Mistrz pieśni

To niezły początek planowanej trylogii, która chyba nie zostanie napisana. Co prawda „Rasputin” (drugi tom) jest ciągle w planach, ale współautorka zmarła kilka lat temu, więc szanse są marne. Książka napisana (w większości) z punktu widzenia zmodyfikowanej kapucynki daje do myślenia na temat praw zwierząt. Dla mnie interesujące były opinie małpy o działania i decyzjach podejmowanych przez ludzi w zamkniętej społeczności.

Wiele z tych opowiadań bardzo mi przypadło do gustu, lecz wymienię moich trzech faworytów - są to: "Dziewięć miliardów imion Boga" Arthura C. Clarke'a, "Niestały Księżyc" Larrego Nivena i "Piaseczniki" George'a R. R. Martina. Ta książka zawiera trzy podtytuły: "Złoty wiek", "Nowa fala" i "Pokolenie mediów" i z każdej z tych trzech grup opowiadań wybrałem te najwłaściwsze. Od zawsze fantastyka naukowa była moją zajawką, także zabranie się za tą pozycję okazało się dla mnie nie lada gratką. Jestem pod wrażeniem wyobraźni twórców fantastyki naukowej, jaką mają w swoich mózgach. Gorąco polecam wszystkim miłośnikom science-fiction.

Książka, która musiała powstać po tym, jak rewelacyjnie wypadł cykl główny o Enderze - a który to cykl rozpoczął się niejako w samym środku wojny z obcą cywilizacją i był przesiany odwołaniami do przeszłych wydarzeń. I te starsze chronologiczne wydarzenia mają swój początek właśnie "W przededniu". Card przyjemnie prowadzi wątki w peryferiach Układu Słonecznego - postacie Victora czy Lema są niebanalne i potrafią zaciekawić. Wątek ziemski nieco słabszy- na potrzeby tego tomu stworzony trochę na siłę, aby jakoś wprowadzić legendarnego Mazera do świata. Nieco przeszkadza jednak świadomość tego, że czytamy o wydarzeniach które wiemy jak się skończą tudzież żadnej nowej wiedzy o świecie Endera tutaj nie zdobędziemy - musimy bardziej polegać na zręcznych wątkach indywidualnych bohaterów.

Polecam ze względu na ciekawie w wątek fantastyczny wplecioną historię Krzysztofa Kolumba. Książka na początku nieco się dłużyła, potem ciekawie rozwinęła i jak dla mnie zabrakło wykończenia. Wszystko zamknęło się zbyt szybko i zbyt cukierkowato. Tak bajkowo jak dla dzieci.

