Może w innym życiu

To powieść skupiona na emocjach i skomplikowanych relacjach między ludźmi. Nie ma tu dynamicznej akcji, ważniejsze są napięcia, niedopowiedzenia i to, co bohaterowie ukrywają przed sobą nawzajem. Od początku czuć, że zwykłe spotkanie towarzyskie nie skończy się dobrze, a atmosfera stopniowo staje się coraz bardziej ciężka. Głównymi bohaterkami są Clementine i Erika, które znają się od dzieciństwa. Ich przyjaźń jest silna, ale jednocześnie pełna trudnych emocji i niewyjaśnionych spraw. Choć zawsze mogą na siebie liczyć, to w ich relacji pojawia się też napięcie i brak szczerości. Każda z nich patrzy na wspólne wydarzenia inaczej, co sprawia, że trudno jednoznacznie ocenić, kto ma rację. Ważnym elementem książki jest przeszłość, a szczególnie jedno wydarzenie, do którego nikt nie chce wracać. W trakcie lektury stopniowo poznajemy prawdę, a wraz z kolejnymi informacjami zmienia się nasze spojrzenie na bohaterów. Autorka pokazuje, jak różnie można pamiętać te same sytuacje i jak bardzo nasze wspomnienia są subiektywne. Dużą rolę odgrywa klimat powieści. Zwykły grill i rozmowy między znajomymi z czasem przeradzają się w źródło napięcia. Intymna prośba Eriki staje się momentem przełomowym i prowadzi do emocjonalnego konfliktu. Książka napisana jest przystępnym językiem, dzięki czemu czyta się ją szybko. Będzie w sam raz dla tych, którzy lubią historie o trudnych relacjach.

„Ten, którego kochały” to powieść, wobec której miałam spore oczekiwania - w końcu Page Toon wielokrotnie udowodniła, że potrafi tworzyć historie pełne emocji, magii uczuć i bohaterów, którzy na długo zapadają w pamięć. Tym razem jednak moje odczucia po lekturze są dość mieszane. Nie można odmówić autorce jednego - książkę czyta się bardzo szybko. Styl Page Toon nadal pozostaje lekki, wciągający i nasycony emocjami, dzięki czemu trudno się od niej oderwać. Mimo to przez cały czas towarzyszyło mi wrażenie, że czegoś tu brakuje, a fabuła pozostawia wiele do życzenia. Nie czułam tej charakterystycznej dla autorki „magii”, tej intensywności przeżyć i dopracowania fabularnego, które wcześniej tak bardzo mnie zachwycały. Największym rozczarowaniem okazały się dla mnie kreacje niektórych bohaterów. Angus wydaje się postacią bardzo niejednoznaczną, zwłaszcza w kontekście własnych uczuć, ale niestety nie zostało to odpowiednio pogłębione, przez co postać ta wydaje się po prostu nudna i płytka. Z kolei Eliza jawi się jako najbardziej pokrzywdzona z sióstr, a jednak jej historia nie wybrzmiewa tak mocno, jak powinna. A szkoda... Brakuje tu moim zdaniem głębszego wejścia w ich emocje, motywacje i wewnętrzne konflikty. Bo tak naprawdę o ciekawszych aspektach ich relacji i osobowości dowiadujemy się tylko fragmentarycznie z pamiętników Phoebe i Elizy. Najbardziej dogłębnie poznajemy osobowość Rose i na przestrzeni kolejnych stron możemy obserwować niezwykłą ewolucje jej osobowości, uczuć, postrzegania świata, marzeń, podejścia do życia i miłości. Obserwowanie jej przemiany i poszukiwania drogi życiowej jest najciekawszym elementem powieści. Szkoda tylko, że autorka nie poświęciła równie dużo uwagi Angusowi i Emily, którzy moim zdaniem, również zasługiwali na bardziej wnikliwą analizę psychologiczną. Dużym atutem książki są natomiast opisy francuskich, górskich krajobrazów. Są niezwykle plastyczne i sugestywne - tutaj Page Toon zdecydowanie nie zawodzi, potrafiąc malować słowem piękne, niemal filmowe obrazy. Podsumowując, „Ten, którego kochały” to powieść dobra, ale niestety wyraźnie słabsza na tle innych książek autorki. Nie zniechęca do dalszego sięgania po jej twórczość, jednak pozostawia pewien niedosyt - szczególnie jeśli chodzi o głębię postaci i emocjonalną intensywność, do której Page Toon zdążyła już przyzwyczaić swoich czytelników.

