Akame ga Kill! #14

Wielka walka w Magnostadt staje się już niemiłą historią, która powinna być nauczką dla wielu jej uczestników. Grupa przyjaciół (Aladyn, Alibaba i Morgina) powracają na jakiś czas do Sindrii, gdzie chwila odpoczynku przerywana jest dalszą chęcią doskonalenia swoich umiejętności. Zwiększanie swoich limitów na pewno będzie procentować w przyszłości, tym bardziej że wiele wyzwań jeszcze ich czeka. Życie mieszkańców poszczególnych państwa coraz mocniej uzależnione jest od rozwijającej się polityki danego mocarstwa. Przekonuje się o tym Alibaba, który powraca w swoje rodzinne strony, gdzie czego go podjęcie bardzo ważnej decyzji. Nad światem wisi naprawdę wielkie mroczne zagrożenie, które może doprowadzić do tragedii. W celu jego uniknięcia zwołane zostają światowe obrady największy mocarstw. To na nich Aladyn zdradza zebranym władcom swoją przeszłość oraz kreuje potencjalny niezbyt przyjemny, oraz przyszłości tego świata. Opowieść o utraconym świecie Alma Torran jest pewna zarówno dynamicznych scen, jak i momentów dających wiele do myślenia. Wyciągnięcie na światło dzienne wszelkich tajemnic Magich ma przekonać władców do pokoju i wspólnego budowania przyszłości. W naturze ludzkiej skrywa się jednak iskra rywalizacji i chęć dominacji, więc przed młodym Magim stoi naprawdę trudne zadanie, aby coś w tej kwestii zmienić. Każde mocarstwo w opowieści Aladyna widzi inny morał i inaczej postrzega potencjalną przyszłość. Jakby mało było problemów, to w jednym z państw dochodzi o krwawego przewrotu i przejęcia tronu, co jednoznacznie zmniejsza szansę na zawarcie pokoju. Szykuje się kolejna krwawa wojna, w której po przeciwnych stronach będą musieli stanąć przyjaciele, gotowi na naprawdę wielkie poświęcenie. Już kilkukrotnie w swoich tekstach wspominałem, że tytuł ulegał wyrazistym przemianom. W przypadku recenzji owych tomików kolejny raz będę musiał się powtórzyć, gdyż właśnie tutaj owa metamorfoza widoczna jest najlepiej. Magi z samego początku wydawało się kolejnym prostym shonenem, który stawiać będzie na widowiskowość walk i sprośny humor. Wystarczyło tylko kilka części, aby autora pokazała miłośnikom mang, że ma na swój tytuł o wiele bardziej skomplikowany i ciekawy pomysł. Podstawą całego scenariusza cały czas była „rozrywkowa” treść, która skrywała coraz mocniejszą i mroczniejszą treść (dzięki której tytuł wyróżniał się na tle konkurencji). Każdy kolejny wydany rozdział stawał się jednak coraz poważniejszy, ewoluując stopniowo w naprawdę nietuzinkową pozycję. Punktem kulminacyjnym owej zmiany jest tomik 22 i rozpoczęcie wątku świata Alma Torran. Brudna polityka, krwawe wojny, ciągła chęć dominacji, iluzoryczna i troszkę infantylna chęć stworzenia utopii będąc przy tym gotowym rzucić wyzwanie samemu Bogu. Do tego wszystkiego dochodzi czerpanie inspiracji zarówno z tekstów i kultury arabskiej, jak i judaistycznej. Luźny klimat i sprośny humor odeszły całkowicie na drugi plan (momentami całkowicie się zatracając), ustępując miejsca poważnej treści, która z pewnością powinna zaciekawić kogoś starszego niż przewidziane 16+. Czy jest to zmiana na lepsze? Magi od samego początku było genialnym tytułem (oczywiście ocena subiektywna), więc powyżej pewnego progu jakościowego nie może się już wznieść. Z perspektywy bardziej dojrzałego czytelnika mogę jednak napisać, że opisany wątek i forma, w jakiej zostaje to zaprezentowane, może zaciekawić pewne grono odbiorców, którzy do tej pory nie zwracali na tytuł większej uwagi. Istnieje niestety również druga strona medalu i osoby, które zachwycały się do tej pory lekkim, dynamicznym klimatem komiksu i oczekiwały od niego niewymagających rozrywki, nagle mogą stać się mniej nim zainteresowane. Cała recenzja na: https://gameplay.pl/news.asp?ID=123264

