Malowanie ciemności

Gdyby nie ta książka, nie odważyłabym się poznać twórczości Jamesa Joyce'a. Za to będę wdzięczna autorowi. Tak, główny bohater w książkach Para Cobroya jest taki sam, różnią się imieniem i nazwiskiem. Tak, są podobne motywy związane z życiem na Południu w rodzinach, tak naprawdę, dysfunkcyjnych. Tak, humor jest identyczny. Ale co z tego, skoro "Na południe od Broad" czytało się bardzo dobrze, i po latach stwierdziłam, że w ciemno będę brać książki Pata Conroya, bo mam gwarancję dobrej jakości? Tutaj, momentami, były dłużyzny, ale wybaczam wszystko. Głównie za to, że powieść zainspirowała mnie do czytania Joyce'a. Jeśli dana pozycja ma na mnie taki wpływ, to wiedz, że coś jest na rzeczy. Czytajcie Pata Conroya. Naprawdę warto. Gwarantuję kawał świetnej prozy, i faktyczny, a nie przesłodzony, obraz Południa. Książkę dołączam do Wielkobukowego Binga 2025 pod hasłem "Narracja z pierwszej osoby".

Jean James jest fotografką, która otrzymuje zlecenie przygotowania obszernego materiału z feralnej zbrodni z 5 marca 1899 r. Wraz ze swoim mężem oraz córeczką, Bille oraz szwagrem i jego partnerką dryfują po wodach oceanów, przepływają zatoki swoim statkiem po to, aby Jean mogła przygotować wedle jej koncepcji materiał. Jeśli chodzi o samą pracę, Jean jest zadowolona, udaje się zdobyć w miejskiej bibliotece pozostałości po mieszkańcach domu, a raczej jego zgliszczy, w którym popełniono morderstwo. Dodatkowym atutem w przygotowaniu reportażu okazują się osobiste notatki dziewczyny, której udało się przeżyć tę okrutną noc.. W trakcie tej przygody, rejsu, jakiego podjęła się rodzina, życie toczy się swoim rytmem. Każdy z osobna spędza po swojemu czas. Dziewczynka stale zwraca na siebie uwagę, prosząc o zainteresowanie się nią. Mąż Jean popija spędzając czas w kokpicie, próbuje coś wymyślić twórczego z racji tego, że, na co dzień ima się pisarstwem, – bo tak właśnie Jean poznała swojego obecnego męża, podczas wieczorku poetyckiego. Jean wraz z Richem, bratem Thomasa spędzają ze sobą najwięcej czasu, nie będąc do końca świadomymi, że tak naprawdę od dawna, od samego początku poznania się Jean z Thomasem, oboje coś do siebie czują. Ale jako, że każde poszło we własnym kierunku, obrało własną ścieżkę życia, ewentualne romanse nie wchodzą w rachubę. Mimo wszystko tych dwojga dorosłych miło spędza ze sobą czas, na pogawędkach czy wspólnym spędzaniu czasu podczas pobytu na wyspie, kiedy to Jean nocami zwłaszcza przygotowuje różne klatki zgliszcz domu i otaczających ją zewsząd wody, samego terenu wyspy. Właściwie Jean podejrzewa, że Thomas flirtuje potajemnie z partnerką szwagra, ale nie ma odwagi zapytać oto wprost. Choć bywa zazdrosna i czasem kąśliwie odpowie na uwagę Adeline – milczy. A córeczka, pochłonięta zajęciami, których chętnie podejmuje się sama Adeline, nie ułatwia jej zadania i w kobiecie wprost się gotuje. Na dodatek nie potrafi pomóc mężowi, wydaje się, że jest nieszczęśliwa w tym małżeństwie, obwiniając się, że została w tę relację nieco nieświadomie wplątana. Nie do końca Jean jest spełniona, ma kochającą, wspaniałą i ciekawa świata córkę. Ma pracę. Ale czy jest szczęśliwa? W głębi duszy może tak, ale z wierzchu pogubiona, dlatego tym więcej uwagi podziela na czytanie zapisków kobiety, której w 1899r. udało się zbiec i uchronić przed niebezpiecznym mordercą. Tak naprawdę historia ocalałej dziewczyny tak bliska jest temu, co odczuwa sama Jean. Na pewno myślami jest blisko młodej Maren Hontvedt, która prędko wyszła za mąż, za mężczyznę zalecającym się do niej od dłuższego czasu. Do potwierdzenia związku ślubnego doszło szybko, nie do końca w sposób przemyślany. Dziewczyna jest nieszczęśliwa, ponieważ rozstała się z jej bliskim bratem, a starsza siostra potępia jej każdy krok, zwraca uwagi, wyśmiewa ją i pogrąża w swoim i tak kruchym i ledwo trzymającym się w ryzach świecie. Kiedy Maren i Jan uciekają się na wyspę, aby zacząć nowe życie, Maren czuje się wprost zawiedziona. Oczekuje zupełnie czegoś innego a niezaniedbanego domu, pustki wokół a przede wszystkim samotności, bo przecież nikt nie mieszka w promieniu mil, a żeby dostać się do domu, należy opłynąć solidny odcinek trasy.. Zakończenie, jak to bywa w powieściach, a ostatnio dość mocno zaskakuję się – jak życie bywa przewrotne, nieprawdaż? - Również mną delikatnie mówiąc, wstrząsnęło. Zamykając książkę, zrozumiałam jak niewiele zmieniło się na przełomie kolejnych lat, wieków. Ludzie są tacy sami, choć żyją w zupełnie różnych warunkach, mają inne możliwości, na pewno większe. Jedno jest jednak pewne, ludzie ciągle staczają największe bitwy o własną osobowość, o „ja”. I często wiele decyzji, życiowych błędów i porażek po prostu nas gubi, a nie korzystając z pomocy a przede wszystkim nie rozmawiając, a zamykając się w swoim szczelnie zamkniętym świecie, doprowadzamy do największych tragedii, o czasem, jakich na pewno byśmy samych siebie nie posądzali. A jednak, potrafimy nawet siebie zaskoczyć i doprowadzić do zupełnej ruiny. I kiedy już chcemy podnieść rękę, wzywając pomocy, okazuje się, że nasz krzyk jest niemy, nikt go nie może dosłyszeć. Po prostu jest za późno na jakiekolwiek decyzje, a niestety, przyczyna zawsze ma swój skutek. My musimy ponieść konsekwencje naszych, jak nam się wydaje, dobrych wyborów..