Druga część ,,Legend" jest bardzo podobna do poprzedniczki. Ponad połowa autorów z poprzedniego tomu, pojawia się również w następnym. W drugiej części zabrakło tekstów Stevena Kinga, Terrego Pratchetta, Terrego Goodkinda, Ursulii LeGuin i Nicka Jordana. Wszystkie pozostałe teksty są częścią tych samych sag co wcześniej, dlatego klimat jest bardzo podobny. Opowiadanie Robina Hobba ,,Powrót do domu", będące częścią cyklu ,,Kraina najstarszych" to świetna historia grupki kolonistów wysłanych na podbój tropikalnej krainy. Nowy świat nie okazał się jednak zielonym rajem, a bagnistym piekłem, w którego głębi kryją się tajemnicze, złowrogie siły... Ta opowieść, przedstawiona w formie pamiętnika, to ciekawa opowieść o chciwości, walce człowieka z naturą oraz tego, jak niebezpieczeństwa wpływają na normy społeczne. Jestem pod wrażeniem. Klasę pokazał również G. Martin, przedstawiając dalszy ciąg przygód ser Dancana wysokiego, legendarnego rycerza z czasów na sto lat przed wydarzeniami z ,,Gry o tron". Akcja opowiadania rozgrywa się w czasach teoretycznego pokoju, jednak nawet wtedy siedem królestw jest dalekie od spokoju. Drobny sąsiedzki konflikt jest okazją do intryg nie ustępujących w niczym ,,Grze o Tron" i, nawiasem mówiąc, dużo bardziej podobało mi się od stylu sagi. Opowiadanie Orsona Carda, z ,,Opowieści o Alvinie Stwórcy" jest bliźniaczo podobne do poprzedniczki - tym razem poruszony zostaje motyw niewolnictwa i zbliżającej się wojny secesyjnej (chociaż w stanach Carda Ameryka jest podzielona od samego początku istnienia). Główny bohater znowu spotyka znane osoby - tym razem są początkujący prawnik Abraham Lincoln oraz były kowal Dawid Bowie. Opowiadanie jest nieco poważniejsze od tego z pierwszej części - w końcu porusza poważniejszy temat niż sprawę nieuczciwego młynarza, ale forma nadal nie przypada mi do gustu. Przede wszystkim, irytuje mnie główny bohater, dysponujący niemal boską mocą, a mimo to próbujący (niezbyt udolnie) silić się na pomysłowość. ,,Lord John i sukkub" Diany Gabeldon to ciekawe pomieszanie gatunków. Chociaż jest częścią cyklu fantasy, jednak opowiadanie jest... kryminałem. Rozgrywającym się w XVIII wieku, na froncie francusko-niemieckim, ale jednak. Interesujące rozwiązanie, chociaż fabuła rozwija się powoli, a kończy błyskawicznie. ,,Księga zmian", napisana przez autora zbioru, ponownie przenosi nas do Majipooru. Tym razem jest to historia genialnego eposu i okoliczności jego powstania. Morał jest taki - sztuka wymaga wyrzeczeń. Lepsze od poprzedniego, ma swój głęboki sens, ale do serii nadal nie jestem zbytnio przekonany... ,,Chłopiec który znalazł szczęście po śmierci" to historia umierającego dzieciaka, którego osobowość została przeniesiona do wirtualnego świata. To dosyć pesymistyczna (a może nie?) opowieść o tym, jak traci on powoli kontakt z dawnym światem, zadaje również pytania na temat wirtualnego świata. Tyle, że fabuła nie rzuciła mnie na kolana. ,,Poza pomiędzy" Anny McCaffrey przedstawia historię z perspektywy jeźdźców smoków. Zwierzęta te znały niezwykłą sztukę teleportacji, jednak nie było to niebezpieczne, gdyż groziło uwięzieniem pomiędzy wymiarami. I właśnie to spotyka główną bohaterkę. Muszę przyznać że historia Morety, podobnie jak całe uniwersum, nie przypadła mi do gustu. Nie dosyć, że jest bardzo niekonsekwentny, to jeszcze nic się w nim nie dzieje. Jeżeli ,,Legendy" miały przekonać mnie do Pern, to im się nie udało. Bohater opowiadania Raymonda E. Feista również jest kurierem. I chociaż ma o wiele bardziej banalny środek transportu, to całe opowiadanie ,,Kurier" jest w całości wypełnione akcją. Wszystko zaczyna się, gdy w związku z nadejściem zimy armie Kelewanu rozpoczynają odwrót na leża zimowe. Jak się okazuje, moment ten został uznany za dogodny moment do ataku. Opowiadanie jest klasyczną historią drogi, chociaż wątek wojenny również jest nie bez znaczenia. Szybka, łatwa i przyjemna lektura. Opowiadanie ,,Próg" Elizabeth Haydon to jeden z najlepszych fragmentów zbioru. To epicka historia świata skazanego na zagładę.Czekające na największą w dziejach tragedię królestwo opuszczają prawie wszyscy mieszkańcy. Prawie, bo nad przebiegiem ewakuacji czuwać ma kilku ochotników. W ostatniej chwili okazuje się, że możliwe jest ocalenie. Ale za jaką cenę? Akcja opowiadania Neila Gemaina ,,Władca górskiej doliny" rozgrywa się w świecie powieści ,,Amerykańscy bogowie". Cień, jego główny bohater, trafia do Szkocji, gdzie ma odbyć się pojedynek decydujący o losach rywalizacji dobra ze złem. Szybko jednak się okazuje, że nie określenia ,,dobro" i ,,zło" są czysto umowne. Wymowa opowiadania jest ciekawa, podobnie jak odwołania do szkockich legend, ale fabuła rozwija się raczej mozolnie i sporo się wynudziłem podczas lektury. Ten naprawdę dobry tomik zakończony został słabym opowiadaniem ,,Niepokonany" Terrego Brooksa. Strasznie się przy nim męczyłem: najpierw główny bohater nie chcę ratować świata, potem ci którzy go do tego namówili chcą go zniechęcić, a potem wszyscy ruszają w drogę, martwiąc się że to niebezpieczne... W zasadzie mogłoby zajmować dwie strony. Podsumowując, drugi tom ,,Legend" jest dobrą kontynuacją poprzedniej części i z pewnością spodoba się wszystkim, którym przyjemność sprawiła lektura poprzedniego tomu. Z tego samego powodu, nie spodoba się tym, którzy ,,jedynka" do gustu nie przypadła. Kilka opowiadań jest na naprawdę wysokim poziomie, ale kilka nie wypadło najlepiej. Największą niespodzianką było dla mnie opowiadania ,,Próg" i ,,Powrót do domu" bo wstęp nie wyglądał zachęcająco. Ponownie jak w poprzedniej części autor zamieścił obszerne wstępy, zawierające dużą ilość, często niepotrzebnych, spoilerów.

