Mircea

Z przyjemnością słuchałam pustynnej opowieści. Dwoje bohaterów, Anglik i drobna Włoszka postanawiają przebyć Saharę w jej najszerszym odcinku, a więc od wybrzeża Mauretanii do brzegów Nilu w Sudanie. A wyzwanie jest szczególne, gdyż ich wyprawa ma odbywać się jedynie na wielbłądach. Cała podróż trwała 271 dni i obfitowała w różne przygody, często dramatyczne a inne zabawne. Ponad 7000 km pustynnych bezdroży, piasku wdzierającego się w każdą szczelinę, traw i skał raniących kopyta wielbłądów, dzikich zwierząt i kleszczy, które na pustyni potrafiły przez trzy lata czekać na swoją ofiarę. Były śmieszne przepychanki z wielbłądami, które nieraz pokazywały swoją upartą naturę, spotkania z groźnymi tubylczymi plemionami, mieszkańcami wiosek, którzy z ciekawością przyjmowali podróżnych i z niesmakiem patrząc na białą kobietę samotnie wędrującą z mężczyzną. Wśród bezkresu i żaru lejącego się z nieba, znajdowali szczątki zwierząt lub porzuconych samochodów czy wraku samolotu. Ich trasa przebiegała także przez tereny objęte wojną domową, gdzie nawet kilkunastoletni chłopcy nosili broń i w każdej chwili mogli zginąć z ich reki, nie mówiąc już o urzędnikach, którzy utrudniali im przemarsz. Aby nie zboczyć z trasy najmowali przewodników, z którymi często mieli sporo kłopotów i zabawnych sytuacji. Każdy wnosił swoją historię, obyczaje i filozofię życiową. Ciekawie napisana książka, przybliżająca tajemniczy świat ludzi zamieszkujących obszar Sahary środkowej, tak bardzo różniących się obyczajowo i mentalnie od chrześcijan. Bohaterowie sympatyczni, odbywający niecodzienną podróż poślubną. Polecam wszystkim lubiącym przygody i nieznane światy.

Alfabet czyli układ encyklopedyczny - hasłowo od A do Z. Ale to nie suche wyjaśnienia, raczej coś w rodzaju przyjacielskiej gawędy:) Momentami mogącej wydawać się niezaznajomionym kompletnie z tematem może zbyt trudną do nadążenia (a już brak orientacji w Mahabharacie i jej postaciach zdecydowanie nie pomaga:D), ale warto wtedy skupić się na samym klimacie tej relacji, na bijącej z książki fascynacji autora tym niezwykłym krajem, jego tradycjami, kulturą, ich bogactwem i różnorodnością... Carierre zdaje sobie sprawę, że poznawać Indie trzeba z otwartym umysłem i pokorą, nie przykładać wszystkiego do 'naszych', zachodnich wzorców i mentalności... I przyjąć, że zapewne pojąć wszystkiego i tak się nie uda.

Przyznam się szczerze że na początku trochę ciężko czytało mi się tę książkę i miałam zamiar zrezygnować ,ale ja tak łatwo się nie poddaję.Zrobiłam kilka dni przerwy i znów po nią sięgnęłam. Kobieta ta jako kilkuletnie dziecko została porwana przez Indian w 1937roku.Przeżyła w dżungli około dziesięciu lat,była żoną wodza ,urodziła czworo dzieci ,i niejedno wycierpiała.Podziwiam ją że dala radę . Przy okazji można się było dowiedzieć jak wiele plemion żyło w dżungli.Jest wzmianka o tym że kobiety próbowały być ze sobą ale nie było to mile widziane.Rytuały pogrzebowe ,walki i o co te walki o tym wszystkim dowiecie się z książki.Dodam tylko że nawet u nich była obłuda ,kłamstwo i nastawianie wrogo jednego plemienia przeciw drugiemu.Jedyny minus tej książki to zakończenie.