O tym, że prawdą jest to, o czym zdecydujesz się pamiętać. Tom, bezrobotny nauczyciel i trener z Karoliny Południowej, przyjeżdża do Nowego Jorku, by pomóc w terapii siostry, która właśnie podjęła kolejną próbę samobójczą. W międzyczasie sam przechodzi coś w rodzaju psychoterapii. Głównym tematem książki jest coś, co posługując się przepiękną polszczyzną nazwalibyśmy gaslightingiem. Najważniejszą strategią przetrwania w rodzinie (szczególnie przoduje w tym matka) jest zaprzeczanie bolesnym faktom, przeinaczanie rzeczywistości, udawanie, że nic strasznego się nie wydarzyło i narzucanie innym takiego sposobu myślenia, do momentu, w którym czasem nie do końca wiadomo już, co było prawdą, a fikcja zastąpi we wspomnieniach autentyczne wydarzenia. Jest to zatem w dużej mierze opowieść o trudnym dzieciństwie i jego konsekwencjach na dalsze życie, ale też o kompleksie niskiego pochodzenia, wielkich ambicjach i o buncie przeciwko autorytetom i narzuconym rolom społecznym, a także (a może przede wszystkim) buncie przeciwko wymogowi buntowania się. Jest tu też bardzo dużo, charakterystycznego dla tego autora, patriotyzmu lokalnego. Pat Conroy miał taką ciekawą umiejętność, że pisząc wciąż tego samego bohatera i składając historię z tych samych elementów, za każdym razem tworzył zupełnie inną opowieść, w przeciwieństwie np. do Axelsson, przy której za każdym razem miałam wrażenie, że czytam dokładnie to samo i tak samo. Za to zdecydowanie nie umiał napisać postaci kobiecej, która nie byłaby w jakimś stopniu nieznośna. Cała książka to trochę kronika zapowiedzianej tragedii. Od samego początku wiemy, że w rodzinie wydarzył się jakiś wielki dramat, który jest przyczyną wszystkich psychicznych problemów rodzeństwa. Sęk w tym, że książka ma ponad 700 stron, więc minie trochę czasu zanim dojdziemy do sedna i trzeba przyznać, że to dość mozolna droga. Tom w rozmowach z psychiatrą wspomina całe życie od momentu narodzin. Sprawia to wrażenie przedłużającej się wyliczanki słabo ze sobą powiązanych scen. Większość z nich w pewnym momencie poskłada się w całość i okaże się nie aż tak bezcelowa jak na początku, ale nie rekompensuje to faktu, że duże partie książki są nieco nużące, a całość robi wrażenie nieco przegadanej i przeciąganej na siłę. Z drugiej strony są tutaj też sceny kompletnie bez znaczenia z fabularnego punktu widzenia - jak choćby cały wątek, w którym Tom trenuje syna pani doktor w futbolu, które czytało się jednak całkiem ciekawie i przyjemnie.

