Miłość i śmierć w Pradze

Borys Pasternak, niczym Jane Eyre, jako nauczyciel trafia do dworu, którego mieszkańcy skrywają wiele tajemnic. Bardzo dobra kontynuacja "Złotego wilka", połknęłam w mniej niż dobę i ciężko było się oderwać. Tym razem akcja odbywa się podlwowskiej wiosce w górach, ogarniętej naftową gorączką. Świetnie oddany klimat miejsca, wsi ukrytej między wzgórzami, pogrążonej w mroku - brak elektryczności nieomal namacalny. Przy tym tło obyczajowe bardzo dobrze zarysowane, obok siebie żyją Rusini, Polacy, Żydzi, wszyscy ekstremalnie biedni prócz właścicieli ziemskich, gdzieś w tle majaczą pierwsi rewolucjoniści. Przy okazji poprzedniej powieści Rychtera wspominałam, że sporo w tym klimacie odnajduję prozy Kalmana Segala, ale nie jest to powielenie, a raczej nawiązanie. Bo też tutaj mamy powieść detektywistyczną, wartką, która trzyma w napięciu aż do samego końca. Brawo!

Rzadko napotykam audiobooki, od których trudno się oderwać. Jednak w tym wypadku właśnie tak było. Moim zadaniem - bardzo dobra pozycja! Trochę obyczaju, sensacji, historii, ale co najważniejsze - solidny warsztat pisarski. Akcja toczy się wartko, a przerywniki obyczajowe, o których ktoś pisał, że spowalniają akcję też są dobrze i ciekawie napisane. Polecam!

Bardzo ciekawa pozycja. Kryminał, którego akcja dzieje się w Bydgoszczy w roku 1920, kiedy miasto wraca "do macierzy". Autor świadomie używa niemieckich nazw ulic, przedstawia wiele ciekawostek o Bydgoszczy z tamtych czasów, w tym o fontannie "Potop". Pojawiają się też wspomnienia o Wilnie i Lwowie. Sama fabuła też wciąga, niemal od początku. Wartka akcja, do końca ciężko odgadnąć co się wydarzy. Ja osobiście polecam. Jak napisano na okładce "Jakubowski zrobił dla Bydgoszczy to co Krajewski dla Wrocławia..."

Taka świetna powieść i takie fatalne tłumaczenie. Gdyby nie przekład z czystym sumieniem oceniłabym tę książkę na 8. Czarny humor, którym skrzyły się wszystkie poprzednie części cyklu, tutaj przyblakł - tłumaczka nie poradziła sobie z prozą Philipa Kerra. Nie chcę wspominać o błędach językowych, a nawet ortograficznych. Wielka szkoda, bo to naprawdę wyśmienita powieść.

Jens Lapidus kopiuje w tym kryminale pomysł na sukces, który sprawdził mu się w serii "Szybki Cash": cztery różne wątki, które zmierzają do wspólnego finału, sztokholmski półświatek przestępczy, pobyt w więzieniu. Dobrze i szybko się czyta, książka zwłaszcza dla miłośników szwedzkiego autora.

Podobnie jak w "Marcowych fiołkach" Philip Kerr pisze z wielką dbałością o szczegóły. Zna topografię Berlina i realia życia w nazistowskim państwie. Jeśli chodzi o bohaterów, to wydaje się, że lada chwila zejdą z kart powieści, na których są opisani. Początkowo akcja toczy się powoli, a autor stopniuje dramatyczne napięcie. Z pewnością wzorował się na kultowych klasykach z gatunku czarnego kryminału, a przy okazji świetnie ukazuje nazistowską megalomanię. No i to wymowne zakończenie.