To mógłby być tylko przyjemny , bajkowo książkowy romans dwojga dojrzałych ludzi, lub ciepła opowieść o sensie i promieniowaniu miłości do czytania , gdyby nie to że ta książka jest czymś dużo pojemniejszym. W niepozorny i prawie niezauważalny sposób dotyka głęboko ludzkich emocji i trudności życia . I choć czytając mamy wrażenie picia gorącej słodkiej czekolady to jednak jest to czekolada z wyraźną nutą chilli .

Sól. Można gotować bez dodatku ziół, pieprzu i innych przypraw, ale jednak bez soli ciężko wydobyć smak. Nawet dodawana do ciasta podbija jego słodycz. Czasami życie też jest takie niedosolone. Niby jest w nim wszystko, powoli pniesz się po kolejnych życiowych szczeblach, a jednak czegoś w nim brakuje, jakiejś iskry, energii. Tak jak w życiu głównej bohaterki powieści Carol, nie bez powodu wydanej wcześniej pod tytułem The price of salt. Cena tej iskry wyrywającej z marazmu może być bardzo wysoka, o czym przekonuje się Therese - młoda ekspedientka pracująca w domu towarowym w Nowym Jorku w 1948 roku. Choć dziewczyna chciałaby zostać scenografką, nie stać ją na to, więc spędza każdy kolejny dzień tak samo jak tysiące podobnych jej sprzedawczyń w całym kraju. Przypadkowe spotkanie z jedną z klientek - Carol Aird budzi w niej wyjątkowo gwałtowne uczucia i wyzwala iskrę do zmian. Intensywna, nastrojowa, wyjątkowo odważna jak na swoje czasy, a przy tym aktualna w stosunku do naszych. Tak można by ją określić w jednym zdaniu, ale Carol to coś więcej. To opowieść o relacji, która budzi się zupełnie nieoczekiwana, a nawet niechciana, ale człowiek nie jest w stanie w żaden sposób jej zatrzymać. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Patrici Highsmith, ale już w tym momencie zdążyła zachwycić mnie swoim trafnym, eleganckim stylem, który wyjątkowo przyjemnie odebrałam. Choć akcja powieści jest statyczna i rozgrywa się na poziomie relacji między bohaterami, to zawzięcie i z ciągle rosnącym zaangażowaniem pochłaniałam kolejne strony. Carol to fascynująca historia o poszukiwaniu własnej tożsamości, ścieżki i wyrwaniu się z marazmu. O tym, że czasem warto zejść z utartej drogi pełnej schematów. Cena może być wysoka, a nieoczywista ścieżka wyboista, ale zawsze warto. Kojarzyłam tę autorkę z powieściami kryminalnymi, a otrzymałam literaturę piękną w najlepszym gatunku, która pozostawia po sobie błogie ukontentowanie z literatury. Mnóstwo można by się nad nią zastanawiać, bardziej rozłożyć na czynniki zachowania wszystkich postaci, zastanowić się jaki szok wywołała w czasach jej wydania, można by się w nią bardziej wgryzać i czytać wielokrotnie. To tylko pokazuje, że nie jest to zwyczajna lektura.

Zarwałam dla tej książki noc i myślę, że to najlepsza rekomendacja. ❤️‍🩹 Książka o miłości prawdziwej. Nie tej, która nigdy się nie psuje. Nie tej, która jest wystarczająca zawsze i wszędzie. Nie tej uczącej, że dwóch ludzi się kocha i wszystko się ułoży. Bo o wiele łatwiej się zakochać niż pielęgnować relację. ❤️‍🩹 Problemy tak proste w teorii do rozwiązania, a tak rzeczywiście trudne. Autorka pokazuje, jak po czasie szwankuje komunikacja, jak każdy przestaje widzieć i słyszeć drugą osobę i jej święcie przekonany, że doskonale wie, czego ta druga połówka oczekuje. Ujęło mnie to, naprawdę. Czułam te emocje każdym nerwem. Wielokrotnie się zaśmiałam, ale o wiele częściej dominowały świeczki w oczach. Aż w końcu tama runęła. Polały się łzy, a to oznaczało, że nie mogę ocenić tej książki inaczej niż najwyższą notą. Polecam.