Bardzo mi się podobała. Uwielbiam powieści o życiu kobiet, o ich perypetiach, miłości, rozterkach i bólu. O stratach i cudownych zrządzeniach losu. O tym że w każdej sytuacji potrafiły dostosować się i przetrwać, o tym jak radziły sobie dobrze i gorzej. Aż trudno uwierzyć że jedna kobieta Ania, mogła przeżyć tyle zmian, tyle tyle strat, przebyć tak długa drogę.... przeczytajcie. Naprawde warto

Lektura tej książki, autorstwa Maeve Binchy, wzbudzała we mnie fale zaciekawienia, zniechęcenia i irytacji, naprzemiennie. Przez ponad 700 stron, kilkakrotnie miałam chęć odłożyć ją niedoczytaną, jednak ciekawość co dalej, nie pozwoliła mi tego zrobić. Właściwie irytująca nie była stricte sama książka, co postać głównej bohaterki, Helen vel Leny. Miejscami, miałam wrażenie że Lena jest cudem świata, do tego świętym i że niedługo należałoby ją beatyfikować jeszcze za życia. Taka mądra, zaradna i empatyczna z bardzo dobrze rozwiniętym talentem organizacyjnym, a jednocześnie taka głupio naiwna i ślepo wierząca we wszelkie kłamstwa Louisa Wszystko zaczyna się w Lough Glass, małym miasteczku, w roku 1952 gdzie, jak w większości takich miasteczek, wszyscy się znają i wszyscy wszystko o sobie wiedzą. W tym to ślicznym i na wskroś katolickim miejscu Irlandii żyje sobie rodzinka McMahonów . Rodzinka 2 + 2 . Rodzice z młodszym synem i starszą córką. Żona nie pracuje, mąż jest cenionym w miasteczku aptekarzem . Rozważna córka i wspaniały syn dopełniają rodzinnego stadła. Jednak któregoś wieczoru miasteczkiem wstrząsa straszliwe zdarzenie, które zmieni życie wielu ludzi . Historia jest całkiem przyzwoicie napisana, ale te postacie jak dla mnie średnio wiarygodne, o Lenie już nadmieniłam. Jej córka Kit, również jakaś niedorobiona jako postać. Niby taka rozważna, cnotliwa i porządna, zawsze potrafi wszystko tak wytłumaczyć że aż się człowiekowi lżej na sercu robi i nagle wierzy w pierwsze z brzegu kłamstwo, bez sprawdzenia, bez wyjaśnień, które zaserwowała jej Clio. Przyjaciółka którą znała od dziecka i doskonale wiedziała że tamta ma bujną fantazję i niewyparzony język. Jest jeszcze Siostra Madeleine, pustelnica mieszkająca w chatce z dala od ludzi, na jej przykładzie (tutaj akurat bardzo udanie) autorka pokazała jak to łaska ludzka na pstrym koniu jeździ, mówiąc z lekka parafrazą. To chyba najbardziej wiarygodna postać, jak dla mnie, aczkolwiek, dzisiaj już pewnie nie spotykana w rzeczywistości. A tak w ogóle, chyba głównym ''bohaterem '' tej książki jest '' Wielkie Kłamstwo '' i manipulacja. Książka mnie nie znudziła, chociaż też i nie zafascynowała jakoś specjalnie. Da się przeczytać i nawet miejscami z ciekawością, jednak bez większego zaangażowania.

