Mój cień

To piękna, liryczna niespieszna powieść. Powieść o codzienności i archaicznych wartościach. Powieść o samotnej kobiecie wśród wiejskiej społeczności oraz o samotnym mężczyźnie obok tej kobiety. I choć tytułowa bohaterka wg autora czekała, ja po skończeniu książki mam wrażenie, że to jednak czekał główny bohater.

Myślę, że w czasach "cancel culture" jakie teraz panują, autor zostałby za tę książkę zlinczowany medialnie i skazany na niebyt, a sama książka pewnie by się doczekała wycofania z księgarń. Muszę przyznać, że wątek, który wywołał kontrowersje, był również dla mnie trudny do przejścia. Wprawdzie zajmuje on bardzo niewielką część książki, ale zastanawiam się czy naprawdę był potrzebny. Poza tym, cała pozostała, przeważająca część "Księżyców" napisana jest naprawdę dobrze. Oniryzm, niepokój, atmosfera tajemnic i niedomówień sprawiają, że książkę bardzo dobrze się czyta.

Książka „Muzyka życia” Andrei Makine opowiada o życiu Aleksieja Berga. Wychowywany przez kompozytora i pianistkę od wczesnych lat życia przygotowywany jest do kariery pianisty. Muzyka jest dla niego tym wszystkim co rozumie, czuje i uwielbia. Moskwa, sale koncertowe, sława, o tym również marzą rodzice. Nadchodzą czasy terroru, II wojna światowa, Sybir. Czy w tych warunkach spełnią się pragnienia rodziców i Andrieja? Czy muzyka nadal będzie sensem jego życia? Narrator przygląda się ludzkim postaciom oczekujących na małej stacji, na przybycie pociągu do Moskwy, do której jedzie Berg. Zbiór osób o różnej profesji a jednak mający coś wspólnego. Uświadomienie sobie przez narratora, że to co łączy tych ludzi jest ich określenie jako „homo sovieticus” jest bardzo wymowne i przedkłada się na wspomnienia Berga. Bo Berg wspaniale wpisuje się w to określenie. Książeczka opisuje życie jednego z wielu którym przyszło żyć w stalinowskim terrorze. Mówi się, że muzyka łagodzi obyczaje. Tym razem miłość do muzyki stała się przekleństwem i wybawieniem.

Książka, list, spowiedź, pisana przez kobietę, babcię stojącą u progu śmierci do swojej wnuczki przebywającej w USA. Całość robi dobre wrażenie. Dużo tu filozofii, mieszanki chrześcijaństwa w tym co reprezentuje Daleki Wschód. Ciekawa, skomplikowana historia rodzinna. Jedyny problem polegał na tym, że jakoś do końca nie polubiłem główną bohaterkę.

Ta powieść bardzo mi się spodobała z kilku względów: * ciekawy sposób pisania i tytuły rozdziałów zdradzające szczegóły * krótkie rozdziały dzięki czemu działo się dużo i szybko * intrygująca sylwetka głównej bohaterki * głupota, skąpstwo,pycha niektórych pobocznych bohaterów, co nie raz odniosłabym również do naszych realiów * Stopniowo wychodząca tajemnica Jedynym minusem jest koniec, bo spodziewałam się czegoś innego, czegoś mocniejszego (?) Sama nie wiem w jaki sposób inaczej można by to było zakończyć, ale historia pozytywnie mnie zaskoczyła.

„Koronczarka” Pascala Laina to subtelna, a zarazem przejmująca opowieść o miłości, która nie potrafi przetrwać różnic dzielących dwoje ludzi z odmiennych światów. Autor z niezwykłą delikatnością ukazuje uczucie rodzące się między prostą, nieśmiałą dziewczyną a młodym intelektualistą, dla którego jej świat okazuje się zbyt ciasny. Bardzo dobrze napisana historia. Polecam.

Montedidio to uboga dzielnica Neapolu. Bohaterem jest trzynastoletni chłopiec, który uczy się zawodu stolarza. Wieczorami ćwiczy rzuty bumerangiem i pisze pamiętnik. Zapisuje codzienne zdarzenia i zasłyszane historie, w których przyziemność splata się z cudownością: opowieści Rafaniella, ocalałego z Holokaustu szewca, któremu w garbie rosną skrzydła, dramat Marii - ślicznej sąsiadki molestowanej przez właściciela kamienicy, powiedzonka majstra Errica. To opowieść o zwykłych ludziach i zwykłym życiu, ale i o sprawach najważniejszych: poszukiwaniu miłości i godności, próbach zrozumienia świata.

