Miasto w chmurach

Towlesa chyba wszyscy tu dobrze znamy i lubimy 🙂. Po "Dżentelmenie w Moskwie" sięgnęłam więc po inną powieść... i przyznam, że jestem nią totalnie zachwycona! Poruszająca historia, bohaterowie, którzy (mimo, że nie są jednoznaczni) zaskarbiają naszą sympatię i bez oporów wsiadamy z nimi do leciwego studebakera (a nawet towarowego wagonu ;)), żeby przemierzać Stany wzdłuż i wszerz. Jedyne co, to zakończenie trochę mnie rozczarowało, acz wyobrażam sobie, że byłaby to wspaniała filmowa scena... i pewnie będzie, bo nie wierzę, że ktoś tego kiedyś nie zekranizuje.

Wyspa zaginionych drzew to historia o poszukiwaniu własnej tożsamości i próbie zrozumienia różnic kulturowych. W narracjach przeplatają się perspektywy kilku osób, w tym również drzewa! Śledzimy losy Ady, która zmaga się z żałobą po zmarłej matce. Nastolatka mieszka wraz z ojcem w Londynie i próbuje zrozumieć genezę swojej rodziny. Ojciec jest Grekiem, matka była Turczynką. Ich młodzieńcza miłość nie mogła rozkwitnąć, przez toczący się na Cyprze konflikt i różnice kulturowe. Cofamy się również do czasów młodości Dafne i Kostasa i jesteśmy świadkami traumatycznych wydarzeń rozgrywających się w kraju ogarniętym wojną domową. Pojawia się również subtelne nawiązanie do związków homoseksualnych, które w tamtych czasach miały nie miały prawa bytu. Na uwagę zasługuje również historia drzewa,l figowego, które w cudowny, nieco magiczny sposób opisuje tamte wydarzenia. Jego obecność na Cyprze i podróż do Anglii jest bardzo symboliczna. Podrozdziały pisane z perspektywy figi, choć urocze, momentami stawały się nużące. Żałuję również, że tak szybko zakończył się wątek Ady i jej szkolnego incydentu. Myślę, że zasługiwał na nieco więcej przestrzeni w książce. Wyspa zaginionych drzew to książka pełna uroku i delikatności, mimo że poruszane są w niej trudne tematy: konflikt domowy, różnice kulturowe, trauma, strata, żałoba, alkoholizm, homoseksualizm… i wiele, wiele innych. Ludzie są jak drzewa, wyrwane z korzeniami i przeniesione do nowego miejsca, w którym od nowa muszą nauczyć się żyć.

Beznadziejność dnia codziennego, dążenie za lepszym jutrem, ale nie konicznie właściwą drogą. Główne bohaterki, chcą osiągnąć lepsze jutro, żyć lepiej niż ich potomkowie. Ale to nie takie proste, bardzo podobało mi się "Coraz mniej światła", pomimo opasłych 760 stron czyta się lekko jak wiosenny gruziński wiatr w Batumi. Polecam, warta przeczytania.