Zacznę od tego, że ciężko nazwać tę powieść horrorem. Być może raz udało się Autorce sprawić, że odczuwałam lęk podczas czytania, niestety częściej irytowałam się zbyt rozwlekłymi opisami, dialogami. Bardzo irytowała mnie również postać Lyn i męża głównej bohaterki. Cóż jeszcze musiało się wydarzyć na ich oczach, żeby uwierzyli w istnienie duchów, etc? Tajemnica domu i ich "upiorów" była całkiem interesująca, ale według mnie, Autorka mogła wcześniej rozwinąć akcję, a nie pod koniec utworu. Uwielbiam klimaty takich miejsc jak Belheddon Hall. Małomiasteczkowość tej okolicy dodała utworowi uroku. Z miejsca polubiłam Nat i Janet - ich osobowość oraz stanowczość. Niestety to chyba tyle, jeśli chodzi o plusy książki. Na koniec dodam, że mimo kilku wtop w owej powieści, chętnie sięgnę jeszcze po twórczość Barbary Erskine.

Przyjemna opowieść o malarstwie i marzeniach, której akcja toczy się w Londynie i Paryżu na początku XVI wieku. Wątków w tej powieści mamy sporo; pierwszy to historia młodej, prostej i naiwnej dziewczyny, Zuzanny Dallet, która przypadkowym zbiegiem okoliczności może rozwijać swój nietuzinkowy talent malarski w służbie największym możnym ówczesnego świata. Drugi wątek to intrygi dworskie między Anglią i Francją, a trzeci to tajemnicze stowarzyszenie, które chce zmienić losy świata. Choć wątki te mogłyby być ze sobą lepiej połączone, to i tak lektura przynosi dużą frajdę, przede wszystkim z powodu doskonałego humoru, w sprawny sposób kontrastującego naiwną, prostą Zuzannę i wysokie sfery dworskie.

„Miałby odrzucić takie zaproszenie? Miałby nie jechać do Gloversville i to w towarzystwie Trumbullów? Postąpi być może nieuczciwie, okrutnie, zdradziecko z Robertą, ale czyż może nie widzieć się z Sandrą? Obiecał więc przyjść, ale musiał koniecznie zobaczyć się z Robertą i wytłumaczyć się jakoś przed nią. Powie jej, że Griffithsowie zaprosili go na obiad. To powinno ją zupełnie przekonać. Poszedł, lecz nie zastał Roberty w domu, postanowił więc całą sprawę załatwić nazajutrz w fabryce. Może zresztą napisać do niej”. (s.300.) Theodore Dreiser, Tragedia amerykańska, przekł. Józefa Zydlerowa, Książnica, Katowice 1991. W co uwikłał się główny bohater naturalistycznej powieści T. Dreisera? Imiona kobiet wyjaśniają wszystko: Roberta i Sandra, postacie z dwóch różnych światów i on, Clyde Griffiths- syn ubogiego kaznodziei, którego jak magnes przyciąga wielki świat. Tytuł powieści wyjaśnia wszystko. Tragedia wisi w powietrzu. To jedna z najgłośniejszych powieści amerykańskich I połowy XX w. Jak się okazuje przyczynkiem do napisania powieści były autentyczne wydarzenia zaczerpnięte z kroniki kryminalnej. T. Dreiser, spadkobierca dokonań wcześniejszych twórców tej klasy, co Hemingway, Steinbeck czy Caldwell, udźwignął ciężar gatunku i stworzył dzieło wyjątkowe, które oparło się czasowi, bo tkwią w nim wielkie namiętności, począwszy od miłości, przez nienawiści i pogardę, skończywszy na głodzie bogactw. XXI wiek nie jest od nich wolny. Powieść czyta się jak dzieło współczesne. 10/10

To nie jest typowy kryminał (i bardzo dobrze), bardziej dramat psychologiczny z kryminalną historią w tle. Nietrudno sobie wyobrazić jaką tragedią musi być dla matki zniknięcie dziecka (tu: nastolatki). W rodzinie atmosfera gęsta, że można ją kroić nożem. Nic nie jest oczywiste, pełno jest spekulacji i dużo działania po omacku. Pewnie są to realia zbliżone do wielu spraw z życia wziętych. Pozycja godna uwagi, tym bardziej, że z niemieckiego, a nie skandynawskiego, poczytnego podwórka.