Matthias, to bibliotekarz, konformista, ceniący uporządkowane życie i codzienną rutynę. W archiwum biblioteki, w której pracuje znajduje się zbiór listów, napisanych przez T.S. Eliota do pewnej Amerykanki (kochanki) w czasie gdy pisarz zmaga się z problemami małżeńskimi i duchowymi na tle religii. Życie bibliotekarza wypada z torów, gdy w bibliotece pojawia się poetka Roberta, usiłująca poznać zawartość listów utajnionych do 2020 roku. Powieść w powieści o małżeństwie, szaleństwie, poczuciu winy, o poezji, namiętności, jazzie i poezji. W pamięć zapada Judith, żona głównego bohatera pisząca pamiętnik w zakładzie psychiatrycznym, m.in. o holokauście, wielkiej tragedii narodu żydowskiego. Czy bohater złamie zasady i odkryje zabronione archiwum? Co się stanie z sześcioma nieznanymi wierszami poety? Powieść robi wrażenie i może przewałkować człowieka, gdy się nieopatrznie zanurzy w odmętach życia wewnętrznego. Powieść, do której można wracać i odkrywać nowe smaki.

Bardzo dobra. Czułam się beznadziejnie czytając opisy stanów psychicznych bohatera, tę rozpaczliwą potrzebę i pragnienie rozpoczęcia nowego życia, o którym marzył podglądając przyjaciół i niemożność spełnienia tego pragnienia i pogodzenia się z tym, że się nie spełni. Tragiczne.

Wyraźnie marquezująca, przepełniona przejmującą, gęstą nostalgią i z tym magicznym pierwiastkiem, który tak dobrze ubierają w słowa tylko pisarze z hiszpańskojęzycznego kręgu kulturowego. Opowiadania są krótkie (szkoda, przyjemność mogłaby trwać dłużej), od pierwszych słów wciągają i nie pozwalają się zdekoncentrować. Łączy ich miejsce akcji, ale również pojawiające się w różnych miejscach cienie - od tych dosłownych, rzucanych przez obiekty na skutek różnic w natężeniu światła, po te wewnętrzne, związane ze wspomnieniami, które odżywają po latach.

Trzymająca w napięciu historia ukazująca świat wielkomiejskiej bohemy oraz młodego, aspirującego do niego pisarza. Fascynacja tajemniczą kobietą oraz próba zaskarbienia sobie przyjaźni i przychylności sławnych artystów, ma swoją (wysoką) cenę. Pojawia się pytanie o istnienie w tym świecie autentycznych uczuć i zasad. De Carlo swoimi precyzyjnymi,"technicznymi" wręcz zdaniami świetnie pokazuje zarówno wielkomiejski pośpiech jak i emocjonalną plątaninę między bohaterami. Polecam.

“Siedem kobiet” to krótki zbiór opowiadań, w których poznajemy historie siedmiu zwyczajnych kobiet, mających swoje troski, niepokoje, radości i uniesienia. Gdybym miała opisać tę książkę jednym słowem, określiłabym ją jako zmysłową. Znajdziemy tu dużo erotyzmu, miłości, niespełnionych pragnień i tęsknoty. Cały zbiór jest przepełniony pewnymi niedopowiedzeniami, jakby czytelnik miał sam wysnuć z niego ciąg dalszy. Historie kobiet są bardzo poruszające, nawet, gdy akcja toczy się w powolnym tempie. Można odnieść wrażenie, że bohaterki opowiadań są trochę mdłe, jak gdyby zamknięte w świecie własnych myśli. Uważam, że takie przedstawienie postaci daje duże pole do popisu dla wyobraźni czytelnika i pozwala lepiej współodczuwać emocje bohaterek. https://dobrybook.wordpress.com/