Z jednej strony znamy wiele dzieł Egona Schielego, z drugiej – niezbyt dużo wiemy o jego życiu. Ten obrazoburca XX wieku miał wiele twarzy, które mogłyby kusić autorów do przedstawiania go w niekorzystnym bądź skandalizującym świetle. Sophie Haydock udało się jednak stworzyć książkę, w której powstał głęboki portret artysty – odbijającego się niczym w lustrze w życiu czterech ważnych dla niego kobiet. Najpierw poznajemy Adele jedną z sióstr, zafascynowaną przystojnym artystą, która snuje fantazje na temat ich związku i kompulsywnie podgląda sąsiada. Następnie przenosimy się w czasie do dzieciństwa Egona i poznajemy jego związek z siostra. Uwielbienie Gertrude dla brata graniczy z obsesją. Nie chce dzielić się nim z żadną z kobiet. Będzie przeszkadzać mu w zaczęciu studiów, a jednocześnie rozwijać jego talent pozując do najbardziej szokujących dzieł. Widzimy tez pierwszą muzę Wally, która zainspirowała go do namalowania jednych z najlepszych prac; oraz niezwykły trójkąt, który stworzył z Adele i jak i jej siostrą Edith – gdzie jedna z nich miała być podobno miłością jego życia, a druga została jego żoną, dając mu spokój i stabilność tak bardzo potrzebną jego artystycznemu narcyzmowi, chaosowi i samouwielbieniu, ale też – paradoksalnie – otwierając go na bardziej ludzkie podejście do wielu aspektów życia. Jestem pod ogromnym wrażeniem autorki, która na tle wydarzeń XIX i XX wieku opisała cztery historie kobiet, tkając coraz gęstszą pajęczynę wyobrażeń o tym, jak wyglądały jego związki, codzienne życie, jaki faktycznie miały one wpływ na niego i jak mogło przebiegać życie artysty – od namiętności, przez inspirację, aż po stabilizację. To także opowieść o tym, gdzie i jak rodził się geniusz oraz jakie konsekwencje, na początku XX wieku, niosło ze sobą jego malarstwo. Obraz epoki przełomu wieków jawi się tu niemal bajkowo. Bogactwo Wiednia tamtego czasu, klimat secesji i specyficzna estetyczna intensywność epoki pięknie współgrają z nastrojem tegorocznych świąt. Polecam gorąco.

Mój główny problem z tą książką był taki, że czytając ją miałam wrażenie, że czytam kolejny tom "Snu o okapi". Styl tlumaczki bardzo charakterystyczny. Jak zwykle w przypadku książek tlumaczonych z niemieckiego cierpię przy każdej odkrytej kalce. Ale nie było bardzo źle. Natomiast mogę sobie wyobrazić, że książka w oryginale jest bardzo, bardzo dobra i za to daję 9 gwiazdek.

Nie lubię książek socjologicznych, ale lubię społeczne i egzystencjalne. "Powróceni" Gurnaha wpasowują się w każdą z tych kategorii. Niby mamy szeroką perspektywę społeczeństwa, wielką historię i jej wpływ na życie mniejszych społeczności, ale dla mnie nie to jest sednem tej powieści. Meritum jest życie jednostki, rodziny, człowieka po prostu, w kontekście większej płaszczyzny. Gurnah wspaniale odmalowuje naturę człowieka, w części zdeterminowaną przez dzieje kraju, a po części uniwersalną. Mam wrażenie, że uważność i wrażliwość autora pozwoliły mu nakreślić czuły obraz człowieczeństwa, które nie zawsze jest piękne i szczęśliwe. I do tego dochodzi świetne pióro, które sprawia, że czytanie jest wielką przyjemnością.

🦁„Sycylijskie Lwy” to saga włoskiej rodziny kupieckiej na początku XIX wieku. Idealna dla fanów książek Kena Folleta 👌🏼 🦁Nigdy niewyznane uczucia, dążenia do nieograniczonego bogactwa oraz aspiracje do małzeństwa z arystokracją. 💍 Ze względu na profesję głównych bohaterów kojarzyć może się z naszą "Lalką". 🦁Na początku trochę mnie nudziło, jednak od 250 strony rozkręcił się miłosny wątek 💘

Bardzo dobra książka. Świetnie się czyta. Wraz z główną bohaterką tej powieści poznajemy mroczne Buenos Aires na początku XX wieku. Buenos Aires przesiąknięte muzyką, tangiem i namiętnością. Odkrywając to miasto główna bohaterka odkrywa siebie i znajduje miłość, choć nie jest to dla niej łatwe. Musi wiele stracić, by odnaleźć siebie. Polecam!

Nie zrażajcie się początkiem, ja mimo iż lubię taki modernistyczny styl pisania to bałam się że cała książka taka będzie, bądź co bądź czytanie dziwnych urywków zaczyna z czasem męczyć, ale nie. Styl z biegiem wyraźnie się zmienia, fabuła zaczyna niesamowicie wciągać, autorka wnika w emocje bohaterów tak dogłębnie, że zaczynamy naturalnie wtapiać się w tę historię. Niezwykle dojrzała powieść o zwykłych ludzkich problemach, która przeradza się w narrację wręcz magiczną.

