Metody. 5 metod rozwijania odwagi, kreatywności i siły woli

Przeczytaj całą recenzję na: https://punktmyslenia.pl/ekopsychiatria-jak-bliskosc-natury-wspiera-nasza-psychike-slawomir-murawiec-katarzyna-simonienko-piotr-tryjanowski/ Ekopsychiatria. Jak bliskość natury wspiera naszą psychikę to lektura obowiązkowa dla osób zainteresowanych psychologią i środowiskiem. Mnie otworzyła oczy na wiele spraw i dała sporo materiału do przemyśleń.

Anhedonia to jedno z tych zaburzeń, z którymi regularnie spotykam się w pracy psychologa. Choć rzadziej omawiana niż depresja, bardzo często jest jej cichym towarzyszem. Utrata zdolności do odczuwania przyjemności i radości z życia potrafi skutecznie odebrać sens codzienności, a jej diagnoza i leczenie bywają trudne i wymagają czasu oraz zaangażowania – zarówno farmakologicznego, jak i terapeutycznego. Właśnie dlatego książka Tanith Carey wydaje się tak potrzebna. Autorka w przystępny i empatyczny sposób wyjaśnia, czym jest anhedonia, skąd się bierze i jak można z nią pracować. Znajdziemy tu zarówno konkretne informacje, jak i praktyczne wskazówki – wszystko podane w sposób zrozumiały i wspierający. Całość została podzielona na trzy odrębne, ale wzajemnie uzupełniające się części: Pierwsza część wprowadza nas w temat anhedonii – wyjaśnia, czym dokładnie jest to zaburzenie, skąd się bierze i jakie mogą być jego przyczyny. Pozwala także przyjrzeć się własnym odczuciom i ocenić, czy – i w jakim stopniu – problem dotyczy nas samych. Druga część koncentruje się na fizjologicznych podstawach anhedonii. Znajdziemy tu wiele odniesień do mechanizmów działania mózgu, neuroprzekaźników i funkcjonowania układu nerwowego. Dla osób zainteresowanych medycyną i psychobiologią będzie to fascynujący fragment, choć dla czytelników mniej obeznanych z tematyką biologiczną, może okazać się nieco bardziej wymagający. Trzecia część to praktyczny przewodnik po tym, jak radzić sobie z anhedonią. Autorka pokazuje, jak różne aspekty codziennego życia – sen, dieta, relacje, aktywność fizyczna czy sposób myślenia – wpływają na nasze samopoczucie. Wskazuje, że zmiany w tych obszarach mogą realnie poprawić jakość życia i przywrócić zdolność do odczuwania radości. Dla mnie to cenna publikacja – nie tylko dla osób doświadczających anhedonii, ale też dla ich bliskich i specjalistów. Takie książki nie zastąpią terapii, ale mogą stanowić ważny krok ku zrozumieniu siebie i rozpoczęciu procesu zdrowienia. Edukacja w tym zakresie to już pierwszy, odważny krok naprzód.

Ciekawe ujęcie tematu zdrowia oraz postrzegania choroby i zdrowia w aspekcie socjologicznym. Momentami przeszkadzał mi ten socjologiczny rys, jednak z czasem zauważyłem, że autor zręcznie porusza się w nauce rozumianej jako przedmiot interdyscyplinarny. Nie jest to typowy poradnik w stylu "jak w 14 dni zmienić swoje życie". Raczej proponuje szersze ujęcie tematu i motywuje do poszukiwania własnej drogi do zdrowia, szczęścia i dobrostanu.