„To zawsze te małe rzeczy, te, po których się tego nie spodziewasz – to one cię zabijają.” Niedawno dzieliłam się wrażeniami po spotkaniu z książką Davida Hewsona ("Domek dla lalek"), którego twórczość chcę poznać w jak najszerszym wydaniu. Co prawda, również pierwszy tom, ale innej serii, tym razem o młodym policjancie Nico Costa, potwierdził, że ten typ sensacyjnej przygody czytelniczej szalenie mi odpowiada. Dodatkowym bonusem okazało się miejsce akcji – ukochane przeze mnie Wieczne Miasto. „Pora na śmierć” pozytywnie zaskoczyła bogactwem różnorodnych postaci, wyzwalających mieszane odczucia, zakłócających proces dociekania motywów aktywności seryjnego mordercy, kameleona dowolnie zmieniającego postać i wygląd. Dwudziestosiedmioletni Costa, fascynujący się obrazami włoskiego malarza Michelangelo Merisi da Caravaggio, biorący udział w maratonach biegowych, z piętnem ojca komunisty, stawiał początki w detektywistycznej pracy. Przydzielono go do wyeksploatowanego zawodowo partnera, starego gliny z nadwagą, Luca Rossi posiadał jednak sporą wiedzę i intuicję. Wyczekiwałam spotkań z ojcem kluczowej postaci, stojącym przed obliczem śmierci, dzielącym się życiowym doświadczeniem i spojrzeniem na świat. Wiele ciekawych spostrzeżeń przypisał mu autor, jednak uniknął gloryfikowania bohatera. Nie myśl, że rodzina to coś w rodzaju magicznej recepty na szczęście. Rodzina może człowieka wyleczyć, ale może go też zabić, jeśli coś pójdzie nie tak. Również atrakcyjna od strony portretu była patolog Teresa Lupo, znacznie ubarwiła powieść. Natomiast, Sara Farnese, uniwersytecka wykładowczyni przedmiotów o początkach chrześcijaństwa, to szalenie niejednoznaczna i trudna w odbiorze bohaterka. Sporo się działo w fabule, liczne zwroty akcji, nieczyste zagrania ze strony włoskich policyjnych sił i watykańskich celebrytów. Zaczęło się od zamachu w papieskiej bibliotece, makabrycznego odkrycia i odnalezienia zmasakrowanych ciał. Im głębiej wchodziłam w powieść, tym bardziej mierzyłam się ze śmiertelnym fatalizmem, historiami z apokryfów, mrocznymi okolicznościami śmierci wczesnochrześcijańskich męczenników, naturą rzymskiej polityki, ściśle strzeżonymi rodzinnymi tajemnicami, bankową korupcją na wielką skalę. Wkraczałam w koszmar, w którym zasady rządzące zwykłym ludzkim zachowaniem nie liczyły się, zawodziła logika zbrodni przy rozważaniu szczegółów, a to trzymało w narastającym napięciu, wyczekiwaniu kolejnych śladów i dowodów chorej psychiki. Krew męczenników jest nasieniem Kościoła! Narracja przyjazna, chociaż niekiedy brakowało elegancji. bookendorfina.pl

„Pływak” to powieść, która od pierwszych stron wciąga w gęsty klimat napięcia i tajemnic. Historia jest pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji, które trzymają w niepewności i sprawiają, że trudno przewidzieć, co wydarzy się dalej. Podoba mi się, jak Joakim Zander łączy wątek sensacyjny z realistycznym, psychologicznym portretem bohaterów - ich lęki, motywacje i wewnętrzne konflikty sprawiają, że historia staje się prawdziwa i wciągająca. Narracja jest dynamiczna, a napięcie rośnie z każdą stroną, co sprawia, że czyta się ją z przyspieszonym biciem serca. To thriller, który fascynuje, wciąga i zostaje w pamięci długo po odłożeniu książki.