Złożona, zmuszająca do myślenia i bardzo pomysłowa. Zręcznie osadzona w dalekiej przyszłości na innej planecie gdzie ludzie są intruzami. Dobre s-f - świat Imaculata, bez zasobów naturalnych takich jak żelazo, za to z rozwiniętą biologią genetyczną i tubylcami mogącymi wpływać na umysły... Zachwyca fabułą, którą autor odsłania stopniowo - czytelnik wraz z główną bohaterką poznaje niezwykłą historię świata, mechanizmy nim rządzące, istoty ją zamieszkujące; masa kwestii, które układają się w logiczną całość. Postacie, mające swoje tajemnice i uczestniczące w grze o władzę. Pytania, które czytelnik sobie zadaje, i na które szuka odpowiedzi. Cele, które nie są do końca jasne i wiele innych smaczków. Jednocześnie trzymająca w napięciu, z dużą ilością akcji, dworskich skandali i inteligentnej dyplomacji a nawet teologii. Wspaniała przygoda. Polecam.

Kupiłam na lotnisku w Edynburgu na koniec wakacyjnej podróży po Szkocji i szkockich księgarniach... Przedłużyłam mi pobyt w Innym Świecie, serwując niecodzienne krajobrazy i historie pisane sercem z mądrością wzbudzającą zaufanie. Zaraz po tym pochłonął mnie materialny świat warszawskich korporacji. Na spodzie okładki znalazł się cytat Neila Gaiman'a "Her words are written on my soul" . I tak się stało ze mną, przeczytana wciąż emanuje ciepłem głęboko w mojej duszy.

Drugi tom z cyklu 1 Wojna z Formidami. Z całej bardzo dobrej trylogii ten tom jest najlepszy. Może, dlatego że jest najmroczniejszy. Może, dlatego że rozwija postać Mazera Rackhama. A może, dlatego że cały czas kibicowalem Victorowi, który non stop miał pod górkę i spotykał się tylko z odrzuceniem. Moim zdaniem w tej książce Orson ponownie wznosi się na wyżyny swoich umiejętności. Pożoga to świetnie napisana, mroczna, prawie postapokaliptyczna historia, która wciąga od pierwszej strony. Gorąco polecam!

