Magi: Labyrinth of Magic #18

O tym jak wyglądają zaświaty, a także jaką funkcję pełnią w nich osławieni bogowie śmierci dowiadujemy się w dość ciekawej i lekkiej serii Shinigami Doggy autorstwa Kany Yamamoto. Opowieść zderza dwa światów rozdzielone cienką granicą oraz całym szereg panujących tam praw. A co się stanie, kiedy te zostaną złamane? Ciekawa wizja przeplata motyw śmierci, a także życia doczesnego. Odsłania zasady rządzące zmarłymi i żywymi, ale również drugą stronę medalu, kiedy to dusze często błąkają się, szukając spokoju. Nie wszystko jest kolorowe, a ci, którzy jak Ken umarli gwałtownie, nie mogą liczyć na spoczynek wieczny. Niebagatelną rolę odgrywają wspominani bogowie śmierci, którzy powinni owym zagubionym duchom pomagać. To bardzo karykaturalna wizja, prezentująca każdego z nich jako indywiduum kierujące się swoimi zasadami; przykładowo Shin (bóg śmierci) jest miłośnikiem kobiecych wdzięków. Shinigami Doggy to dynamiczna opowieść, która pomimo smutnej historii – główny bohater ginie – nie pozwala na nudę. Znaczenie ma tu wszystko, od świata począwszy, poprzez emocje i kreacje bohaterów, zakończywszy na ich przemianie. Rzadko można spotkać tak dynamicznie rozwijające się postacie, zwłaszcza że tendencja ta nie spada w kolejnych tomach. Owszem jest nieco zadziornie, bowiem ciężko uświadczyć zwyczajnych dialogów. Główni bohaterowie ciągle przekrzykują się, nie wspominając o niecenzuralnym słownictwie. Z drugiej jednak strony mamy całą paletę ciekawych sytuacji towarzyszących Kenowi. Licealista mimo wszystko ma silnie osadzony kręgosłup moralny i prezentuje to na każdym kroku. Zapraszamy na Wypowiemsie.pl: http://wypowiemsie.pl/recenzja-shinigami-doggy-1-3/

Działania bohaterów przynoszą olbrzymi sukces i armie rebeliantów zbliżają się do stolicy. Aby zapewnić zwycięstwo i sukces siły dobra Night Raid przygotowuje kolejną operację. Ma to być wykończenie ważnych celów, którego podejmie się Akame. Tatsumi też da z siebie wszystko, chociaż chłopak nie jest w najlepszym stanie. Jego ukochana doznała poważnych obrażeń podczas ostatniej operacji, a on sam przemienia się w smoka. Wszystko przez moc zbroi, z której chłopak korzysta coraz więcej, nie zważając na limity energii. Wydaje się, że nawet jeśli dobro zwycięży to Tatsumi może tego nie zobaczyć. Jednak teraz najważniejsze jest wykonać kolejny krok i ruszyć przeciwko armii cesarza. Tylko okazuje się, że przebiegły kanclerz ma asa w rękawie i broń, która może zakończyć konflikt i zabić bardzo wiele osób. Jak przebiegnie ostateczna konfrontacja zwaśnionych stron?

Piętnasty i zarazem ostatni tom mangi Akame ga Kill! to w gruncie rzeczy dwie gigantyczne potyczki z masą ofiar. Pierwszą jest starcie gigantycznego teigu, które przypomina jakiegoś kosmicznego mecha o rozmiarach Godzilli. Tatsumi poświęca swoje ja i staje się w pełni smokiem, by powstrzymać bestialską maszynę, która masowo zabija rebeliantów, żołnierzy imperium i cywilów. Drugim pojedynkiem jest ostateczne starcie z panią generał Esdeath , która zmierzy się z Akame. Będzie to najtrudniejsza walka dla bohaterki, która przelała tyle krwi, bo sadystyczna pani generał idzie na całość i użyje najsilniejszej ze swych lodowych mocy. Tylko czy ona w pojedynkę może jeszcze zatrzymać rebeliantów, którzy osiągnęli prawie wszystkie swoje cele? No i czy ten sukces wart był tak wielkiego przelewu krwi i poświęcenia ze strony Night Raid?