Ciara Sheridan staje przed niemal niemożliwym zadaniem dokończenia legendarnej sagi fantasy swojego zmarłego ojca. W samym środku dusznego, irlandzkiego lata w jej progu staje Sam, nowojorski redaktor, który ma dopilnować, by ta historia w końcu doczekała się finału. Chociaż początkowo dzieli ich niemal wszystko, od akcentu, temperamentu po podejście do pracy, wspólny cel zaczyna ich do siebie przybliżać. Uwielbiam styl Catherine Walsh i po jej przeczytanych już przeze mnie książkach, nastawiałam się na absolutny zachwyt, ale muszę przyznać, że ta nowość zostawiła mnie z lekkim niedosytem i nie dała mi tyle satysfakcji, ile się spodziewałam. Catherine ma niesamowity dar do tworzenia męskich postaci. Pisze facetów, których się po prostu lubi, bo są ludzcy, pełni szacunku i czuć w nich autentyczność, a nie tylko papierowy ideał. To ciepła historia o tym, jak ból po stracie ojca powoli mija i robi miejsce na coś nowego. Najbardziej podobało mi się to, jak naturalnie pokazano moment, w którym Ciara zaczyna się otwierać. Pod koniec miałam wrażenie, że autorka trochę się pogubiła i za bardzo rozmyła akcję. Wątek Maddie stał się na tyle dominujący, że zamiast skupiać się na głównej parze, czułam się, jakbym czytała już wstęp do kolejnego tomu, co niepotrzebnie rozbiło mi całą dynamikę tej historii. To wciąż warta uwagi pozycja z genialnym irlandzkim klimatem i świetnym humorem, ale jako wierna fanka Walsh liczyłam na coś, co totalnie mnie porwie, a tym razem zabrakło mi tej kropki nad i. Nie da się ukryć, że to bardzo ciepła i kojąca opowieść, przy której można odpocząć i po prostu ogrzać sobie serce. W tym upalnym chaosie Ciara odkrywa, że postawienie ostatniej kropki w „cudzej” książce może być kluczem do otwarcia nowego rozdziału we własnym życiu.

Lily i Lorenzo, choć kompletnie się nie zapowiadali stali się moimi ulubieńcami. Lauren Asher ma talent to tworzenia postaci które przepięknie oddają trudności z jakimi wielu z nas mierzy się za zamkniętymi drzwiami by pokazać że wcale nie musi tak być jeśli tylko odważymy się dać miłości szansę. Lorenzo mierzy się z OCD i jest to tak świetnie napisany wątek że dla niego samego dałabym 5 gwiazdek. A mamy przecież jeszcze Lily która w obliczu kryzysu powoli zamyka się w sobie, izolując coraz większą liczbę bliskich byleby tylko ich nie zranić, a przy okazji zadbać o swój spokój. Tylko że niestety na dłuższą metę sprawia to że traci przede wszystkim siebie. Sama historia skupiająca się na wyborach na burmistrza i tajemnicach z przeszłości w teorii nie budziła mojego zainteresowania, ale w wykonaniu autorki ponownie przepadłam! Choć jest to książka z gatunku tych dłuższych (i z dodatkami jak sms czy aplikacja!) to pochłonęłam ją 2 dni i już tęsknię za Lake Wisteria! Polecam z całego serca! współpraca recenzencka

Książka bardzo wciągająca, przedstawia wiele ciekawych dylematów moralnych, na które ciężko jest udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Autorka sprawnie przeplata ze sobą kilka historii, które finalnie łączą się ze sobą w nieoczywisty sposób. Pozycja warta przeczytania i na pewno skłaniająca do głębszych przemyśleń.

[audiobook] Lektorka aktorsko kreowała całą historię. Słuchało się tego bardzo przyjemnie — to był znakomicie spędzony czas :) Wybrałam tę książkę ze względu na okładkę. Nie da się przejść obojętnie obok tak sielskiej grafiki! Prosta fabuła, idealna na spokojny weekend. Daje wytchnienie, wycisza i przywołuje nastoletnie wspomnienia — szczególnie jeśli ktoś zna klimat życia na wsi: rowery z paczką dzieciaków, wyjazdy „nad wodę”, ogniska czy pisanie w zeszytach złotych myśli… Nie spodziewałam się aż tak przyjemnie spędzonego czasu. Jeszcze nigdy nie czytałam tak nostalgicznej książki! -Minus za przekleństwa. Męczył mnie także charakter bohaterki, który został podkreślony aż nazbyt wyraźnie: „samodzielna”, impulsywna, nerwowa, niezależna…chwilami wręcz jakby w permanentnym PMS. Pojawiły się też drobne zgrzyty — jak chociażby bieganie bez koszulki na początku kwietnia (🤨) albo przesadzone opisy np. o zapachu śniegu… Jak właściwie pachnie śnieg? (🤦🏽‍♀️)

Mąż pożyczył mi te książkę w ciemno w bibliotece, leżała na stosiku "POLECAMY". Nie spodziewajcie się zawiłych intryg i skomplikowanych postaci. Ale zaparzcie dobrą herbatę i pokójcie szarlotkę, ta książka właśnie do nich pasuje :) Dzięki Mężku <3