Kurcze, nie wiem co powiedzieć. Historia mnie wciągnęła i Autorka przez caly czas robila z moimi emocjami co chciala. Nie chodzi mi o to, że skończyłem zapłakany, ale trudno mi bylo patrzeć na historię z dystansem, bo bardzo sprytnie wodzi za nos i ukrywa, co czai sie za rogiem.

Jedyne moje dotąd spotkanie czytelnicze z Jaume Cabré miało miejsce 12 lat temu. Wtedy była to jego monumentalna i zachwycająca powieść „Wyznaję”. Nie śledziłam jego dalszej prozy i tak naprawdę nie wiem jakimi drogami stylistycznymi podążył ten kataloński pisarz. Na podstawie innych opinii uznaję, że to jakiś eksperyment pisarski. To na pewno zupełnie inny Cabré, ale czyż nie za to powinniśmy cenić pisarzy, że nie powielają schematów? Połączenie kryminalnej zagadki z onirycznym snem w iberyjskim stylu to było ciekawe doświadczenie. Sama nie wiem, czy ta książka mi się podobała, czy też nie. Na pewno cudowna okładka, a tajemniczy i głęboki głos Filipa Kosiora dodaje temu audiobookowi głębi i tajemnicy. Na początku wydaje się, że będzie to zwykła historia o mężczyźnie, który po trudnym dzieciństwie (matka wcześnie zmarła i bardzo wymagający ojciec), zaczyna układać sobie życie. Zdobył wykształcenie, znalazł pracę, a nawet się zakochał. I tu pisarz wrzuca go w wir wypadków. Spokojny nauczyciel niechcący wplątany zostaje w kryminał. Budzi się jako pacjent dziwnego szpitala, nie pamięta, jak się w nim znalazł i co się wydarzyło wcześniej. Izmael powoli przypomina sobie ciąg wydarzeń: wypadek, w którym uczestniczył i zbrodnię, której był świadkiem. Pisarz nie daje do końca odpowiedzi czy ta utrata pamięci to fakt czy tylko ochrona przed prawdziwym czy wyimaginowanym zagrożeniem czy też przed własnym sumieniem. Równolegle pisarz przeplata tę historię inną opowieścią o małym Warchlaczku outsiderze, który na swój sposób stara się przetłumaczyć sobie świat i panujące w nim relacje. Trzeba trochę uwagi, by oddzielić te dwa wątki. A nad wszystkim unosi się powracający motyw ćmy latającej wokół ognia i spalającej się w poszukiwaniu światła. Może to myśl przewodnia utworu, że prawda nas nie wyzwoli, ale unicestwi? Tak mało stron, a jeszcze nasuwają się myśli o pamięci, o ochronie przez zapomnienie, o zaufaniu, o rodzinie. Bardzo zaskakująca historia. Na pewno nie jest to książka dla każdego, ale jej niewielkie rozmiary mogą zachęcić do spróbowania czegoś innego niż tylko zwykłe obyczajówki i kryminały.