Doświadczenia z przeszłości mają wpływ na nasze choroby. Już stresujące przeżycia podczas ciąży mogą wypływać negatywnie na płód i zaburzyć rozwój jego mózgu. Autor opisuje jakie są stany przywiązania, jakie mamy rodzaje traum, w jakich sytuacjach te traumy powstają - przeważnie jak spotka nas coś złego np. molestowanie, wypadek, zgwałcenie, czy przemoc. Rozwód rodziców wpływa na psychikę dziecka - mogą nawet mieć depresję. Nie podobało mi się jedynie, iż autor od razu założył, iż nikt na planecie nie miał beztroskiego, życzliwego, pełnego uśmiechu i miłości życia. Ja na przykład uważam, że miałam świetne dzieciństwo, moi rodzice starali się dać mi wszystko co najlepsze, dlatego nie do końca popieram to, co aktualnie psycholodzy starają się nam udowodnić, iż problem leży w dzieciństwie. Uważam, że nie warto wrzucasz wszystkich do jednego ,,worka”. Jednak prawdą jest, iż trudne doświadczenia zwiększają ryzyko wystąpienia zaburzeń psychicznych i problemów zdrowotnych w dorosłym życiu. Takie emocje jak złość, nienawiść powinniśmy zastąpić miłością. Poczucie humoru pomaga w walce z negatywnymi emocjami. Miłość jest także ważna w życiu, o ile nie najważniejsza. Podświadomie szukamy drugiego człowieka, aby czuć się dobrze i stworzyć relacje ✨

Szkice miłości są ciekawym poradnikiem. Mając jednak za sobą niedawną lekturę książki Niro Feliciano "Szczęście. Jak żyć bez presji i dbać o swój dobrostan", widzę przepaść. Ta druga jest zdecydowanie konkretniejsza i przepełniona wiedzą, a ta bardziej romantyzmem. Wiadomo: co kto lubi- u mnie jednak wygrywa ta druga, którą jeżeli ktoś, tak jak ja bardziej szuka konkretów, zdecydowanie polecam.

Dr Katarzyna Czyż w swojej najnowszej książce podejmuje temat trudny, kontrowersyjny i często zamiatany pod dywan – rolę ludzkich żądz w codziennych relacjach oraz ich wpływ na budowanie zdrowych, dojrzałych związków. Seks, władza i pieniądze to dla wielu niemal trzy tabu, dla innych – trzy siły napędowe, które potrafią przyćmić rozsądek. Autorka pokazuje, że niezależnie od tego, jak bardzo próbujemy je ignorować, prędzej czy później zetkniemy się z nimi w swoim życiu lub związkach – i to właśnie sposób, w jaki na nie reagujemy, decyduje o jakości naszych relacji. Książka nie jest poradnikiem w stylu „pięciu kroków do idealnej relacji”. To raczej szczere, momentami prowokujące, ale bardzo życiowe spojrzenie na naturę człowieka. Dr Czyż zachęca, aby nie uciekać przed własnymi impulsami, nie zakłamywać ich i nie bać się przyznać do tego, co naprawdę nami kieruje – bo dopiero wtedy możemy świadomie nad nimi zapanować. Podkreśla, że odcięcie się od żądz nie jest oznaką dojrzałości, lecz ucieczką. Prawdziwą siłą okazuje się dopiero ich zrozumienie. Autorka poprzez liczne przykłady i refleksje pokazuje, jak żądza władzy może wpływać na dynamikę związku, jak seksualność splata się z emocjami i poczuciem wartości, a także jak pieniądze potrafią stać się zarówno narzędziem stabilizacji, jak i polem walki. Jednocześnie podkreśla, że żadne z tych zjawisk nie jest z natury „złe”. Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy nie chcemy ich zauważyć lub udajemy, że nas nie dotyczą. To książka odważna i potrzebna, ponieważ zdejmuje z czytelnika presję bycia „idealnym partnerem/partnerką”, wolnym od pożądania, ambicji czy pragnienia bezpieczeństwa. Dr Czyż pokazuje, że zdrowy, satysfakcjonujący związek nie polega na udawaniu świętości, lecz na dojrzałej świadomości własnych motywacji – nawet jeśli czasem są one niewygodne. To pozycja dla osób, które chcą głębiej zrozumieć siebie, swoje relacje i to, co naprawdę napędza nas – ludzi. Dla tych, którzy są gotowi spojrzeć prawdzie w oczy i przyznać, że żądze istnieją, są naturalne i mają moc, ale to my możemy decydować, jaką rolę odegrają w naszym życiu. Odważna, szczera i skłaniająca do refleksji – zdecydowanie warto przeczytać.