W końcu prawie wszystkie wątki przewijające się w Dimension W łączą się w jedną całość. Świat mangi zbliża się nieubłaganie do końca. Wykorzystanie tajemniczej energii z innego wymiaru i oparcie na niej technologii stało się wyrokiem śmierci. Jedna trzecia świata już tak naprawdę została przejęta przez pustkę, ale ludzie nie zdawali sobie z tego sprawy. Aż do momentu, gdy na całym świecie zaczęły masowo występować kataklizmy i rozpoczął się koniec ludzkości. Niektórzy jednak się na to szykowali i powstała arka, która ma wybawić wybranych i pozwolić im trafić na niezamieszkałą planetę. Syndyk od lat szkolił jednostki w podziemnym świecie a na dokładkę jednostka Mabuchiego podobno też została stworzona po to, by zbudować grupę wojowników zdolnych do przetrwania na nowej planecie. Za tym wszystko stoi ojciec Miry, a ona ma być kluczem do całego projektu ratunku dla nielicznych. Czy to możliwe, ze jej stwórca, który miał być tak dobrym człowiekiem, tak naprawdę stoi za cierpieniem tak wielu ludzi i na dodatek współpracował z organizacją działająca po to, by zakończyć nasz gatunek? Co w tej sytuacji zrobi Mira? Czy wypełni ona swoje przeznaczenie, czy też moze wybierze inną ścieżkę?

Wielka walka w Magnostadt staje się już niemiłą historią, która powinna być nauczką dla wielu jej uczestników. Grupa przyjaciół (Aladyn, Alibaba i Morgina) powracają na jakiś czas do Sindrii, gdzie chwila odpoczynku przerywana jest dalszą chęcią doskonalenia swoich umiejętności. Zwiększanie swoich limitów na pewno będzie procentować w przyszłości, tym bardziej że wiele wyzwań jeszcze ich czeka. Życie mieszkańców poszczególnych państwa coraz mocniej uzależnione jest od rozwijającej się polityki danego mocarstwa. Przekonuje się o tym Alibaba, który powraca w swoje rodzinne strony, gdzie czego go podjęcie bardzo ważnej decyzji. Nad światem wisi naprawdę wielkie mroczne zagrożenie, które może doprowadzić do tragedii. W celu jego uniknięcia zwołane zostają światowe obrady największy mocarstw. To na nich Aladyn zdradza zebranym władcom swoją przeszłość oraz kreuje potencjalny niezbyt przyjemny, oraz przyszłości tego świata. Opowieść o utraconym świecie Alma Torran jest pewna zarówno dynamicznych scen, jak i momentów dających wiele do myślenia. Wyciągnięcie na światło dzienne wszelkich tajemnic Magich ma przekonać władców do pokoju i wspólnego budowania przyszłości. W naturze ludzkiej skrywa się jednak iskra rywalizacji i chęć dominacji, więc przed młodym Magim stoi naprawdę trudne zadanie, aby coś w tej kwestii zmienić. Każde mocarstwo w opowieści Aladyna widzi inny morał i inaczej postrzega potencjalną przyszłość. Jakby mało było problemów, to w jednym z państw dochodzi o krwawego przewrotu i przejęcia tronu, co jednoznacznie zmniejsza szansę na zawarcie pokoju. Szykuje się kolejna krwawa wojna, w której po przeciwnych stronach będą musieli stanąć przyjaciele, gotowi na naprawdę wielkie poświęcenie. Już kilkukrotnie w swoich tekstach wspominałem, że tytuł ulegał wyrazistym przemianom. W przypadku recenzji owych tomików kolejny raz będę musiał się powtórzyć, gdyż właśnie tutaj owa metamorfoza widoczna jest najlepiej. Magi z samego początku wydawało się kolejnym prostym shonenem, który stawiać będzie na widowiskowość walk i sprośny humor. Wystarczyło tylko kilka części, aby autora pokazała miłośnikom mang, że ma na swój tytuł o wiele bardziej skomplikowany i ciekawy pomysł. Podstawą całego scenariusza cały czas była „rozrywkowa” treść, która skrywała coraz mocniejszą i mroczniejszą treść (dzięki której tytuł wyróżniał się na tle konkurencji). Każdy kolejny wydany rozdział stawał się jednak coraz poważniejszy, ewoluując stopniowo w naprawdę nietuzinkową pozycję. Punktem kulminacyjnym owej zmiany jest tomik 22 i rozpoczęcie wątku świata Alma Torran. Brudna polityka, krwawe wojny, ciągła chęć dominacji, iluzoryczna i troszkę infantylna chęć stworzenia utopii będąc przy tym gotowym rzucić wyzwanie samemu Bogu. Do tego wszystkiego dochodzi czerpanie inspiracji zarówno z tekstów i kultury arabskiej, jak i judaistycznej. Luźny klimat i sprośny humor odeszły całkowicie na drugi plan (momentami całkowicie się zatracając), ustępując miejsca poważnej treści, która z pewnością powinna zaciekawić kogoś starszego niż przewidziane 16+. Czy jest to zmiana na lepsze? Magi od samego początku było genialnym tytułem (oczywiście ocena subiektywna), więc powyżej pewnego progu jakościowego nie może się już wznieść. Z perspektywy bardziej dojrzałego czytelnika mogę jednak napisać, że opisany wątek i forma, w jakiej zostaje to zaprezentowane, może zaciekawić pewne grono odbiorców, którzy do tej pory nie zwracali na tytuł większej uwagi. Istnieje niestety również druga strona medalu i osoby, które zachwycały się do tej pory lekkim, dynamicznym klimatem komiksu i oczekiwały od niego niewymagających rozrywki, nagle mogą stać się mniej nim zainteresowane. Cała recenzja na: https://gameplay.pl/news.asp?ID=123264