Literatura skandynawska często operuje chłodnym, wręcz surowym tonem w opisywaniu międzyludzkich dramatów. Helga Flatland w powieści „Ostatni raz” doskonale wpisuje się w ten nurt, budując historię na dotkliwym braku porozumienia, mimo silnej potrzeby bliskości. Powieść rozpoczyna się od wspomnień Sigrid, w których wraca do czasów młodości i spotkania z Jensem - swoim przyszłym mężem. To człowiek, którego sama postrzega jako nieodpowiedzialnego, nijakiego i słabego psychicznie, do tego uzależnionego. Ich destrukcyjny związek nie wytrzymuje próby czasu i Jens odchodzi w momencie, gdy Sigrid spodziewa się dziecka - ich córki, Mii Wkrótce po jej narodzinach w życiu bohaterki pojawia się Aslak i to on, a nie biologiczny ojciec, staje się dla dziewczynki prawdziwym oparciem. Opiekuńczy, wyrozumiały i odpowiedzialny, tworzy z Sigrid stabilny związek, przejmując trud wychowania Mii. Wspólnie przenoszą się z małej miejscowości w zachodniej Norwegii do Oslo. Dla Sigrid ta przeprowadzka to desperacka próba odcięcia się od korzeni; ucieczka z miejsca, które kojarzy jej się wyłącznie z trudnymi ludźmi i bolesnymi wspomnieniami. Wkrótce rodzina dowiaduje się, że Anne, matka Sigrid, choruje na raka. Diagnoza staje się zapalnikiem dla starych urazów i wydobywa na światło dzienne problemy psychologiczne, które od lat narastały między najbliższymi. W obliczu choroby matki, wszystkie niewypowiedziane żale i skomplikowane emocje, od których córka tak bardzo chciała uciec do Oslo, powracają ze zdwojoną siłą. Sigrid to kobieta wewnętrznie niespokojna, wręcz owładnięta potrzebą kontroli. Czuje się ofiarą, która nie zasłużyła na swój los i nie potrafi się z nim pogodzić. Przyszłość miała przecież wyglądać inaczej - u boku Jensa życie miało być bogatsze, pełne głębokich rozmów, wina i sztuki. Ten wyidealizowany obraz sprawia, że Sigrid jest emocjonalnie uzależniona od byłego męża; obsesyjne myśli i zazdrość nie dają jej spokoju, a ona sama wciąż podświadomie szuka pretekstów do spotkań z nim. Traumy z nieudanego związku wciąż w niej rezonują, a dawne, destrukcyjne wzorce podświadomie rzutują na jej obecną relację z Aslakiem. Nie dostrzega jednak, że tą nienawiścią i idealizacją krzywdzi przede wszystkim samą siebie. Swoją złość i zaborczość przenosi również na córkę. Sigrid nie potrafi wybaczyć Mii, że ta nawiązała kontakt z biologicznym ojcem, gdy była już dorosła. Uważa, że Jens nie ma do tego prawa, skoro był nieobecny przez cały proces jej dorastania. Kobieta wręcz pielęgnuje w sobie nienawiść, nie pozwalając jej wygasnąć i oczekuje od córki lojalności objawiającej się wspólną niechęcią do Jensa. Relacja Sigrid z Mią to klasyczny przykład trudnej więzi matki z dorosłą córką. Marzenia o bliskości i całkowitym zaufaniu rozbijają się o rzeczywistość, gdy tylko Mia wchodzi w dorosłość. Obie rozpaczliwie pragną kontaktu, jednak nie potrafią ze sobą po prostu „być”, gdyż dzielące je napięcie skutecznie blokuje szczerość i swobodę. Ich relacja przypomina taniec przyciągania i odpychania; im bardziej chcą być bliżej siebie, tym mocniej ranią się nawzajem. Napięcie między kobietami potęguje fakt, że Anne - mimo postępującej choroby - twardo stoi przy swoim prawie do decydowaniu o sobie. Dla Sigrid, która jako lekarka przyzwyczajona do walki o zdrowie i życie, postawa matki jest nie do zaakceptowania. Ten konflikt interesów staje się bolesnym starciem dwóch racji: prawa chorego do godnego odejścia na własnych warunkach oraz desperackiej potrzeby bliskich, by kontrolować sytuację do samego końca. Zarówno Sigrid, jak i Anne, po cichu tęsknią za bliskością, której nigdy nie udało im się zbudować. Winy za ten stan rzeczy zawsze szukają po tej drugiej stronie, nieustannie się oskarżając. Obie toną w emocjach, z którymi kompletnie sobie nie radzą - uwięzione w błędnym kole żalu, z którego żadna nie potrafi wyjść. Narracja prowadzona jest naprzemiennie przez Sigrid i jej matkę. Dzięki temu otrzymujemy niezwykle ciekawe portrety psychologiczne i możemy obserwować tę samą relację z dwóch różnych perspektyw. Książka Helgi Flatland to poruszająca opowieść o tym, jak manipulacja zastępująca otwartą rozmowę potrafi tragicznie skomplikować najbliższe relacje. Autorka z niezwykłą precyzją oddała ciężar przytłaczających emocji, który kładzie się cieniem na wszystkich członkach rodziny. To także bolesny obraz mierzenia się z diagnozą, która nie daje szans na wyleczenie. Choć napięcie między bohaterami jest niemal namacalne, narracja przeplatana wspomnieniami wnosi do tej przygnębiającej historii odrobinę światła. Powieść stanowi niezwykłe studium kobiecej psychiki, wydobywając na światło dzienne najgłębiej skrywane uczucia, o których rzadko mówi się głośno. To subtelna, a zarazem odważna proza psychologiczna, ukazująca kobiece emocje od ich najtrudniejszej strony. Piękna, mądra książka o uczuciach i bolesnym niezrozumieniu samego siebie.