Po zobaczeniu okładki i przeczytaniu zamieszczonego na niej opisu, myślałam, że jest to kryminał, który chciałabym przeczytać. Mocno się zdziwiłam dowiadując się, że książka "Podwójne gry" należy raczej do literatury pięknej. Zdecydowałam się jednak ją przeczytać i nie żałuję. Choć jest to lektura raczej z tych niezbyt lekkich, to historia mnie zaciekawiła. Myślę, że naprawdę udany debiut młodego pisarza.

Gdy jakiś czas temu zobaczyłem książkę pt. "Mordercy", autorstwa pana Elii Kazana, to wiedziałem, że to nazwisko mi coś mówi. Później sprawdziłem, że to światowej sławy reżyser (zdobywca Oscarów i Złotych Globów) znany z takich filmów jak "Na wschód od Edenu" czy "Tramwaj zwany pożądaniem". Ten ostatni tytuł to również sztuka teatralna, która swą premierę miała w 1947 roku na Broadway'u. Ja jednak chciałbym Wam dziś powiedzieć o książce pt. "Mordercy". Książka, którą czytałem wydana została w 1992 roku przez Wydawnictwo Puls w serii Nocny marek. Powieść ta opowiada o pewnym amerykańskim sierżancie, który zabija chłopaka swojej córki. Młody mężczyzna należy do grupy hipisów, co bardzo nie podoba się wojskowemu. W zaistniałej sytuacji armia bardzo by chciała, aby sprawa sierżanta rozeszła się po kościach, na co z kolei nie godzą się młodzi ludzie, znajomi zabitego chłopaka. Sprawa ostatecznie trafia do sądu. Książka mimo, że dobra, to niestety ma bardzo ciężką narrację, chociaż trochę mnie wciągnęła. Bardzo chciałem poznać odpowiedź, jaki los spotka wspomnianego sierżanta. Czy zostanie skazany czy zostanie uniewinniony dowiecie się z kart powieści. "Mordercy" to 381 stron, na przeczytanie których potrzebowałem pięciu dni oraz dziewięciu posiedzeń. Wynik taki plasuje powieść tę na 139 miejscu wśród 346 książek Przeczytanych na tronie. Jest to moja pierwsza przygoda z twórczością pana Kazana i jeśli będę miał możliwość to jeszcze wrócę do jego książek, co i Wam polecam. https://www.facebook.com/czytamnatronie/

Z Panią Binchy po raz pierwszy spotkałam się przy Kręgu przyjaciół laaaata temu. Książka bardzo przypadła mi do gustu, ekranizacja z lat 90tych również, polecam obie. Ale nie o tym tutaj ma być. Tara Road, to nazwa ulicy w Dublinie, przy której mieszka główna bohaterka powieści. Zanim wprowadzi się ona do swojego domu jako młoda mężatka, opowiada nam dzieje swej miłości, relacji rodzinnych, przyjacielskich i zawodowych, dla których punktem stycznym staje się właśnie Tara Road. Książka jest potężna, ma ponad 700 stron, a dopiero w drugiej połowie pojawia się kolejna jej ważna bohaterka, która dokonuje z tą pierwszą swoistego Erazmusa. Na skutek osobistych kolei losu decydują się one na chwilową wymianę domów. Koniec spojlerów. Polecam. Pani Binchy ma dar opowiadania historii, które z pozoru są zwykłe, przyziemne, niby nic specjalnego, a nie można się od nich oderwać. Są tu mniej lub bardziej miłe postacie, różne motywy i perspektywy. Nie ma tu cukierków czy fajerwerków, życie, po prostu życie. Mnie ta historia bardzo wciągnęła. UWAGA! Obejrzałam film i stanowczo odradzam. Świetna obsada, która zagrała jak na jasełkach wiejskich, i nie wiem, czy nie obraziłam właśnie poczciwych jasełek wiejskich. A do tego akcja filmu zaczęła się w połowie książkowej opowieści, co dramatycznie okroiło i zubożyło całą historię.

