Magi: Labyrinth of Magic #19

O tym jak wyglądają zaświaty, a także jaką funkcję pełnią w nich osławieni bogowie śmierci dowiadujemy się w dość ciekawej i lekkiej serii Shinigami Doggy autorstwa Kany Yamamoto. Opowieść zderza dwa światów rozdzielone cienką granicą oraz całym szereg panujących tam praw. A co się stanie, kiedy te zostaną złamane? Ciekawa wizja przeplata motyw śmierci, a także życia doczesnego. Odsłania zasady rządzące zmarłymi i żywymi, ale również drugą stronę medalu, kiedy to dusze często błąkają się, szukając spokoju. Nie wszystko jest kolorowe, a ci, którzy jak Ken umarli gwałtownie, nie mogą liczyć na spoczynek wieczny. Niebagatelną rolę odgrywają wspominani bogowie śmierci, którzy powinni owym zagubionym duchom pomagać. To bardzo karykaturalna wizja, prezentująca każdego z nich jako indywiduum kierujące się swoimi zasadami; przykładowo Shin (bóg śmierci) jest miłośnikiem kobiecych wdzięków. Shinigami Doggy to dynamiczna opowieść, która pomimo smutnej historii – główny bohater ginie – nie pozwala na nudę. Znaczenie ma tu wszystko, od świata począwszy, poprzez emocje i kreacje bohaterów, zakończywszy na ich przemianie. Rzadko można spotkać tak dynamicznie rozwijające się postacie, zwłaszcza że tendencja ta nie spada w kolejnych tomach. Owszem jest nieco zadziornie, bowiem ciężko uświadczyć zwyczajnych dialogów. Główni bohaterowie ciągle przekrzykują się, nie wspominając o niecenzuralnym słownictwie. Z drugiej jednak strony mamy całą paletę ciekawych sytuacji towarzyszących Kenowi. Licealista mimo wszystko ma silnie osadzony kręgosłup moralny i prezentuje to na każdym kroku. Zapraszamy na Wypowiemsie.pl: http://wypowiemsie.pl/recenzja-shinigami-doggy-1-3/

Przyjemnie narysowana historyjka o nudzących się japońskich bóstwach lubiących wtrącać się w sprawy ludzi. Niezbyt ambitna, ale pozytywna historyjka o poznawaniu samego siebie i pomaganiu innym. Żałuje że nie ma w niej więcej japońskich elementów (ubrań i itp) ale smaczku całości dodają postacie, które są podobne do postaci z innych serii. To mnie rozbawiło.

Piętnasty i zarazem ostatni tom mangi Akame ga Kill! to w gruncie rzeczy dwie gigantyczne potyczki z masą ofiar. Pierwszą jest starcie gigantycznego teigu, które przypomina jakiegoś kosmicznego mecha o rozmiarach Godzilli. Tatsumi poświęca swoje ja i staje się w pełni smokiem, by powstrzymać bestialską maszynę, która masowo zabija rebeliantów, żołnierzy imperium i cywilów. Drugim pojedynkiem jest ostateczne starcie z panią generał Esdeath , która zmierzy się z Akame. Będzie to najtrudniejsza walka dla bohaterki, która przelała tyle krwi, bo sadystyczna pani generał idzie na całość i użyje najsilniejszej ze swych lodowych mocy. Tylko czy ona w pojedynkę może jeszcze zatrzymać rebeliantów, którzy osiągnęli prawie wszystkie swoje cele? No i czy ten sukces wart był tak wielkiego przelewu krwi i poświęcenia ze strony Night Raid?