Część siedemnasta zaczyna się od naprawdę wyrazistego wstępu, w którym to przywódca akademii, jak i całego Magnostadt, wyjaśnia uczniom swoją wizję świata. Podział ludzi na tych władających magią i całą nieistotną resztę, dosyć mocno przypomina pewne epizody z historii realnej ludzkości (do której zresztą autorka dosyć często tutaj sięga). Fanatyczny „przywódca” pragnący szczęścia podanych (oczywiście kosztem innych), który swoją charyzmą dominuje nad innymi i jest zdolny do przekonania lub narzucenia im swoich racji. Pojawiające się tutaj retrospekcje dają pewny obraz przeszłości jednego z królestw, w którym obdarzeni magicznymi zdolnościami ludzie, byli niecnie wykorzystywani. Automatycznie pojawia się tutaj pytanie: czy może być to usprawiedliwieniem obecnych działań? Zdania podopiecznych akademii są częściowo podzielone (chociaż większość staje po stronie dyrektora). Tylko Aladyn i Titus dostrzegają w tym mroczne spaczenie, które może doprowadzić cały świat na krawędź zagłady. Ich obawy potwierdzają badania prowadzone w placówce nad mrocznymi rukami, których potężnej mocy nie da się do końca okiełznać. Jakby tego wszystkiego było mało Cesarstwo Rehmu, widząc rosnącą potęgę Magnostadt i nie mogąc przekonać ich do „współpracy”, wypowiada im wojnę. Szykuje się naprawdę krwawy konflikt (którego tak mocno obawiał się Magi), w którym żadna ze stron nie będzie chciała stać się przegranym. W części tej Ohtaka postawiła najmocniejszy nacisk na słowo „pisane”, dostarczając odbiorcy tomik z naprawdę pokaźną ilością tekstu. Typowej „akcji” nie ma tutaj w ogóle (tak samo, jak typowego dla serii humoru), całość skupia się na odrywaniu pewnych tajemnic i prezentacji świata, w którym walka o władze zaczyna nabierać mocniej wyrazistości. Typowa „cisza przed burzą”, która następuje trzech kolejnych recenzowanych tomach. Cała recenzja na: https://gameplay.pl/news.asp?ID=122926

"Badaczka mitycznych bestii" to bardzo przyjemna manga o relacji głównej bohaterki o imieniu Ferry z istotą o imieniu Kuushuna. Ferry jest tytułową badaczką, która podróżuje w poszukiwaniu mitycznych bestii, które mogłaby opisać w swojej książce, a równocześnie pomaga w rozwiązywaniu kłopotów, jakie miejscowa ludność ma w związku z ich obecnością. Towarzyszy jej istota z cienia, przybierająca postać wysokiego, dystyngowanego królika, o imieniu Kuushuna. Jest on najczęściej niewidoczny, ale na najmniejszą oznakę niebezpieczeństwa staje w obronie Ferry, którą nazywa kwiatem. Cała manga składa się z osobnych opowieści, które w większości rozgrywają się według podobnego schematu polegającego na pomocy w uporaniu się z mitycznymi stworami. Z początku czułam się trochę zagubiona w przedstawionym świecie i w stosunkach między głównymi bohaterami (czułam niedosyt, bo chciałam poznać historię ich poznania), w drugiej części mangi jednak wszystko jest wyjaśnione. Dobrze mi się ją czytało. Polecam :)

