oprawce), pochodzą ze spisanego dotychczasowego dorobku autorki. Innymi słowy, autorka w żaden sposób nie przedstawiła Czytelnikowi nowej propozycji do własnej refleksji, a wyciągnęła cytaty ze swoich poprzednio wydanych książek, które stanowiły najczęściej początek rozdziału i jego zagadnieniowe dalsze pociągnięcie i rozwinięcie tematu, co też uważam to za nadwyraz słabe zagranie... Jeśli ktoś jest zupełnie nowym Czytelnikiem pisarki i to jest jego pierwsza w rękach książka pisarki, można by ten krótki dziennik z cytatami uznać za i tak średnie opracowanie, ponieważ owe cytaty stanowią różnorodną tematycznie zbieraninę przemyśleń o wartościach, czyli niby coś konkretnego i ubranego w mądrze brzmiące słowa, jednak nienawiązujące stricte do czegoś przejrzystego, ujednoliconego i skonkretyzowanego psychologicznego rozważania o życiu. Podsumowując, ta książeczka to zbiór chaotycznych, losowych autorskich przemyśleń o wszystkim i o niczym tak naprawdę.  Dlatego warto jednak sięgnąć po pełne tytuły pióra Brianny Wiest, w których to książkach przedstawia autorskie przemyślenia, ale już na daną wartość życiową ukierunkowane.

W świecie szybkich, jednorazowych eksperymentów badawczych imponuje wytrwałością i koncepcją na takie prowadzenie i korygowanie założeń badań by wciąż warto było kontynuować i planować coraz nowe tezy warte zbadania w ramach tego mega socjologicznego projektu.

Właśnie skończyłam czytać. Pozostaję w jakimś rodzaju zawiedzenia. I wewnętrznej niezgodzie, że w obliczu czyjejś osobistej drogi do śmierci to właśnie to uczucie wybija się u mnie jako wiodące. Czyżbym była aż tak nieempatyczna? Spodziewałam się uniwersalnej instrukcji umierania dla każdego, a dostałam opis odchodzenia bardzo indywidualnego i niepowtarzalnego. No cóż — gdy przyjdzie czas na mnie, będę musiała w sobie samej znaleźć tę ostatnią ścieżkę. A autor miał święte prawo umierać tak, jak żył: na pełnej… petardzie, w centrum zainteresowania, publikując swoje przemyślenia.

Najlepsza książka Flis. Już nie miałam odczucia, że lanie wody, że mogło być krócej. I tak jak na wstępie można przeczytać na raz dla informacji, a można czytać powoli i robić ćwiczenia. Ja postanowiłam najpierw zaznajomić się z narracją, a niedługo zacznę od początku czytając np rozdział miesięcznie. Polecam bardzo!

Nasza teraźniejszość pochodzi z przeszłości. To co rodzice w nas zasiali i to jak nas kształtowali teraz pomaga i wieje nam w żagle albo ściąga nas w dół na dno. Książka Pani Agnieszki odkrywa naszą przeszłość i pomaga ją zrozumieć. Tylko od nas zależy czy popłyniemy z wiatrem czy będziemy tonąć. Warto przeczytać.

To jest naprawdę świetna książka! Kobietki, polecam i to bardzo! Autorka wykonała kawał dobrej roboty, przedstawiając w niej wyniki różnych badań i statystyki. Jakie wnioski? Wszystko w naszych rękach. To czy o siebie dbasz i czy w ogóle wiesz jak to robić zależy wyłącznie od Twojej odpowiedzialności za siebie i od działań! Codziennych małych decyzji. A tych decyzji dziennie podejmujemy setki. Cieszę się, że zmienia się świadomość kobiet i potrzebnych dla nas informacji.I jeszcze jedno: tą wiedzę dobrze jest zdobywać wcześniej, dlatego książka jest zarówno dla 30-latek, 40-latek jak i 50-latek. Polecam szczerze! Przeczytaj i zdecyduj jaki tryb życia chcesz prowadzić..