Tomiki 18-20 stają się kwintesencją „widowiskowej akcji”, która zapewnia odbiorcy naprawdę solidnej porcji rozrywki. Walka pomiędzy magami i żołnierzami Cesarstwa Rehmu nabiera dynamizmu w momencie pojawienia się na scenie użytkowników „naczyń”. Ich moce mogą przełamać magiczną barierę, która roztacza się nad Magnostadt. Zarówno wykładowcy, jak i uczniowie, starają się za wszelką cenę obronić swój kraj. Z boku całemu wydarzeniu nie może przyglądać się bezczynnie Aladyn, który postanawia zademonstrować swoje nieprzebrane moce. Na arenie walk pojawia się również sam Alibaba, który nauczył się wykorzystywać zdobyte zdolności i stał się naprawdę potężny. Impas, w którym znalazły się obie strony, zostaje przerwany przez samego dyrektora, który ma zamiar wykorzystać mroczną potęgę i raz na zawsze pozbyć się ludzi niewładających magią. Mroczne dżiny zaczynają szaleć i niszczyć wszystko na swojej drodze. Szansa przeciwstawienia się zarówno im, jak i rodzącemu się „potężnemu złu” pojawi się tylko wtedy kiedy każda ze stron (włącznie z nowo przybyłem graczem), będzie ze sobą współpracować i da pokaz pełni swoich zdolności. To, co dzieje się w trzech opisanych tomikach trudno wyrazić słowami, każda kolejna strona wgniata czytelnika głęboko w fotel, zapewniając mu takiej dawki wrażeń, jakiej już dawno nie zaznał. Akcja, akcja i jeszcze raz akcja, to trzy elementy, które przyświecały autorce w domknięciu wątku Magnostadt i robi ona to w naprawdę niesamowitym stylu. Dzieje się tutaj tak wiele, zarówno fabularnie, jak i wizualnie, że w niektórych momentach przepych rysunków dosłownie przygniata. Nie jest to jednak mankament mangi, wręcz przeciwnie można uznać to za jej plus i pokaz zdolności artystycznych artystki. Oczywiście w ferworze wali nie obejdzie się bez kilka „mocnych” momentów, gdzie poświęcenie jednostki będzie jedyną drogą do sukcesu. Na łamy komiksu powracają również starzy bohaterowie w swoich nowych „potężnych” obliczach, które w przyszłości mogą zadecydować o wyglądzie całego świata. Cała recenzja na: https://gameplay.pl/news.asp?ID=122926

Działania bohaterów przynoszą olbrzymi sukces i armie rebeliantów zbliżają się do stolicy. Aby zapewnić zwycięstwo i sukces siły dobra Night Raid przygotowuje kolejną operację. Ma to być wykończenie ważnych celów, którego podejmie się Akame. Tatsumi też da z siebie wszystko, chociaż chłopak nie jest w najlepszym stanie. Jego ukochana doznała poważnych obrażeń podczas ostatniej operacji, a on sam przemienia się w smoka. Wszystko przez moc zbroi, z której chłopak korzysta coraz więcej, nie zważając na limity energii. Wydaje się, że nawet jeśli dobro zwycięży to Tatsumi może tego nie zobaczyć. Jednak teraz najważniejsze jest wykonać kolejny krok i ruszyć przeciwko armii cesarza. Tylko okazuje się, że przebiegły kanclerz ma asa w rękawie i broń, która może zakończyć konflikt i zabić bardzo wiele osób. Jak przebiegnie ostateczna konfrontacja zwaśnionych stron?

Część siedemnasta zaczyna się od naprawdę wyrazistego wstępu, w którym to przywódca akademii, jak i całego Magnostadt, wyjaśnia uczniom swoją wizję świata. Podział ludzi na tych władających magią i całą nieistotną resztę, dosyć mocno przypomina pewne epizody z historii realnej ludzkości (do której zresztą autorka dosyć często tutaj sięga). Fanatyczny „przywódca” pragnący szczęścia podanych (oczywiście kosztem innych), który swoją charyzmą dominuje nad innymi i jest zdolny do przekonania lub narzucenia im swoich racji. Pojawiające się tutaj retrospekcje dają pewny obraz przeszłości jednego z królestw, w którym obdarzeni magicznymi zdolnościami ludzie, byli niecnie wykorzystywani. Automatycznie pojawia się tutaj pytanie: czy może być to usprawiedliwieniem obecnych działań? Zdania podopiecznych akademii są częściowo podzielone (chociaż większość staje po stronie dyrektora). Tylko Aladyn i Titus dostrzegają w tym mroczne spaczenie, które może doprowadzić cały świat na krawędź zagłady. Ich obawy potwierdzają badania prowadzone w placówce nad mrocznymi rukami, których potężnej mocy nie da się do końca okiełznać. Jakby tego wszystkiego było mało Cesarstwo Rehmu, widząc rosnącą potęgę Magnostadt i nie mogąc przekonać ich do „współpracy”, wypowiada im wojnę. Szykuje się naprawdę krwawy konflikt (którego tak mocno obawiał się Magi), w którym żadna ze stron nie będzie chciała stać się przegranym. W części tej Ohtaka postawiła najmocniejszy nacisk na słowo „pisane”, dostarczając odbiorcy tomik z naprawdę pokaźną ilością tekstu. Typowej „akcji” nie ma tutaj w ogóle (tak samo, jak typowego dla serii humoru), całość skupia się na odrywaniu pewnych tajemnic i prezentacji świata, w którym walka o władze zaczyna nabierać mocniej wyrazistości. Typowa „cisza przed burzą”, która następuje trzech kolejnych recenzowanych tomach. Cała recenzja na: https://gameplay.pl/news.asp?ID=122926