Piętnasty i zarazem ostatni tom mangi Akame ga Kill! to w gruncie rzeczy dwie gigantyczne potyczki z masą ofiar. Pierwszą jest starcie gigantycznego teigu, które przypomina jakiegoś kosmicznego mecha o rozmiarach Godzilli. Tatsumi poświęca swoje ja i staje się w pełni smokiem, by powstrzymać bestialską maszynę, która masowo zabija rebeliantów, żołnierzy imperium i cywilów. Drugim pojedynkiem jest ostateczne starcie z panią generał Esdeath , która zmierzy się z Akame. Będzie to najtrudniejsza walka dla bohaterki, która przelała tyle krwi, bo sadystyczna pani generał idzie na całość i użyje najsilniejszej ze swych lodowych mocy. Tylko czy ona w pojedynkę może jeszcze zatrzymać rebeliantów, którzy osiągnęli prawie wszystkie swoje cele? No i czy ten sukces wart był tak wielkiego przelewu krwi i poświęcenia ze strony Night Raid?

Część siedemnasta zaczyna się od „uwolnienia” Eriny z domu i przygarnięcie jej do Gwiazdy Polarnej. Od tego momentu autor skupia się na pokazaniu nam nowego kierunku, w którym podąża akademia pod przywództwem ojca dziewczyny. Stare zasady przestały istnieć, a na ich miejsce powołano nowe prawa, mające na celu znaczące zmniejszenie ilości uczniów. Nikt nie będzie mógł się teraz czuć bezpiecznie i w każdym momencie będzie mógł zostać skreślony z listy uczniów. Nie obejdzie się tutaj również bez konieczności zmierzenia się Somy z groźnym przeciwnikiem. Od tego pojedynku będzie zależeć przyszłość akademika. W fabule obok sporej dawki emocji i dramatyzmu nie zabrakło również miejsca na solidną szczyptę humoru, która jest znakiem rozpoznawczym serii. Całość czyta się z niekłamaną przyjemnością i wyraźnie czuć, że w autora wstąpiły nowe siły. https://gameplay.pl/news.asp?ID=131107

Niestety schwytanie i tortury zakończyły się tragedią. Lubbock nie poddał się do ostatniej chwili i udało mu się nawet pokonać jednego z silnych wrogów. Niestety było to za mało by przetrwać i uciec z wrogiego pałacu. Tatsumi natomiast został wybrany na ofiarę pokazowej egzekucji, która ma dokonać dwójka potężnych generałów. Bolesna śmierć bohatera ma być przestrogą dla wszystkich chcących stanąć po stronie rebelii. Night Raid dowiaduje się o tym wydarzeniu. Reszta ekipy chce uratować swojego kompana. Tylko czy przez przypadek nie jest to kolejna zasadzka wroga nieustannie polującego na bohaterów?