Typowy materiał do nagrody Bookera: saga rodzinna na tle ważnych wydarzeń społecznych. W repertuarze Damona Galguta otrzymujemy historię zamożnych Afrykanerów, potomków właściciela farmy, który na łożu śmierci swojej żony obiecał przekazać domek gospodarczy oddanej czarnoskórej służącej. Ambaras w tym, że jedyną pamiętającą o złożonej przysiędze i nie widzącą w tym społecznej aberracji jest najmłodsza córka, latami upominająca się o należność wiernej gosposi i jej syna. Bohaterowie książki zmieniają się jeden po drugim. Od głowy rodziny po kolejno odchodzące za nim dzieci. Każde z nich to inne spojrzenie na świat - inne przeżycia, poglądy, plany. Razem z nimi zmienia się Południowa Afryka. Postkolonialny kraj obarczony jarzmem niewolnictwa nieustannie boryka się z cieniem Apartheidu. Tytułowa obietnica oddania części posiadłości, jak zasypanie międzyklasowej przepaści, przez lata jest nie do spełnienia. Powieść kontrastuje konserwatyzm z nowoczesnością i frapuje prywatnymi perypetiami trójki rodzeństwa - zwłaszcza najmłodszej Amor, łamiącej wszelkie konwenanse i dla podkreślenia sprzeciwu wobec wykluczających normom społecznym skutecznie odcinającej się od rodziny. Znamienne dla interpretacji są spotkania familii - jedynie przy okazji pogrzebów. Jakby wierząc, że jedynym ratunkiem dla kraju jest zmiana stających na jego czele. A i to, jak pokazała rodzina Swartów, długo nie przynosi wyczekiwanych przemian. Cała nadzieja w dorastających pokoleniach i ich pamięci o złożonej obietnicy.

Pierwszy raz zetknęłam się z twórczością Moss, ale z pewnością nie ostatni, bo podobało mi się jak w tej nowelce świetnie przedstawiła bohaterów i zbudowała napięcie. Wszyscy ludzie są tu tacy do bólu ludzcy. Spędzając czas w ich głowie można uwierzyć, że są prawdziwi. Wkurzeni, zmęczeni, mierzący się z chorobami i problemami, marudzący na nieustający, ulewny deszcz, na członków rodziny, z którymi zmuszeni są spędzać czas, na sąsiadów z pobliskich domków wakacyjnych. Jest tu sporo naprawdę zabawnych momentów do pośmieszkowania, ale też nieprzychylnych analiz ludzi, którzy obserwują i oceniają innych. Podobało mi się jak w głowach wszystkich postaci przewijali się głośni sąsiedzi, ubrani nie tak jak należy, źle wychowujący dzieci, OBCY - jacyś tam Rumuni/Bułgarzy/Polacy/Ukraińcy, wszystko jedno, ważne, że nie jedni z "nas". Natomiast oni sami nie dostali głosu, bo przecież, w mniemaniu postbrexitowych Brytyjczyków, nie są prawdziwymi ludźmi. Słuchałam audio po angielsku i polecam, książka jest bardzo dobrze przeczytana.