Międzywojenny Dublin, pełen podziałów i uprzedzeń. Międzywojenny Gdańsk pełen obaw i nienawiści. Polityka, kościół, miłość, ciąża i trudne wybory w przededniu wyborów, w których zwycięstwo odniosła partia Hitlera. Opowieść coraz bardziej aktualna i coraz straszniejsza, jeśli zdamy sobie sprawę z jej konsekwencji. W Dublinie znika kobieta, o której wiadomo, że była w ciąży. Dziecko nie było planowane, ojciec nie miał aspiracji do zakładania rodziny (z bardzo oczywistych powodów), pozostawił więc dziewczynę samą, z problemem, z dylematem moralnym i wyrzutami sumienia. Na poszukiwanie kobiety rusza jej przyjaciółka, Żydówka, której czasy i sytuacja polityczna utrudniają działanie jak to tylko możliwe. Znajduje wsparcie i pomoc w Stefanie, policjancie uwikłanemu we własny proces o odzyskanie syna z rąk teściów, po śmierci jego małżonki. Warstwą główną książki miał zdaje się być wątek kryminalny, który prowadzi do rozwiązania zagadki morderstwa młodego chłopaka, ale moim zdaniem ten element nie udał się wcale i zupełnie nie zdał egzaminu. W dodatku rozwiązanie nie przynosi sprawiedliwości, a przynajmniej nie w klasycznym rozumieniu. Ciekawie wędruje się po obu miastach z bohaterami, autor dobrze oddał klimat i geografię tych miejsc. Szczególnie podobała mi się historia Wolnego Miasta Gdańsk, które w tej powieści zdawało się czekać, aż będzie mogło zostać wcielone do Rzeszy. Russel dobrze opowiedział o tych miastach łącząc ich historię dwoma traktatami, które miały dać im autonomię, a spowodowały, że stały się zakładnikami tych ustaleń. Mocne główne postacie, za którymi chce się podążać, chociaż dość schematyczne, to wiarygodne, biorąc pod uwagę okres w historii. Rozumiałam ich strach, ich pobudki, ich kodeks moralny. Kibicowałam im. Jednak w samej fabule coś szwankuje, nie umiałam się wciągnąć w tę powieść, chociaż jest naszpikowana ciekawostkami. Ja, miłośniczka kryminału, nie znalazłam frajdy w szukaniu zabójcy. Dużo większą przyjemność miałam z czytania o Dublinie i Gdańsku tamtego okresu, dużo więcej radości dali mi bohaterowie i ich relacje, które tam są dość mocno zaznaczone. Autor próbował chyba za dużo wątków poruszyć w jednej pozycji i niestety z krzywdą dla tych ważnych tematów. Tutaj jest i nazizm, a co za tym idzie podziały na ludzi lepszych i gorszych; i kościół, więc podział religijny w najgorszym wydaniu; i niechcianą ciążę, a z nią problem aborcji, raz że niełatwej, ryzykownej, dwa że zakazanej; i miłość między Katolikiem a Żydówką skomplikowany na tak wielu płaszczyznach, że nawet nie ma co o tym tutaj pisać. Za dużo grzybów w barszcz. Nie kupiłam Stefana-policjanta, ponieważ wolałam go jako ojca walczącego o syna, mężczyznę zakochanego w Susan, trochę narratora powieści. Postać dobrze napisana i do polubienia. Dwie silne kobiety to również mocna strona tej historii, chociaż opowiadają wydarzenia z dwóch perspektyw czasowych to mamy wrażenie, że są w tym razem, widać ich miłość do siebie i czuć wsparcie z obu stron. Całość do przeczytania, ale bez jakichś nadmiernych oczekiwań. Dla kogoś czytającego beletrystykę to rozrywka na chwilę, ale znam lepsze tytuły spełniające tę funkcję.

to całkiem przyjemny kryminał z nieco zawiłą i rozczarowująca końcówką. akcja rozgrywa się w Warszawie, nadkomisarz Nowak usiłuje rozwiązać sprawę ukamienowania pewnego biznesmena. jak nietrudno się domyśleć, w powieści przewija się wątek religijny, a trop prowadzi do kontrowersyjnego stowarzyszenia związanego z Duchem Świętym. sięgnąłem, bo lubię styl autora. to już druga jego książka jaką przeczytałem i nie zawiodłem się, no prawie. czyta się szybko. postać Nowaka jest całkowitym zaprzeczeniem stereotypowego detektywa. nadkomisarz ma rodzinę, stroni od nałogów i twardo stąpa po ziemi. lokacje zaprezentowane w powieści są mi szczególnie bliskie, bo codziennie je odwiedzam i być może to również zadecydowało o zakupie tej pozycji w składzie książek za dychę. chciałem także sprawdzić jak konatkowski poradził sobie z opisami tych miejscówek, czy zrobił odpowiedni research, i czy pojawił się na nich by wiernie je odzwierciedlić. udało mu się. zawiłym aspektem Bazyliszka jest dla mnie zbyt duża ilość pojawiających się postaci, których nie sposób spamiętać. rozczarowaniem zaś końcówka, która po mega petardzie na początku okazuje się finalnie mokrym kapiszonem. polecam jako czytadło do pociągu, poczekalni i na kibel jeśli ktoś lubi czytać w ubikacji. fani kryminałów z wątkiem kryminalnym oraz stołecznym również się nie zawiodą.

