Kronika Duchów 3

Kreska jeszcze lekko niezdarna ale daje to lekki klimacik który wtapia się ładnie w klimat mangi. Większość dobrze skadrowana, sceny które mają być dynamiczne są bardzo dynamiczne. Rysowniczka potrafi ładnie dobierać dynamizm kadrów w zależności od powagi sceny czy jej chaotyczności. Sama historia na początku nie przedstawia sobą nic zbyt ciekawego, później zaczyna się trochę rozkręcać ale jest bardzo przewidywalna. Na koniec otrzymujemy lekkie pomieszanie z poplątaniem które jak dla mnie jest zakończeniem bez zakończenia o_O Czytałam w prawdzie tylko jedną książkę Murakamiego, będącą zbiorem dziwnych opowiadań ale czytając tą mangę trochę skojarzyła mi się z klimatem wspomnianego autora. Jeżeli więc lubisz Mukaramizmy, może i ten tytuł przypadnie Tobie do gustu :)

[RECENZJA 2 TOMÓW] ❗TW: śmierć, przemoc Lubisz czytać książki, na które trafisz przypadkiem i nic o nich nie wiesz? Ja lubię i tak właśnie było tym razem. Miałam ochotę na mangę, która nie będzie serią, którą już znam i mam na półce, a jednocześnie będzie "luźna". Tak zupełnym przypadkiem znalazłam na vinted ,,Siedmiu książąt i tysiącletni labirynt". Zachęcił mnie opis, bo tajemnice i gotycki klimat to coś, co lubię. Największym atutem tej historii było to, że jako czytelnik chciałam (i dalej chcę) dowiedzieć się kto zostanie cesarzem oraz kto - i czy w ogóle - umrze jako następny. Może to lekki spojler, ale tak, bohaterowie umierają i domyślam się, że na koniec zostanie jeden, czyli taki typowy motyw, ale to tylko moje spekulacje. Spekulować mogłam też na temat tego, czy dwójka bohaterów na koniec będzie razem, bo z jakiegoś powodu jeden postanowił być sługą/obrońcą drugiego, a sceny z nimi były dwuznaczne (ale nie erotyczne). Domyślam się, że to specjalny zabieg, co było czasami całkiem zabawne. Moim głównym zarzutem jest tempo. Wszystko działo się za szybko. Zanim zdążyłam pomyśleć jak rozwiązać zagadkę, więcej, zanim zdążyłam zrozumieć, o co w niej chodzi, oni już byli przy następnej. Oczywiście tę poprzednią rozwiązali bez najmniejszego problemu, tacy byli inteligentni. Dodając do tego to, że jakoś niespecjalnie martwili się o swoje życie (w zamku podnosił się poziom wody i groziło im utonięcie), nie czułam żadnych emocji. Jednym słowem: chaos, który potęgowany był też przez ilość bohaterów i różnorodność ich charakterów. Nawet nie zaliczę, ile razy nie wiedziałam, co się dzieje i co oni robią, skoro przed chwilą robili coś innego... Serię skończę, bo ma tylko 4 tomy, prawdopodobnie szybko zapomnę o fabule, ale niesmak po zmarnowanym potencjale pozostanie (serio liczyłam na coś świetnego).

Czas dokończyć kolejną serię i 2 tom zaczyna się , gdy Rachel znajduję akta swoje i Zacka i w aktach mężczyzny piszę , że wychował się w sierocińcu , gdzie było piekło i , że jest podejrzany o wiele morderstw i Zack potwierdza , że naprawdę jest mordercą i pyta się Rachel czy się go nie boi , ale ta mówi , że nie , bo nawet go nie zna. I wciąż gada o tym , że obiecał Ją zabić i bohaterowie idą dalej , ale Zack rozwala jeszcze nagrobek Rachel. I po jakimś czasie spotykają chłopca w wieku Rachel , który buduje groby i ten mówi , że kocha Rachel i chcę Ją zabić i na zawsze trzymać w pięknym grobie i poznajemy Jego przeszłość i jak się okazuję Jego rodzina od dawna zajmowała się grobami , a chłopiec który nazywa się Edward zaczął zabijać by grzebać swoje ofiary w grobach i teraz namawia Rachel by zgodziła się zginąć z Jego ręki , ale Ona wybiera Zacka , który z kolei pokonuję Edwarda i zamyka go w jednym z grobów i przysięga Rachel na imię Boga , że Ją na pewno zabiję , a po chwili On i Rachel jadą na kolejne piętro i na miejscu okazuję się , że ktoś ich obserwuję przez kamery. 2 tom jest tak samo świetny jak 1 , a historia wciąga jak cholera. Postać Edwarda naprawdę ciekawa i szkoda , że tak szybko odpadł. Ciekawe co teraz czeka bohaterów. Intryguję mnie również przeszłość Zacka