Przenieśmy się do lat 30-tych. Poznajmy historię młodziutkiej Betty. Ile w tej książce jest emocji- lęki, pierwsze miłości, uniesienia czy pragnienia. Wszystko to znajdziecie w powieści "Niewinne serce"- pierwszym tomie Sagi o Betty autorstwa Katariny Widholm. Bety pochodzi z biednej rodziny. Bardzo chciałaby kontynuować naukę, niestety musi podjąć pracę jako służąca.. Razem z Betty przeżywamy pierwszą podróż, pracę i spotkania z nowymi , obcymi ludźmi. Odważna młoda kobieta robi wrażenie. Jej spotkanie z wykładowcą Marcinem Fischerem rozbudza w niej intelektualne pasje, ale także wiąże się z pierwszą miłością. Świetnie oddany jest klimat dawnych czasów. Autorka przybliża czytelnikowi historię Szwecji pod koniec lat 30- tych. Świat szykuje się do wojny. Poznajemy także rozwarstwienie społeczne - biedę i ciężką pracę na prowincjach. Przeczytajcie tę sagę o dorastaniu i budowaniu własnej tożsamości. Ta książka jest wielowątkowa i ciepła. Polecam. Dziękuję Wydawnictwu Luna za egzemplarz do recenzji. Katarina Widholm Saga o Betty Niewinne serce

To nie jest historia z wielką fabułą ani dramatycznymi zwrotami akcji, tylko zapis życia, w którym relacje, przyjaźnie i codzienne decyzje potrafią być ważniejsze niż jakiekolwiek spektakularne wydarzenia. Alderton pisze o dorastaniu, o randkach, o mieszkaniach, o przyjaciółkach, które trzymają człowieka w pionie, i o tych wszystkich momentach, kiedy niby wszystko powinno być proste, a jednak nie jest. Najbardziej podoba mi się to, że robi to bez udawania i bez pozowania na kogoś, kto ma odpowiedzi na każde pytanie. Jej obserwacje są trafne, czasem zabawne, czasem trochę niewygodne, ale zawsze bardzo ludzkie. Dzięki temu łatwo odnaleźć w tym coś swojego, nawet jeśli nasze doświadczenia wyglądają inaczej. I chyba właśnie ta szczerość sprawiła, że ta książka naprawdę mnie dotknęła, bo nie próbuje niczego na siłę tłumaczyć, tylko pokazuje, jak to wszystko wygląda naprawdę. Jeśli miałabym wskazać minus, to momentami czuć lekki chaos, ale w gruncie rzeczy pasuje on do tematu i do etapu życia, o którym pisze autorka, więc nie przeszkadza to aż tak bardzo. Całość czyta się lekko, ale nie płytko, i zostawia w głowie kilka myśli. I chyba właśnie dlatego tak dobrze wpasowała mi się w tę wiosnę, bo daje dokładnie to, czego teraz potrzebuję. Trochę szczerości, trochę humoru i trochę poczucia, że nikt z nas nie ogarnia wszystkiego idealnie.

ta powieść wciąga - ma w sobie coś, co sprawia, że czytasz tą historię o dziewczynie, która wyjechała z domu na drugą stronę świata, która musiała nauczyć się odwagi, bycia odpowiedzialną za siebie i za to, co robi, a także zmuszona do stłamszenia we własnych myślach poczucia tęsknoty i wyobcowania. to historia kogoś, kto zmienia przyszłość swoją i swojej siostry. jej decyzja sprawia, że teraz to jej siostra będzie "zmuszona" zadbać o matkę, pomagać jej w starzeniu i do pozostania w domu. ona, Eillis, swoim wyjazdem odwróciła własne przeznaczenie, bo bycie w domu i życie w nim zmuszałoby do pewnych obowiązków, które "siłą rzeczy" spadłyby na nią. codzienność tu i teraz w domu rodzinnym. czy tak ma wyglądać życie młodych ludzi, którzy marzą o czymś "więcej". Eillis w strachu staje na Brooklynie i od teraz życie wiedzie ją swoimi, nowymi, drogami... poznaje ludzi, ich charaktery, a przy tym - poznaje siebie samą, tak na prawdę. poznaje swe siły, ambicje i swą duszę. czyta swe pragnienia i uczy się po nie sięgać... uczy się bycia sobą i dawania dojścia do głosu własnych pragnień. życie nie kończy się na czterech ścinach domu rodzinnego. nie kończy się w miasteczku, w którym się urodziło. nie kończy się z matką u boku i z powinnościami, jakie... sama sobie narzuci, bo wypada. bo jest córką swej mamy, bo tak trzeba, bo tak ma być... nie nie ma być... fabuła wciąga, ale w pewnym momencie łapiesz się na tym, że to historia, jakich wiele - taka "Tiffany" z filmu, co to Colm Toibin złapał na kartki powieści. a styl ma ciekawy i to chyba dzięki niemu czytasz i czytasz... ale.... no właśnie... jest ale...