Hachiken i pozostali uczniowie Ezono to bohaterowie których zdecydowanie warto poznać i choć na ich powrót w czternastym tomie mangi ,,Silver Spoon” przyszło trochę czekać to po raz kolejny autorka nie zawiodła moich oczekiwań. Jeżeli jesteście ciekawi dalszych zmagań uczniów technikum rolniczego serdecznie zapraszam do lektury! Okres nauki w Ezono nieubłaganie zbliża się ku końcowi. I choć nauka w technikum rolniczym była dla Hachikena wielkim wyzwaniem, okupionym bólem, łzami i wieloma wyrzeczeniami, to jednak wszystkie smutki i troski zdają się blaknąc wobec rzeczy, które chłopak tu odnalazł i które zmieniły jego spojrzenie na świat. Obecnie wraz z przyjaciółmi stara się wymyśleć jak wypromować własną markę, a dobrym ku temu sprawdzaniem okazują się kolejne wyścigi organizowane w Ezono. Szybko przekonamy się, że nawet prowadzenie stoiska z pizzą nie stanowił łatwego zadania, a co tu dopiero mówić o własnej firmie. To rzecz jasna nie jedyne wyzwania stojące przed Hachikenem i jego przyjaciółmi. Mikage przystępuje do egzaminów – czy włożone przez dziewczynę wysiłki, wsparte wiedzą i treningiem z Hachikenem odniosą pozytywny skutek? I czy nasze nieporadne, a zakochane w sobie głuptasy znajdą w końcu dość odwagi by wyznać swoje uczucia? Czternasty tom ,,Silver Spoon” zdecydowanie uderza w poważniejsze tomy. Czuć rozterki i obawy bohaterów, którzy już lada moment będą musieli wejść w dorosłe życie, a co za tym idzie podjąć decyzje, które będą rzutować na ich przyszłość. Mimo tego autorka znajduje miejsce by wrzucić kilka gagów sytuacyjnych i nie raz szczerze uśmiejemy się podczas lektury. W końcu to jest takie piękne w srebrnej łyżeczce – nawet gdy pokazuje jak bardzo życie może nam dokopać, wciąż pozwala dostrzec w nim coś co daje nadzieję, by dalej się starać. ,,Silver Spoon” to, jak już niejednokrotnie podkreślałam, świetna seria. Zaskakująca, wciągająca i bardzo życiowa, choć przy tym nie pozbawiona odrobiny szalonego humoru, dzięki któremu lektura każdego tomu stanowi niezapomniane przeżycie. I choć pewnie na ciąg dalszy przygód uczniów Ezono również przyjdzie nam trochę poczekać, to zdecydowanie warto go wypatrywać. Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami: https://koszzksiazkami.pl/silver-spoon-tom-14-recenzja/

Świetna Manga, fabuła od początku zaskakuje I wciąga przez co nie mogę oderwać się od czytania. Jestem szczerze ciekaw jak dalej się to potoczy, co autor nam zaprezentuje i jak rozwinie cały świat Przedstawiony. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Ósmy tom serii science fiction nadal trzyma się misji, w której udział bierze Mira i Mabuchi. Nie jest łatwo i para bohaterów wpakowała się w niezłe tarapaty. Nie dosyć, że na wyspie, gdzie doszło do tragedii. Jest też pełno wrogich robotów i miejsca, gdzie wymiar w wylał się do naszej rzeczywistości. Okazuje się, że zagrożeniem są także ludzie zombie z ogniwami w ich ciałach. Okazuje się bowiem, ze jeden z członków wyprawy, niejaki KK ma inny cel swojej misji. Jego zadaniem ni jest pozyskanie skarbów, ale zamordowanie innych. Jakby tego było mało, był on kiedyś badaczem przy miejscu afery i opanował technologię wykorzystywania ludzkich ciał jako broni w stylu żywych trupów. Teraz dochodzi do najgorszego możliwego scenariusza, bo Mabuchi będzie musiał stawić czoła ciałom swoich kompanów z nieszczęsnej misji wojskowej, która zniszczyła jego życie. Czy wojownik wyjdzie cało z tego starcia?