Zbiór opowiadań na dość równym i przyzwoitym poziomie (z pewnymi wyjątkami: "Żona zima", która strasznie się dłużyła, oraz "Zinder" i "Zaklęcie Mantykory", które były strasznie beztreściowe). Nie ma wśród nich nic wybitnego, ale warto wyróżnić "Ojca Kamienia" Orsona Scotta Carda - za ciekawy świat, dobrze zbudowane postacie i dobrze poprowadzoną fabułę. Opowiadania są dość zróżnicowane tematycznie, ale niestety wszystkie obracają się w sferze kultury anglosaskiej, co może być w pewien sposób nużące.

Zbiór opowiadań różnych autorów, który warto przeczytać. Ciekawe, że Don Wollheim zdołał wybrać do tego tomiku bardzo zróżnicowane opowieść, na bardzo dobrym poziomie. Polecam, zwłaszcza jeśli ktoś chciałby się przekonać, twórczość których autorów piszących powieści fantasy, przypadła mu/ jej do gustu, by później móc poszukać większej ilości utworów danego autora.

Daję 6, bo jednak 7 byłoby zbytnim szastaniem cyferkami (a połówek, jak po weekendzie w centrum Katowic, tu nie uświadczysz). Ale to dobra lektura - o wyborach między rozumem a sercem, o rozterkach, o tym, że choć chciałbyś uratować czyjeś życie, to nie zawsze się da, bo stawka może być za wysoka. Dobra opowieść, która wyszła spod kobiecej ręki - co niestety widać. Jak np. w niespójnościach między wyposażeniem badaczki w symultanicznie działający mikro-mikro translator i telefony zaliczające padakę w czasach współczesnych. Czytałem to drugi raz, po latach i tym razem po polsku. Cóż, kiedyś wydawała mi się dużo ciekawsza :) Teraz te zbyt drobiazgowe opisy czynności wykonywanych krok po kroczku niekoniecznie zapisuję po stronie plusów autorki. To, co na początku jest dobrym zabiegiem (schemat: wziął, podniósł, przeczytał, przerzucił kartkę, zaczął czytać dalej), szybko zaczyna nużyć, męczyć.

Błyskotliwa, zabawna, i zupełnie... nie_fantastyczna opowieść o trudach pracy naukowca w korporacji. O (powszechnym) uleganiu, (rzadkim) nieuleganiu i (trudnouchwytnej) zagadce kreowania mody we fryzurach, strojach, rozrywkach i zarządzaniu. O instynktach u owiec i ludzi. O wpływie, jaki na to wszystko ma Dyrekcja, kserokopiarki, perednica, chaos i... wróżki. Polecam na poprawę nastroju.

Tak, ta książka jest seksistowska, ale ma też wady. Na przykład kilka dziur fabularnych i niezbyt ciekawe postaci. Najbardziej szkoda, że im bliżej końca, tym bardziej historia mnie nudziła. Chyba zabrakło pomysłu jak to zakończyć, jakieś hipnozy i inne głupoty. Przynajmniej finał jest lepszy niż w Inwazji porywaczy ciał, do którego porównanie samo się nasuwa, ale umówmy się, poprzeczka była zawieszona bardzo nisko. Generalnie czyta się nieźle, ale dzisiaj nie robi to wrażenia.

Przedstawiciel Ekumeny - wspólnoty światów zamieszkanych przez ludzi - przybywa na planetę Gethen, której mieszkańcy do tej pory nie wiedzieli, że inne światy istnieją. Jak ich przekonać, że warto przyłączyć się do wspólnoty? Jak zapewnić, że reszta wszechświata nie jest zagrożeniem? Jak odnaleźć się na planecie tak odmiennej od tego co się znało do tej pory? Tyle pytań... A odpowiedzią na nie opowieść Ursuli le Guin.

