Mów do mnie

Bardzo ciekawy i poruszający temat, każda mama powinna przeczytać, bo w wirze życia często zapominamy jakim niezwykłym darem jest macierzyństwo. Książka uświadamia nam tragedie kobiet, które nie mogą mieć lub straciły swoje dzieci. Z resztą nie tylko o miłości do dzieci jest opowieść, to też historia kobiety, która chciała pomóc siostrze a decyzja, którą podjęła nieodwracalnie zmieniła jej życie. Warto przeczytać, warto zastanowić się głębiej nad sensem życia. "To nieistotne, w jaki sposób Louise przyszła na świat, bo od samego początku, kiedy była dopiero myślą, otaczała ją miłość"

Urocza książka!! Oczywiście, że jest głównie dla kobiet, ale ja, stary chłop, czytałem ją z ogromną przyjemnością. Nigdy wcześniej nie miałem do czynienia z twórczością Diane Chamberlain, ale teraz nie wykluczam, że w przyszłości sięgnę po inne jej pozycje. Dwie kobiety i mężczyzna. I tajemnicza uzdrowicielka. Czy można budować szczęście na dramacie ? Powieść porusza temat, do którego współczesna medycyna odnosi się z rezerwą. Czy słusznie ? Nie wiem, ale przecież są na tym świecie rzeczy, o których... Bardzo sympatyczny, ciepły język opowieści, zawiłe i splątane losy bohaterów, niemęczące opisy, które idealnie wpasowują się w narrację to niezaprzeczalne atuty powieści. Warto przeczytać. 7/10.

Diane Chamberlain tworzy misterną sieć tajemnic, w której każda nitka prowadzi do kolejnej zagadki, a emocje buzują na każdej stronie. To nie tylko thriller psychologiczny, ale też przejmująca opowieść o miłości, stracie i matczynej determinacji. Książka, która zmusza do zadania sobie pytania: jak daleko jesteśmy w stanie się posunąć, by uratować tych, których kochamy? To także historia o milczeniu – tym wymuszonym przez traumę, pełnym bólu i niewyrażonych słów, które mogą ranić bardziej niż krzyk. Chamberlain mistrzowsko prowadzi czytelnika przez labirynt emocji, odsłaniając sekrety krok po kroku i nie pozwalając odłożyć książki, dopóki nie poznamy prawdy. Każda decyzja bohaterki wydaje się mieć swój cień, a konsekwencje wyborów splatają się w poruszającą opowieść o odwadze i poświęceniu. To książka, która zostaje w głowie na długo po przeczytaniu.

Po latach przeczytałam ją ponownie, kiedyś moja opinia tutaj brzmiała: "spodziewałam się czegoś bardziej emocjonującego", dziś napiszę: "rewelacyjna, przeczytana jednym tchem! bardzo emocjonująca!" na pewno przeczytam inne książki tej autorki.

Kolejna ksiazka tej autorki i kolejny wielki plus. Tym razem podobalo mi sie to, ze poza dramatycznym wydarzeniem w miescie, odczuwalam ten chlod pogody, ten padajacy snieg, te przepiekna pogode, ktora tak pieknie wpisala sie w ten dzien, kiedy napastnik wszedl do szkoly i...stalo sie, to co sie stalo. Nie podobalo mi sie to i nie ma takiej mozliwosci, zeby napastnik byl taki lagodny wobec swoich zakladnikow. Mylse, ze w realu nie skonczyloby sie na uderzeniu nauczycielki i zamknieciu dziecka w schowku. Ale dzieki temu ksiazka nie jest brutalna, co jest mega plusem. Po drodze dowiadujemy sie wielu ciekawych watkow z przeszlosci wielu bohaterow, ktore sa bardzo wciagajace i mega, ale to mega ciekawe. Staralam sie czytac te ksiazke najwolniej jak sie da, ale nie dalo sie :) Polecam goraco i juz zaczelam kolejna ksiazke tej autorki.