Straszne opowieści o czasach terroru policji politycznej, w przeważnej części aparatu bezpieczeństwa Rosji radzieckiej, u siebie i na świecie. Jednak we fragmentach okazuje się, ze amerykańskie FBI wcale nie było lepsze w podstępnych aktach zniewalania ludzi. Niby tylko w osobie jednego zdegenerowanego agenta i akurat w czasach maccartyzmu ale coś mi się zdaje, że policje polityczne w każdych czasach i w każdym państwie, tu w imię "sprawiedliwości", ówdzie - "demokracji", gdzie indziej "interesu narodowego" za nic mają człowieka

Szkoda, że zdecydowałam się na nią tak późno. Wrzuciłam na półkę "chcę przeczytać" w swojej bibliotece i czekałam aż zainteresowanie tą pozycją spadnie. Wstyd przyznać, ale zapomniałam o niej na kilka lat. Ostatnio robiąc porządek na wirtualnej półce, tytuł rzucił mi się w oczy i wrzuciłam do koszyka zamówień. Żałuję bardzo, że pozostałe przygody Brygady Zabójstw nie zostały przetłumaczone na język polski. Bardzo fajnie się czytało o początkach kryminalistyki i medycyny sądowej. Chętnie przekonałabym się, co "wymyśli" doktor Kingsley.

Prawie 700 stron świetnie napisanego polskiego kryminału. Jakże dobrze mi się to czytało! Warszawa, zmęczony życiem policjant, któremu przydzielają jako partnerkę przeniesioną z Wrocławia tajemniczą Adę. Początkowo ich współpraca nie układa się dobrze, ale zabójstwo młodej dziewczyny i coraz bardziej skomplikowane tropy robią z nich duet idealny. I ja ten duet bardzo polubiłam. A intryga też jest zacna: czeczeńscy uchodźcy, tajemniczy ruch religijny, niepozornie wyglądające zniknięcie innej młodej dziewczyny. I choć zakończenie mnie nie zaskoczyło (ale to już kolejny raz tak mam, to po prostu wina tego, że ja za dużo przeczytałam w życiu kryminałów), to czytałam cały czas z zaciekawiam i bardzo bym chciała, żeby powstała kontynuacja. A jeśli tak się nie stanie, to chociaż ekranizacja, bo postać Ady aż się prosi o to, aby stała się też filmową (lub serialową) bohaterką. Super inteligentna książka, czytajcie. Szkoda, że przeszła trochę bez echa na naszym rynku wydawniczym.

Kolejna historia z antropologami. To ciekawe, że nadal nie denerwuje mnie sam bohater, ale Pola. Boże jak bardzo jest irytująca i zupełnie nie rozumiem dlaczego Mario ją nadal kocha. Ona jest okropna od samego początku. Dla mnie niestety nie jest to książka kryminalna, bo to że mamy zbrodnię to jeszcze nic nie znaczy. Ganiamy razem z wiecznie pijanym Mariem i nie odkrywamy mordercy tylko na niego wpadamy! Jednak wolę kryminały gdzie próbujemy odkryć z bohaterami mordercę albo próbujemy ukryć zbrodnię. Tutaj tego nie było, choć sama historia nie jest najgorsza.

James Ellroy w wersji bardziej przystępnej dla czytelników. Proza brutalna, nie idąca na żadne kompromisy, ale zarazem wirtuozersko zaplanowana i zwieńczona nieszablonowym finałem. To nie tylko świetny kryminał noir, ale przede wszystkim mocno niepokojąca, uwierająca i zapadająca w pamięć proza. Ellroy jest mistrzem w konstruowaniu realistycznego tła historycznego w swoich powieściach, tu akurat mamy do czynienia z prawdziwym morderstwem nad Śpiącą Laguną i tzw. zamieszkami Zoot Suits. Portrety psychologiczne poszczególnych postaci, zarówno tych męskich, jak i żeńskich, to majstersztyk. Duszny klimat i złowieszcza atmosfera Los Angeles lat 50. XX wieku są nieomal namacalne podczas czytania.