Odprysk Całości - to książka, podczas czytania której większość stron musisz przeczytać po dwa razy, żeby zrozumieć co autor miał na myśli, ale kiedy dochodzisz do ostatniej strony, masz ogromną satysfakcję z przeczytania czegoś naprawdę dobrego. Książka nie jest łatwa i nie jest dla każdego. Błyskotliwa, ironiczna, brutalna, przygnębiająca. Prezentuje perspektywy dwóch umysłów, które trafiły na skomplikowaną rzeczywistość, a jednocześnie zostały obarczone trochę większą wiedzą i świadomością. Mieszanka wybuchowa. Bo inna prawda jest taka, że czasami warto nie wiedzieć i nie bać się tego. Człowiek chyba lepiej wtedy śpi. Mam wrażenie, że książka ukryła przede mną sporo tajemnic, których nie odgadłam podczas czytania, ale też uderzyła mnie kilkoma fragmentami, które zapamiętam na długo, a oto jeden z nich, obecny na ostatnich stronach - "Ludzie zawsze mówią 'dobrze jest być częścią czegoś większego niż ja sam', ale zawsze jesteś. Byłeś częścią wielkiej rzeczy. Całej ludzkości. To naprawdę ogromna rzecz. Nie możesz jednak tego dostrzec, więc wybierasz... Co? Organizację? Naród? Kulturę? Religię? To nie jest większe niż ty. To jest o wiele, wiele mniejsze!"

Los potrafi zaskakiwać. Odmieniać życie w najbardziej nieoczekiwanych momentach. Takich, w których na nic się już nie czeka, do niczego nie dąży. Jednak ścieżki, którymi nas wodzi potrafią być nadzwyczaj zawiłe i kręte, trudne do pojęcia. Mogą one przecież niekiedy zaprowadzić do cierpienia, spotęgować ból, samotność czy wewnętrzny sumek. Pierre Peje w swojej - niezwykle melancholijnej, przepełnionej cichym smutkiem - książce zatytułowanej „Siostrzyczka Ewa od kartuzów” przypomina o tym, że nawet w najgorszym cierpieniu można doszukiwać się zmiany… na lepsze(!), dopatrywać się ogromnych pokładów siły. Główny bohater –Stefan Vollard - to otyły księgarz o fenomenalnej pamięci. Mężczyzna niezwykle cichy, nieśmiały, wiodący uporządkowane i bardzo samotne życie. To wszystko, co budował przez tyle lat; ten swoisty kokon odosobnienia pęka w jednej chwili – za sprawą małej, bezbronnej dziewczynki, tytułowej Ewy, która wpada pod koła jego furgonetki… Odtąd jego życie zmienia się diametralnie. Choć doskonale wie, że winę za to zdarzenie ponosi Ewa, nie może pozbyć się wyrzutów sumienia. Mógł przecież szybciej zareagować. Może by zdążył. Może dziewczynka nie trafiłaby do szpitala. Mógł przecież ją zabić… Całość na: http://nieidentyczne-polki.blogspot.com/2013/10/smutne-szczescie.html

Zdecydowanie książka podobała mi się w 2001 roku. Anne Tyler, amerykańska pisarka, otrzymała National Book Critics Circle Award w kategorii fikcja za książkę Przypadkowy turysta (1985) oraz Nagrodę Pulitzera w tej samej kategorii za powieść Lekcje oddychania (1989). Dwie z jej powieści doczekały się adaptacji filmowej (Obok życia i Przypadkowy turysta), a cztery telewizyjnej (Lekcje oddychania, Święty być może, Earthly Possessions i Back When We Were Grownups).

Aż chciałoby się zacytować Greka Zorbę: "Jaka piękna katastrofa". Nic nie zapowiada tego, że sylwester, do którego przygotowuje się kilkanaście osób mógłby być nieudany. Zanosi się, że będzie to typowa rzymska noc noworoczna, taka, jaką bohaterowie sobie zresztą zaplanowali. Autor z ogromną dozą czarnego humoru połączy ich losy i wprowadzi spore zamieszanie. Jak duże się ono okaże? Tego nie zdradzę - proponuję za to przeczytać tę krótką książkę, bo naprawdę warto. Jedynie osobom nadmiernie poprawnym politycznie (i moralnie) nie polecam, bo ich wrażliwość może ucierpieć.