Fire Force to manga autorstwa Atsushi Ohkubo, który ma w swoim dorobku już inny hit typu shonen-Soul Eater. Historia o nietypowym zastępie strażaków trafiła w gusta wielu miłośników japońskiego komiksu. Tytuł doczekał się nawet dwóch sezonów adaptacji anime, a prace nad trzecim sezonem już trwają. W Polsce Fire Force wydawane jest przez Waneko. Na rynku pojawiło się już kilkanaście tomów tej mangi. Ja miałem okazję przeczytać pierwsze trzy i jestem całkiem miło zaskoczony przez tą oryginalną historię o straży pożarnej. Głównym bohaterem mangi jest młodzieniec Shinra Kusakabe. Chłopak nazywany przez wielu demonem ze względu na swoją tragiczną przeszłość i potężną moc marzy, by zostać bohaterem. W tym celu Shina dołącza do Specjalnych Sił Przeciwpożarowych. Bohater jako strażak nie będzie gasił pożarów, lecz zajmował się walką z potworami i ofiarami dziwnego zjawiska, jakim jest spontaniczny samozapłon. Na dokładkę część ze strażaków posiada nadprzyrodzone moce, czyniąc z nich swego rodzaju superbohaterów wykorzystujących ogień do walki ze złem.

W Fire Force śledzimy poczynania Shinry i jego kompanów z jednostki. Mamy naprawdę barwne i nietuzinkowe postacie z ciekawymi mocami. Arthur, czyli niezbyt kumaty znajomy bohatera ma obsesję na punkcie rycerzy i biega z mieczem wytwarzanym z energii ognia. Hinawa jest stanowczym przełożonym zdolnym kontrolować siłę pocisków wystrzeliwanych a szef brygady to niezły paker, który wyróżnia się od reszty kompletnym brakiem mocy. Co chwilę pojawiają się kolejne ciekawe i czasami nieźle zakręcone postacie. Najdziwniejsza jest dziewczyna przynależąca do innego zespołu strażaków. Cierpi ona na dziwną przypadłość, gdzie cały czas jest przypadkowo obmacywana przez inne osoby. Mamy okazję do szybkiego poznania głównych bohaterów, po czym jesteśmy rzuceni w wir intryg. Mamy tajemnicę ludzkich samozapłonów, powstające potwory, ale jest też cały wątek dochodzenia wewnątrz Specjalnych Sił Przeciwpożarowych. Organizacja jest podzielona na 8 zgrupowań, które raczej ze sobą nie współpracują i trzymają przed sobą nawzajem sekrety. Jest też kwestia tego skąd biorą się kolejne generacji ludzi posiadających moce władania nad ogniem. Swego rodzaju wisienką na torcie tajemnic jest przeszłość naszego bohatera i sekrety powiązane z momentem definiującym jego życie.