Tomiki 18-20 stają się kwintesencją „widowiskowej akcji”, która zapewnia odbiorcy naprawdę solidnej porcji rozrywki. Walka pomiędzy magami i żołnierzami Cesarstwa Rehmu nabiera dynamizmu w momencie pojawienia się na scenie użytkowników „naczyń”. Ich moce mogą przełamać magiczną barierę, która roztacza się nad Magnostadt. Zarówno wykładowcy, jak i uczniowie, starają się za wszelką cenę obronić swój kraj. Z boku całemu wydarzeniu nie może przyglądać się bezczynnie Aladyn, który postanawia zademonstrować swoje nieprzebrane moce. Na arenie walk pojawia się również sam Alibaba, który nauczył się wykorzystywać zdobyte zdolności i stał się naprawdę potężny. Impas, w którym znalazły się obie strony, zostaje przerwany przez samego dyrektora, który ma zamiar wykorzystać mroczną potęgę i raz na zawsze pozbyć się ludzi niewładających magią. Mroczne dżiny zaczynają szaleć i niszczyć wszystko na swojej drodze. Szansa przeciwstawienia się zarówno im, jak i rodzącemu się „potężnemu złu” pojawi się tylko wtedy kiedy każda ze stron (włącznie z nowo przybyłem graczem), będzie ze sobą współpracować i da pokaz pełni swoich zdolności. To, co dzieje się w trzech opisanych tomikach trudno wyrazić słowami, każda kolejna strona wgniata czytelnika głęboko w fotel, zapewniając mu takiej dawki wrażeń, jakiej już dawno nie zaznał. Akcja, akcja i jeszcze raz akcja, to trzy elementy, które przyświecały autorce w domknięciu wątku Magnostadt i robi ona to w naprawdę niesamowitym stylu. Dzieje się tutaj tak wiele, zarówno fabularnie, jak i wizualnie, że w niektórych momentach przepych rysunków dosłownie przygniata. Nie jest to jednak mankament mangi, wręcz przeciwnie można uznać to za jej plus i pokaz zdolności artystycznych artystki. Oczywiście w ferworze wali nie obejdzie się bez kilka „mocnych” momentów, gdzie poświęcenie jednostki będzie jedyną drogą do sukcesu. Na łamy komiksu powracają również starzy bohaterowie w swoich nowych „potężnych” obliczach, które w przyszłości mogą zadecydować o wyglądzie całego świata. Cała recenzja na: https://gameplay.pl/news.asp?ID=122926

KOLEJNY DZIEŃ SZKARŁATNEGO KSIĘŻYCA Jedna z najciekawszych nowości od Waneko, „Switched”, powraca z drugim tomem. Pierwsza część, choć oparta na doskonale wszystkim znanym motywie, okazała się wielkim pozytywnym zaskoczeniem. I równie dobry jest ciąg dalszy. I to do tego stopnia, że już w tym momencie czuje się duży żal, że kolejny tom będzie już ostatnim. Póki co cieszmy się jednak tym, że mamy tę opowieść po polsku, bo nawet jeśli myślicie – a wręcz jesteście o tym przekonani – że to nie jest tytuł dla Was, możecie być zdziwieni i stać się fanami tej miniserii. Główna bohaterka, sympatyczna i piękna Ayumi, pewnego dnia była świadkiem próby samobójczej szkolnej brzyduli. Gdy się obudziła, odkryła, że jest w jej ciele, podczas gdy niedoszła samobójczyni cieszy się życiem, udając ją. Ayumi próbowała wyjaśnić sprawę, odzyskać to, co straciła, ale na próżno. Co jednak zrobi, kiedy okaże się, że nie ma możliwości powrotu do swojego ciała, a próby mogą skończyć się śmiercią? I co się stanie, kiedy nadejdzie kolejny Dzień Szkarłatnego Księżyca, święto, kiedy doszło do zamiany ciał? Całość recenzji na moim blogu: https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2019/11/switched-2-shiki-kawabata.html

Fire Force to manga autorstwa Atsushi Ohkubo, który ma w swoim dorobku już inny hit typu shonen-Soul Eater. Historia o nietypowym zastępie strażaków trafiła w gusta wielu miłośników japońskiego komiksu. Tytuł doczekał się nawet dwóch sezonów adaptacji anime, a prace nad trzecim sezonem już trwają. W Polsce Fire Force wydawane jest przez Waneko. Na rynku pojawiło się już kilkanaście tomów tej mangi. Ja miałem okazję przeczytać pierwsze trzy i jestem całkiem miło zaskoczony przez tą oryginalną historię o straży pożarnej. Głównym bohaterem mangi jest młodzieniec Shinra Kusakabe. Chłopak nazywany przez wielu demonem ze względu na swoją tragiczną przeszłość i potężną moc marzy, by zostać bohaterem. W tym celu Shina dołącza do Specjalnych Sił Przeciwpożarowych. Bohater jako strażak nie będzie gasił pożarów, lecz zajmował się walką z potworami i ofiarami dziwnego zjawiska, jakim jest spontaniczny samozapłon. Na dokładkę część ze strażaków posiada nadprzyrodzone moce, czyniąc z nich swego rodzaju superbohaterów wykorzystujących ogień do walki ze złem.