Manga Kronika wojny o świętą pieczęć zabiera nas do świata pogrążonego w szerzącym się Chaosie, gdzie lordowie władający ziemiami posieli moc pieczęci, aby przeciwstawić się złu. Ochrona ludzi nie jest jednak dla nich priorytetem, wolą oni walczyć między sobą, aby powiększać swój stan posiadania, pogrążając kontynent w odmętach wojny i coraz potężniejszego Chaosu. To właśnie w takim świecie żyje i funkcjonuje Siluca, będąca niezwykle utalentowanym magiem. Gardzi ona działaniami lordów i chciałaby coś zmienić, zanim będzie za późno, doskonale jednak zdaje sobie sprawę z tego, że nie jest to takie proste. Rolą magów jest bowiem zawieranie kontraktów z posiadaczami pieczęci i wspierani ich działań (nawet jeśli się z nimi nie zgadza). Jej przeznaczenie jest nieuniknione i w końcu zostaje ona przymuszona do zawarcia paktu z wybranym lordem. W drodze do możnowładcy spotyka ją jednak coś, czego kompletnie się nie spodziewała. Jej powóz zostaje zaatakowany przez zwolenników innego władcy, z pomocą przychodzi jej prosty, troszkę nieokrzesany chłopak, wydający się mieć krystalicznie czyste serce. Na dodatek jest on posiadaczem pieczęci, będącej podstawą władzy. Nie wiele myśląc, wybiera ona Teo (tak bowiem się ona nazywa) na swojego towarzysza i zawiera z nim pakt. Nowy „lord” nie wiele ma w tej kwestii do powiedzenia, dając się wciągnąć swojemu mangowi w walkę o władzę, która ma jednak na celu zaprowadzenie porządku na wybranych ziemiach, a w przyszłości być może nawet ostateczne pokonanie czającego się w mroku zła. Tak jak mangę fantasy przystało w historii dużą rolę będą ogrywać sceny akcji. W pierwszych dwóch częściach mangi walk nie brakuje i są one naprawdę bardzo dobrze ukazane. Dochodzi do starć zarówno pomiędzy ludźmi (którzy mają ponadprzeciętne zdolności bojowe), jak i siłami bardziej nadnaturalnymi. Jest szczęk metalu, są wygrani i pokonani, jest też potężna magia – czyli wszystko to, co powinno się znaleźć w tego typu komiksie. Obok tego wszystkiego scenarzysta umiejętnie umieścił wątki polityczne, ukazujące złożoność całego świata, którego „zmiana” będzie stanowić dla dwójki głównych bohaterów naprawdę solidne wyzwanie. Nie zabrakło w tytule również całkiem dobrego humoru, rodzącego się wątku romantycznego i szczypty elementów echii (które na całe szczęście nie są przesadzone). Pod względem fabularnym manga prezentuje się poprawnie, nie ma jednak co ukrywać, że jest to tytuł pod wieloma względami mało odtwórczy. Historia czerpie pełnymi garściami ze sprawdzonych elementów fantasy, które pojawiały się w dziesiątkach innych podobnych tytułów. Dosyć istotną kwestią samej fabuły jest również fakt, że mangową adaptacją należy traktować jako swoistego rodzaju dodatek do oryginalnej light nowelki. Zmieszczenie treści dziesięciu tomów w mandze ograniczonej do siedmiu części, musiało oznaczać pewne uproszczenia. Nie zmienia to jednak faktu, że tytuł (manga) pomimo swojej pewnej wtórności nadal jest dobrze wykonany i zapewnia należytą dawkę rozrywki i relaksu, a to jest przecież najważniejsze. Cały tekst na: https://popkulturowykociolek.pl/proste-ale-bardzo-przyjemne-fantasy-recenzja-mangi-kronika-wojny-o-swieta-pieczec-1-2/

„Opowieści o Białej Księżniczce” autorstwa CLAMP to trzy tajemnicze, niemal baśniowe historie przypominające legendy. Patetyczne i pełne symboliki, prawdopodobnie bardziej zrozumiałe dla osób znających japoński folklor. Całość ciekawie domyka prolog i epilog, a klasyczna, piękna kreska CLAMP nadaje mangom wyjątkowego uroku.