Ciekawa fabuła, niezły pomysł na kolejną historię Pani Norman. Trzy pasierbice muszą zaakceptować wybór matki i tolerować nowego mieszkańca ich domu - ojczyma. Wydawało by się, że dla chcącego nic trudnego. Co zrobić kiedy jedna strona robi wszystko aby się zaprzyjaźnić i żyć z sobą w zgodzie, a druga strona wręcz przeciwnie? Sama byłam pasierbicą, ale nigdy nie wpadłabym na takie pomysły, takie zdarzenia aby "umilić" czas i życie mojemu ojczymowi.

Nie wiem czemu, ale ta książka trafiła do mnie totalnie. Przeglądałam ją, czytałam wielokrotnie, przepisywałam opracowywane w tekście wiersze. Jest zabawna, przewrotna, daje do myślenia, a zakończenie? Tak mnie poruszyło, oburzyło i zaskoczyło jednocześnie, że aż rzuciłam powieścią w ścianę. Zagwarantowała mi emocjonalną przejażdżkę bez trzymanki, to na pewno.

"Clara prowadziła bardzo ożywione życie towarzyskie. W szalonej atmosferze lat międzywojennych, kiedy to każdy chciał szybko przeżyć jak najwięcej, jej rezydencja na ulicy Malakoff niemal każdego wieczoru tonęła w powodzi świateł." 1945 rok, Vallonue, Prowansja Piękna Clara jest seniorką bogatego rodu Morvanów. Jej mąż Henri zginął w czasie wojny. Kobieta ma dwóch dorosłych synów Charlesa i Edouarda, którzy założyli już swoje rodziny. Ma też szóstkę ukochanych wnuków, dla których jest w stanie zrobić wszystko. Pewnego ranka Clarę budzi huk wystrzału. Kobieta odnajduje w gabinecie swojego syna Edouarda. Mężczyzna nie żyje, obok niego na biurku leży rewolwer ojca. Przybyli na miejsce policjanci stwierdzają samobójstwo. Mijają lata, Clara dbając o dobro rodziny ciągle pomnaża swój majątek. Szczególną troską otacza ukochanych wnuków. Bardzo niepokoi ją los młodszego syna Charlesa, który w czasie wojny stracił w obozie koncentracyjnym ukochaną żonę i córeczkę. Charles coraz bardziej pogrąża się w apatii, tęskniąc za tym co bezpowrotnie minęło. Dorosłe wnuki Clary zaczynają szukać swojej drogi i własnego szczęścia. Kobieta za wszelką cenę chce utrzymać członków klanu razem bo najważniejsza dla niej jest rodzina. Ale Clara ukrywa też przed nimi pewien sekret z przeszłości. Czy tragiczne fatum, które zawisło nad klanem Movanów da o sobie znać? Czy prawda o wydarzeniach z 1945 roku ujrzy światło dzienne? Bardzo lubię ten charakterystyczny francuski klimat w powieściach i tu go odnalazłam. Przepiękny Paryż, klimatyczna wiejska posiadłość w Prowansji, niedaleko Awinionu i opisy przyrody zachwycają. A w tym wszystkim członkowie rodu Morvanów ze swoimi skrywanymi tajemnicami, radościami i smutkami codziennego życia. Śledzimy losy wszystkich wnuków Clary przez dzieciństwo aż po ich dorosłość i życiowe wybory. "Sekret Clary" to ciepła i mądra opowieść o miłości, potędze pieniądza, karierze i kobiecej sile. Zakończenie książki jest bardzo zaskakujące. Ja mam to szczęście, że mogę sięgnąć po 2 część "Potomkowie Clary", która jest kontynuacją tej historii.