„W gazetach piszą o plądrowaniu. Może niech o plądrowanie zapytają Indian. Cały ten kraj jest zbudowany na podpiepxaniu innym własności”. Ten cytat doskonale oddaje ducha powieści i plastyczny, pełen ironicznego humoru styl autora, w którym kreśli przed nami opowieść o nowojorskim Harlemie lat 60 XX wieku. Głównym bohaterem trzech historii, które składają się na Rytm Harlemu, jest Ray Carney, dumny właściciel sklepu meblowego, jego szemrane interesy, prowadzone nieoficjalnie i w tajemnicy przed rodziną, wplątują go w kradzież klejnotów, kiedy kuzyn Raya, Freddie, nieopatrznie wspomina o nim szajce, z którą planują napad na hotel Theresa. Niespodziewane skutki tej akcji prowadzą Raya do podziemnego półświatka Harlemu, gangów i groźnych przestępców rządzących miastem. Ray musi sprytnie lawirować między zwalczającymi się grupami by nie narazić się na niebezpieczeństwo i co najważniejsze - nie dać się zabić. Świetnie pióro Colsona Whitehead'a tworzy przed nami tętniący życiem obraz Harlemu oraz historię chłopaka, który dzięki nauce wyrwał się z biedy, jest dumny z tego, co osiągnął, ale przekonuje się że aby wieść lepsze życie nie wystarczy uczciwie pracować, bo harlemski świat jest oparty korupcji i rządzony przez finansowe elity. Stykając się z bandytami i często działając wbrew swoim zasadom Carneyowi coraz trudnej przychodzi przekonywać samego siebie, że jest przyzwoitym człowiekiem...Choć brzmi to może pesymistycznie, jest dokładnie odwrotnie - cała książka jest przesycona sarkastycznym humorem, ironią, nie brakuje również dramatycznych wydarzeń, ale całość ma zdecydowanie charakter powieści łotrzykowskiej. Świetna i znakomicie napisana powieść, z całą plejadą nietuzinkowych postaci, które składają się na barwny Rytm Harlemu! Polecam!

Dawno nic mnie tak nie urzekło. Już od pierwszego zdania, a w sumie od samego tytułu czułam, że jest tu ten rodzaj specyficznego poczucia humoru, który mnie bawi. Dalej było uczłowieczenie Sienkiewicza, wspaniale oddany klimat tamtego miejsca, i cudownie napisane zdania, które zostaną ze mną na dłużej. Jednocześnie czytałam tą książkę niespiesznie, na granicy znużenia. Ma jednak w sobie "to coś", w czym się zakochałam.

‼️Uwaga -> Zagadka : Co łączy złotego chrząszcza, wyprawę do Nowej Kaledonii i dwie urocze kobiety? 👉Marzenie Panny Benson 😉 📝 Jedno, niepozorne marzenie, które niczym efekt domina zmieniło historię dwóch wyjątkowych kobiet. Marzenie o złotym chrząszczu, którego mała Margery zobaczyła w książce u swojego ojca i które powróciło do niej w wieku 46 lat. Marzenie, za sprawą którego wyszła ze szkoły, w której uczyła, odcinając sobie drogę powrotu. I wreszcie marzenie, które nadało kierunek jej nowemu życiu. 🪲 W poszukiwaniu złotego, niemal mitycznego chrząszcza Margery postanowiła wybrać się do Nowej Kaledonii. Nie sama, oczywiście że nie. Dała ogłoszenie, że poszukuje asystenta, władającego językiem francuskim. Ku jej utrapieniu zgodziła się tylko jedna kobietka, której Margery serdecznie nie polubiła - od pierwszego wejrzenia. 🪲Ta powieść otula jak ciepły koc w chłodną noc i orzeźwia jak lemoniada latem. Autorka zaciekawia na każdym kroku, tworząc historię przyjaźni, która nie miała prawa się wydarzyć . W tle wplata motyw śledztwa a na horyzoncie pojawia się stalker, z obsesją na punkcie Margery . Co z tego wyniknie ? Przeczytajcie koniecznie 😉💛 ,, Widok ten zaparł Margery dech w piersiach. Tym razem nawet Enid zabrakło słów. Wielka Brytania, racjonowanie towarów i deszcz wydawały się pochodzić z innej planety. - Enid, muszę Ci coś wyznać. Nie jestem badaczką z Muzeum Historii Naturalnej. Przez dwadzieścia lat uczyłam robót ręcznych. Enid ledwie wzruszyła ramionami. -W porządku. Nie znam francuskiego. Umiem tylko Bon szur.”