Ta urocza książeczka trafi przede wszystkim do zawołanych bibliofilów, takich, którzy mają - skromnie mówiąc: niczym ja - całe ściany w książkach, a ich treści w sercu. Analogie do Borgesa - jak najbardziej zasadne. Ktoś tu przyjechał do Urugwaju, żeby zwrócić książkę komuś, kto wysłał ją do koleżanki z Cambridge, ale ta umarła, zanim ją otrzymała. Nie bez znaczenia jest, że zginęła ona pod kołami samochodu, zaczytana w poezjach Emily Dickinson… A sprawa wiąże się z pewnym, dość oryginalnym, miłośnikiem książek z Ameryki Płd. i - krótko - samej wykładowczyni. Ten przelotny romans miał nie byle jakie skutki - książkowe. Potem ten ktoś uciekł od życia w ustronne miejsce, gdzie warunki życia kompletnie prymitywne a swój dom… Ale nie, to trzeba doczytać, wraz z buzującymi emocjami. Fabuła jest nieco banalna - ukazana tu miłość do książek z pewnością taką nie jest. Rzadko można spotkać się z tak oryginalnym podejściem do zadrukowanych stronic, razem sklejonych bądź zszytych - tych przedmiotów fascynacji nas wszystkich na LC. Niemniej jednak z bólem, jakiego tu zaznają książki - a my razem z nimi - trzeba się pogodzić, bo on niejako egzystencjalny… Idealna lektura na lato; lekka a inteligentna, kulturowo głęboka. Książkożercy - do lektury! Nieco cytatów - a wszystkie o książkach..! “Odkąd sięgam pamięcią, kupowałem książkę za książką. Założyć bibliotekę to jak stworzyć życie. Nigdy nie jest to suma poszczególnych książek”. “Nie potrafię zasiąść do czytania książki, nie mając jednocześnie 20 innych, aby uzupełnić na przykład interpretację jednego rozdziału. Nie znam większego szczęścia niż pogrążyć się na kilka godzin dziennie w ludzkim czasie, który inaczej byłby dla mnie obcy”. “Książka, której nie można znaleźć, to książka, która nie istnieje”. “Wyjaśnił mi, ile pracy wkłada w to, żeby nie zestawiać na tej samej półce dwóch autorów skłóconych ze sobą. Na przykład nie ośmielał się umieścić książki Borgesa obok książki Garcii Lorki”. “Zobaczył na łóżku około 20 książek skrupulatnie ułożonych w taki sposób, że odtwarzały wraz z wypukłościami ludzką sylwetkę. Zapewnia, że można było wyróżnić głowę otoczoną małymi książeczkami w czerwonych okładkach, tors, kształt rąk i nóg. Kobieta? Mężczyzna? Sobowtór?”. “Zadawałem sobie wielokrotnie pytanie, po co trzymam książki, które tylko w jakiejś dalekiej przyszłości mogą mi się przydać, tytuły odległe od moich zwykłych zainteresowań, takie, które kiedyś przeczytałem i które przez wiele lat nie otworzą ponownie swoich stron może nawet nigdy! Ale jak pozbyć się na przykład +Zewu krwi+, nie niszcząc jednocześnie jednej z cegieł dzieciństwa czy +Greka Zorby+, który pieczęcią płaczu położył kres mojej młodości”. “Myślę, że nie weźmie mi za złe, jeżeli powtórzę jedno z jego wyrażeń, nieco wulgarnych: +Ja się pieprzę z każdą książką, a jeżeli nie zostawiam na niej śladu, to znaczy że nie mam orgazmu+. Mnie natomiast gryzmolenie zawsze wydawało się barbarzyństwem”. “Zła proza, gdy towarzyszy jej dobry koncert, może wydawać się znacznie lepsza, niż jest. (...) Lubię, jak podczas lektury Goethego rozbrzmiewa w tle któraś z oper Wagnera lub powiedzmy kiedy Baudelaire'owi towarzyszy Debussy. To część podróży i mogę pana zapewnić, że przyjemność jest wówczas większa, pod każdym względem. Może pan wie, że kiedy czytamy po cichu, emitujemy dźwięk liter na nieuchwytnej częstotliwości”. “Żartowaliśmy, mówiąc, żeby dodawać świece tylko do dzieł poprzedzających wynalazek światła elektrycznego. (...) Nigdy w odniesieniu do autorów z 20. wieku, bo w takim wypadku zapalał światło elektryczne i, oczywiście, zmieniał też muzykę”. “Dla bibliofila każda myśl o ogniu jest jak