Wilson Cleary dobrze wykształcony naukowiec, profesor i kierownik prestiżowego uniwersytetu, 17 lat temu porzucił swoją rodzinę, żonę Katherinę i bliźnięta Eustacię (Taisy) i Marcusa. Założył nową rodzinę. Od tamtego czasu Taisy widziała go tylko raz. Z okazji pierwszych urodzin jego nowej córki Willow. Teraz dwa tygodnie po poważnym zawale serca, Wilson dzwoni do Taisy i zaprasza ją do swojego domu. Taisy szybko przekona się, że Wilson nadal jest ojcem złym, oziębłym i władczym. Ukrywa tajemniczą przeszłość. Taisy jadąc do domu ojca ma nadzieję na odnowienie znajomości z jej dawną wielką miłością, Benem Ransomem. Jak się okazuje nie będzie to takie proste, bo mężczyzna wciąż czuje do niej żal. 16-letnia Willow nie będzie zachwycona wizytą swojej starszej przyrodniej siostry. Czuje do niej nienawiść, ma o niej złe zdanie i jest zaborczo zazdrosna o Wilsona. Pojawienie się Taisy w domu Wilsona odmieni życie wszystkich... Powieść "Jedyna" jest opisana rozdziałami. Naprzemiennie dzięki Taisy i Willow poznajemy wszystkich członków rodziny i możemy zrozumieć skomplikowane relacje łączące ich. Bardzo ciekawa jest postać Willow. Rozdziały z nią czytałam z ogromnym zainteresowaniem. 16-letnia dziewczyna była chowana pod kloszem. Ojciec ukształtował ją, otoczył światem, w którym wszystko było szlachetne, piękne i czyste i nagle posłał ją do szkoły średniej. Willow została wyrwana ze swojego świata i umieszczona w nowym środowisku, gdzie wszystko dla niej było obce. Nie wiedziała, jak rozmawiać z ludźmi. Czuła się odtrącona, zagubiona i samotna pod względem towarzyskim w szkole. Sytuację wykorzystuje wyrafinowany manipulator. 30-letni Blaine Insley, nauczyciel angielskiego, który podstępem zbliża się do Willow. Dorosły mężczyzna pragnął dopuścić się przestępstwa jakim jest współżycie z osobą nieletnią. Bardzo prawdziwa powieść, w której pełno samotności, bólu i cierpienia. Autorka idealnie opisała skomponowane relacje rodzinne, siłę rodzinnych więzi oraz prawdziwą przyjaźń. Jestem oczarowana tą powieścią, która wciąga od pierwszej strony. Podobała mi się. Polecam!

Czy uważasz, że każdy błąd można wybaczyć? Ellen Moore jest oddaną żoną i matką trójki dzieci. Jest też pracownikiem społecznym, który widząc najgorsze rzeczy, jakie dorosły jest w stanie zrobić dziecku, z oddaniem i determinacją stara się im pomóc. Pewnego słonecznego dnia kobieta popełnia dramatyczny błąd, który niesie za sobą konsekwencje, których Ellen nie spodziewałaby się nawet w najgorszych koszmarach. Równolegle poznajemy historię dziesięcioletniej Jenny Briard, której ojciec nie radzi sobie z codziennością po odejściu matki dziewczynki. Pewnego dnia na skutek zbiegu okoliczności dziewczynka, z kilkoma dolarami w kieszeni, gubi się i musi sobie radzić sama. Drogi Ellen i Jenny przecinają się. Żadna z nich nie spodziewa się jak bardzo mogą sobie nawzajem pomóc. To moje pierwsze spotkanie z @heathergudenkauf, która wrzuciła wszystkie moje matczyne lęki i strachy w tę powieść. "Małe cuda" to historia, która pokazuje, jak łatwo jest popełnić błąd. Wystarczy chwila, sekunda, mrugnięcie okiem i nasze życie zmienia się nieodwracalnie. Dla mnie dziecko i miłość do niego jest czymś najpiękniejszym, co może się przytrafić, ale także jest największą odpowiedzialnością na ziemi. To my, dorośli, powinniśmy sprawować nad nimi opiekę, chronić je i dbać o nie, jednak jesteśmy tylko ludźmi. Czasami zabieganymi, czasami zmęczonymi, czasami przytłoczonymi obowiązkami. Błąd, który popełnia Hellen mógłby przytrafić się każdemu. I nie raz słyszeliśmy o takich wydarzeniach w wiadomościach. Rzucaliśmy oskarżenia i pełne niedowierzania uwagi. Ja też to robiłam. A jednak to się dzieje. "Małe cuda" zmuszają do refleksji, że nawet w najgorszym momencie i cierpieniu można znaleźć nikłe światełko, mały cud, którego warto się uczepić. Była to dla mnie piękna i dramatyczna historia, jednak zbyt przewidywalna i chyba jednak mało realna.