Audiobook za cicho nagrany. Jadąc samochodem ledwo co coś słyszałam przy maksymalnym podgłośnieniu. Poruszony temat jest oczywiście ważny. Autorzy omawiają cechy ludzi wychowanych w rodzinach dysfunkcyjnych, przedstawiają kilka przykładów, zachęcają do psychoterapii psychoterapii. I w sumie to tyle. Temat nie został w moim odczuciu wystarczająco omówiony.

Bardzo, bardzo dobra książka. Nie znam innej publikacji, która by w sposób tak jasny, czytelny i praktyczny (możliwy do zastosowania we własnym życiu) opowiadała o logoterapii (koncepcji zaproponowanej przez V. Frankla). Doktor Roman Solecki nie tylko uchyla rąbka tajemnicy na temat swojej pracy z pacjentami (i tu chociażby poruszająca historia pacjenta po amputacji nogi, który zakończył terapię umocniony wizją de facto uratowanego życia i rożnych możliwości; już nie obrazem utraty nogi), ale i wskazuje na proces dochodzenia do poczucia sensu we własnym życiu. Stawia pytania, ukazuje proces, racjonalizuje nasze ludzkie podejście do życia, prowadzi ku dojrzałemu oglądowi sytuacji. Książka nie tylko warta uwagi, powolnej lektury, ale i sięgania po nią od czasu do czasu, aby mieć w sobie mocne przekonanie, że życie ma sens ... sens, który jedynie my jesteśmy władni mu nadać!