„Bo gdy odbiorą ci wszystko, co kochasz – zostaje tylko gniew.” Są takie serie, które od pierwszych stron budują z czytelnikiem intensywną więź — pełną napięcia, niepokoju i nieustannego oczekiwania na więcej. Trylogia „Mad World” zdecydowanie do nich należy, a trzeci tom pt. "Mad love” tylko to potwierdza, otwierając kolejny rozdział tej mrocznej historii, w której nic nie jest takie, jak się wydaje. Ze względu na ścisłe powiązania z wydarzeniami z poprzednich części trudno pisać o fabule bez zdradzania zbyt wiele, więc jedynie nakreślę to na podstawie blubra. Madison znalazła się w miejscu, z którego nie ma wyjścia. Zamiast odpowiedzi na pytania o śmierć siostry trafia do świata, w którym każdy krok może wywołać ból, a wszelki bunt czy próby wydobycia się z tej matni — życie. Odcięta od bliskich, uwięziona w sieci kłamstw własnego ojca, walczy nie tylko o przetrwanie, ale też o zachowanie zdrowych zmysłów. To moment, w którym Madison przestaje być ofiarą i zaczyna walczyć o sprawiedliwość, napędzana gniewem, którego wreszcie przestaje się bać. Ona wie, że musi być twarda, nie okazywać słabości, bo tutaj nie ma miejsca na łzy i użalanie się nad sobą. Pozostaje nadzieja, że gdzieś tam są osoby, które nie pozwolą jej tutaj zginąć. Od pierwszego tomu pt.: „Mad World”, poprzez drugi „Mad as Hell” aż po ostatni „Mad Love” przeżywałam mnóstwo emocji, które trudno było mi spokojnie znosić. Trzecia odsłona trylogii to ich apogeum, które sięgają zenitu i nie pozwalają oderwać się od historii choćby na chwilę. Zaczyna się ona dokładnie tam, gdzie skończyła się poprzednim tomie i już od pierwszych stron nie pozwala spokojnie odetchnąć. Autorka ponownie serwuje prawdziwy emocjonalny rollercoaster – od napięcia i niepokoju, przez wzruszenie, aż po momenty, które rozbijają serce na kawałki. To, czego doświadczają bohaterowie jest czymś, czego młodzi ludzie nie powinni przeżywać, lecz wchodzić w dorosłość z uśmiechem, planami na przyszłość i nadzieją na lepsze życie. Jednak to byłoby możliwe, gdyby bohaterowie mieli normalnych, kochających rodziców. Historia stworzona przez panią Hannę McBride może wydać się przesadzona, mało prawdopodobna i według mnie taka jest, ale mocno w ten sposób została pokazana brudna, ciemna strona życia, w którym to władza i pieniądze mają największą wartość. Madie i Ryan przechodzą ogromną drogę, a ich rozwój jest jednym z najmocniejszych elementów tej książki. Od samego początku ta trylogia wzbudzała we mnie ogrom emocji – od złości na niesprawiedliwość, poprzez napięcie i niepokój, aż po obawy i nieustanne oczekiwanie na to, co za chwilę może się wydarzyć. Każda kolejna strona była jak krok w nieznane, a ja ani przez moment nie czułam się znudzona. To była dla mnie prawdziwa jazda bez trzymanki, przypominająca rwący nurt rzeki, zagarnia nas swoją energią. Im głębiej wchodzisz, tym silnie wszystko jest prąd, tym trudniej się z niego wydostać i nawet nie wiadomo, kiedy niesie cię niebezpieczny wydarzeń, który nie daje chwili wytchnienia i bezlitośnie wciąga coraz głębiej. Nagle orientujesz się, że jesteś już całkowicie pochłonięty tą historią – emocjonalnie i mentalnie – i nie ma odwrotu. I tak było ze mną. Każdy kolejny rozdział tylko potęgował to wrażenie, dokładając nowe napięcia, kolejne tajemnice i coraz trudniejsze wybory bohaterów. To opowieść, która nie pozwala się od niej oderwać, bo za każdym zakrętem czai się coś nieprzewidywalnego, coś, co zmienia wszystko i zmusza do dalszego czytania. Historia jest pełna napięcia, lęku i nagłych, często bolesnych zwrotów akcji, które raz po raz burzą poczucie stabilności. Jednocześnie oferuje coraz głębszy wgląd w mroczny świat ukryty pod pozornym blaskiem wyższych sfer – świata, w którym nic nie jest tak idealne, jak mogłoby się wydawać. To opowieść o dorastaniu wśród brudu, korupcji i sekretów, które mają siłę niszczenia ludzi od środka. Poza losami Maddie i Ryana poznajemy także innych bohaterów, którzy – choć formalnie drugoplanowi – odgrywają w tej historii niezwykle istotną rolę. Nie są jedynie tłem dla głównych wydarzeń, lecz pełnoprawnymi uczestnikami tej opowieści, mającymi własne historie, motywacje i emocje. Każdy z nich wnosi coś ważnego do fabuły, a razem tworzą rozbudowaną, wyrazistą galerię postaci, które potrafią wzbudzić w czytelniku cały wachlarz uczuć – od sympatii, przez współczucie, aż po niepokój czy niechęć. Wiele wątków zostało tutaj domkniętych i wyjaśnionych – szczególnie tych związanych z Maddie i Ryanem – co daje poczucie satysfakcji i pewnego rodzaju ukojenia po emocjonalnej burzy, przez jaką przechodzi się podczas lektury. Nie wszystkie jednak historie doczekały się pełnego zakończenia, co pozostawiło u mnie nutę niedosytu i ciekawości. Jednym z najbardziej wyraźnych tego rodzaju przykładów jest relacja Courta i Bex, która od samego początku była naznaczona napięciem, niedopowiedzeniami i emocjonalnym ciężarem, a mimo to nie została ostatecznie rozstrzygnięta. Na szczęście Hannah McBride zdecydowała się pójść o krok dalej i rozwinąć ten wątek w spin-offie serii zatytułowanym „Into the Woods”. Daje to nadzieję na pełniejsze zrozumienie tej relacji i domknięcie historii, która w głównej trylogii pozostała otwarta. Mam więc ogromną nadzieję, że książka ta doczeka się również wydania w Polsce – tym bardziej że jej anglojęzyczna premiera miała miejsce już prawie trzy lata temu, a zainteresowanie czytelników wciąż pozostaje żywe.