Książkę pochłonęłam w kilka godzin,a zaraz po przeczytaniu oczywiście musiałam zajrzeć do internetu ,by pogłębić swoją wiedzę na temat opisywanej choroby. Jakoś ostatnio tak się stało,że w tym miesiącu oglądałam dwa filmy o podobnej tematyce-chęci pożegnania się ze światem przez straszną chorobę i zmagania się z ta decyzją przez najbliższych. Zarówno filmy ,jak i ta książka wywarły na nie duże wrażenie . Jest to temat trudny i kto się z nim nie zetknął trudno jest gdybać "co było ,gdybym to ja znalazła się w takiej sytuacji?" Powieść napisana jest w formie przesłuchania(co też przypadło mi do gustu ),dlatego czyta się ją błyskawicznie. Mnie poruszyła,zatrzymała na chwilę i zmusiła do refleksji.

Głównych bohaterów, Hanne i Toma, poznajemy w momencie kiedy kobieta postanawia odejść od męża. Jest zmęczona dotychczasowym życiem i pogonią mężczyzny za kolejnymi szczeblami kariery prawniczej. Czuje się przez niego ignorowana i obarczana winą za jego niepowodzenia zawodowe. Wpływ na jej decyzję miała też noc urodzinowa, która spędziła z przystojnym kolegą z pracy. Uświadomiła sobie, że w końcu chce zawalczyć o siebie I spełnianie swoich marzeń. Kiedy jest gotowa poinformować męża o swoim odejściu zastaje go leżącego obok łóżka w sypialni. To udar. Młody, silny mężczyzna, częściowo sparaliżowany, nie mogący wypowiedzieć słów. Taki widok zostaje w jej głowie na długo. Pewność Hanny dotyczącą zmiany swojego życia odchodzi w zapomnienie. Zostaje w swoim dotychczasowym życiu. Zostaje z Tomem. Staje się jego oparciem. Pomaga mu we wszystkich, nawet najdrobniejszych czynnościach. Jest jego jedynym ratunkiem i nadzieja że w końcu odzyska sprawność. Swoje plany i marzenia odkłada, sama nie wie czy na później czy już na nigdy.. Poświęca się w zupełności nowej, trudnej sytuacji. Do czego doprowadzi nowa rzeczywistość? Czy Hanna, w końcu postawi na swoim i zacznie żyć, a nie tylko egzystować u boku męża? Czy może ich uczucie odrodzi się na nowo? To wszystko staje się jasne, z biegiem wydarzeń. Powieść porusza trudny temat udaru. Pokazuje jak w kilka minut, nasze życie może się diametralnie zmienić. Jak nagle możemy się stać uzależnieni od pomocy drugiej osoby. Ale także i przede wszystkim jak po takim wydarzeniu możemy zacząć widzieć więcej i doceniać to co mamy. To piękna i wzruszająca historia ❤ Pełna cierpienia I prawidzwej miłości ❤