„Nie wszystkiego, co nas stresuje, jesteśmy w stanie uniknąć. Zaakceptujmy fakty, pogódźmy się z nimi (często niewygodnymi) i postarajmy się mimo wszystko czerpać radość z życia”. Byle nie była to radość głupia lub naiwna... Dobrze, że w ostatnich latach tematy depresji, zaburzeń lękowych, ChAD i wypalenia zawodowego nie są już traktowane wstydliwie ani z przymrużeniem oka, i przyznanie się do nich oraz mocne stawianie granic w dbałości o zdrowie psychiczne, stało się wręcz potwierdzeniem szacunku do siebie oraz otoczenia. Gorzej, że powyższe zaburzenia stały się coraz powszechniejsze, i to wśród osób w każdym wieku, bo dopadają już najmłodszych. „Wyczerpanie psychiczne czyli kiedy to już nie jest zwykłe zmęczenie”, to książka trochę nietypowa na półce poradników z zakresu psychologii, bo porusza temat, który dla wielu z nas jest nierozpoznany, mylony z innymi zaburzeniami lub traktowany jako zwykła bolączka ludzi pracujących, wychowujących dzieci rodziców, zaganianych od poniedziałku do niedzieli. Mimo że już brakuje sił, chęci i radości z tego, co się robi… Często mówiąc o wyczerpaniu psychicznym, na myśl przychodzi nam nerwica lub depresja – mylimy te pojęcia, i o ile w przypadku dwóch ostatnich czasami leczenie jest dość długie, wieloetapowe i uciążliwe, bo jest już za późno by tak po prostu łyknąć tabletkę, wyjść na spacer, pocieszyć się słońcem czy standardowym „nie martw się, wszystko będzie dobrze”, o tyle wyczerpanie psychiczne, będące potężnym zmęczeniem i zniechęceniem względem do tej pory naturalnie przyjmowanych aktywności, może być wstępem do dwóch powyższych, ale wciąż jest szansa by jeszcze zatrzymać, czule się sobą zaopiekowawszy i dawszy sobie szansę na wyrwanie się ze szponów braku sił. Monika Kotlarek, doświadczona psycholog z wieloletnim doświadczeniem we wspieraniu pacjentów na ich drodze ku zdrowiu psychicznemu, autorka licznych książek z zakresu psychologii i rozwoju, wzięła tym razem na warsztat temat wyczerpania psychicznego. Autorka identyfikuje objawy, które mogą być sygnałem, że nasze ciało i umysł już nie dają rady i uczy, jak poprzez odpoczynek oraz zadbanie o siebie w wielu obszarach życia, całościowo się zregenerować. Z książki dowiemy się też, co zwykle było pomijane w literaturze tematu, że wyczerpanie ma wiele twarzy, w zależności od tego, kogo dotyka: matki z małymi dziećmi, lekarza, opiekuna osób chorych, nauczyciela czy managera dużej korporacji. Pojawia się tutaj ważna kwestia. Często, gdy okazuje się, że sobie nie radzimy, że w czymś polegliśmy, otoczenie ale i my sami obwiniamy „za nieudane życie” tylko siebie. Już dawno psychologia odpowiedziała na pytanie „czy to ja jestem winna/y?”. Nie. Chociaż na wiele rzeczy w naszym życiu mamy wpływ, to pisanie o tym, że to wyłącznie my kreujemy nasze życie, sterujemy nim i wybieramy, oraz (moje „ulubione”) szczęście to kwestia wyboru – to nie, obalamy dzisiaj ten mit. „Jedyną stałą rzeczą w życiu jest zmiana” – to słynny cytat starożytnego greckiego filozofa Heraklita. Rzeczywiście życie ciągle się zmienia i ewoluuje. Oznacza to także, że od czasu do czasu rzeczy po prostu przestają istnieć. Utrata pracy, zakończenie małżeństwa czy przeprowadzka do innego miejsca to przykłady zmian, których doświadczyło wiele osób. Tracimy coś ważnego, wali się wielki plan lub zostajemy przez kogoś odrzuceni”. Nasze życie i reakcje organizmu są zależne od tysiąca czynników: począwszy od wrodzonych predyspozycji, historii rodzinnej, nabytej odporności, przebytych chorób, środowiska w którym przyszło nam żyć (biedna wioska afrykańska kontra centrum bogatego Dubaju; wioska pod Rzeszowem kontra warszawska metropolia), rodziny z której pochodzimy, zasobności portfela, licznych przeżyć (śmierć bliskich, nieuleczalne choroby, pandemia, wojna, zwolnienie z pracy, załamanie branży czy firmy, w której pracujemy). Widzicie? Obwinianie się za to, że nie dowozimy i nie doskakujemy, to pierwsza ze ścieżek ku wyczerpaniu psychicznemu. Oczywiście możemy, a nawet jesteśmy zobowiązani mu przeciwdziałać, dbać o siebie i swoje otoczenie na tyle, by do niego nie dopuścić, nie szukać na siłę wymówek i usprawiedliwień, ale czasami stanie nam na drodze ktoś lub coś, czego naprawdę nie da się przeskoczyć… „[…] nie jesteśmy oderwani od środowiska, w którym zostaliśmy wychowani i w którym aktualnie żyjemy. Dlatego nie na wszystko jesteśmy w stanie mieć wpływ i nie nad wszystkim, co się wokół dzieje, mamy kontrolę”. Dobra wiadomość dla wszystkich jest taka, że zwykle koniec jednej rzeczy, przynosi w naszym życiu początek czegoś nowego, zaskakującego, otwarcie innych drzwi, nowe szanse, sytuacje, miejsca i życzliwych ludzi. Kotlarek krok po kroku uczy jak eliminować stres z codziennego życia, daje recepty na szybki relaks i "oddech". Uczy jak zdefiniować swoje najważniejsze życiowe wartości i poprzez ćwiczenia zbudować odporność na stres krótkotrwały jak i ten rozłożony w czasie. Zachęca do głębszego przyjrzenia się swojemu życiu i wielu jego aspektom; uczy jak poprowadzić je w taki sposób, by zbudować sobie tarczę przeciwko stresowi, pilnując swoich granic i wartości. W książce znajdziemy także test pozwalający zidentyfikować, czy na pewno cierpimy na wypalenie oraz historie osób, które wyczerpanie psychiczne przeszły i przetrwały, a dzisiaj silniejsze i pewniejsze siebie, mają swoje rady dla ciebie, jeśli doświadczasz akurat życiowego kryzysu. Świetnie opracowana, rzetelna, wartościowa, nieprzegadana książka o tym, że życie jest warte życia i można je w każdych warunkach spróbować przeżyć na własnych zasadach. https://www.facebook.com/TatraLang