"Badaczka mitycznych bestii" to bardzo przyjemna manga o relacji głównej bohaterki o imieniu Ferry z istotą o imieniu Kuushuna. Ferry jest tytułową badaczką, która podróżuje w poszukiwaniu mitycznych bestii, które mogłaby opisać w swojej książce, a równocześnie pomaga w rozwiązywaniu kłopotów, jakie miejscowa ludność ma w związku z ich obecnością. Towarzyszy jej istota z cienia, przybierająca postać wysokiego, dystyngowanego królika, o imieniu Kuushuna. Jest on najczęściej niewidoczny, ale na najmniejszą oznakę niebezpieczeństwa staje w obronie Ferry, którą nazywa kwiatem. Cała manga składa się z osobnych opowieści, które w większości rozgrywają się według podobnego schematu polegającego na pomocy w uporaniu się z mitycznymi stworami. Z początku czułam się trochę zagubiona w przedstawionym świecie i w stosunkach między głównymi bohaterami (czułam niedosyt, bo chciałam poznać historię ich poznania), w drugiej części mangi jednak wszystko jest wyjaśnione. Dobrze mi się ją czytało. Polecam :)

Całkiem ciekawa kolejna wizyta w świecie Log Horizon, tym razem z nowymi, ale całkiem dobrze znanymi bohaterami, w roli głównej. Historia chociaż nie zaskakuje, ale jest prosta i przyjemna. Można się przyczepić do niektórych niejasnych scen i niezrozumiałych rysunków, jednak nie zaburza to odbioru całości.

KOLEJNY DZIEŃ SZKARŁATNEGO KSIĘŻYCA Jedna z najciekawszych nowości od Waneko, „Switched”, powraca z drugim tomem. Pierwsza część, choć oparta na doskonale wszystkim znanym motywie, okazała się wielkim pozytywnym zaskoczeniem. I równie dobry jest ciąg dalszy. I to do tego stopnia, że już w tym momencie czuje się duży żal, że kolejny tom będzie już ostatnim. Póki co cieszmy się jednak tym, że mamy tę opowieść po polsku, bo nawet jeśli myślicie – a wręcz jesteście o tym przekonani – że to nie jest tytuł dla Was, możecie być zdziwieni i stać się fanami tej miniserii. Główna bohaterka, sympatyczna i piękna Ayumi, pewnego dnia była świadkiem próby samobójczej szkolnej brzyduli. Gdy się obudziła, odkryła, że jest w jej ciele, podczas gdy niedoszła samobójczyni cieszy się życiem, udając ją. Ayumi próbowała wyjaśnić sprawę, odzyskać to, co straciła, ale na próżno. Co jednak zrobi, kiedy okaże się, że nie ma możliwości powrotu do swojego ciała, a próby mogą skończyć się śmiercią? I co się stanie, kiedy nadejdzie kolejny Dzień Szkarłatnego Księżyca, święto, kiedy doszło do zamiany ciał? Całość recenzji na moim blogu: https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2019/11/switched-2-shiki-kawabata.html

Kreska jeszcze lekko niezdarna ale daje to lekki klimacik który wtapia się ładnie w klimat mangi. Większość dobrze skadrowana, sceny które mają być dynamiczne są bardzo dynamiczne. Rysowniczka potrafi ładnie dobierać dynamizm kadrów w zależności od powagi sceny czy jej chaotyczności. Sama historia na początku nie przedstawia sobą nic zbyt ciekawego, później zaczyna się trochę rozkręcać ale jest bardzo przewidywalna. Na koniec otrzymujemy lekkie pomieszanie z poplątaniem które jak dla mnie jest zakończeniem bez zakończenia o_O Czytałam w prawdzie tylko jedną książkę Murakamiego, będącą zbiorem dziwnych opowiadań ale czytając tą mangę trochę skojarzyła mi się z klimatem wspomnianego autora. Jeżeli więc lubisz Mukaramizmy, może i ten tytuł przypadnie Tobie do gustu :)