„Kronika Duchów” to manga z gatunku łatwo i przyjemnie. Jak już wspominałem, tytuł nie jest dziełem wybitnym i daleko mu do tego, całość czyta się jednak bardzo przyjemnie i ma on swoje wartości dodane. Najważniejsze jest to, że zapewnia on potencjalnemu czytelnikowi chwilę relaksu i rozrywki a przecież to jest najistotniejsze. Cała recenzja na stronie: PopKulturowy Kociołek https://gameplay.pl/news.asp?ID=115981

"Kimże jesteś? Czymże jesteś? Swoją prawdziwą 'ja' czy upragnioną? Aniołem czy ofiarą?" Zdarzało mi się niekiedy sięgnąć po mangę internetową, jednak nigdy nie miałam szczególnej okazji, by przeczytać jakąkolwiek w całości w formie fizycznej. Ostatnio udało mi się jednak nabyć pełną serię pod tytułem „Aniołowie Zbrodni”, którą kilka lat temu obejrzałam w formie animowanej. Pierwszy tom ukazał się w 2016 roku w Japonii, a na polskie półki trafił w 2018 nakładem wydawnictwa Waneko. Pozycja bazuje na grze komputerowej o tej samej nazwie: jednym z jej producentów był Makoto Sanada – autor scenariusza do powstałej później wersji mangowej. Autorem rysunków jest z kolei Kudan Naduka. W piwnicy dziwnego budynku budzi się Rachel Gardner. Trzynastolatka, której ostatnim wspomnieniem jest przybycie do szpitala na terapię w związku z tragicznymi wydarzeniami, jakich była świadkiem. Nie wie, gdzie się znajduje, więc iść może wyłącznie przed siebie. Komputer zbiera o niej podstawowe informacje, ściany zdobią zagmatwane cytaty, a wszystkiemu przygląda się sztuczny, niemalże papierowy księżyc za oknem. Po wejściu do windy nadany zostaje przerażający komunikat. Staje się ofiarą – jedyną możliwością ucieczki jest przemierzanie kolejnych pięter tak, by uniknąć zamordowania przez ich rezydentów. Wkrótce jednak odkrywa, że… tak naprawdę chce umrzeć. W odniesieniu do anime związanego z tą mangą, pierwsza część serii pokrywa materiał mniej więcej do połowy drugiego odcinka. Akcja zaczyna się bardzo dynamicznie, pierwszy atak następuje raptem po kilkunastu stronach, a ucieczka pełna jest napięcia. Umiejętnie wprowadzono tajemnicę, niepewność, nie sposób przewidzieć dalszych losów głównej bohaterki. Psychopatyczny morderca z piętra B6 jest przy tym w moim odczuciu bardziej przerażający niż swój animowany odpowiednik, a zagubiona dziewczynka wydaje się być dużo bardziej przestraszona od pierwszych stron niż ekranowa Rachel. Wprawdzie większość materiału pokrywa się z wersją anime, jednak manga wprowadza kilka unikalnych informacji. Można się tu bliżej przyjrzeć chociażby przeszłości doktora Danny’ego oraz poznać genezę jego obsesji, jak również treść zamazanej wiadomości ukrytej na piętrze B5. Pojawiają się także notki od autora, w których nakreśla on etapy pracy nad powstałą wcześniej grą, jej pierwotnymi wersjami, rozwijanymi pomysłami – co stanowi dość ciekawy dodatek do całej opowieści. Podobnie jest w przypadku samej okładki: pod obwolutą kryją się dodatkowe panele komiksu, które mają dużo bardziej komediowy wydźwięk. Rysunki są bardzo udane i szczerze powiedziawszy podobają mi się nawet bardziej niż kreska wykorzystana w anime. Klimat jest tu zdecydowanie gęstszy, a niektóre plansze wręcz przerażające – szczególnie, że tekstury rysunków dodają im głębi, której zabrakło w dość płaskich pomieszczeniach animacji. Również charakter postaci lepiej został oddany w ich wyglądzie: Rachel wydaje się być jeszcze bardziej niewinna w obliczu spotkań z kolejnymi mordercami, którzy wręcz ociekają szaleństwem. Rzuca mi się przy tym w oczy fakt, że historia ta miejscami traci w swej czarno-białej odsłonie. Nie sposób przykładowo skojarzyć, co oznacza fraza „Moje oko jest jak aleksandryt”, skoro realnie nie można dostrzec jego koloru. Pomijając jednak ten drobiazg, całość wypada wizualnie naprawdę świetnie. „Aniołowie Zbrodni #1” stanowią całkiem udany wstęp do opowieści, który przyciąga uwagę dużo bardziej niż pierwszy odcinek serii animowanej. Mimo tego mam wrażenie, że to pozycja raczej dla osób, które już kojarzą ten pokręcony świat z anime bądź gry i darzą go szczerą sympatią. W przeciwnym razie tempo może być odrobinę zbyt szybkie, by dobrze zorientować się we wszystkim. Odradzałabym ją również tym, którzy nie lubią, gdy historia opiera się w głównej mierze na domysłach, a chłodną logikę zastępuje symbolizm. Mi osobiście przypada ona dzięki temu do gustu, dzięki czemu pierwsza część zyskuje ocenę 8/10.