Świetna książka o życiu, relacjach, tęsknotach, pragnieniach, brakach i schematach, jakie wynosimy z domu rodzinnego. Napisana prostym, łatwym do przyswojenia językiem. Idealna pozycja dla osób, które dopiero zaczynają pracę nad sobą, ale nie tylko. Autorka zawarła w niej wiele trafnych spostrzeżeń. Przelała na karty książki wnioski, wyciągnięte z praktyki zawodowej. Jest to doskonały przewodnik dla osób, chcących poprawić swoje relcje. Książka, do której warto wrócić.

Jakiś czas temu z ciekawości sięgnęłam po tytuł: „Pewność siebie. Przepis na sukces według Napoleona Hilla”. Byłam ciekawa, jakie to wskazówki ma autor, żeby osiągnąć tytułowy stan. W książce znalazły się opracowane przez Hilla strategie, które mają pomóc w kontrolowaniu własnych myśli, a co za tym idzie – wzmocnienia dobrych przekonań o nas samych. W tytule opisano również, czym ta pewność siebie jest, jak powinno się ją budować poprzez działanie, a także jak ważne jest to, aby przekazać ją następnemu pokoleniu. Nie jestem rozczarowana tym tytułem – bardzo dobrze mi się go czytało, a w szczególności rozdział, który dotyczył działania. Po prostu wszystko to, co zostało zawarte w lekturze, już znałam i nie było tam dla mnie nic nowego. Myślę, że jeżeli ktoś lubi tematy samorozwoju i pokonywania swoich słabości, a jeszcze tego tytułu nie zna, to może spróbować się z nim zapoznać.

Żyjemy w czasach, w których cisza stała się luksusem, a uwaga – najdroższą walutą. Urszula Sołtys-Para w swojej książce „Przebodźcowani. Szukając siebie w świecie nadmiaru” bierze na warsztat jeden z najbardziej palących problemów współczesności: cyfrowe i sensoryczne przeładowanie. Moja ocena to solidne 7/10 – to merytoryczny, empatyczny i niezwykle potrzebny drogowskaz, choć momentami przypominający bardziej podręcznik niż porywającą lekturę. Diagnoza współczesnego ducha Autorka, będąca psycholożką i psychoterapeutką, nie tylko opisuje mechanizmy powstawania stresu wynikającego z nadmiaru bodźców, ale przede wszystkim uświadamia nam, jak głęboko ten stan wpływa na nasze relacje, zdrowie i poczucie tożsamości. Książka jest podzielona na logiczne sekcje, które prowadzą czytelnika od zrozumienia fizjologii układu nerwowego, aż po konkretne techniki radzenia sobie z przebodźcowaniem. Sołtys-Para pisze o „szumie”, który generują media społecznościowe, nieustanne powiadomienia i kultura produktywności. Najmocniejszym punktem publikacji jest jednak nacisk na samoregulację. Autorka przekonuje, że kluczem do odzyskania spokoju nie jest całkowita ucieczka od technologii, lecz nauka słuchania własnego ciała i stawiania granic tam, gdzie świat zewnętrzny zaczyna nas przytłaczać. Książka zasługuje na uznanie za rzetelność, ale ma też cechy, które mogą wpłynąć na odbiór przez mniej cierpliwych czytelników. Wiedza podana przystępnie: Autorka ma dar tłumaczenia trudnych terminów psychologicznych w sposób zrozumiały dla laika. Dzięki temu lektura staje się formą autoterapii, która pozwala nazwać stany, z którymi zmagamy się na co dzień. Praktyczne ćwiczenia: To nie jest czysta teoria. Książka zawiera liczne pytania do autorefleksji i techniki oddechowe czy uważnościowe, które można wdrożyć „tu i teraz”. To sprawia, że pozycja ta ma dużą wartość użytkową. Momentami publikacja staje się nieco powtarzalna. Niektóre tezy są akcentowane zbyt wielokrotnie, co może sprawiać wrażenie lekkiego przestoju w narracji. Dla osób dobrze obeznanych z tematyką mindfulness, część treści może wydać się wtórna. „Przebodźcowani” to ważny głos w dyskusji o higienie psychicznej w XXI wieku. Urszula Sołtys-Para nie ocenia, lecz wyciąga pomocną dłoń do tych, którzy czują się przygnieceni tempem życia. To książka, którą warto dawkować powoli – dokładnie tak, jak sugeruje jej treść. Otrzymuje ode mnie siedem punktów za rzetelne podejście do tematu i odwagę w promowaniu „nie-robienia” w świecie, który wymaga od nas ciągłego działania. To idealna lektura dla każdego, kto wieczorem czuje niewytłumaczalne zmęczenie, mimo że „nic wielkiego” się nie działo. To pierwszy krok do tego, by w świecie nadmiaru odnaleźć to, co najważniejsze – samego siebie.