Po dramatycznych wydarzeniach z poprzednich tomów pora na powrót do typowego szkolnego życia. Jednakże niekoniecznie oznacza to wyłącznie obyczajowych problemów nastolatków. W dalszym ciągu przeprowadzane są testy mające wyłonić uczniów, którzy mają pojechać na wycieczkę szkolną. Poza tym bohaterowie udadzą się wspólnie na zakupy, a także poznają uroki superbohaterskiego obozu młodzieżowego. Obawiałem się, że wątek testów skupi się jedynie na głównym bohaterze, a reszta postaci będzie stanowić jedynie tło. Na szczęście tym razem wiele postaci może się wykazać. Szczególnie w pamięć zapadają wątki Momo Yaoyorozu i Minoru Minety. Podobało mi się też, że testy były dopasowane do poszczególnych uczniów, a także można było poznać zdolności nauczycieli. Spodziewałem się też, że wyprawa do centrum handlowego odegra jedynie humorystyczną rolę. Zostaje tu jednak wprowadzony pewien złowrogi element, który stanowi najprawdopodobniej zapowiedź przyszłych wydarzeń. Wycieczka szkolna to pretekst do pokazania kolejnych intensywnych elementów szkolenia. Wprowadzony też zostaje chłopiec, który nie znosi bohaterów. Jak na razie uważam go za zbędny wątek, ponieważ domyślam się w jaką stronę zostanie to poprowadzone. Pod względem graficznym po raz pierwszy zacząłem zwracać uwagę na kostium Momo Yaoyorozu. Moim zdaniem jest zbyt odważny jak na tak młodą bohaterką, chociaż ma to uzasadnienie fabularne. Ten tom był miłym zaskoczeniem, ponieważ wyciągnął ciekawe elementy z oklepanych motywów. Nie udało się niestety uniknąć pewnych tropów, ale może fabuła kolejnych tomów znowu pójdzie inaczej niż tego się spodziewam.

OMG!!! W sumie zorientowałam się w poprzednim tomie, gdzie jest Hanaichi, ale jej motywów względem brata nigdy bym nie odgadła. Ani tego jak ta krótka seria się zakończy. Wow. To było coś. Ciągle zwroty akcji, napięcie i w ogóle. Bardzo mi się podobała ta manga chociaż zakończenie było trochę smutne. Gorąco polecam!!!

Poprzednie dwa tomy w dużej mierze skupiały się na Eijiro. Okładka tomu 17 sugeruje, że tym razem istotną rolę odegra Mirio Togata. Czy rzeczywiście tak jest? Bohaterowie sukcesywnie przedzierają się przez kolejnych superłotrów w podziemnym labiryncie. Mirio Tagata dociera do samego przywódcy Ośmiu Przykazań. Czy uda mu się go pokonać? Dosyć rozczarował mnie wątek Mirio Tagaty. Podkreślona tu zostaje jego determinacja w dążeniu do celu, a niektóre jego pompatyczne teksty mogą nawet poruszyć. Jednakże sama postać jest dosyć miałka, a nawet retrospekcje z jego udziałem nie wnoszą wiele do tego bohatera. O wiele lepiej wypadają inne postacie. Nareszcie zostaje wyjaśniona prawdziwa natura mocy uwięzionej dziewczynki, co wyjaśnia jej wcześniejsze zachowanie. Poza tym czytelnicy mogą dowiedzieć się trochę więcej o jednym ze złoczyńców. Bardzo emocjonującą scenę dostaje również Sir Nighteye. Niestety tym razem nie udaje się unikać pewnego chaosu w rysunkach. Ciężko śledzić poszczególne walki, które w zamyśle miały być bardzo pomysłowe. Ten tom zostawił mnie z mieszanymi uczuciami. Moim zdaniem za dużo miejsca poświęcono tu Mirio, a za mało innym ciekawszym wątkom.

„Opowieści o Białej Księżniczce” autorstwa CLAMP to trzy tajemnicze, niemal baśniowe historie przypominające legendy. Patetyczne i pełne symboliki, prawdopodobnie bardziej zrozumiałe dla osób znających japoński folklor. Całość ciekawie domyka prolog i epilog, a klasyczna, piękna kreska CLAMP nadaje mangom wyjątkowego uroku.