[RECENZJA 2 TOMÓW] ❗TW: śmierć, przemoc Lubisz czytać książki, na które trafisz przypadkiem i nic o nich nie wiesz? Ja lubię i tak właśnie było tym razem. Miałam ochotę na mangę, która nie będzie serią, którą już znam i mam na półce, a jednocześnie będzie "luźna". Tak zupełnym przypadkiem znalazłam na vinted ,,Siedmiu książąt i tysiącletni labirynt". Zachęcił mnie opis, bo tajemnice i gotycki klimat to coś, co lubię. Największym atutem tej historii było to, że jako czytelnik chciałam (i dalej chcę) dowiedzieć się kto zostanie cesarzem oraz kto - i czy w ogóle - umrze jako następny. Może to lekki spojler, ale tak, bohaterowie umierają i domyślam się, że na koniec zostanie jeden, czyli taki typowy motyw, ale to tylko moje spekulacje. Spekulować mogłam też na temat tego, czy dwójka bohaterów na koniec będzie razem, bo z jakiegoś powodu jeden postanowił być sługą/obrońcą drugiego, a sceny z nimi były dwuznaczne (ale nie erotyczne). Domyślam się, że to specjalny zabieg, co było czasami całkiem zabawne. Moim głównym zarzutem jest tempo. Wszystko działo się za szybko. Zanim zdążyłam pomyśleć jak rozwiązać zagadkę, więcej, zanim zdążyłam zrozumieć, o co w niej chodzi, oni już byli przy następnej. Oczywiście tę poprzednią rozwiązali bez najmniejszego problemu, tacy byli inteligentni. Dodając do tego to, że jakoś niespecjalnie martwili się o swoje życie (w zamku podnosił się poziom wody i groziło im utonięcie), nie czułam żadnych emocji. Jednym słowem: chaos, który potęgowany był też przez ilość bohaterów i różnorodność ich charakterów. Nawet nie zaliczę, ile razy nie wiedziałam, co się dzieje i co oni robią, skoro przed chwilą robili coś innego... Serię skończę, bo ma tylko 4 tomy, prawdopodobnie szybko zapomnę o fabule, ale niesmak po zmarnowanym potencjale pozostanie (serio liczyłam na coś świetnego).

„Opowieści o Białej Księżniczce” autorstwa CLAMP to trzy tajemnicze, niemal baśniowe historie przypominające legendy. Patetyczne i pełne symboliki, prawdopodobnie bardziej zrozumiałe dla osób znających japoński folklor. Całość ciekawie domyka prolog i epilog, a klasyczna, piękna kreska CLAMP nadaje mangom wyjątkowego uroku.

Oczekiwany finał! Oceniając całą serię: wszystko, co zakładasz na początku, okazuje się błędne. To emocjonalny rollercoaster - w jednej chwili ktoś, komu ufasz, zdradza... albo i nie. A rozwiązanie akcji - bajka! Do czego się można przyczepić - męskie postaci są strasznie... kobiece (ale to taki styl rysowania, uspokajam) piękne wręcz. Ogółem jestem zachwycona, że w zaledwie czterech tomach udało się zawrzeć całą, piękną historię, nie gubiąc przy tym wątków. Mam nadzieję, że kogoś zachęcę do sięgnięcia po tę serię- warto!

Kreska jeszcze lekko niezdarna ale daje to lekki klimacik który wtapia się ładnie w klimat mangi. Większość dobrze skadrowana, sceny które mają być dynamiczne są bardzo dynamiczne. Rysowniczka potrafi ładnie dobierać dynamizm kadrów w zależności od powagi sceny czy jej chaotyczności. Sama historia na początku nie przedstawia sobą nic zbyt ciekawego, później zaczyna się trochę rozkręcać ale jest bardzo przewidywalna. Na koniec otrzymujemy lekkie pomieszanie z poplątaniem które jak dla mnie jest zakończeniem bez zakończenia o_O Czytałam w prawdzie tylko jedną książkę Murakamiego, będącą zbiorem dziwnych opowiadań ale czytając tą mangę trochę skojarzyła mi się z klimatem wspomnianego autora. Jeżeli więc lubisz Mukaramizmy, może i ten tytuł przypadnie Tobie do gustu :)