Powiedzmy sobie szczerze już na samym początku, fabularnie nie jest wybitnie. Biorąc jednak pod uwagę inne podobne tytuły, dostępne na rynku, manga na ich tle prezentuje się naprawdę dobrze. Historia ma swoje lepsze i gorsze momenty, ale całość trzyma przyzwoity poziom, a nawet w niektórych momentach potrafi mile zaskoczyć. Każdy kolejny rozdział poświęcony jest jednej okultystycznej sprawie, którą rozwiązać musi młody egzorcysta z towarzyszącymi mu przyjaciółmi i boginią śmierci. Zaprezentowani czytelnikowi, ponadnaturalni oponenci, stający się przeciwnikami wesołej gromadki, są zaczerpnięci z kultury i religii Japońskiej. Mowa tutaj zarówno o buddyzmie, jak i Shintō (bóstwa, demony) oraz typowo miejskich legendach, krążących pośród mieszkańców KKW. Sprawia to, że czytelnik nie tylko może zrelaksować się przy niezłym tytule, ale również dowiedzieć się czegoś ciekawego o tamtejszych wierzeniach. Całość podana jest w luźnym, momentami wręcz komediowym klimacie. Nie ma tutaj w żadnym momencie mowy o typowym horrorze, który mógłby spowodować przyspieszone bicie serca (chyba że pozycja będzie czytana przez bardzo młodą osobę). Mieszanina odrobiny tajemnicy, nutka kryminału, okultyzmu, tradycyjnych wierzeń, komedii z dodatkiem treści z podtekstem, dramatu i odrobiny romansu. Zestawienie dość specyficzne, ale całość podana jest w idealnych proporcjach, tworząc naprawdę dobry tytuł. Jednym mankamentem fabuły, jakim dostrzegłem było to, że niektóre historie były odrobinę nazbyt infantylne a zachowanie głównego bohatera zbyt naiwne (szczególnie jak na kogoś, kto wychował się w rodzinie z takimi tradycjami). Na całe szczęście takich momentów jest naprawdę mało, więc ginął one pod natłokiem lepszej treści. Na słowa uznania zasługują stworzone przez autorkę główne postacie. Zarówno Hanaichi, jak i bogini śmierci Chloe to bohaterowie mocno wyraziści (chociaż tak jak wspomniałem wcześniej, chłopak ma swoje słabsze momenty), których charaktery stają się wartością dodaną fabuły. Niestety nie można tego powiedzieć o pozostałych bohaterach. Każdy z członków „Klubu Badań nad Okultyzmem” determinowany jest przez jeden jasno określony cel życiowy, który jednoznacznie wyznaczania ich rozwój. O ile przez większość czasu nie zwraca się na to większej uwagi, to są momenty, w których ich dość płaskie charaktery, mogą denerwować. Wydaje się jakby autorce brakło konkretnego pomysłu na ich rozwój. Troszkę to dziwi, tym bardziej że autorka nie ukrywa tego, że dość mocno czerpała z pomysłów innych popkulturowych dzieł, które dostosowywała do własnych potrzeb. Ciekawym elementem mangi, związanym z bohaterami, są strony z ich opisem. Znajdziemy na nich nie tylko ich szkice, ale również opis, w którym znajdują się informacje o procesie tworzenia danej postaci i co było jej inspiracją. Jeżeli chodzi o warstwę artystyczną mangi, prezentują się ona całkiem dobrze. Rysunki na pewno nie są porywające, ale całość jest utrzymana na przyzwoitym poziomie. Postacie są dobrze narysowane, różnorodne pod względem wizualnym, z nieźle narysowani twarzami. Na ich tle wypadają bardzo blado tła, w większości kadrów nie ma ich wcale, a jeśli już się pojawiają, są mdłe i kompletnie nijakie. Ma to swoje przełożenie na odbiór niektórych scen (szczególnie tych z demonami/duchami), które tracą trochę swojej głębi. Każdy z tomów zawiera w sobie stronę, która może zostać pokolorowana przez czytelnika, mały lecz ciekawy dodatek. Cała recenzja na stronie: PopKulturowy Kociołek https://gameplay.pl/news.asp?ID=115981