Książka która może spodobać się fanom Gwiezdnych Wojen z dodatkiem motywów typowych dla westernów. Akcja jest wartka, pełna pojedynków, ucieczek z opresji i legendarnych bohaterów budzących grozę samym pseudonimem. Nie ma tutaj wielkiego mędrkowania, ale niektóre wydarzenia i postaci mogą skłaniać do przemyśleń. Zbyt mało miejsca zostało poświęcone na budowę świata i czasami dialogi potrafią się przeciągać, ale nie są to wady mocno wpływające na odbiór książki. Oceniam na 7.5/10

Bardzo ciekawa forma utopii, która sięga do czegoś pierwotnego, korzeni, życia zgodnie z naturą, która odmierza czas porami deszczu. Książka to zbiór opowiadań dziejący się na przestrzeni lat na planecie zwanej Kirinyaga, gdzie wspólnym ich łącznikiem jest pewien szaman imieniem Koribo - skarbnica tradycji, wierzeń, legend oraz prawa. Sama historia jest dla mnie jakby przestrogą. Do czego może doprowadzić nas bezmyślna wiara w bóstwo od którego zależy nasza egzystencja. Każda wiara boi się rozumu, samodzielnego myślenia, poddawania czegoś w wątpliwość, zadawania pytań. Najgorszym zaś zezwierzęceniem jest mordowanie noworodków oraz ludzi starszych i zniedołężniałych w imię absurdalnych dogmatów swojego miłosiernego Boga, który tego oczekuje. Opowiadania są naprawdę bardzo inspirujące, dające do myślenia i swobodnego interpretowania. Ukazany jest również motyw ekologii, zanieczyszczenia, umierania startego systemu, rozwój nowych technologii, buntu ale także nadziei na lepsze jutro. Bardzo fajnie mi się to czytało i polecam z całego serca bo to kawał świetnej literatury.

"Rakietowe Dzieci" to prawdziwa perełka wśród antologii science fiction, która zachwyca zarówno młodszych, jak i starszych czytelników. Zbiór ten, zredagowany przez Wiktora Bukato, to doskonały przykład literatury, która łączy w sobie elementy fantastyki naukowej z głębokimi, emocjonalnymi historiami. Każde z ośmiu opowiadań zawartych w tej antologii to małe arcydzieło, które przenosi nas w różnorodne światy przyszłości, gdzie dzieci odgrywają kluczowe role. Autorzy tacy jak Ray Bradbury, Poul Anderson, Fritz Leiber, Theodore Sturgeon i Frederik Pohl wprowadzają nas w niezwykłe przygody, które nie tylko bawią, ale i skłaniają do refleksji. Jednym z największych atutów "Rakietowych Dzieci" jest różnorodność tematów i stylów literackich. Każde opowiadanie oferuje coś unikalnego, od wzruszających historii o przyjaźni i rodzinie, po pełne napięcia opowieści o przetrwaniu i odkrywaniu nieznanego. Wszystko to sprawia, że czytelnik nie może oderwać się od lektury. Antologia ta jest również doskonałym przykładem na to, jak literatura science fiction może być nośnikiem ważnych społecznych i moralnych przesłań. Historie zawarte w "Rakietowych Dzieci" poruszają takie tematy jak odpowiedzialność, odwaga, empatia i siła ludzkiego ducha, co czyni je niezwykle aktualnymi i uniwersalnymi.

Książka, która rozwija szczególnie żywy koncept w latach 60, w jaki sposób język programuje zachowania. Czyli zwrot językowy i pochodne gramatyk generatywnych Chomskyego. W warstwie literackiej dość męczące, tłumaczenie specjalnie nie poprawia czytelności. Postaci i dialogi nie ciekawe, jako pretekst do opisania idei. Warto przeczytać w kontekście Zamieci Neala Stephensona.