O tym, że stare domy mają swoje sekrety. W niejasnych okolicznościach ginie młoda dziedziczka fortuny, a głównym podejrzanym staje się jej świeżo poślubiony mąż. W tym samym czasie w tej okolicy urlop spędza wzięty adwokat, którego żona wciąż nie otrząsnęła się z traumy po śmierci pierwszego dziecka, a pobyt w starym domostwie stopniowo pogłębia jej psychozę. To nie jest najbardziej zaskakujący thriller na świecie - z grubsza domyśliłam się rozwiązania obu wątków, ale mimo to czyta się to całkiem nieźle. Książka jest wciągająca i potrafi trzymać w napięciu, to jedna z lepszych pozycji w dorobku tej autorki. Dodatkowym wątkiem, rozgrywającym się nieco na boku, jest odkrywanie mrocznej historii domu, która sięga początków XVIII wieku. Do uwierających pierdółek można zaliczyć absurdalnie fatalną korektę - sporo tu literówek i słów ewidentnie zmienionych przez autokorektę, oraz trzymiesięczne niemowlę, które znajduje się na poziomie rozwoju dziecka co najmniej dwukrotnie starszego.

:( smutne jak cienka jest granica między miłością a nienawiścią, jak szybko można zapomnieć że się kogoś kochało bo nagle się go nienawidzi. Bohaterzy byli naprawdę kreatywni w uprzykrzaniu sobie życia. Generalnie po tej cieniutkiej książęce nic nie zwiastuje dramatu opisanego na jej stronach. Niepozorna choć robi potężne wrażenie, bo człowiek spodziewa się zupełnie czegoś innego, lżejszego

Książka wydana w 1969 r. uważana jest za jedno z największych dzieł literatury brytyjskiej XX wieku. W 1981 r. doczekała się ekranizacji z niezapomnianymi rolami M. Streep i J. Ironsa w rolach głównych ! Treść banalna, ale już jej opis to mistrzostwo. Zakończenie niejednego może zdziwić albo rozczarować. Na pewno łamie tradycyjne konwencje literackie !!! POLECAM, bo wypada się z książką zapoznać !!!

Odnajdziemy tutaj ukazane skomplikowane losy ludzkie; zakazaną miłość, miłość do czerwonej ziemi, bolesne rozstania. Wina pożera duszę bohaterów, czasem przychodzi gorzkie przebaczenie po świadomej zdradzie. Pewne sekrety rodzinne położą się cieniem na życiu kolejnych pokoleń, tym, którzy będą musieli ukrywać swoje pochodzenie, czy prawda o przeszłości wyjdzie na jaw? Nietolerancja stanie się murem nie do przebicia, a publiczna egzekucja ukaże, że „bez wątpienia wszyscy zapłacimy”. Pisarka poświęca też miejsce opisom sytuacji niewolników- w tym ich wyzwoleniu, zarysowany jest temat praw człowieka. Ważnym tematem są relacje Anglików i „kolorowych”- pełne napięcia i też nienawiści, bo nie zawsze chodzi o to, że ktoś jest niewolnikiem. „Chodzi o coś, co w żaden sposób nie potrafił zmienić: o kolor jego skóry.” A nienawiść i sidła przesądów okażą się mieć niszczycielski wpływ na życie niejednego człowieka, podzielą rodziny. Zarysowane wojny burskie, polityczne manewry- bardzo przekrojowa ta saga. Może chyba miejscami zbyt wiele tematów podejmuje, za dużo lat obejmuje (około 60)- to aż trzy, cztery pokolenia. Jean, Emily, Suzanne wzbudzają sympatię; natomiast Clara to bezsprzecznie negatywna postać, zaślepiona nienawiścią, prowodyrka nagonki na przyrodniego brata. Jest całkiem sporo bohaterów, szkoda, że nie ma drzewa genealogicznego, bo czasem trudno spamiętać kto jest kim. Myślę, że prezentowana powieść przypadnie do gustu fanom wielowątkowych sag rodzinnych oraz klimatu Afryki.

Najpierw oglądałem świetny serial telewizyjny, " Północ - Południe ". Do tej pory, jeśli go gdzieś zobaczę, to z przyjemnością znowu oglądam. Bardzo się ucieszyłem, jak zobaczyłem, że wydano książkę na podstawie, której nakręcono film. Książki, jak zwykle, pomimo objętości ( ponad 2500 stron )nie zawiodły. Trudny dla USA okres wojny domowej, zdrady, miłość, przyjaźń, życie na południowych plantacjach i uprzemysłowionej północy, opisane w sposób interesujący i łatwy w czytaniu. Polecam dla miłośników tego typu powieści, ale też dla tych co chcą spędzić miły czas z lekturą. NAPRAWDĘ WARTO !!!