Wypadek, miłość z dzieciństwa, porzucenie przez rodziców, śmierć męża, śmierć dziadka i nieszczęśliwe drugie małżeństwo... Czy nie jest tego za dużo? Bohaterka nie ma lekkiego życia, jednakże walczy do końca o swoje szczęście i szczęście najbliższych. Jak zakończy sie historia Raney i Bo? Książka jest ciekawa i wciągająca, czyta się ją lekko i przyjemnie. 😊Jedyne co to rozczarowało mnie zakończenie i czuję lekki niesmak. 😞

Anil dzięki wsparciu ojca kończy studia medyczne i wyjeżdża do USA na staż w szpitalu w Dallas. Pozostawia w Indiach swoją rodzinę, przyjaciół z dzieciństwa oraz tradycje tak nierozłączne z jego krajem. W Stanach uczy się swojego zawodu oraz życia, kultury i tradycji tak odmienne od jego własnego. Dlatego przez pierwszy rok czuje się nieswojo, nie potrafi wbić się w rytm pracy, popełnia błąd, który burzy jego pewność czy naprawdę chce być lekarzem. Dzięki krótkim urlopom, które spędza w Indiach, wie że coraz bardziej oddala się od swojej ojczyzny. Dramat jego koleżanki z dzieciństwa - Leeny, przez jakiś czas zajmuje myśli Anila oraz jego rodzinna wioska. Jednak pewne wydarzenie, w którym bierze udział główny bohater oraz jego bracia, przyczynia się do podjęcia decyzji o swojej przyszłości. "Ukochany syn" Shilipi Somayi Gowdy jest interesującym spojrzeniem na życie między krajami, które tak bardzo są różne pod każdym względem. Dzięki bogatym opisom mamy wrażenie, że jesteśmy i żyjemy w indyjskiej prowincji, która dla tutejszych mieszkańców wydaje się rajem i żadne inne miejsce nie jest tak doskonałe. Ale i mamy możliwość poznania rozterek głównego bohatera, który mieszka w USA, jednak nie potrafi przerwać więzi z ojczyzną. Te rozterki możemy porównać do dojrzewania Anila jako człowieka, lekarza, do podróży w głąb siebie, którą musi odbyć. W taką samą podróż musi wyruszyć Leena, która pragnie zawalczyć o swoje miejsce w indyjskiej społeczności jako kobieta i rozwódka. Poznanie świata bohaterów nie było by możliwe dzięki autorce, która potraktowała swoje zadanie bardzo poważnie. Przedstawiła świat dwójki bohaterów bardzo dokładnie - zarówno wydarzenia, osoby, krajobraz ich otaczający jak i ich uczucia przemyślenia. Kiedy jesteśmy obserwatorami życia Anila doświadczamy jego życia jako lekarza, jego odczuć jako przybysza do nowego kraju, ale również jego odczucia związane z powrotem do kraju. Kraju, z którym czuje się coraz mniej związany emocjonalnie i narodowościowo. Nie ukrywa swojego pochodzenia, ale też nie opowiada wiele o nim. Zaś gdy jesteśmy obserwatorami życia Leeny, czujemy się częścią społeczeństwa w Indiach, czujemy atmosferę działalności ludzi zamieszkujących prowincję, które czasami nas oburza, a czasami nas zachwyca. http://swiatwidzianyksiazkami.blogspot.com/ Książka Shilpi Somayi Gowdy zachwyca ukazaniem relacji między ludzkich, dojrzewania do samostanowienia, pięknem krajobrazów oraz ukazaniem różnic między krajem z zachodu a krajem ze wschodu, między kulturą zachodu a wschodu. I to właśnie te różnice budują całą powieść. Ale nie tylko różnice między krajami, ale różnice między ludźmi, między pokoleniowe, ale też różnice między bogatymi a biednymi, stają się tłem dla wydarzeń, ale również zmuszają do spojrzenia na własne życie, działania i postrzeganie ludzi. Polecam książkę "ukochany syn", by móc doznać uczty literackiej, która nas zatrzyma na długo nawet po przeczytaniu.