Oczekiwany finał! Oceniając całą serię: wszystko, co zakładasz na początku, okazuje się błędne. To emocjonalny rollercoaster - w jednej chwili ktoś, komu ufasz, zdradza... albo i nie. A rozwiązanie akcji - bajka! Do czego się można przyczepić - męskie postaci są strasznie... kobiece (ale to taki styl rysowania, uspokajam) piękne wręcz. Ogółem jestem zachwycona, że w zaledwie czterech tomach udało się zawrzeć całą, piękną historię, nie gubiąc przy tym wątków. Mam nadzieję, że kogoś zachęcę do sięgnięcia po tę serię- warto!

Muszę przyznać, że manga spodobała mi się bardziej niż zakładałam na początku. Jest bardzo specyficzna, morderstwa przeplatają się tu z seksistowskimi pomysłami i ekscentrycznymi postaciami. Oryginalny, dziwaczny komiks z niezłym klimatem i fajnymi popkulturowymi nawiązaniami :)

Czarodziejki.net znane też jako Mahou Shoujo Site to manga autorstwa Kentarou Satou, który lubi tworzyć oryginalne horrory. Jego pierwszą serią była opowieść o morderczych dziewczynkach władających magią. Tytuł stał się dosyć popularny i dzięki temu powstał spin-off w postaci mangi Czarodziejki.net. Szesnastotomowa seria okazała się wielkim sukcesem i doczekała się adaptacji anime, a także historii pobocznej. Do opisania fabuły pierwszych trzech tomów mangi Czarodziejki.net trzeba użyć słów mroczne, powalone i ciężkie. Tytuł to wariacja na temat opowieści o nastolatkach zdobywających potężne moce w wariancie ekstremalnym. Aya żyje bowiem w świecie pełnym przemocy i cierpienia, które jest nie do pojęcia dla przeciętnego człowieka. Nawet jej wybawienie wiąże się z rozlewem krwi i bólem

„Switched” nie zapowiadało jakoś wielce porywającej historii. O dziewczynie, która nagle znajduje się w innym ciele. I nic nie wskazywało na to, że ta seria miała być nasycona tak wartościowymi i mądrymi rzeczami. Oczywiście nie każdy musi popadać w zachwyty tak jak ja nad słowem rysowanym, ale znalazłam tutaj wiele różnych odczuć, a przecież seria liczy sobie ledwo 3 tomiki. Jak już wspomniałam poznajemy młodziutką Ayumi, która w końcu wiąże się ze swoim ukochanym. Pech jednak chce, że koleżanka, a raczej zwykła dziewuszka z jej klasy Umine postanawia ot tak skoczyć z dachu... Teoretycznie nastolatka powinna być świadkiem tragicznego samobójstwa, a okazuje się, że pada ofiarą zamiany ciał, która wywraca jej życie do góry nogami. I tu rozpoczynamy wraz z naszą bohaterką pogoń za odzyskaniem swojego ciała, swojego życia. Umine wcale nie zamierza jej tego ułatwiać, a Ayumi wbrew pozorom nie zostaje z tym sama. Najważniejszym aspektem całej historii jest to, że bohaterka nie zostaje osamotniona. Ma u swojego boku przyjaciela, który jako pierwszy sam okrywa co się wydarzyło, a jak można się domyśleć pociąga to za sobą masę zdarzeń, które nie raz nas wbiją w fotel (w porywach w łóżko, tak jak i mnie). W piękny sposób autorka ukazała to jak ludzie potrafią być dla siebie podli. Jak wygląd zewnętrzny potrafi być najważniejszą rzeczą pod słońcem. Jak spokojna, nikomu nie wadząca dziewuszka potrafi zbudować wokoło siebie ostrokół, który niemalże podłącza pod prąd. Słowa ranią bardzo mocno, dotykają duszy i zostawiają w niej blizny, których często – gęsto nie da się już zabliźnić. A mimo to jest światełko w tunelu, że kiedy się powie głośno o swoich pragnieniach, o swoich potrzebach, o tym, że przecież zawsze jest obok ktoś kto poda nam pomocną, bezinteresowną dłoń. Powiem Wam, że nawet się popłakałam na tej opowieści. Nie spodziewałam się, że tak mocno mnie dotknie, chodź już dawno temu wyleczyłam się z wszelakich parszywych myśli o sobie samej, bo przecież mam wokoło siebie ludzi, którzy zawsze mnie wesprą. I jeden jedyny zarzut jaki mam – to nie tak miało się skończyć! =D Liczyłam, że całość zakończy się zupełnie inaczej i mam do Autorki trochę żalu, że nie stworzyła końca takiego jaki miałam cały czas nadzieję spotkać, a tu taki psikus! Niemniej jednak, jak dla mnie, bardzo dobra historia, pięknie ilustrowana i z życiowymi prawdami.