Renata pracuje w osiedlowym sklepie. To tu codziennie spotyka przeróżnych klientów, obserwuje ich życie zza lady. Razem z nią sklepową ekipę tworzą Kasia i Melania, a częstym gościem jest też barwna Emila. Cztery kobiety - bardzo różne, na innym etapie życia - które łączą wspólne chwile I rozmowy w sklepie. Chcecie poznać je bliżej? Zapraszam do lektury. To niezwykle spokojna i przyjemna książka o życiu - tym codziennym, pełnym trosk, małych smutków I radości. I o kobietach - bardzo różnych. Są na innym etapie życia. Renata tęskni za mężem, który wyjechał na emigrację zarobkową i stara się ogarnąć nastoletnie córki . Kasią marzy o miłości i szczęściu dla siebie i córeczki. Mela, która straciła miejsce pracy po wielu latach, próbuje odnaleźć się na nowo na rynku pracy. Emilia - niezwykle pozytywna, z sercem na dłoni dla wszystkich , skrywa bolesna tajemnicę. W każdej z nich może odnaleźć coś z siebie. To kobiety takie jak my - z codziennym zmartwieniami, emocjami, zmagające się z życiem - tym, które też znamy. Są tu momenty wzruszające, są też zabawne. W sklepie pojawiają się przeróżni klienci, niektóre, podobne sklepowe historie pewnie i Wam się przytrafiły- mogą budzić uśmiech, ale i niedowierzanie . To książka z typu tych - które pozwalają odpocząć od codziennego zgiełku, poczuć jedność z bohaterkami, wywołać emocje... Trochę zabrakło mi tego zapachu drożdżówki i kruszonce, zasugerowanego w opisie, tytule i na okładce. Była to jednak bardzo przyjemna, spokojna lektura. Polecam

Bardzo przyjemna książka, szybko się czyta. Jak to jest zakochać się w kimś kto nie odwzajemnia twojego uczucia? Czy jest jakaś szansa żeby wzniecić płomień miłości? Josh, po powrocie w rodzinne strony, zakochuje się od pierwszego wejrzenia w Sophie - uroczej Pani fotograf. Nieprzyzwyczajony do tego że dostaje kosza nie może się nadziwić, że dziewczyna nie chce się z nim umówić. Jednocześnie jej najlepsza przyjaciółka podkochuje się w nim, ale on nie jest zainteresowany Tulą. Z kolei Tula spodobała się Rileyowi, ale dziewczyna unika przystojnych nierobów jakim jest Riley. Czy takiemu playboyowi może naprawdę zależeć, czy to tylko urażona duma każe próbować mu podrywać Tulę aż do skutku? Czy jest szansa, że któreś z bohaterów szczęśliwie się zakocha?

