Matki

„Człowieka już nie ma, ale jego ślad pozostaje w tym świecie przez długi czas, dopóki nie zostanie całkiem zapomniany”

A o nich?
Czy ktoś będzie pamiętać o tych wszystkich matkach?

Matkach
utraconych
I tych osieroconych
Matkach, którym siłą wydarto ich dzieci

Matkach uwięzionych
Matkach nieznanych

Hodowanych jak bydło
Na pustkowiu
Pośrodku równiny
W stęchłej chacie

Zamkniętych w dramatycznym mikrokosmosie
Tylko po to, by dawać nowe życie
„ratunkowym dzieciom”
które zwiastować mają nadzieję

Matkach
Napiętnowanych
Wyzyskiwanych
Pozbawionych człowieczeństwa

Poddanych egzekucji
Okaleczonych
Porzuconych

Patrzących w niebo oczami bez wzroku

Niemych
Zastygłych
w objęciach larw

Już bez dzieci

Płody wyszarpane z ich łona
teraz ulokowane w ciałach wypatroszonych nagich mężczyzn

Zamarłych w krzyku
Rozpaczy

Mężczyzn z własnymi dziećmi w brzuchu

Nad nimi

Nad matkami
I nad ojcami

rozpostarte czarne skrzydła przeznaczenia i nic nie może zatrzymać tego domknięcia.

Nawet Inspektor Elena Blanco

Musi teraz zagłębić się w umysł mordercy, by zrozumieć jego pobudki
By właściwie odczytać opowieść, którą ma do przekazania

To śledztwo zatacza szerokie kręgi
Również wokół policyjnej mafii, która rozrasta się jak nowotwór i nieprzerwanie zasila roczniki starej i nowej władzy

Walka z nią sięga najwyższych szczebli, a rodzaje dokonywanych przestępstw zbierają okrutne żniwo.
Tworząc Klan
budzącą strach camorrę

Pełną ludzkich twarzy
Powykrzywianych
Zniekształconych
Grzechem

Elena wsłuchuję się w tę morderczą pieśń pramatki

Mającą na usługach
śmierć, chorobę, zemstę i stratę

Słyszy jej szept
I czuje objęcia jej silnych skrzydeł

Też chciałaby znowu zostać matką
Ma nadzieję na ponową odpowiedzialność za kogoś, kto jest najbardziej bezbronny
Na stawianie czoła przeszkodom, które mogłyby się pojawić na tej rodzicielskiej drodze.

Myśli, że może to szansa, by
by wreszcie porzucić otchłań studni
do której wpadła tak dawno

Ale musi zatamować wielki krwotok który coraz mocniej zalewa jej serce…
**************
Fenomenalna czwarta część hiszpańskiej czarnej serii kryminalnej #carmenmola

Boleśnie przejmująca, dokuczliwa, piekielnie mocno drażniąca podniebienie.

Pełna bólu historia o kalectwie duszy,
o grzechu i o upadku człowieczeństwa.
Pełen dramatycznych ról odeon, w którym aktorzy są nadzy, bo ubrani jedynie w strzępy moralności, w niepewność i strach.

#matki otwierają wrota do bram inferno.
Pogrążają wszystkich.
Nawet żywych.
*
Warto było czekać ponad dwa lata na #matki w takiej odsłonie

Pamiętacie #mała
To niedowierzanie?
Ten finał?
Tutaj znajdziecie wszystkie odpowiedzi.

Polecam!

„Człowieka już nie ma, ale jego ślad pozostaje w tym świecie przez długi czas, dopóki nie zostanie całkiem zapomniany”

A o nich?
Czy ktoś będzie pamiętać o tych wszystkich matkach?

Matkach
utraconych
I tych osieroconych
Matkach, którym siłą wydarto ich dzieci

Matkach uwięzionych
Matkach nieznanych

Hodowanych jak bydło
Na pustkowiu
Pośrodku równiny
W stęchłej...