Opinia zbiorcza dla całości. Romans, horror, kryminał, buddy cop comedy, coming of age, noir i jeszcze kilka tagów, które można by tu przypisać. Tona nawiązań (jedno z nich to ważny element fabuły a czerpie z... klasyki horroru giallo!) i mnóstwo świetnie podanych, celowo prostackich, żartów. Pierwsze parę stron trzeba zrozumieć z czym się obcuję by potem popaść w zachwyt. Totalnie mnie nie dziwi mała popularność tego komiksu i totalnie ubolewam nad tym faktem.

"Badaczka mitycznych bestii" to bardzo przyjemna manga o relacji głównej bohaterki o imieniu Ferry z istotą o imieniu Kuushuna. Ferry jest tytułową badaczką, która podróżuje w poszukiwaniu mitycznych bestii, które mogłaby opisać w swojej książce, a równocześnie pomaga w rozwiązywaniu kłopotów, jakie miejscowa ludność ma w związku z ich obecnością. Towarzyszy jej istota z cienia, przybierająca postać wysokiego, dystyngowanego królika, o imieniu Kuushuna. Jest on najczęściej niewidoczny, ale na najmniejszą oznakę niebezpieczeństwa staje w obronie Ferry, którą nazywa kwiatem. Cała manga składa się z osobnych opowieści, które w większości rozgrywają się według podobnego schematu polegającego na pomocy w uporaniu się z mitycznymi stworami. Z początku czułam się trochę zagubiona w przedstawionym świecie i w stosunkach między głównymi bohaterami (czułam niedosyt, bo chciałam poznać historię ich poznania), w drugiej części mangi jednak wszystko jest wyjaśnione. Dobrze mi się ją czytało. Polecam :)

Dotrwałam do końca przygody z Shinjuku. „Doctor Mephistopheles 3” kończy opowieść o demonicznym lekarzu. Wątki się wyjaśniają, niektóre kończą zbyt gwałtownie… Niemniej to mimo wszystko dość udana opowieść, choć raczej do przeczytania wyłącznie na raz. Jak prezentuje się pozycja wieńcząca serię stworzoną przez Hideyukiego Kikuchi oraz Kairi Shimotsuki? Gerster zostaje namierzony, rozpętują się prawdziwe walki o Nieśmiertelne Trzewia. Soyogi stopniowo odnajduje swą własną tożsamość, gdy między nim i Tamaki rodzi się uczucie. Nic jednak nie trwa wiecznie, a zło wszędzie potrafi zapuścić swoje korzenie. Czy dobre serce może przeciwstawić się przemocy, za którą stoją wyłącznie siły ciemności? Jaki jest człowieczy cel w tym szalonym świecie? Fabularnie zauważyć można pewne wzloty i upadki. Kilkukrotnie zaskoczyły mnie nagłe zwroty fabularne, których zupełnie nic nie zwiastowało. Miejscami emocje naprawdę dają się we znaki, gdy zagrożenie zdaje się niemożliwe do powstrzymania. Niektóre rozwiązania były odrobinę brutalne, jednak w sposób jak najbardziej akceptowalny. Ciekawie prezentuje się samo zakończenie, które w swej prostocie jest niezwykle przewrotne. Nie oczekiwałam takiego końca, ma on jednak zdecydowanie swoje uzasadnienie. Jedynym, co mnie męczyło, były wręcz olbrzymie przeskoki fabularne – z racji objętości nie ma tu zupełnie czasu na oddech, co może być męczące. Plansze mangi są dość przyjemne, miłe dla oka i w zasadzie nic nie zmienia się w sposobie przedstawienia całej serii. Zaskakująco, sceny walk są tu zdecydowanie bardziej czytelne, mnie osobiści bardzo to zadowoliło. Naprawdę nie lubię nie wiedzieć, na co tak właściwie patrzę. Ubolewam odrobinę, że nie ma tu tak wiele grozy, jak bym chciała – mówi się jednak trudno, taki był najwyraźniej zamysł rysowniczki. „Doctor Mephistopheles 3” wciąż jest udaną opowiastką, która delikatnie zahacza o horrorowe pomysły. Nie jest to dzieło wybitne (zresztą cała seria nie jest niczym nadzwyczajnym). Mnie sprawiła odrobinę przyjemności, jednak nie na tyle, by polecać ją wszem wobec jako coś odkrywczego. Jeśli ktoś lubi tego typu klimaty, a poszukuje akurat czegoś krótszego – historia demonicznego lekarza może być przynajmniej niezłym wyborem. Przyznaję tej odsłonie 7/10: seria jest naprawdę wyrównana, nawet jeśli mnie nie zachwyciła.