„Cisza między nami” -to książka, którą czytało mi się z dużą przyjemnością – historia wciąga i naturalnie prowadzi czytelnika przez kolejne wydarzenia. Szczególnie spodobał mi się styl autorki – jest lekki, swobodny, a jednocześnie potrafi oddać emocje i skłonić do refleksji. Bardzo polecam, zdecydowanie warto po nią sięgnąć. Z niecierpliwością czekam na kolejny Tom.

W świecie współczesnych thrillerów psychologicznych coraz trudniej o historię, która zaskoczy nas na każdym kroku. Sonia Rosa w swojej najnowszej powieści pt. „Stalker” stawia na klasyczne rozwiązania, serwując czytelnikom opowieść o tym, jak cienka granica dzieli przypadkowe zauroczenie od śmiertelnego niebezpieczeństwa. To propozycja dla tych, którzy w literaturze szukają przede wszystkim wciągającej intrygi i emocji, podanych w przystępnej formie. Główna bohaterka, Patrycja Prus, to odnosząca sukcesy autorka kryminałów. Los przewrotnie sprawia, że sama staje się częścią scenariusza, którego nie powstydziłaby się żadna z jej książek. Spotkanie z tajemniczym Borysem, jego nagłe zniknięcie i równie niespodziewany powrót, stają się zapalnikiem dla lawiny zdarzeń. Autorka sprawnie kreśli relację tej dwójki – jest tu miejsce na fascynację, niedopowiedzenia i rosnące napięcie. Gdy Patrycja zaczyna otrzymywać niepokojące telefony, a poczucie bycia obserwowaną staje się jej codziennością, wiemy już, że spokój pisarki został bezpowrotnie naruszony. Styl Soni Rosy jest bardzo poprawny i płynny, co sprawia, że książkę czyta się niezwykle szybko. To typowa lektura „na raz”, przy której czas upływa niepostrzeżenie. Autorka ma oko do szczegółów – choć momentami można odnieść wrażenie, że opisy są nieco zbyt rozbudowane, to jednak tworzą one spójny obraz świata przedstawionego i pozwalają lepiej wczuć się w codzienność bohaterki. Fabuła jest prowadzona rzetelnie, a napięcie, mimo pewnych wahań tempa, towarzyszy nam właściwie do samego finału. Dla kogoś, kto spodziewa się mrocznego, brutalnego studium stalkingu, lektura może być pewnym zaskoczeniem. Sonia Rosa podeszła do tematu w sposób bardziej subtelny, kładąc większy nacisk na emocjonalne przeżycia bohaterki niż na drastyczne aspekty osaczenia. Choć momentami narracja może wydawać się nieco zbyt przewidywalna czy bezpieczna, to wciąż pozostaje solidną rozrywką. To thriller w wersji nieco bardziej stonowanej, pozbawiony ekstremalnego mroku, co dla wielu czytelników może być zaletą – pozwala bowiem cieszyć się historią bez nadmiernego przytłoczenia ciężką atmosferą. „Stalker” to poprawnie skonstruowany thriller, który zapewnia udaną przygodę literacką. Choć nie wywołuje on rewolucji w gatunku i być może nie zostaje w pamięci na długie miesiące, to jako pozycja umilająca wieczór sprawdza się bardzo dobrze. To solidna, rzemieślnicza praca, która udowadnia, że Sonia Rosa ma lekkie pióro i potrafi zainteresować czytelnika losem swoich bohaterów. Dobry wybór na relaks z dreszczykiem w tle.