Dobrze wrócić do świata Chatwina. Po achach i ochach spodziewałem się czegoś bardziej spektakularnego, a okazało się, że inne książki podobały mi się bardziej, np "Co ja tu robię?" Tutaj czułem, że za dużo jest historii, a za mało osobistych odczuć autora. Ale, sięgam po jego następne pozycje ;)

To chyba dobry wybór na pierwszą książkę autorstwa Canettiego. Jest to autobiograficzny zapis najwcześniejszych lat pisarza. Zazywczaj nie interesują mnie takie pierdoły jak pierwsza zapamiętana lektura albo szkolni nauczyciele, są to rzeczy fascynujące dla biografów, czy nad-fanów danego autora czy autorki. Canetti w "Ocalałym języku" na szczęście opowiada dużo więcej i opowiada w sposób porywający: o przemianach a w końcu rozpadzie świata środka Europy, który znamy wyłacznie z książek a który po prostu zniknął zmieciony przez obie wojny światowe. O niezwykłej postaci swojej matki, która równie dobrze mogłaby być wymyśloną, tak potężną, fascynującą i ludzką postacią jest, oraz o tytułowym języku, a raczej językach, wielu językach w których żyje młody pisarz, które stara się ocalać w swoich doświadczeniach i przemycać je do swojego pisania. Miałam wielką przyjemność obcowania z jego eleganckim sposobem pisania i humorem. Wzruszał mnie i bawił. Celny, bardzo pościągliwy i trafny obserwator, nieustannie samokrytyczny i samoobserwujący się.

Oczekiwałem kolejnej książki podróżniczej (choć wydawała się grubsza niż nakazuje kanon). Jej początek utwierdził mnie w tym przekonaniu i przyznam ciut zraził, bo schemat: biały człowiek->Indie->chaos->brud mierzi mnie niesamowicie. Czy jest to zamierzona podpucha autora, element gry i rozwoju książki, czy tylko moje płytkie postrzeganie? Faktem jest, że Mozaika Indyjska to magiczna książka o arcyciekawej formie. To przeplatające się opowieści trzech światów, w które wchodzimy coraz głębiej po to, żeby w końcu złączyły się w całość. Mozaika to o wiele więcej niż backpackerska relacja z łazęgowania po Azji. Dla mnie jest to opowieść o Indiach człowieka zachodu, który zadał sobie trud, by zrozumieć je trochę bardziej.

Książka szokuje. Nigdy nie zrozumiemy tego, czego nie przeżyliśmy i nigdy nie docenimy tego co mamy. Już opisane lata dziecięce Reinalda Arenasa są trudne i nie spotkają się z ogólną aprobatą wśród czytelników. Należy tu ostrzec osoby wrażliwe na dosadne opisy. W tych momentach sam czułem niesmak (choć nie jestem osobą pruderyjną), to jednak ciężko było mi zrozumieć realizm dzieciństwa autora. Po refleksji zrozumiałem, że wynikało to z tego, że nie doświadczyłem trudnych, surowych czasów (choć wychowałem się na wsi) jakie istniały na Kubie. Zrozumiałem, że czasy wymuszały na dzieciach ekspresowy proces dojrzewania w tym aspekty poznawcze otaczającego ich świata. I tak jest kiedy popatrzymy na ludzi żyjących w krajach trzeciego świata, ubogich, państw rozwijających się, przechodzących przemiany. Opisane kolejne etapy życia autora charakteryzują się, jak to dobrze ujęte, "radykalnym antyrealizmem". Choć tutaj kłóci mi się stwierdzenie, że jedną z "pasji m.in Reinalda był pasywny seks". W kontekście upodobań być może, ale w ilości aktywności autora, rzec by na każdym kroku, kiedy nadarza się okoliczność, to raczej był aktywny. W autobiografii jest dużo wymienianych postaci, co momentami wywołuje mętlik i zagwostkę, jeśli chodzi o osoby o charakterze negatywnym czy pozytywnym w życiu autora. Reinaldo bardzo często w swoim burzliwym życiu dokonuje rehabilitacji wśród swoich znajomych, po czym znowu okazują się zwykłymi donosicielami, manipulatorami. Nawet jeśli należą do tej samej bohemy. Zastanawiające jest też opisanie seksualnych zachowań Kubanczyków i spostrzeżeń autora. Z opisów wynika, że płeć męska (bi-, hetero-, homoseksualiści) w czasach reżimu Castro byli bardzo "otwartci" na przygody z homoseksualistami. Nie wiem czy to zbytnie generalizowanie nie było zbyt przesadzone. Bo jak mam zrozumieć, że autor i jego przyjaciel mieli kontakty seksualne z kilkoma tysiącami żolnierzy w przeciągu jakiegoś tam krótkiego czasu, które wynikało z potocznego "wyposzczenia wojskowych".... czy takie sytuacje rzeczywiście miały miejsce?Warto zatem sięgnąć do innych pozycji literaturowych opisujących te czasy na Kubie i to zweryfikować. Książka warta przeczytania z racji poznania przemian społeczno-polityczno-goapodarczych na Kubie. Występuje również wątek polski w osobie Witolda Gombrowicza.