Ciekawa, skłaniająca do refleksji: zgodnie z sugestią tytułu, porusza temat tego, co wnosimy do relacji z naszymi dziećmi w kontekście tego, czego doświadczyliśmy w domu rodzinnym. I tu trafnie opisany mechanizm składanych obietnic bycia lepszymi rodzicami i niepopełniania błędów naszych rodziców ... a przy tym wikłania się w odmienne (czasem skrajne ) zachowania... Poza ucieczką przed schematem zaciekawiły mnie: rola etykietowania, stawianie granice, podejście do "łatki"- pozornej niedoskonałości, komunikacja jako rozkodowywanie potrzeb, responsywność, świadomość i autoregulacja ... a także rada: aby czasem przyznać się do bezradności i razem całą rodziną poszukać rozwiązania ... dla mnie - warte uwagi!

„Naucz się nauczania” to praktyczny przewodnik dla nauczycieli i trenerów, którzy chcą uczyć w sposób zgodny z tym, jak naprawdę działa mózg ucznia. Książka w prosty, przystępny sposób łączy neurobiologię z codzienną pracą w klasie, pokazując, jak budować pamięć długotrwałą, wzmacniać motywację i radzić sobie z prokrastynacją uczniów. Autorzy proponują konkretne techniki i strategie – od projektowania lekcji, przez tworzenie nawyków, po budowanie dobrze funkcjonującej grupy – które można wdrożyć od razu następnego dnia na zajęciach. To pozycja szczególnie wartościowa dla osób, które chcą wyjść poza „zawsze tak robiliśmy” i oprzeć nauczanie na aktualnej wiedzy o mózgu, nie tracąc przy tym kontaktu z praktyką.

Znów w równowadze. Każdy z nas potrzebuje czasem resetu. Dosłownie i w przenośni, warto jednak potraktować te słowa serio - zwłaszcza wtedy, gdy nasze nastroje dryfują w negatywną stronę, a organizm wysyła ciągłe sygnały o zmęczeniu. Może to bowiem świadczyć o tym, że coś jest nie w porządku z naszym nerwem błędnym (X). Jak to naprawić? Tego dowiemy się z książki "Reset nerwu X. Jak skutecznie poradzić sobie z lękiem, stresem i traumą". Dlaczego nerw X (czyli nerw błędny) jest taki ważny? Odpowiada on za komunikację między sercem, przewodem pokarmowym i szeregiem narządów wewnętrznych. Reguluje w dodatku trawienie, układ odpornościowy i stany zapalne, a nawet nastrój. Wszystkie te działania są mimowolne, co oznacza, że Twoje ciało robi to, co trzeba, bez konieczności myślenia o tym. Wniosek jest prosty - to jedno z kluczowych dla każdego z nas połączeń nerwowych ciała. Odczuwasz niepokój lub przygnębienie? Jesteś ciągle zmęczony, a przy tym pobudzony? To może oznaczać, że twój układ nerwowy potrzebuje restartu. Osiągniesz to, resetując nerw X, czyli nerw błędny. "Celem programu resetu nerwu X jest przywrócenie twojemu ciału naturalnej zdolności powrotu do równowagi. Program składa się z trzech etapów i został zaprojektowany tak, żeby krok po kroku wyleczyć cię z traumy, lęku i stresu. Najpierw odzyskasz poczucie bezpieczeństwa, następnie nauczysz się, jak ponownie nawiązać kontakt ze swoim ciałem, a na końcu poznasz zastosowanie tych technik w codziennym życiu. Moją intencją jest prowadzić cię i wspierać w trakcie tej podróży najlepiej, jak potrafię." Anna Ferguson to terapeutka somatyczna, specjalistka do spraw zaburzeń lękowych, certyfikowana nauczycielka pracy z oddechem, poprowadzi cię przez zestaw prostych narzędzi i ćwiczeń, dzięki któremu nauczysz się pracować ze swoim układem nerwowym. Dzięki wsłuchaniu się w głos swojego ciała i zastosowaniu konkretnych metod poprawisz swoją odporność, zaczniesz lepiej spać i trawić, a przede wszystkim uwolnisz się od niepokoju i wejdziesz na drogę ku uzdrowieniu własnej przeszłości.  Lektura godna uwagi i pełna użytecznych porad, które z całą pewnością nie zaszkodzą. Przeciwnie, mogą bardzo pomóc - o ile da się im szansę. Dziękuję Wydawnictwu Insignis za egzemplarz recenzencki. #resetnerwux #annaferguson #insignis #cosnapolce #bookstagram #bookreview #czytamksiazki #bookstagrampolska #recommendedbooks #instabooks #instabookspoland