Kreska jeszcze lekko niezdarna ale daje to lekki klimacik który wtapia się ładnie w klimat mangi. Większość dobrze skadrowana, sceny które mają być dynamiczne są bardzo dynamiczne. Rysowniczka potrafi ładnie dobierać dynamizm kadrów w zależności od powagi sceny czy jej chaotyczności. Sama historia na początku nie przedstawia sobą nic zbyt ciekawego, później zaczyna się trochę rozkręcać ale jest bardzo przewidywalna. Na koniec otrzymujemy lekkie pomieszanie z poplątaniem które jak dla mnie jest zakończeniem bez zakończenia o_O Czytałam w prawdzie tylko jedną książkę Murakamiego, będącą zbiorem dziwnych opowiadań ale czytając tą mangę trochę skojarzyła mi się z klimatem wspomnianego autora. Jeżeli więc lubisz Mukaramizmy, może i ten tytuł przypadnie Tobie do gustu :)

Świetna Manga, fabuła od początku zaskakuje I wciąga przez co nie mogę oderwać się od czytania. Jestem szczerze ciekaw jak dalej się to potoczy, co autor nam zaprezentuje i jak rozwinie cały świat Przedstawiony. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Fire Force to manga autorstwa Atsushi Ohkubo, który ma w swoim dorobku już inny hit typu shonen-Soul Eater. Historia o nietypowym zastępie strażaków trafiła w gusta wielu miłośników japońskiego komiksu. Tytuł doczekał się nawet dwóch sezonów adaptacji anime, a prace nad trzecim sezonem już trwają. W Polsce Fire Force wydawane jest przez Waneko. Na rynku pojawiło się już kilkanaście tomów tej mangi. Ja miałem okazję przeczytać pierwsze trzy i jestem całkiem miło zaskoczony przez tą oryginalną historię o straży pożarnej. Głównym bohaterem mangi jest młodzieniec Shinra Kusakabe. Chłopak nazywany przez wielu demonem ze względu na swoją tragiczną przeszłość i potężną moc marzy, by zostać bohaterem. W tym celu Shina dołącza do Specjalnych Sił Przeciwpożarowych. Bohater jako strażak nie będzie gasił pożarów, lecz zajmował się walką z potworami i ofiarami dziwnego zjawiska, jakim jest spontaniczny samozapłon. Na dokładkę część ze strażaków posiada nadprzyrodzone moce, czyniąc z nich swego rodzaju superbohaterów wykorzystujących ogień do walki ze złem.

Tom drugi był dla mnie sporym rozczarowaniem i z obawami sięgałem po tom trzeci. Omawiany tom stanowi zakończenie pewnego etapu historii. Nie byłem pewien czy uda się utrzymać dramatyzm obecny na tym etapie w anime. Bohaterkom udaje się odnaleźć pierwszą maszynę do przebudzenia. Równocześnie wojowniczki muszą stanąć do walki przeciwko Ascotowi, przywoływaczowi potworów. Wkrótce przyjdzie im zmierzyć się z innymi ludźmi Zagato. Początkowo trochę drętwo wychodzi zdobywanie kolejnych maszyn przez bohaterki. Odbywa się to według pewnego schematu, co w pewnym momencie robi się nudne. Jednakże finał wynagradza schematyczność. Zostają ujawnione pewne tajemnice, które zmieniają wszystko i bohaterki stają przed trudnym wyborem. Jest bardzo emocjonująco, a zakończenie jest słodko-gorzkie. Bardzo ciekawi są przeciwnicy, z którymi przyjdzie się zmierzyć bohaterkom. Ascot uważa potwory, które nasyła na wojowniczki za swoich przyjaciół i tak naprawdę szuka dla nich bezpiecznego domu. Z kolei Caldina jest bardzo pragmatyczna i posługuje się interesującą techniką walki. Trochę gorzej na tym tle wypada Darl Rafaga, który jest tak naprawdę bezwolną marionetką. Całkiem dobrze wypada też Zagato, który ujawnia tu swoją prawdziwą motywację. Rysunki są spektakularne zarówno jeśli chodzi o kostiumy, jak i sceny akcji. Niestety czasami niektóre walki są zbyt chaotyczne, a kostiumy żeńskich bohaterek są niepokojąco kuse. Tom ten stanowi bardzo satysfakcjonujące zamknięcie pierwszej połowy serii. Mam nadzieję, że druga połowa serii cały czas będzie przynajmniej tak dobra jak tom trzeci.