Piękna, szalona, psychodeliczna - a przede wszystkim bardzo osobista opowieść o podróży do Indii, oraz paru innych sprawach z życia autora. Mieszają się tu czasy i przestrzenie, fakty i wyobrażenia. Jeśli szukasz konkretów i opisów atrakcji, to nie, lepiej po tę książkę nie sięgaj. Jeśli jednak masz ochotę na opowieść, w której można się zanurzyć jak w oceanie - na opowieść, która jest jak baśniowy trip po halucynogennych grzybkach - to tak, jak najbardziej.

CZŁOWIEK, KTÓRY KOCHAŁ PTAKI Zdarza się, że trafiamy na książki, które wyjątkowo silnie trafiają w naszą uczuciowość. Książki, które odbieramy tak głęboko, że zdaje się nam, że z ich autorami mogłaby połączyć nas duchowa więź. Czytając o wydarzeniach, emocjach i przeżyciach innego człowieka jesteśmy w stanie postawić się w jego położeniu. Dotknąć jego duszy i serca. „Księga z San Michele” Axela Munthe to powieść z gatunku tych, które są niczym najjaśniejsza gwiazda na firmamencie. Świecąca tak wspaniałym światłem, że dociera do nas nawet mimo ponurej pogody. Czytając tę książkę dziś, aż trudno jest uwierzyć, że została napisana prawie sto lat temu. Jej unikatowa głębia nadal porusza. Początek dwudziestego wieku to czas wielkiego postępu medycyny. Okres wielkich odkryć naukowych i czas, gdy powoli mity zostawały wypierane przez wiedzę. To właśnie wtedy swą karierę lekarską rozpoczął Axel Munthe. Szwedzki lekarz, który stał się najpopularniejszym medykiem we Francji. Jego droga do sukcesu nie była łatwa. Częstokroć po prostu sprzyjało mu szczęście. Munthe, człowiek o wielkiej wrażliwości, dusił się w roli, którą niejako sam sobie narzucił. Miał wielkie serce dla ludzi biednych oraz do wszystkich żyjących istot. Jego codzienność bywała przytłaczająca. Rosnąca sława medyka sprawiała, że do jego gabinetu trafiało coraz więcej hipochondryków i znudzonych życiem, rozhisteryzowanych dam. Axel Munthe cierpliwie znosił zarówno humory swych pacjentów jak i zawiść ze strony innych lekarzy. Jego działania motywowała chęć spełnienia największego marzenia – zamieszkania w białej willi na Capri, wśród prostych ludzi i śpiewu ptaków. Droga, którą musiał przejść, by zrealizować swój plan, najeżona była licznymi trudnościami. To z niej narodziła się ta opowieść – „Księga z San Michele”. Pełna humoru, ale i wzruszająca historia człowieka, który wielbił ptaki i udowadniał, że z niedźwiedziami polarnymi należy rozmawiać po szwedzku. Panie i panowie, poznajcie niezwykłego człowieka – medyka, psychiatrę i pisarza – Axela Munthe. Axel Munthe ( 1857 – 1949 ) był nadwornym lekarzem szwedzkiej rodziny królewskiej. Zajęcie to porzucił, by przenieść się do Paryża. Tam szybko wyrobił sobie renomę i został lekarzem modnym wśród elit. Jednakże to nie możni tego świata leżeli w centrum jego zainteresowania. Paryż nocą, jego mroczne, zgniłe zaułki i przeraźliwa nędza, którą tak łatwo było lekceważyć tym, którzy wiedli inny żywot – to był świat, w którym Munthe odnajdywał prawdziwych ludzi. Bez wynagrodzenia, kierując się jedynie ludzką przyzwoitością i lekarskim poczuciem obowiązku, leczył tych, których świat nie chciał widzieć. Wiódł jak gdyby dwa żywoty – medyka popularnego, zapraszanego na salony i polecanego kolejnym zblazowanym znajomym. Zaś z drugiej strony był on postacią znaną wśród sióstr prowadzących przytułki dla najuboższych. Człowiekiem, który nie bał się nieść pomocy ich podopiecznym. Biedakom, ludziom, którzy spadli na samo dno studni świata i ich dzieciom. Narażony na kpiny i