„Nie starzeję się, nie muszę też spać ani jeść. Bo już jestem martwa” Im dłużej zajmuję się mangami, tym wyraźniej zauważam, jak trudno czasem ocenić, do jakiego gatunku w zasadzie należy dana pozycja. Niekiedy coś wydaje się horrorem, a po otwarciu okazuje się, że trochę nie do końca tak jest. Problem tego typu miałam w przypadku jednotomówki Waneko pod tytułem „Acony” (historia ta pierwotnie została wydana w trzech tomach pomiędzy 2009, a 2010 rokiem). Stworzona przez Kei Toume opowieść zawiera wprawdzie drobne elementy grozy, jednak skupia się głównie na komedii. Przeprowadzki z reguły nie są szczególnie przyjemne – szczególnie te wymuszone życiowymi zawirowaniami. Motomi Utsuki przenosi się do dziadka, gdy jego matka podejmuje się zagranicznej pracy wymagającej ciągłych zmian miejsca pobytu. Trzynastolatek od początku swojego przyjazdu zauważa dziwne i niezwykłe zjawiska związane z kilkudziesięcioletnim budynkiem. Zdaje się on żyć, przyciągać niezwykłych lokatorów, a także powodować paranormalne zjawiska w swojej okolicy. Chłopiec prędko poznaje Acony, swą rówieśniczkę, która twierdzi, że tak naprawdę jest martwa… Znajomość ta wciąga Motomiego w świat pełen niebywałych ludzi, duchów i zmiennokształtnych istot. Opowieść składa się z ponad pięciuset stron nieustannie przeplatających się perypetii bohaterów. Każda wprowadzana postać wnosi swą obecnością zupełnie nowe gagi, a im dalej, tym więcej humoru. Wprawdzie da się wyróżnić pewien główny wątek, jednak szczerze powiedziawszy… fabuła tak naprawdę dąży donikąd. Liczą się tylko coraz to nowsze przygody w nawiedzonej rezydencji. Ot takie „okruchy życia”, które mają być niezobowiązującą lekturą. Manga nie sili się na zmuszanie do żadnych przemyśleń, zapewnia wyłącznie rozrywkę. W pewien sposób może nasunąć również skojarzenie z „Rodziną Addamsów”, lecz niezaprzeczalnie autorka rzadziej i mniej odważnie sięga po elementy grozy niż historia najsłynniejszej gotyckiej rodziny. Między innymi z tego powodu przygody Acony zdecydowanie nadają się dla młodzieży, którą może zafascynować pokraczny świat pełen fantastycznych istot. Wykorzystana kreska jest przyjemna dla oka, bohaterowie silnie przyciągają uwagę swymi nieszablonowymi projektami postaci (Aozaemon Numata wprost skradł moje serce!). Niektóre plansze w ciekawy sposób bawią się przestrzenią, całkowicie zmieniając jej wymiary, co zdecydowanie urozmaica dość jednolitą scenerię budynku. Zdziwiła mnie bardzo liczba kolorowych ilustracji! Jest ich ponad dwadzieścia i to raczej rekord w mojej dotychczasowej przygodzie z japońskimi komiksami. Nie czuję za to zadowolona z okładki kryjącej się pod obwolutą… Wypada ona zupełnie nieciekawie w porównaniu z kolorową „nakładką”. Nie znajduję się w szczególnie korzystnej pozycji, by ocenić tę mangę. „Acony” to dobra pozycja, jednak zupełnie nie należę do grupy docelowej, do której jest ona kierowana. Sprawę pogarsza fakt, że jednak szukałam horroru lub przynajmniej odrobinę mrocznej komedii z mocno zaakcentowanymi elementami grozy. Dostałam zabawną opowieść, fakt. Jednak duchy czy jakiekolwiek okołofantastyczne elementy są tu wyłącznie tłem kolejnych zwariowanych przygód, przez co czuję delikatny zawód. Mimo tego przyznaję jej ocenę 6/10 – przy czym, gdybym była trochę młodsza lub gustowała w innych gatunkach… Najpewniej odebrałabym ją zupełnie inaczej i po prostu lepiej.