Książka w której krzyżują się drogi młodej kobiety cierpiącej na wczesną postać alzheimera z kobietą której całe dotychczasowe życie rozsypało się jak domek z kart. Anna zostaje umieszczona w domu pomocy ze względu na postępujące zaniki pamięci. Jest jedną z młodszych pensjonariuszek. Poznaje tam mężczyznę w podobnym wieku z choroba która odbiera mu mowę i wiele innych umiejętności. Staje się sobie bliscy ale ich rodziny z obawy że taki związek spowoduje komplikacje postanawiają ich rozdzielić. Eva, której mąż popełnił samobójstwo zostaje kucharka w domu pomocy. Borykająca się z własnymi problemami kobieta nie pozostaje obojętna na los zakochanych pensjonariuszy. Ta książka jest o uczuciach będących jak koło ratunkowe, o miłości, przyjaźni i trosce. O bólu i stracie, za utraconym zdrowiem, samodzielnością czy domem. Piękna historia

Diana i Brian są długoletnim, udanym małżeństwem. Z powodzeniem rozwijają się zawodowo, tylko brakuje im dziecka. Kiedy jednak okazuje się, że Diana jest w ciąży cały ich stabilny świat wywraca się do góry nogami. Diana nie czuje się być przygotowana na te wydarzenia. Właśnie dostała awans zawodowy, a gdzie ma teraz dodatkowo znaleźć jeszcze czas i miejsce dla nowego członka rodziny. Sytuacja znacznie komplikuje się przez sprawy zawodowe Briana... Jest to książka pokazujaca, że każda z nas również może znaleźć się w podobnej sytuacji - psychozie poporodowej. Myślę, że każda matka powinna to przeczytać.

Moje drugie spotkanie z autorką, znowu się nie zawiodłam. Niesamowite emocje i zawrotne tempo. Żeby nie zdradzać wam treści zapytam tylko, czy zastanawialiście się kiedyś do czego jest zdolny rodzic, aby ratować swoje dziecko? To jest właśnie głównym tematem książki. Oczywiście bardzo polecam.

Książka początkowo mnie irytowała. Sprawiał to zarówno sposób narracji, jak i postać głównej bohaterki. Mamuśka, która najchętniej podawałaby ptasie mleczko do dziubków swoich dzieci, a te delikatnie ujmując mają ją za nic. No, ale nic to, czytamy dalej. I przyznać muszę, że wciągnęła mnie ta historia, a nawet trzymała w napięciu. Zakończenia w ogóle się nie spodziewałam, a to duży plus, bo często ciekawa opowieść niestety ma przewidywalne zakończenie. W tym przypadku jest inaczej i to do tego stopnia, że końcówka mnie po prostu wkurzyła. Oczywiście nie przez to, ze źle napisana, ale przez to, ze tak się właśnie skończyła. No, żesz... Polecam, a sama będę czekała na nowe publikacje tej pisarki.