W literaturze science fiction i cyberpunk nie ma nazwiska bardziej wpływowego od Williama Gibsona. Autor ten jest uważany za jednego z prekursorów gatunku i nieprzerwanie dostarcza czytelnikom opowieści, które przenoszą ich w mroczne, futurystyczne światy, pełne zaawansowanej technologii, moralnych dylematów i zaskakujących zwrotów akcji. W tej recenzji skupimy się na dziesięciu fascynujących opowiadaniach Gibsona, które pozostawiają niezatarte wrażenie i skłaniają do refleksji nad przyszłością i kondycją ludzką w erze technologicznego postępu. Pierwszym opowiadaniem jest swego rodzaju esencja cyberpunkowego świata. Fabuła toczy się futurystycznym świecie pełnym zaawansowanej technologii, gdzie bohater, Johnny, pełni rolę kuriera danych z implantem w mózgu. Gibson doskonale tworzy akcję z lekkim napięciem, tworząc historię, która naprawdę wciąga. Świat jest mroczny, pełen cybernetycznych implantów. Gibson jest mistrzem tego typu kreacji, a Johnny Mnemonic to doskonały przykład jego zdolności w tej tematyce. Opowiadanie doskonale oddaje atmosferę przyszłości, bliskiej przyszłości, z ukrytym podtekstem związanym z zagrożeniem uzależnienia się od technologii. Kolejnym, równie ciekawym opowiadaniem w tym zbiorze jest Kontinuum Gernsbacka. Gibson tym razem zabiera nas w surrealistyczny świat wizji przyszłości z okresu lat 30-tych dwudziestego wieku. Eksperymentuje tutaj z kontrastem między wyidealizowaną wizją przyszłości, a rzeczywistością. Opowiadanie ukazuje, że wizje przyszłości ewoluują i wpływają na naszą rzeczywistość. To swego rodzaju refleksja nad tym, ze współczesna wizja przyszłości różni się od tych, które były kształtowane w przeszłości. Nasze marzenia i lęki odnośnie przyszłości wciąż wpływają na nasze podejście do technologii i ogólnego postępu. Trzecim z kolei opowiadaniem jest Kawałki holograficznej róży, które jest pełne subtelności i melancholii. Gibson skupia sie na technologii holograficznych róż. Zręcznie łączy elementy osobistej historii z technologicznym postępem, co sugeruje, że technologia służyć może do przechowywania wspomnieć i emocji. To kolejne opowiadanie w którym Gibson jest mistrzem eksploracji relacji między technologią a ludzkimi uczuciami. Pozostawia w czytelniku silne wrażenie i skłania do refleksji nad naszą zależnością od technologii. Pasujący gatunek to 4 z kolei opowiadanie, które eksploruje temat obcości i potrzeby przynależności. Gibson pokusił się o przedstawienie nam mrocznego obrazu obcych istot, które przybierają ludzką formę, aby znaleźć swoje miejsce w naszym społeczeństwie. Są tu elementy przerażające, ale równie fascynujące, ponieważ, co oznacza bycie obcym i jakie kompromisy gotowi jesteśmy podjąć, aby pasować do otaczającego nas świata. Gibson zachęca nas zatem nad głębszym zastanowieniem się nad własnym stosunkiem do obcości i inności. Kolejnym opowiadaniem jest W głębi lądu., które przenosi czytelnika w odległe rejony kosmosu i eksploruje temat kontaktu z obcymi formami życia. Doskonale zbudowane napięcie i atmosfera grozy, ukazuje, że nieznane może być bardzo przerażające. Izolacja i brak zrozumienia w obliczu kosmicznych tajemnic, stają się tutaj głównym źródłem lęku. Gibson przypomina nam, że eksploracja kosmosu niesie ze sobą nie tylko fascynację z samego odkrywania, ale także stanowi potencjalne zagrożenie dla całego gatunku ludzkiego. Czerwona gwiazda to dość fajne i zarazem dobrze przemyślane opowiadanie, w którym mamy elementy