Recenzja tomów 5 i 6 Jeśli do tej pory akcja goniła na łeb na szyję, to nie wiem jak określić to co dzieje się teraz. Pełno krwista – dosłownie, bez przenośni – historia porachunków gangsterskich oraz Łowców z Twilightami. Przeplatana zmienną perspektywa wielu postaci. Pojawiają się wspomnienia, które w miejscu, gdzie jedno wyjaśniają tworzą kolejne pytania. Możemy też podziwiać genialnie stworzone postacie kobiece, które w tych tomach zyskują na wyrazistości i dostają więcej przestrzeni do działania. Są emocje, sceny walki i wzrastające napięcie. Uwielbiam każdego z bohaterów i z bólem będę sięgać po kolejne dwa tomy, bo są to tomy ostatnie i nie będące zakończeniem historii. Niestety z tego co wiem, z powodu choroby autora, manga jest urwana i jak na razie nie doczekaliśmy się kontynuacji

Akcja tytułu rozgrywa się w fantastycznym świecie inspirowanym przez europejskie średniowiecze. W tej krainie każdy człowiek posiada na swoim ciele jakąś liczbę. Jest ona oznaką wartości danej jednostki. Im ktoś ma więcej punktów, tym jest bardziej wartościowy i może wydawać rozkazy innym. Licznik może oznaczać dosłownie wszystko: od ilości pokonanych kilometrów poprzez liczbę osób, które pochwaliły przygotowane przez daną osobę jedzenie, aż do ilości zamordowanych wrogów. Każdy licznik jest indywidualny, ale ogólne zasady są tutaj podobne. Za robienie odpowiednich dla nas rzeczy wzrasta liczba na naszym ciele. Przy popełnianiu błędów i wpadek wartość maleje. W przypadku dobicia do zera dana osoba zostaje porwana przez otchłań i najprawdopodobniej traci życie. W tym świecie Hina straciła swoją mamę, gdy jej licznik spadł do zera. Dziewczyna pragnie wykonać ostatnie polecenie swojej mamy. Dlatego młoda kobieta wyrusza na wielką wyprawę w poszukiwaniu Legendarnego Czerwonego Barona. Ma być to wielki wojownik będący w stanie pomóc Hinie. Odnalezienie tej osoby nie będzie jednak łatwe. W końcu żyła ona ponad 300 lat temu i na jej tropie jest sporo dziwaków. Czy młodej dziewczynie uda się wypełnić życzenie swojej mamy?

Creepy lolita z młotem, która rozpaczliwie chce mieć braciszka i siostrzyczką zostać. Ale tak bardzo bardzo rozpaczliwie. Tak TOTALNIE KURDE ROZPACZLIWIE ŻE NIE OGARNIESZ. Nie chcesz zostać jej braciszkiem? No to masz przesrane wręcz na wskroś. Bo to jest creepy lolita i w dodatku wypaczona fest. Trochę nie mogę z tej mangi a trochę mogę. Bo tak: jest tu ostro, miejscami serio mocno - jeśli horror'rowość Wypaczonej miarkować. Ale jednocześnie cała ta siostrzano-braciana otoczka wydaje mi się taka jakaś śmieszna. Chodzi o to, że typiara ma nasrane w baniaku, jest potworną miejską legendą no i jest świetnie napisana - jako postać, która czyni z tej mangi horror - wcale a wcale niezły. Mamy też młodego typka, którego czekają.. no niespecjalnie przyjemne gry i zabawy. I zrobiło mi się skrajnie przykro, jak wyjaśniać się zaczęło, ale zostałem zrobiony w wała fabularnym smaczkiem i już mi nie jest przykro. Wypaczona to przyjemniaczek mangowy. Wydana jako grubaska - jednotomówka, zawiera dwa tomiki oryginału oraz dwa bonusowe shorty, których Junji Ito by się nie powstydził. Zakończenie wywaliło mnie trochę z kapci. W sumie tak wywaliło z półtora kapcia. Bo dość przewidywalne motywy, którymi fabuła mknie, pozwoliły mi domniemywać, że również zakończenie będzie przewidywalne. A tu zonk. Jest grubo, ostro, zaskakująco ale z lekkim niedosytem. Wizualnie to nic specjalnego, ale oczy nie bolą. Wypaczona ma się czym pochwalić, w kilku momentach splash page's to naprawdę ładne arciki. Moim zdaniem ultra must have dla fanów horrorów mangowych czy też mangów horrorowych. Bawiłem się na tyle przednio, że minutę po lekturze piszę ten tekst, który właśnie przeczytałeś/łaś, Drogi Czytelniku/czko. Czuj się więc pozdrowiony/a, czytaj mangi i jedz dużo warzyw! Więcej na IG @znakiem_tego