O odkrywaniu seksualności w każdym wieku, w związku i w poszukiwaniu związku. Świetny rozdział o zazdrości i zdradzie ("wina kochanki"). Trochę mnie zaskoczyło słownictwo: wcześniej się nie spotkałam z osobami "pacjenckimi", "eksperckimi" itp.

Ciekawa pozycja, poparta odnośnikami naukowymi. Nie jest to poradnik, nie daje jednoznacznych odpowiedzi. Daje za to okazję do refleksji, postawienia sobie różnych pytań na temat siebie, swojej historii oraz historii przodków. "Czytałam" audiobook, ale chętnie sięgnę także do wersji papierowej.

Bardzo cenną lekcje odbieram teraz jako mama, żeby wspierać męża w jego relacjach z dzieckiem, ufać mu i starać się nie rujnować autorytetu, tylko umożliwić wykorzystanie mocnych stron. Ciekawa pozycja, jako córka i mama doceniam rolę mężczyzn w życiu kobiety. Historie opowiedziane przez córki w ostatniej części książki - mrożące krew w żyłach. Rady dla tatusiów moim zdaniem są całkiem uniwersalne: być szczerym i dawać swój przykład, a nie wymagać, tego, czego sami nie robimy.

Zadowolony jestem. Przede wszystkim z tego, że w sposób bardzo przystępny mamy tutaj esencję jak działa mózg w obszarach mnie interesujących ;-) Spokojnie w dwa wieczory można się dowiedzieć co zmienić i dlaczego, żeby lepiej funkcjonować. Szczególną moją uwagę zwrócił rozdział o dopaminie i social mediach. A najbardziej zaintrygował fragment, gdzie autorka pisze, że nasze myśli mogą wpływać na mowę ciała. A że nie jest to bullshit to nawiązanie do terapii CBT uwiarygadnia tę tezę. Oczywiście, można by sięgnąć po książkę naukową, żeby dowiedzieć się znacznie więcej o tym wszystkim ale nie sądze, żeby czytało się to wtedy tak lekko. Także polecam, jako wstęp do zagadnienia o tym jak zarządzać własnym mózgiem! :)

"Carl Jung napisał, że nic nie wpływa na dziecko bardziej niż nieprzeżyte życie rodziców". Szeroko potraktowany temat odrzucania: - powody niechęci utrzymywania kontaktu dzieci z rodzicami (bariery, mury), - opis przyjętych przez bohaterów strategii, - sposoby rozwiązania nabrzmiałych konfliktów i leczenia zaistniałych ran, a wszystko w oparciu o konkretne sytuacje życiowe z gabinetu psychologa. Ciekawa i dobrze napisana książka.