Cała przygoda mocno się rozkręca i z każdą kolejną stroną otrzymujemy kolejne szokujące informacje na temat świata i bohaterek. Jest to niezwykle ciekawe, bo część akcji jest ukazywana z perspektywy dziewczyny, która zatraciła się w fantazji. Jej rzeczywistość różni się mocno od tego co widzą koleżanki. Najlepszym przykładem tego jest fakt, że Yuki widzi zombie jako innych ludzi i kompletnie nie zdaje sobie sprawy z zagrożeń, które czekają na każdym kroku. Zamiast tego bohaterka skupia się na rozrywce takiej jak grupowy wyjazd na miasto w ramach zajęć klubowych. https://operacjapanda.pl/2024/recenzja-mangi-szkolne-zycie-tom-1-3-czyli-szkola-straszy

Akcja mangi skupia się na perypetiach kilku dziewczyn, które dołączyły do wyjątkowego szkolnego klubu. Bohaterki żyją w szkole i nie opuszczają jej, by wrócić do domu do rodziny czy poszaleć ze znajomymi na mieście. Do klubu nalezą zawsze pogodna Yuki, wysportowana i wyposażona w szpadel Kurumi i przewodząca, roztropna Rii. Dziewczyny są pod opieką nauczycielki Megumi, która pilnować aktywności tego wyjątkowego klubu aż do czasu ukończenia szkoły przez bohaterki. Dni dziewczyn mijają na nauce, ćwiczeniach, gotowaniu i wygłupach, za które najczęściej odpowiada Yuki i jej zakręcone pomysły. Wydaje się, że nastolatki naprawdę kochają szkołę, skoro nie chcą jej opuścić za żadne skarby. Jakie przygody mogą mieć bohaterki w tak oryginalnej i niepowtarzalnej sytuacji? https://operacjapanda.pl/2024/recenzja-mangi-szkolne-zycie-tom-1-3-czyli-szkola-straszy

KOLEJNY DZIEŃ SZKARŁATNEGO KSIĘŻYCA Jedna z najciekawszych nowości od Waneko, „Switched”, powraca z drugim tomem. Pierwsza część, choć oparta na doskonale wszystkim znanym motywie, okazała się wielkim pozytywnym zaskoczeniem. I równie dobry jest ciąg dalszy. I to do tego stopnia, że już w tym momencie czuje się duży żal, że kolejny tom będzie już ostatnim. Póki co cieszmy się jednak tym, że mamy tę opowieść po polsku, bo nawet jeśli myślicie – a wręcz jesteście o tym przekonani – że to nie jest tytuł dla Was, możecie być zdziwieni i stać się fanami tej miniserii. Główna bohaterka, sympatyczna i piękna Ayumi, pewnego dnia była świadkiem próby samobójczej szkolnej brzyduli. Gdy się obudziła, odkryła, że jest w jej ciele, podczas gdy niedoszła samobójczyni cieszy się życiem, udając ją. Ayumi próbowała wyjaśnić sprawę, odzyskać to, co straciła, ale na próżno. Co jednak zrobi, kiedy okaże się, że nie ma możliwości powrotu do swojego ciała, a próby mogą skończyć się śmiercią? I co się stanie, kiedy nadejdzie kolejny Dzień Szkarłatnego Księżyca, święto, kiedy doszło do zamiany ciał? Całość recenzji na moim blogu: https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2019/11/switched-2-shiki-kawabata.html

Recenzja całości. Ta czterotomowa seria to całkiem przyjemna i lekka rozrywka. Typowe shoujo rozgrywające się w szkole i okolicy z uczniami i demonami o dość sympatycznym usposobieniu. Choć nie ma tu nic odkrywczego ani wielkiego łał, trzeba przyznać opowieści, że płynie ładnie gładko, dowcipnie, a wątek romansowy jest subtelny i wywołuje raczej uśmiech niż przyspiesza bicie serca. Warto też zwrócić uwagę na delikatne przesłanie jakie nie się ze sobą - a mianowicie, że nikt nie jest od początku zły, a Ci, którzy przejawiają negatywne usposobienie nie muszą w cale skończyć jako "grzesznicy". To otoczenie i wiele czynników zewnętrznych ma wpływ na to jak ukształtują się emocje i jakie decyzje zostaną podjęte.