marzenie, który obraca się w popiół. To coś, o czym wiemy, że się czai, jest realne i może nas na zawsze zniszczyć. Unikamy nawet wzmianki o nim, mając nadzieję, że w ten sposób nie wywołamy wilka z lasu”. “Pozostawiamy kolegę siedzącego w salonie, a kiedy wracamy, znajdujemy go niezmiennie stojącego i węszącego wśród naszych książek”. “Ale nadchodzi chwila, w której tomy przekraczają niewidzialną granicę, jaką im się wyznacza, i dawna duma przeradza się w uciążliwe brzemię, gdyż odtąd przestrzeń zawsze będzie stanowiła problem. – Ile ma pan tu książek? – spytałem. –Prawdę mówiąc, straciłem rachubę. Ale przypuszczam, że około 18 tysięcy”. “Widziałem książki podłożone pod zbyt krótką nogę stołu, przekształcone w stolik nocny, spiętrzone w kształcie wieży i przykryte serwetką; wiele słowników prasowało i przyciskało przedmioty znacznie częściej, niż były otwierane, i niemało książek przechowywało listy, pieniądze i sekrety ukryte na regałach. Ludzie też mogą zmieniać przeznaczenie książek”. “Tłucze się wazon, psuje ekspres do kawy czy telewizor. Tymczasem książka nie niszczy się tak szybko, chyba że przyczynia się do tego właściciel, wyrywając z niej kartki czy ją paląc”. “Za czasów ostatniej argentyńskiej dyktatury wojskowej ludzie nierzadko palili swoje książki w toaletach i wannach czy zakopywali je w ogródkach. Mając do wyboru książki lub własne życie, stawali się katami”. “Książki (...) szły do nieba zamienione w popiół, który rozwiewał się w powietrzu. Stosunki ludzkości z tymi trwałymi przedmiotami, zdolnymi przekroczyć jeden wiek, dwa, dwadzieścia, pokonać, że tak powiem, piasek czasu, nigdy nie były niewinne”. “Kiedy babcia widziała jak czytam w łóżku, za każdym razem powtarzała mi: +Zostaw to, książki są niebezpieczne+. Przez wiele lat uważałem ją za ignorantkę, ale czas dowiódł rozsądku mojej niemieckiej babki”. “Książka zaczynała rozmiękać w deszczu, rozpłaszczać się na płycie z czarnego marmuru, zsuwać ku powolnej, lecz pogodnej śmierci, jak statek cicho zawijający do portu”. “Często jest mi trudniej pozbyć się jakiejś książki niż zdobyć nową. Nikt nie chce stracić książki. Wolimy zgubić pierścionek, zegarek czy parasol niż książkę, której już nie będziemy czytali, ale która zachowuje, w samym brzmieniu tytułu, jakąś dawną i być może utraconą emocję”. “Nadchodzi chwila, w której tomy przekraczają niewidzialną granicę, jaką się im wyznacza, i dawna duma przeradza się w uciążliwe brzemię, gdyż odtąd przestrzeń zawsze będzie stanowiła problem”. “Nie będzie mógł znów powiedzieć jakiemuś zachwyconemu gościowi: +Nie, nie przeczytałem ich wszystkich. Towarzyszą mi od wielu lat. Mam coś, co na pewno się panu spodoba+. Ale może powiedzieć: +Są nadal moimi przyjaciółmi. Dają mi schronienie. Cień latem. Osłaniają mnie od wiatrów. Książki są moim domem+”.

Losy trzech kobiet: babki, córki i wnuczki. Opowieść o tym, jak trudno jest dać dziecku miłość, której się nie otrzymało w domu. Niełatwa w odbiorze, bo temat matczynego uczucia, które nie zachodzi, to nadal tabu, a zatem smuci. Mimo pozornego chaosu czyta się dobrze. Poznajemy artystyczny świat Lwowa i Wilna, a także iluzoryczność życia, która dręczy środowisko aktorów. Ma co przekazać i wie, jak to robić.

Gdyby w każdym domu umieścić czerwoną sofę właśnie na niej sadowiłyby się wspomnienia. Bo ten mebel to nic innego jak symbol chwil już przebrzmiałych. Przesiadująca na sofie Clemence wciąż wspomina minione życie i bardzo chce przywrócić chwile jej najdroższe. Historia Anny to podróż do przeszłości i jej utopijnych marzeń. Każda z nich podróżuje swoją drogą i na swój własny sposób. Czy obie dotrą do celu? Przekonajcie się sami.