Laura, podczas wypoczynku w nadmorskim Grzybowie, gubi swój charakterystyczny różowy notatnik. Znajduje go Gabriel, mieszkaniec miejscowości, który po przeczytaniu osobistych zapisków dziewczyny jest tak zaintrygowany jej wrażliwością, że postanawia ją odnaleźć. Kiedy udaje mu się nawiązać kontakt, między dwojgiem młodych ludzi wybucha płomienne uczucie, które muszą pielęgnować na odległość tytułowych trzystu kilometrów. Sielanka nie trwa jednak długo, ponieważ życie Laury jest nierozerwalnie związane z ogromną odpowiedzialnością za rodzinę. Dziewczyna wspiera swoją siostrę w opiece nad niepełnosprawną siostrzenicą, Jagódką, której stan zdrowia jest bardzo niestabilny. Gdy dochodzi do tragicznego pogorszenia kondycji dziecka, Laura podejmuje bolesną decyzję o całkowitym poświęceniu się bliskim. Uznając, że nie może budować własnego szczęścia na fundamentach cudzego cierpienia, zrywa kontakt z Gabrielem, nie dając mu szansy na walkę o ich związek. Agata Przybyłek w niezwykle poruszający sposób opisała konflikt wewnętrzny kobiety, która kocha, ale czuje, że nie ma prawa do własnego szczęścia, dopóki jej bliscy cierpią. Wątek opieki nad niepełnosprawną siostrzenicą, Jagódką, jest opisany niezwykle emocjonalnie. Decyzja Laury o zerwaniu kontaktu z Gabrielem może budzić pewien rodzaj niesmaku, ale autorka konstruuje swoją bohaterkę tak konsekwentnie, że jej ból staje się naszym bólem. Choć lektura wyciśnie z Was sporo łez, ostatecznie przyniesie ukojenie i wiarę w to, że przeznaczenie, jeśli tylko mu pomożemy, zawsze znajdzie do nas drogę. Po raz kolejny autorka udowodniła, że potrafi pisać o emocjach tak, jakby każda strona była wyrwana z prawdziwego życia. „Trzysta kilometrów miłości” to jedna z dojrzalszych pozycji w dorobku Agaty Przybyłek. Autorka z dużą wrażliwością podeszła do tematu związków na odległość i poświęceń, jakich wymaga budowanie wspólnego życia. Z pewnością to obowiązkowa lektura dla każdej osoby, która kiedykolwiek rozważała przeprowadzkę dla partnera. To literackie ostrzeżenie i jednocześnie plaster na rany dla tych, którzy taką drogę już przeszli. To jedna z tych książek, które po przeczytaniu odkłada się na półkę w milczeniu, długo analizując decyzje bohaterów. Serdecznie polecam!

"𝙸 𝚠𝚒𝚎𝚖, ż𝚎 𝚍𝚣𝚒𝚊𝚍𝚎𝚔 𝚙𝚛𝚊𝚐𝚗𝚒𝚎, 𝚊𝚋𝚢𝚖 𝚣𝚊𝚙𝚊𝚖𝚒ę𝚝𝚊ł 𝚠𝚜𝚣𝚢𝚜𝚝𝚔𝚘, 𝚘 𝚌𝚣𝚢𝚖 𝚖ó𝚠𝚒𝚖𝚢. 𝙹𝚊𝚔𝚋𝚢 𝚣𝚊𝚘𝚙𝚊𝚝𝚛𝚢𝚠𝚊ł 𝚖𝚗𝚒𝚎 𝚠 ż𝚎𝚕𝚊𝚣𝚗𝚢 𝚙𝚛𝚘𝚠𝚒𝚊𝚗𝚝 𝚗𝚊 𝚙𝚛𝚣𝚢𝚜𝚣ł𝚘ść, 𝚔𝚒𝚎𝚍𝚢 𝚓𝚎𝚐𝚘 𝚓𝚞ż 𝚗𝚒𝚎 𝚋ę𝚍𝚣𝚒𝚎." "Pamięć drzewa" to kataloński bestseller przedstawiający piękną relację dziadka z wnuczkiem. Joan świadomy swojej postępującej choroby i rychłego odejścia, stara się przekazać wnukowi cenne życiowe lekcje. Narratorem jest Jan, mały chłopiec, który próbuje zrozumieć otaczającą go rzeczywistość. Zamieszkanie z dziadkami bardzo go cieszy, jednak nie jest świadomy powodów tej decyzji. Czas spędzony z dziadkiem, który każdego dnia traci cząstkę siebie to czas wspólnych spacerów, zabaw i mądrych opowieści. "𝙽𝚊𝚓𝚙𝚒𝚎𝚛𝚠 𝚘𝚍𝚎𝚓𝚍𝚣𝚒𝚎 𝚙𝚊𝚖𝚒ęć, 𝚙𝚘𝚝𝚎𝚖 𝚓𝚊." Drzewa w tej historii mają symbolikę pamięci. Są nośnikami, przechowują wspomnienia. To historia o przygotowaniu do pożegnania z ukochaną osobą. O nierównej walce, z góry skazanej na niepowodzenie. Tęsknota za tym co jeszcze trwa ale powoli ucieka przez palce. "Pamięć drzewa" to książka, która pozostaje z czytelnikiem na długo. Z jednej strony lekka, z drugiej ciężka. Bo o ile czyta się szybko i sprawnie to naładowana jest dużym bagażem emocjonalnym. Jednak dla mnie okazała się zbyt schematyczna, czułam się jakbym przeżywała dzień świstaka. Fabuła praktycznie opiera się na tych samych elementach skupiając się bardziej na emocjach. Domyślam się, że taki był zamysł tej historii, przyciągnąć czytelnika relacją a nie akcją jednak mi czegoś zabrakło.