nauki, wiary w kosmiczną eksplorację. Konfrontacja księdza z naukowcem. Gibson prowokuje czytelnika i skupia uwagę na fundamentalnych kwestiach ludzkiego istnienia. Zachęca do rozważań na temat naszych przekonań i naszego miejsca w kosmosie. Hotel New Rose to spisek, moralne dylematy i technologia, ja kto u Gibsona. Opowiadanie skupia sie na dwóch mężczyznach, którzy biorą udział w spisku przeciwko korporacji. W miarę rozwijającej fabuły, dochodzimy do refleksji nad tematami takimi jak poświęcenie, lojalność czy moralne wybory. Gibson tutaj doskonale adaptuje kwestię moralności w futurystycznym świecie. Powoli dochodzimy do końca, trzecim od końca opowiadaniem jest Zimowy Targ. W opowiadaniu eksplorujemy sztukę i technologię, oczami artysty, który wykorzystuje zaawansowane technologię do tworzenia dzieł sztuki. Myślę, że to dość ciekawe opowiadanie, w kontekście ostatniego rozwoju różnych SI udostępnionych ludziom. Niektórzy to bardzo krytykują, ale podobnie jak Gibson, uważam, że jednak pomimo wszechobecnej technologii ludzkie emocje i wyrażanie artystycznego geniuszu nadal ma swoje miejsce. Zatem to opowiadanie jest dość mocno aktualne i może skłaniać do refleksji, że nawet w świecie przesyconym technologią, sztuka nadal jest źródłem inspiracji i piękna, nieważne jakie narzędzia wykorzystujesz do jej tworzenia. Przedostatnim opowiadaniem jest Pojedynek. Mroczne i brudne, trochę ciężko, pokazuje pewną dehumanizacje i brutalność, okrutne rozrywki. To swego rodzaju ostry bez ogródek komentarz na temat ludzkiej natury i tendencji do dehumanizacji. To trochę takie wyzwanie rzucone czytelnikowi, że będzie musiał zmierzyć się z brutalnością, w kontekście nadchodzącego futurystycznego świata. No i ostatnim opowiadaniem jest absolutny klasyk - Wypalić Chrome. Klasyka cyberpunka, na poziomie Neuromancera. Świat hakerów, technologia, zdrady, włamania. To historia o podejmowaniu ryzyka i poświeceniu, o dwóch hakerach, którzy próbują włamać się do korporacyjnej bazy. W opowiadaniu mamy typowy cybernetyczny świat, estetyka, emocje, korporacje - główne elementy. To też kolejny przykład konkretnego definiowania podgatunku, jakim jest Cyberpunk. Uważam, że wszystkie opowiadania Williama GIbsona są pomysłowe, i głębokie, są swego rodzaju odważnym eksperymentem. Widać w nich, że Gibson nie boi się poruszania dogłębnych tematów na temat ludzkości, dehumanizacji, technologii, obcości czy moralności. Opowiadania prowokują a czytelnik po ich przeczytaniu z pewnością pozostaje z rozważaniami na temat bliskiej i nie tak odległej przyszłości oraz naszego miejsca w świecie technologicznych cudów i równocześnie wyzwań. William Gibson to z pewnością wizjoner literatury sci-fi, który ciągle przekracza granice, prowokuję. Każdy pasjonat tego typu gatunku powinien wynieść z jego twórczości dużo dobrego. I osobiście polecam każdemu. :)

Fajne czytadło, ale niewiele więcej. Są ciekawe wątki, grubsze momenty, jest też jakiś przekaz i odrobina dramy. Najciekawsza w tej książce jest trójca autorska. Daniel Abraham, który jak do tej pory został tylko raz przetłumaczony na język polski (czekam na ciąg dalszy od dekady), Dozois, który specjalizuje się w byciu "tym drugim", ewentualnie "tym trzecim" i Martin, który ewidentnie spóźnił się na pisanie "Mody na sukces" i "Dynastii" więc stworzył swoją wersję. Nie rozumiem czemu ci panowie zjednoczyli siły, aczkolwiek podejrzewam przyczyny marketingowe. No i okay. Dla mnie git.