Początek otwiera rozdział poświęcony Ireneuszowi, ginekologowi wspomnianego różowego gabinetu. Każdy „przypadek” poznajemy z jego punktu widzenia. Muszę przyznać, że akurat ten bohater kompletnie obrzydził mi książkę (zwłaszcza jego zamiłowanie do kobiecych części ciała), na szczęście później jest już dużo, dużo lepiej. Przypuszczam, że autorka stworzyła tak specyficzną postać z poczucia humoru, ale jakoś nie przypadło mi to do gustu. Dalej zapoznajemy się z opowieściami przyszłych rodziców, z których każda jest inna, każda jest wyjątkowa i również skandaliczna, a przynajmniej z punktu widzenia przeciętnej osoby. Nic tak jednak nie dodaje pikanterii powieściom, jak porządna draka i to pewnie dlatego tak szybko pochłonęłam „Pokalane poczęcia”. Rozdziały zostały poświęcone konkretnym parom, starającym się (lub nie) o dziecko. Mamy do czynienia z typowymi „wpadkami”, ale nie brakuje też dramatów. Właściwie to każda z przedstawionych par musi zmierzyć się z przeciwnościami losu i stanąć na wysokości zadania, bowiem wszystkie ciąże bohaterek są zaskoczeniem – zarówno dla nich samych, jak ich drugich połówek. Autorka umiejętnie przeplata medyczny humor z poważniejszymi zagadnieniami takimi jak: utrata dziecka, gwałt, zdrada, czy perspektywa samotnego macierzyństwa. Powieść została napisana prostym językiem, bynajmniej to nie oznacza kiepskiego warsztatu. Ukazane historie zaskakiwały mnie i zmuszały do postawienia się w sytuacji bohaterów. Niektóre zachowania spotkały się z moim potępieniem (Beata i jej przesadna pobożność niezmiernie irytowała), inne dawały nadzieję, a także wzbudzały podziw (chociażby upór Agaty i świadomość z jakim wyzwaniem przyjdzie jej się mierzyć). Początkowo cierpiałam na lekki niedosyt, ponieważ po przeczytaniu rozdziału poświęconemu danej parze, chciałam poznać jej dalsze losy, ale wynagrodziło mi to zakończenie, które jest zwieńczeniem wszystkich ukazanych wcześniej wydarzeń i zostało napisane z perspektywy położnej. Według mnie książkę czyta się lekko, łatwo i przyjemnie. Jeśli ktoś lubi właśnie taki typ lektury to z pewnością będzie zadowolony.

„ Wartość twojego życia zależy wyłącznie od ciebie i twoich wyborów.” (str122) Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o ludzkich emocjach z niezwykłą subtelnością. „Dzień, który zmienił wszystko” to wzruszająca opowieść o dwóch samotnych duszach — Nathan mężczyzna w średnim wieku, oraz Nat, chłopiec, którego los splata się z jego życiem w sposób nieoczekiwany i głęboko poruszający. Nathan nie był szczęśliwy w małżeństwie. Wybierając się na polowanie na kaczki, jego pies znajduje w lesie noworodka. Pragnął adoptować noworodka, gdyż nie mieli z żoną swoich dzieci. Lecz chłopak trafił pod opiekę swojej babci. Nathan wymusza na babci dziecka obietnicę, że kiedyś przyprowadzi chłopca, by mógł poznać prawdę o swoim ocaleniu. Piętnaście lat później Nat — zbuntowany, zamknięty w sobie nastolatek — pojawia się na progu Nathana. Babcia nie daje już rady, a Nathan decyduje się przyjąć chłopca pod swój dach. Nat coraz gorzej dogadywał się z babcią i ciągle pakował się w kłopoty. Co roku na urodziny otrzymywał prezent od pana, który znalazł go w lesie. Babcia, której pokłady cierpliwości w stosunku do wnuka się wyczerpały, spełniła obietnicę daną 15 lat temu Nathanowi. Nat był zbuntowanym nastolatkiem. Miał problemy z nauką, kłamał, uciekał z domu, siedział w więzieniu. Jego jedynym marzeniem było zostać znanym bokserem. Został porzucony przez matkę, babcię. Chłopcu bardzo zależało na poznaniu prawdy o matce, lecz babcia go okłamywała. Nathan ponownie się ożenił, lecz jego żona nie akceptowała Nata. Wzajemne relacje między Nathanem a Natem były trudne. Nat był zamknięty w sobie. Bardzo przeżywał gwałtowne zmiany w swoim życiu. Nathan z delikatnością szanował to. Dał chłopcu do zrozumienia, że nigdy nie przestanie mu zależeć na nim. Jednak za decyzje, które podejmował Nat musiał odpowiadać on sam. Nathan małymi krokami wprowadzał swoje zasady, te jednak nie uchroniły chłopca przed więzieniem, w którym jego opiekun odwiedzał go regularnie. Później Nat próbował realizować swoje marzenia o karierze bokserskiej. Ciężko pracował by osiągnąć sukces. Miał dobrego trenera. Nadszedł moment kiedy Nat był przekonany, że jest gotowy stawić czoła na ringu. Po pierwszy sukcesie mimo przestróg trenera podjął decyzję, która go pogrążyła i była tragiczna w skutkach i opłakana w konsekwencjach. Nathan przez cały czas robił dla chłopca bardzo wiele. Uczył go jak odzyskać wiarę w siebie, swoją godność i szacunek innych. Nat po czasie zrozumiał ile dobrego zrobił dla niego człowiek, który nawet nie był z nim spokrewniony. Autorka porusza temat traumy, samotności i uzdrawiającej siły relacji. Pokazuje, że rodzina to nie tylko więzy, ale przede wszystkim wybór, zaangażowanie i wiara w drugiego człowieka. To książka, która wzrusza, ale i daje nadzieję. „ Nie wolno zabraniać ludziom dążyć do spełnienia marzeń wyłącznie dlatego, że nie pasują do naszych.” (str.241)