Creepy lolita z młotem, która rozpaczliwie chce mieć braciszka i siostrzyczką zostać. Ale tak bardzo bardzo rozpaczliwie. Tak TOTALNIE KURDE ROZPACZLIWIE ŻE NIE OGARNIESZ. Nie chcesz zostać jej braciszkiem? No to masz przesrane wręcz na wskroś. Bo to jest creepy lolita i w dodatku wypaczona fest. Trochę nie mogę z tej mangi a trochę mogę. Bo tak: jest tu ostro, miejscami serio mocno - jeśli horror'rowość Wypaczonej miarkować. Ale jednocześnie cała ta siostrzano-braciana otoczka wydaje mi się taka jakaś śmieszna. Chodzi o to, że typiara ma nasrane w baniaku, jest potworną miejską legendą no i jest świetnie napisana - jako postać, która czyni z tej mangi horror - wcale a wcale niezły. Mamy też młodego typka, którego czekają.. no niespecjalnie przyjemne gry i zabawy. I zrobiło mi się skrajnie przykro, jak wyjaśniać się zaczęło, ale zostałem zrobiony w wała fabularnym smaczkiem i już mi nie jest przykro. Wypaczona to przyjemniaczek mangowy. Wydana jako grubaska - jednotomówka, zawiera dwa tomiki oryginału oraz dwa bonusowe shorty, których Junji Ito by się nie powstydził. Zakończenie wywaliło mnie trochę z kapci. W sumie tak wywaliło z półtora kapcia. Bo dość przewidywalne motywy, którymi fabuła mknie, pozwoliły mi domniemywać, że również zakończenie będzie przewidywalne. A tu zonk. Jest grubo, ostro, zaskakująco ale z lekkim niedosytem. Wizualnie to nic specjalnego, ale oczy nie bolą. Wypaczona ma się czym pochwalić, w kilku momentach splash page's to naprawdę ładne arciki. Moim zdaniem ultra must have dla fanów horrorów mangowych czy też mangów horrorowych. Bawiłem się na tyle przednio, że minutę po lekturze piszę ten tekst, który właśnie przeczytałeś/łaś, Drogi Czytelniku/czko. Czuj się więc pozdrowiony/a, czytaj mangi i jedz dużo warzyw! Więcej na IG @znakiem_tego

ZEMSTA ZGUBNĄ BYWA Monte Cristo Hakushaku jest jedną z pierwszych mang, które udało mi się przeczytać, po dość długiej przerwie (bo prawie 3 letniej!). I szczerze mówiąc nie żałuję, ani trochę posiadania możliwości przeczytania tej mangi. Książka opowiada o historii młodego Edmunda Dantesa - marynarza z Marsylii, który jak mogło by się zdawać ma wszystko, czego mógłby pragnąć - piękną narzeczoną, z którą szykuje się dzień zaślubin, kochającego ojca, dobrych przyjaciół oraz, aby tego było mało Edmunda dzieli tylko chwila od zostania kapitanem statku… Akcja mangi zaczyna się w 1815 roku w porcie w Marsylii kiedy to Edmund wraca po długiej żegludze do domu, do swojej ukochanej, z którą nazajutrz ma wziąć ślub. Kiedy wrócił pokazał swojej lubej list przekazany mu przez samego cesarza Napoleonii! Co okazało się tylko początkiem jego problemów. W dniu zaślubin, ktoś zdradza Edmunda, a ten zostaje aresztowany i zesłany do twierdzy D'if, która znana jest z tego, że jak się do niej trafi, to nie wraca się z niej żywym. Mija kilka godzin, dni, tygodni, miesięcy, lat… A Edmund dalej nie może pogodzić się z tym, co się stało, cały czas marzy o powrocie do domu, o swojej ukochanej, o swym ojcu, jednak znikąd nadziei.. Myśli o tym dlaczego się tu znalazł, że to jedno wielkie nieporozumienie, jednak z czasem dochodzi powoli do refleksji dlaczego i kto mógł go zdradzić.. Owiany samotnością, zaczyna planować zemstę, a w międzyczasie poznaje innego więźnia, który mu pomoże… A co było dalej? Czy Edmund wydostał się z więzienia, z którego uciec nie wolno? Czy zemścił się na swych zdrajcach? Kim jest tajemniczy więzień? Czy jego luba o imieniu Mercedes pozostała mu wierna? Myślę, że tego musicie dowiedzieć się sami sięgając po tą mangę c:. Kreska mangi jest dość przyjemna dla oka, emocje postaci zostały ładnie uchwycone. Szczególną uwagę przyciągają w niej detale np strojów bohaterów (gdy będziecie czytać polecam popatrzeć dokładniej na np strój Hayde!). Cała elita wyższej klasy posiada pobudzające dla oczu kreacje odpowiednie do lat, w których odbywa się akcja mangi. Jednym z minusów czytania są na pewno momenty pisane kursywą, a przynajmniej ja miałam problem je oczytać. Backstory postaci jest dość wciągające oraz to one ewoluowały w dalszej części książki. Choć muszę przyznać, że momentami bardzo mieszały mi się postacie, bo jest ich dużo! Bohaterowie zostali przedstawieni barwnie, a ich impresja pobudza wyobraźnie. Reasumując powyższy tekst - uważam, że manga była bardzo przyjemna do przeczytania, bardzo mnie wsysła i ciężko było mnie od niej oddciągnąć. Polecam każdemu, kto szuka czegoś nowego i nietuzinkowego, a przy okazji lubi motyw zemsty c: Dziękuję za przeczytanie ~FireFoxy