Długo czytałem, ale nie z braku zainteresowania; w końcu nie samą książką człowiek żyje, a i mistrzostwa Europy są co cztery lata, w których nawet Słowacji udało się wyjść z grupy. Tyle dygresji... Kryminał niewybrakowany, choć też może nie zaraz znowu wyszukany wielce. Autor zna się na rzeczy, czego namiastkę dostarczył przy okazji Czerwonego kapitana, którego również miałem okazję poznać. Mocna akcja, ale przełamana ironią i komediowym tonem. Intryga nie od czapy. Bohaterowie na ogół z krwi i kości. Można...

Pierwsze wrażenie? Nooo! - Narracja genialna! I te postacie! Jakby żywcem wyrwane z tamtych czasów (czasów przemian ustrojowych)! Soczysty kryminał z wartką akcją. Szkoda, że potem wchodzi wątek à la Dan Brown, która to maniera dawno już mi się przejadła. Na szczęście u Dominika Dána, jak na ten kanon, wyjątkowo dużo realizmu i mało czarów marów. Najsłabszym chyba elementem intrygi w części brownowskiej jest założenie, że da się dziedziczyć tajemnicę (nie jest to zresztą pierwszy autor, który wykorzytał tak idiotyczny pomysł). Nie da się długo dziedziczyć ani tajemnicy, ani inteligencji, ani niczego innego. Zresztą, jak powiedział pewien mądry pisarz - tajemnica jest bezpieczna, gdy z dwóch, którzy ją znają, przynajmniej jeden nie żyje. Bardzo raził leitmotiv z bronią krótką - sorry, ale rewolwer nie wyrzuca łusek przy strzale. Karygodny babol, tym bardziej, że z kontekstu wynika, iż przez całą powieść konsekwentnie zamiast „pistolet” powtarzany jest błędny „rewolwer”. To tak, jakby zamiast słowa „łyżka” używać słowa „widelec” przy opisie wrażeń z degustacji przepysznej zupy. Autora nie podejrzewam, gdyż z zawodu sam jest policjantem kryminalnym. Styl też mógłby być jeszcze lepszy - na przykład „pod rząd” się zdarzyło; w literaturze powinno się takich rzeczy jednak unikać (tu już bez wątpienia zawinił tłumacz). Mimo tych wad, powieści słuchało się (wybrałem bowiem audiobooka) znakomicie. Duża zasługa w tym lektora. Po co robić superprodukcję (słuchowisko) i zatrudniać gromadę lektorów, jeśli wystarczy jeden Stuhr? Mam wrażenie, że to najlepszy polski „czytacz”, choć jest i kilku innych godnych polecenia. Literatura i humor czeski mają u nas wielu wielbicieli, ale okazuje się, że przynajmniej w powieści kryminalnej i Słowacy mają w osobie Diminika Dána godnego przedstawiciela, na którego warto zwrócić czytelniczą uwagę. Polecam gorąco, tym bardziej, iż choć konwencja jest typowa dla kryminału z dodatkiem akcji i sensacji, to obraz służb w trakcie i po przemianach ustrojowych przerażająco da do myślenia tym, którzy jeszcze się nie zastanawiali, czym się zajęli ci wszyscy cwaniacy z tajnych służb komunistycznych, którzy nie zostali wcieleni do nowych formacji. I czym się zajmują nowe służby, od kiedy pod pretekstem walki z terroryzmem postawiono je ponad prawem i wszelką realną kontrolą. Szkoda tylko, że jak to w kraju Zulu-Gula, nic nie może być normalnie, więc nie można poznawać przygód komisarza Krauza jak Bóg i rozsądek przykazał, od pierwszej powieści, gdyż wydawane są w kolejności od czapy. Klucz, którym przy ustalaniu kolejności ukazywania się poszczególnych książek kierował się wydawca, jest tajemnicą, przy której tajemnice Atlantydy, Templariuszy i UFO to pikuś. No, ale to taka nasza krajowa tradycja, która co rusz się gdzieś na rynku wydawniczym objawia. Aha - no i jeszcze jest ekranizacja, też ze Stuhrem, ale jak dotąd nie oglądałem.