Ciekawa książka, prosta w swoim przekazie, niezagmatwana. Z początku mamy trzy odrębnie idące wątki, jeden dotyczy zabójstwa staruszki w jej własnym domu, drugi to obraz rodziny po śmierci seniora, który skrywał tajemnicę jeszcze za czasów wojny, a trzeci to wątek z przeszłości - obraz francuskich Żydów i początki ich wysiedlania. Z każdą kolejną stroną powieści, oba teraźniejsze wątki zbliżają się ku sobie torem wyznaczonym przed laty przez Trzecią Rzeszę, która w każdym zakątku Europy szerzyła wyższość swojej rasy, nie tylko w słowach jak się okazuje ale również w programach na porodówkach. Polecam.

#mojaopinia #dawnbarker #pęknięteodbicie Co ja chciałam napisać? ....acha nie sądźcie książki po okładce i tytule ( czasami warto zerknąć na oryginalny tytuł). Mnie to wszystko zmyliło. Zaintrygowało mnie tylko jedno zdanie w stopce redaktorskiej,, Czy problem depresji poporodowej jest poruszanany wystarczająco często? Książka leżała u mnie na półce już jakiś czas, odkładałam na potem ... aż do wczoraj. Po kilku kartkach ,, kopara" mi opadła i nie chciała się podnieść do 3 rano. O rany i jak tu żyć? Jak się skupić na codzienności, gdy w głowie 1000 pytań a wszystkie odpowiedzi wydają się banalne? Czy można wybaczyć, czy można zapomnieć, czy można odrzucić, czy można nienawidzieć? Opiszę krótko. Jest On+Ona+Ono i nawet jest pies. Szczęśliwa rodzinka z 6 tyg bobasem, klasa średnia, pracująca i spełniająca się zawodowo, mieszkająca na obrzeżach Sydnej. Mają wszystko i mają siebie. Do dnia gdy Ona z Ono znikają by znaleźć się po kilku godzinach. Od tego momentu nic nie jest już takie jak było. Mądra książka.

Bardzo fajna historia. Niespotykana tajemnica i niespodziewane zakończenie, które zasługuje na pochwałę. Bardzo fajne dwie główne bohaterki, z charakterkiem, a jednocześnie tak różne od siebie żony jednego mężczyzny. Raz, że Libby jest czarnoskóra, dwa Eve- była prostytutka, która znalazła swoją miłość. Fajne i warte przemyślenia są też dylematy moralne, z którymi spotyka się Eve. Warte przemyślenia, co my bylibyśmy zdolni zrobić dla przeżycia.