Kolejne spotkanie z piekielnym lekarzem już za mną. Akcja brnie do przodu, a ja szczerze się zastanawiam, jak ta opowieść ma się zmieścić w raptem trzech tomach. Cóż, jeszcze się przekonam, co zaprezentuje duet Hideyukiego Kikuchi i Kairi Shimotsuki. Jaką przygodę oferuje czytelnikowi „Doctor Mephistopheles 2”? Mephisto ratuje Soyogiego z iście opłakanej sytuacji… Pracownicy kliniki dziwują się, że przeżył pomimo tak tragicznych obrażeń. Konflikt z grupą Megeda się zaostrza, a ataki mające odzyskać Nieśmiertelne Trzewia stają się agresywne. W mieście zrozpaczona kobieta rozpoczyna kompletną rozróbę, której nikt nie jest w stanie opanować. Z kolei w wyścigu poszukiwaczy wnętrzności Boga pojawia się zupełnie nowy gracz… Kim jest Gerster i skąd ma tak potężne moce?! Opowieść nabiera tempa, jednak niemal całkowita zmiana głównego wątku odrobinę mnie wybiła z rytmu. Mam wrażenie, że dobre zamknięcie wszystkich tych koncepcji nie będzie szczególnie możliwe. Spodziewam się głośnej klapy w ostatnim tomie. Brakuje mi odrobinę rozwinięcia poszczególnych bohaterów – niby wiadomo, kim są, lecz jakoś zupełnie nie da się ich dobrze poznać. Bardzo intryguje postać Gerstera: potrafi on naprawdę przerazić i czuć z jego strony silne zagrożenie. Oprócz tego pojawia się również kilka innych intrygujących pomysłów jak… czarna dziura w brzuchu? Miło obserwuje się także historię związaną z Soyogim – może dzięki niej w końcu dowiem się, kim naprawdę jest. Rysunki mają wszystkie zalety i wady, które dostrzegłam w pierwszej odsłonie cyklu. Jednak tym razem kilka kreacji zdecydowanie się wyróżnia. Można przyjrzeć się lepiej bohaterom drugoplanowym: Panna Lalka powala swoim urokiem, a wampiryczny Yakou otacza się niemalże całunem tajemnicy. Fascynująco wypada przewijająca się miejscami Banshee – przy czym jej „właścicielka”, Mirei, może budzić dość skrajne uczucia… Głównie te niekomfortowe. Gerster z kolei nawet wizualnie budzi postrach: ponure barwy, silne cienie, ostra kreska. Odkąd tylko się pojawia, czytelnik wie, żeby z nim nie zadzierać. Szkoda, że problemem wciąż okazują się tu sceny walk, w których panuje po prostu chaos. Szczęściem w nieszczęściu może być fakt, iż jest ich tu chyba odrobinę mniej i są przynajmniej minimalnie bardziej czytelne. Mimo pewnych niedociągnięć „Doctor Mephistopheles 2” jak najbardziej utrzymuje poziom, choć z zupełnie innych powodów. Nie mogę się doczekać zakończenia, nawet jeśli spodziewam się tragedii narracyjnej w ostatnim tomie. Przyznaję tej części 7/10 – przyjemne czytadło, może i bez szczególnej głębi, lecz z pewnością nie należy do najgorszych.