ostracyzm nigdy się nie ugiął. Z pokorą niósł pomoc tym, którzy jej najbardziej potrzebowali. Munthe śnił o realizacji swojego wielkiego marzenia. O tym, by kiedyś zamieszkać na wyspie Capri. W białym domu u boku kapliczki San Michele. Capri było dla niego uosobieniem najpiękniejszego snu. Miejscem, gdzie czas biegnie innym rytmem. W otoczeniu przyrody, dzikich zwierząt i ludzi, dla których liczą się inne wartości niż pieniądze, pragnął przeżyć swoje życie. Autobiografia napisana w formie powieści. Poruszająca do głębi, rozczulająca, ale przede wszystkim dająca otuchę. Książka, która otula i obdarowuje cząstką nadzwyczajnej wrażliwości autora. Przenieśmy się w czasie. Spójrzmy na tę powieść i na postać jej autora oczami współczesnych mu ludzi. Pierwsze angielskie wydanie „Księgi z San Michele” ukazało się w 1929 roku. Szwedzkie w 1930, a polskie w 1933 roku. Sto lat temu. W czasach, gdy w Europie w siłę rósł faszyzm. W cyrkach obwoźnych pokazywano kalekich ludzi, a miłosierdzie dla zwierząt uważane było za fanaberię szaleńców. W takich czasach żył Axel Munthe. Człowiek niosący w sobie wielką wrażliwość. Obdarzony mądrością i empatią. Bardzo poruszające są refleksje autora dotyczące życia zwierząt. Okrucieństwa na jakie skazuje je człowiek i niemocy, z którą Munthe się borykał. Przepięknie pisze on o radości, prostej, ale i uduchowionej, jaką daje obcowanie ze zwierzętami, słuchanie śpiewu ptaku czy obserwowanie ich w nieskrępowanym locie. W jego domu towarzystwa dotrzymywała mu oryginalna menażeria : psy, syjamski kot i niesforny pawian Billy. One także stają się bardzo ważnymi bohaterami tej historii. Dużo uwagi poświęca autor niesprawiedliwości i krzywdzie, której zwierzęta doświadczają z rąk człowieka. Wstrząsająca jest myśl jak niewiele zmieniło się w tym temacie przez ostatnie sto lat. Nie jeździmy już bryczkami, nie umieramy na dyfteryt – przeciwnie – latamy w kosmos, a na naszych ulicach coraz częściej pojawiają się roboty, a mimo to, zwierzęta nadal są ofiarami naszego okrucieństwa. „Księga z San Michele” jest powieścią napisaną z niezwykłym poczuciem humoru, pełną anegdot z barwnego życia doktora, ale i doskonale oddaną kroniką epoki. Zapisem mieszczańskiego życia, portretem ludzi, wycinkiem świata, który odszedł. Munthe to narrator cierpliwy, obdarzony dużym poczuciem humoru i bardzo inteligentny. Wspaniale tę powieść się czyta. Otwiera przed nami nowe horyzonty, pozwala zatopić się w opowieści i wywołuje refleksje. Wszyscy nosimy w sobie swoje Capri – miejsce, do którego dążymy. Humor autora, miejscami sarkastyczny i cięty, bawi mimo upływu lat. Postacie, które spotkał na wyboistej drodze swojego życia, niewiele różnią się od ludzi, których znamy dziś. A ludzkie dążenia i cele także niewiele się zmieniły. Bardzo aktualna pozostaje „Księga z San Michele” w swej wymowie. Mimo upływu czasu ta książka nadal się broni. Bywają w naszym życiu książki, które nas wzbogacają. Zostają z nami na zawsze i zmieniają nas. Taką książką jest dla mnie „Księga z San Michele”. Na pewno w swoim życiu jeszcze do niej powrócę. Myślę, że niejeden raz. Kapitalna książka napisana przez człowieka, który swoją wrażliwością i intelektualnymi przemyśleniami wyprzedzał swoje czasy. Siłą tej powieści jest jej ponadczasowość, błyskotliwe spojrzenie na ludzi i ich wady, etyczne podejście do traktowania zwierząt. Niebywałe, że człowiek taki jak Axel Munthe żył w tak nieprzychylnym dla empatycznych ludzi czasie. Serdecznie polecam tę lekturę.