Powieść napisana przez Nakamurę to historia bardzo dojrzała, skierowana do dorosłego odbiorcy. Fabuła wciąga od pierwszych stron; trudno było mi się od niej oderwać i przeczytałem ją niemal jednym tchem. To bardzo zawiły, a przy tym mistrzowsko skonstruowany thriller, obficie wypełniony zwrotami akcji. Nakamura w doskonały sposób buduje napięcie. Historia spowita jest tajemnicą, zaś rozwiązanie jednej zagadki, tworzy jednocześnie kolejne niewiadome. Utsubora ma też w sobie elementy erotyki, których moim zdaniem było trochę za dużo. Sam finał mnie delikatnie rozczarował – nie jest to jednoznaczne z tym, że jest słaby, o nie. Spodziewałem się po prostu trochę ciekawszego wyjaśnienia głównego wątku. Sama kreska wywołała u mnie bardzo ambiwalentne odczucia. Większość rysunków świetnie komponuje się z dialogami. Niekiedy zdarzają się małe wyjątki. Czasami ciężko naprawdę określić, co autorka chciała ukazać, a czasami sylwetki postaci są wręcz karykaturalnie przerysowane. Są to na szczęście wyłącznie nieliczne przypadki i całościowo bliżej mi ku pochwał. Utsuborę polecam każdemu, kto lubuje się w nieoczywistych historiach, zasypujących czytelnika znakami zapytania. To nie jest lekka i przyjemna lektura. To niesamowicie wciągająca i intelektualnie wymagająca manga, którą czyta się niezwykle szybko. Jeden z lepszych tytułów, jakie miałem ostatnimi czasy przeczytać – gorąco polecam! Więcej przeczytasz tutaj: https://popkulturowcy.pl/2020/09/24/utsubora/

RYCERZE CYDONII „Rycerze Sidonii”, jedna z najlepszych mangowych serii science fiction ukazujących się na polskim rynku, powoli dobiegają końca. Wraz z kolejnymi tomami rysunki Tsutomu Niheiego stawały się co prawda coraz bardziej niechlujne i odarte z detali, ale fabuła wciąż trzymała ten sam znakomity poziom. I nie inaczej jest w czternastej części, która graficznie potrafi zarówno urzec, jak i rozczarować, niemniej sama opowieść, jak zwykle wciąga, intryguje i przede wszystkim tak bardzo nabiera tempa, że oczekiwanie na kolejny – i ostatni już – tom będzie się dłużyło wręcz niemiłosiernie. Walka Sidonii o przetrwanie wchodzi w ostateczną fazę. I wcale nie chodzi o to, że praca nad emiterem grawitronów zostaje ukończona, a o odrodzenie Ochiaia, który przejmuje kontrolę nad hybrydą i staje się niemal niezniszczalny. Sto lat temu udało się o co prawda go powstrzymać, ale teraz Sidonia nie dość, że pozbawiona jest człowieka, dzięki któremu odniosła zwycięstwo, to jeszcze jej siła militarna została poważnie osłabiona, a jakby tego było mało, wszyscy szykują się do wielkiej walki z pustelniakami. Ochiai jednak też nie jest jeszcze gotowy by stawić czoła sidończykom… Ale to przecież tylko jeden z problemów. Siły Sidonii ruszają do walki z Kolosalnym Statkiem Klasterowym, niestety ponieważ Tanikaze wciąż nie wrócił do zdrowia, muszą poradzić sobie bez niego. Tymczasem i na niego czeka ważne zadanie obrony Sidonii, zanim jednak będzie mógł wykazać się w akcji, przeszłość daje o sobie znać. Gdy na jaw wychodzą informacje o jego dziadku i nim samym, życie chłopaka po raz kolejny zostaje wywrócone do góry nogami… Całość recenzji na moim blogu: https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2019/02/rycerze-sidonii-14-tsutomu-nihei.html