Kilka osób pisało, że się zawiodło — że w książce właściwie nie ma nic takiego o Ameryce, że opowiadania są momentami wyliczeniowe, brakuje wyraźnych zakończeń, a całość wypada raczej słabo. Ja jednak patrzyłam na tę książkę z trochę innej perspektywy. Być może dlatego, że nie czytałam wcześniej zbyt wielu książek science fiction ani dystopii, więc dla mnie była to pewna nowość. Co prawda oglądałam Black Mirror, ale nie spodziewałam się, że klimat opowiadań będzie w pewien sposób podobny. Tytuł odnoszący się do Ameryki wynika z jednego z opowiadań, jednak mimo że akcja często rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych, mam wrażenie, że autor pisał raczej o problemach globalnych niż wyłącznie amerykańskich — może przede wszystkim o problemach współczesnego, rozwiniętego świata. Kraje tzw. trzeciego świata zmagają się dziś z zupełnie innymi wyzwaniami. Ponad połowa opowiadań naprawdę mnie zaciekawiła. Było też kilka takich, które wydały mi się mniej przekonujące — lub po prostu ich tematyka nie trafiła do mnie aż tak bardzo. Mimo to, ostatecznie uważam, że jest to dobry zbiór opowiadań i zdecydowanie książka solidnie napisana. Co więcej, lektura zmotywowała mnie do sięgnięcia po kolejne zbiory opowiadań.

Czy to co opisał Orbitowski mogło wydarzyć się naprawdę? Mogło, ale tylko w tych czasach i w tym kraju, który przez wiele lat stał nad przepaścią ale nie zrobił kroku naprzód. Dlatego te cuda na kiju, które Helena postanawia wyjawić swemu dorosłemu synowi Dustinowi, a które stanowią historię jego pochodzenia są dla niego tak abstrakcyjne, że w pewnym momencie podejrzewa matkę o szaleństwo spowodowane chorobą. Chłonie je, próbuje utrwalić w zapisie twardego dysku, bo jak każdy jest ciekaw swoich korzeni i jednocześnie włos mu się jeży na głowie, że jego krucha matka przeżyła i robiła takie rzeczy. Cały ten obraz ociepla postawa matki, która swoje przeżycia wydobywa z pamięci przepuszczając je przez pryzmat wielkiej miłości, w tych czasach tak niedorzecznej i niebezpiecznej jak lądowanie istot sześciopalczastych. Czy Dustin odkryje w sobie gen swojego ojca i jak to wpłynie na jego życie w rodzinie? „Życie polega na sklejaniu rzeczy, które do siebie nie pasują…" To moja pierwsza książka tego autora wybrana świadomie jako dziejąca się w Gdyni, z okazji 100-lecia tego modernistycznego, marynarsko-stoczniowego miasta z morza, które lubię odwiedzać. Uważam, że styl, którym jest napisana ta opowieść, niepozbawiony ostrych słów, czasem celnie, czasem dla picu, to dobrze dobrany rytm do czasów jakie opisuje.

Czytając tą książkę wciąż nie mogłam się nadziwić nad kunsztem pisarki. Świat jaki wykreowała jest zachwycająco bogaty i mroczny. Historia jest w wciągająca, nie mogłam przestać myśleć o tym vo się dalej wydarzy. Zakończenie trochę mnie zawiodło ponieważ spodziewałam się jakiejś sensacji ale właściwie takie jest życie prawda? Czasem zostawia się sprawę i idzie się dalej swoją ścieżką.