"Kochać. By być kochaną. Nigdy nie zapominać o swojej znikomości. Nigdy nie przywyknąć do niewyobrażalnej przemocy i ordynarnej niesprawiedliwości w otaczającym cię życiu. Szukać radości w najsmutniejszych miejscach. Ścigać piękno w jego kryjówce. Nigdy nie upraszczać tego, co jest skomplikowane, ani nie komplikować tego, co jest proste. Szanować siłę, lecz nigdy nie potęgę. Przede wszystkim patrzeć. Próbować zrozumieć. Nigdy nie odwracać wzroku. I nigdy, nigdy nie zapominać." Polska ma Olgę Tokarczuk, Hiszpania - Arturo Pereza-Reverte, Chorwacja - Miljenko Jergovića, Włochy - Umberto Eco, a Indie - Arundhati Roy.

Czytałam z przerwami. Czasem nie mogłam przebrnąć, czasem chłonęłam jak gąbkę. Przeszkadzała mi ilość ludzi, znajomych, imion i nazwisk. Nie byłam w stanie ich zapamiętać, tym bardziej, że niektórzy pojawiali się na chwilę. Zafascynował mnie ponownie świat bez komputerów, telefonów, internetu. Spojrzenie na naturę i szacunek do świata przyrody i świata zwierząt. Spotkania z wężami były niesamowite, a zrozumienie pasji dziecka przez rodziców warte zapamiętania! Polecam wrócić do dawnego świata Afryki .. 40-50 lat temu(!).

powieść o Henrym Jamesie rekonstruująca jego życie, techniki pisarskie, relacje z ludźmi, samotność. Proza niezwykle dostojna, elegancka i subtelna, przypominająca mi nieco Alana Hollinghursta. Ale czasami też troszkę nużąca i zagmatwana fabularnie, jakby powtarzalna. Jednak smaczna językowo bardzo.

Poruszająca historia niezwykłej, silnej i strasznie niedocenionej za życia kobiety. Dian to postać kontrowersyjna, czego autor nie ukrywa, a co sam podkreśla. Jednocześnie obala mity, które przez lata narosły wokół osoby Fossey, a które rozsiewane były przez nieprzychylnych jej ludzi - alkoholiczka, wariatka, terroryzująca okoliczną ludność. O jej wyjątkowym charakterze, pełnym serdeczności i ciepła (a czasem katastrofalnej dla niej naiwności) oraz ogromnym zaangażowaniu w faktyczną ochronę goryli i innych zwierząt wskazują relacje pracujących dla niej Afrykanów, a także osób z innych krajów, które wspierały jej działania. Ci, którzy rozsiewali o niej plotki wystawili o sobie samych świadectwo w postaci kiepskiego zarządzania obozem Karisoke i braku rzeczywistego wkładu w ochronę goryli. Pracę Mowata czyta się jak świetną książkę akcji. Życie Dian obfitowało w liczne zwroty akcji, nieoczekiwane wydarzenia. Jej barwna osobowość nie pozwala jej nie polubić i nie darzyć sympatią. W pełni można zrozumieć jej racje i motywy, choć z pewnością zdarzało jej się przekraczać granice. Szkoda, że jej zabójstwo przerwało tak potrzebną pracę w terenie. Dobrze jednak, że pozostawiła po sobie ślad i inspirację dla kolejnych pokoleń, by dzikie zwierzęta otaczać opieką. Niewiarygodne, że pomimo tych wszystkich przeciwności, z jakimi zmagała się przez tyle lat potrafiła za każdym razem wykrzesywać z siebie iskry zapału.