Akcja powieści „Głowa Niobe” rozgrywa się w pałacu w Nieborowie i rzeczywiście znajduje się tam rzeźba głowy Niobe – mitologicznej matki siedmiu synów i siedmiu córek. Mityczna Niobe obraziła swoją pychą matkę Apollina i Artemidy – Latonę. Nie chciała się pokłonić i złożyć ofiary Latonie, za co została ukarana. Patrzyła jak na jej oczach Apollo i Artemida zabijają strzałami z łuku jej dzieci. Przy życiu pozostało jedynie dwoje: Chloris i Amyklas. Zrozpaczoną Niobe Zeus zamienił w kamień. Głowa Niobe znajdująca się w Nieborowie, została wykuta przez rzymskiego rzeźbiarza na podstawie oryginału z IV wieku p.n.e. Trafiła do Nieborowa w 1802 roku jako dar dla księżnej Radziwiłłowej, od carycy Katarzyny II. Podobno z Rzymu do Petersburga trafiła przez Anglię. Takie jest historyczne osadzenie kolejnego kryminału archeologicznego Marty Guzowskiej. Głównym bohaterem jest Mario Ybl, profesor Mario Ybl – jak zwykł poprawiać swoich rozmówców zwracających się do niego Panie Ybl. Wybitny antropolog zaproszony na międzynarodową konferencję naukową do pałacu w Nieborowie. Czytelnicy, którzy czytali pierwszą powieść Marty Guzowskiej „Ofiara Polikseny”, znają już tego zarozumiałego, irytującego i nie pozbawionego poczucia humoru bohatera. Tych, którzy spotykają go po raz pierwszy informuję, że w części pierwszej swoich przygód ze środowiskiem archeologów jest jeszcze bardziej irytujący, cyniczny i sarkastyczny. Ale i w pierwszej i w tej powieści Ybl prowadzi własne śledztwo. Mario cierpi na nyktofobię. Nyktofobia to silny, skrajny lęk przed ciemnością, zaburzenie które utrudnia codzienne funkcjonowanie, zwłaszcza gdy wokół zapadają ciemności. W Nieborowie po pierwszym dniu międzynarodowej konferencji naukowej dochodzi do makabrycznego odkrycia. Na marmurowym postumencie zamiast głowy Rzymianki – kamiennej – znajduje się prawdziwa, odcięta głowa jednej z uczestniczek konferencji. Za oknem nieborowskiego pałacu szaleje zamieć śnieżna. Uczestnicy zostają odcięci od świata i nikt nie może do nich dotrzeć. A organizator konferencji nie chcąc siać paniki wśród naukowców, próbuje im wmówić, że to głupi żart, a odcięta głowa należy do manekina. Kolejna noc przynosi kolejne okaleczone zwłoki. Morderca rozpoczyna z uczestnikami konferencji rodzaj dziwnej zabawy w chowanego. Zaskakujące zwroty akcji wciągają czytelnika w atmosferę tajemniczych wydarzeń nieborowskiego pałacu.

Szybko się czyta o komisarzu Witczaku, Trzy morderstwa osób które są że sobą powiązane. Fajne są sposoby morderstw. Akcja szybko się toczy, bo autor dołożył codzienne problemu podwładnych . Dużym minusem jest końcówka, opis motywu jest podany jak kawa na ławie. Motyw zbrodni powinien się pomału rozwijać. Trzeba wczuć się w rolę Witczaka. Ciekawą postacią jest Agnieszka "Cyna" Cynowska postać, która ma problemy z orientacją.Szybko działa, potem myśli, ale pewna siebie. To co sprawdziłem zakończyłem serię o komisarzu Witczaku. długi okres czasu potrzebowałem, żeby sięgnąć po pierwszą część przygody. Dałem 2 i 3 części słabe noty i nawet nie chciałem czytać 1 części, lecz jednak upływ lat zmienił moje podejście. Trzeba czytać jednak po kolei, łatwo się mówi gorzej się robi.

Chyba więcej tu rozgrzanej letnią porą Florencji i jej mieszkańców, niż samego morderstwa. Ale to właśnie dodaje uroku tej powieści - ludzie, których komisarz Bordelli zna i którzy się przeplatają przez kartki. Pięknie opisane charaktery ludzkie, każdy inny, z własną osobowością, choć nie dominuje nad głównym bohaterem. Zaś otoczenie i gorąc sierpnia opisany przez autora tak, że prawie się go czuje - rewelacja.