Początek części szesnastej to dalsza porcja fabuły związanej z jesiennym festiwalem. Nieformalny pojedynek pomiędzy Somą a jednym z członków „elitarnej dziesiątki”, nabiera wyrazistości i zmierza do rozwiązania. Dalsza część tomiku to początek zaskakującego i dość intrygującego nowego wątku. Autor najwyraźniej zauważył, że pewna przyjęta przez niego do tej pory koncepcja fabuły, zaczyna się mocno powtarzać. Postanowił więc prowadzić do scenariusza sporą dawkę dramaturgii, która jest związana z przybyciem tajemniczego ojca Eriny. Staje się to początkiem prawdziwej rewolucji, która zmieni oblicze szkoły. Dowiadujemy się tutaj również trochę więcej o niektórych bohaterach, których relacje nie zawsze do tej pory było jasne dla czytelnika. Pod pewnymi względami zmienia się również styl artystyczny mangi, która w kilku miejscach zaczyna epatować pewną dawką mocniejszej i mroczniejszej stylistyki. https://gameplay.pl/news.asp?ID=131107

"Badaczka mitycznych bestii" to bardzo przyjemna manga o relacji głównej bohaterki o imieniu Ferry z istotą o imieniu Kuushuna. Ferry jest tytułową badaczką, która podróżuje w poszukiwaniu mitycznych bestii, które mogłaby opisać w swojej książce, a równocześnie pomaga w rozwiązywaniu kłopotów, jakie miejscowa ludność ma w związku z ich obecnością. Towarzyszy jej istota z cienia, przybierająca postać wysokiego, dystyngowanego królika, o imieniu Kuushuna. Jest on najczęściej niewidoczny, ale na najmniejszą oznakę niebezpieczeństwa staje w obronie Ferry, którą nazywa kwiatem. Cała manga składa się z osobnych opowieści, które w większości rozgrywają się według podobnego schematu polegającego na pomocy w uporaniu się z mitycznymi stworami. Z początku czułam się trochę zagubiona w przedstawionym świecie i w stosunkach między głównymi bohaterami (czułam niedosyt, bo chciałam poznać historię ich poznania), w drugiej części mangi jednak wszystko jest wyjaśnione. Dobrze mi się ją czytało. Polecam :)

Creepy lolita z młotem, która rozpaczliwie chce mieć braciszka i siostrzyczką zostać. Ale tak bardzo bardzo rozpaczliwie. Tak TOTALNIE KURDE ROZPACZLIWIE ŻE NIE OGARNIESZ. Nie chcesz zostać jej braciszkiem? No to masz przesrane wręcz na wskroś. Bo to jest creepy lolita i w dodatku wypaczona fest. Trochę nie mogę z tej mangi a trochę mogę. Bo tak: jest tu ostro, miejscami serio mocno - jeśli horror'rowość Wypaczonej miarkować. Ale jednocześnie cała ta siostrzano-braciana otoczka wydaje mi się taka jakaś śmieszna. Chodzi o to, że typiara ma nasrane w baniaku, jest potworną miejską legendą no i jest świetnie napisana - jako postać, która czyni z tej mangi horror - wcale a wcale niezły. Mamy też młodego typka, którego czekają.. no niespecjalnie przyjemne gry i zabawy. I zrobiło mi się skrajnie przykro, jak wyjaśniać się zaczęło, ale zostałem zrobiony w wała fabularnym smaczkiem i już mi nie jest przykro. Wypaczona to przyjemniaczek mangowy. Wydana jako grubaska - jednotomówka, zawiera dwa tomiki oryginału oraz dwa bonusowe shorty, których Junji Ito by się nie powstydził. Zakończenie wywaliło mnie trochę z kapci. W sumie tak wywaliło z półtora kapcia. Bo dość przewidywalne motywy, którymi fabuła mknie, pozwoliły mi domniemywać, że również zakończenie będzie przewidywalne. A tu zonk. Jest grubo, ostro, zaskakująco ale z lekkim niedosytem. Wizualnie to nic specjalnego, ale oczy nie bolą. Wypaczona ma się czym pochwalić, w kilku momentach splash page's to naprawdę ładne arciki. Moim zdaniem ultra must have dla fanów horrorów mangowych czy też mangów horrorowych. Bawiłem się na tyle przednio, że minutę po lekturze piszę ten tekst, który właśnie przeczytałeś/łaś, Drogi Czytelniku/czko. Czuj się więc pozdrowiony/a, czytaj mangi i jedz dużo warzyw! Więcej na IG @znakiem_tego