Jak to jest pod namiotem, gdy w termometrze o skali do minus czterdziestu stopni Celsjusza rtęć nie wychyla się na ułamek mikrometra ze zbiorniczka? Czy przy minus 25 stopniach Celsjusza będziemy czuć się swobodnie i radośnie, bo przecież jest duuużo cieplej niż wiele dni wcześniej? Czytając "Nie tylko biegun" mróz poczujemy na własnej skórze. Oprócz tego poczujemy wielki szacunek dla Autorów i zdobywców, jak i ogromną satysfakcję z lektury.

Jeśli ktoś napisał książkę wybitną o Afryce, to zrobił to właśnie Isegawa. Ten jeden raz. Gniazdo węży, choć niezłe, jest już powieścią zdecydowanie słabszą. Kroniki abisyńskie to anatomia wojny domowej w Ugandzie i walki o przeżycie. Niezwykła opowieść o tym, jak zachować człowieczeństwo w czasach próby.

Druga część trylogii. Po "Ocalonym języku", który jest w zastawie dziesięciu najważniejszych książek w mojej ponad pięćdziesięcioletniej historii czytania, również "Pochodnia w uchu", nawet teraz po upływie prawie 30 lat sprawia, że do niej wracam, rozmawiam z ludźmi, odwołując się do osobistej historii Canettiego. Dla wszystkich tych, którym nie jest obojętny język, nie tylko ojczysty, ale język jako instrument pozwalający na komunikowanie myśli i emocji, opisywanie świata, będzie to z pewnością fascynująca lektura.

Bardzo ciekawa książka - dobrnąłem do końca autobiografii. Mnóstwo ciekawych informacji dotyczących kultury, historii i trudnego okresu chińskiej okupacji, który trwa przecież do dnia dzisiejszego. Pewne informacje trudne do zweryfikowania, jak naczelne bóstwo Tybetu - Dordże Drakden. Przyznam, że nie udało mi się znaleźć nic więcej na temat tego bóstwa i czuję pewien niedosyt. Cała reszta w porządku - ciekawe opisy i rozważania.

Po książkę sięgnęłam z niskich i żenujących pobudek - powodem były kontrowersje, które swego czasu wokół niej powstały. Literatura tego typu nie należy do moich ulubionych i nie ukrywam, że moja znajomość jej jest słaba. Urzekła mnie jednak ta podróż o zmiennej dynamice, plastycznym opisie i - moim zdaniem - momentami grafomańskim zacięciu. Z drugiej strony, intuicyjnie wiemy, że ten patos opisu jest naturalnym elementem afrykańskiego obrazu: dzikiego, niezrozumiałego i przede wszystkim wymykającego się językowi. Polecam każdemu, kto nie przepada za literaturą podróżniczą/reportażową, a chciałby jej spróbować. Jest dobrym początkiem.

"Nie taki straszny wilk" - 8/10. Wspaniała lektura, zrywająca z licznymi bzdurami oraz mitami narosłymi wokół tych cudownych zwierząt. Jest zapisem wspomnień biologa przebywającego w odludnej części kanadyjskiej tundry w latach 50-tych, gdy żyli tam jeszcze ostatni Inuici. Lekturę uprzyjemnia doskonały warsztat pisarski. Brak tu rozwlekłych naukowych wywodów, autor w krótkich rozdziałach omawia różne aspekty życia wilków oraz wspomina przygody, jakich doznał podczas ich obserwowania. Wszystko z humorem, ciepłem, inteligencją, autoironią i sympatią dla futrzastych Braci mniejszych. Polecam nie tylko tym, którzy interesują się zagadnieniami biologicznymi. Gawędziarski styl Mowata nie pozwoli się nikomu nudzić.