W pewnym momencie Emma traci przytomność i budzi się… w mieście. Dziwnym, pustym mieście. Okazuje się, że to jest właśnie poszukiwane Goldy Pond, obszar 08-63, który wyświetlał im hologram z długopisu. To tu ma być tajemnica skrywana przez W. Mienrwę. Jednak okazuje się, że w tym miejscu nie ma tego, co oczekiwali, a na oswobodzenie będzie trzeba sobie mocno zapłacić w grze typu battle royale, ale na żywo! Będą w niej uczestniczyły nie tylko niezwykle inteligentne, porozumiewające się z mieszkańcami potwory, ale i inne dzieci, które, jak się okazuje, kryją początkowo puste zakamarki miasteczka. Czym tak naprawdę jest Goldy Pond i kim jest W. Minerwa? Więcej na: https://www.monime.pl/the-promised-neverland-tom-8-10/

Ten arc zupełnie nie pojawił się w anime ( a to ogromna szkoda!!). Rozwinięcie postaci Wujaszka, nowa lokalizacja, wrogowie, przyjaciele i nowe dylematy moralne. Dodatkowo bohaterowie zostali rozdzieleni. Strasznie podoba mi się to jak bardzo ta seria jest metaforą hodowli zwierząt. Napisy na okładkach to dobre wskazówki interpretacyjne. A ten arc z miasteczkiem jest idealnym komentarzem " zabawy" myśliwych.

W Fire Force śledzimy poczynania Shinry i jego kompanów z jednostki. Mamy naprawdę barwne i nietuzinkowe postacie z ciekawymi mocami. Arthur, czyli niezbyt kumaty znajomy bohatera ma obsesję na punkcie rycerzy i biega z mieczem wytwarzanym z energii ognia. Hinawa jest stanowczym przełożonym zdolnym kontrolować siłę pocisków wystrzeliwanych a szef brygady to niezły paker, który wyróżnia się od reszty kompletnym brakiem mocy. Co chwilę pojawiają się kolejne ciekawe i czasami nieźle zakręcone postacie. Najdziwniejsza jest dziewczyna przynależąca do innego zespołu strażaków. Cierpi ona na dziwną przypadłość, gdzie cały czas jest przypadkowo obmacywana przez inne osoby. Mamy okazję do szybkiego poznania głównych bohaterów, po czym jesteśmy rzuceni w wir intryg. Mamy tajemnicę ludzkich samozapłonów, powstające potwory, ale jest też cały wątek dochodzenia wewnątrz Specjalnych Sił Przeciwpożarowych. Organizacja jest podzielona na 8 zgrupowań, które raczej ze sobą nie współpracują i trzymają przed sobą nawzajem sekrety. Jest też kwestia tego skąd biorą się kolejne generacji ludzi posiadających moce władania nad ogniem. Swego rodzaju wisienką na torcie tajemnic jest przeszłość naszego bohatera i sekrety powiązane z momentem definiującym jego życie.

ZEMSTA ZGUBNĄ BYWA Monte Cristo Hakushaku jest jedną z pierwszych mang, które udało mi się przeczytać, po dość długiej przerwie (bo prawie 3 letniej!). I szczerze mówiąc nie żałuję, ani trochę posiadania możliwości przeczytania tej mangi. Książka opowiada o historii młodego Edmunda Dantesa - marynarza z Marsylii, który jak mogło by się zdawać ma wszystko, czego mógłby pragnąć - piękną narzeczoną, z którą szykuje się dzień zaślubin, kochającego ojca, dobrych przyjaciół oraz, aby tego było mało Edmunda dzieli tylko chwila od zostania kapitanem statku… Akcja mangi zaczyna się w 1815 roku w porcie w Marsylii kiedy to Edmund wraca po długiej żegludze do domu, do swojej ukochanej, z którą nazajutrz ma wziąć ślub. Kiedy wrócił pokazał swojej lubej list przekazany mu przez samego cesarza Napoleonii! Co okazało się tylko początkiem jego problemów. W dniu zaślubin, ktoś zdradza Edmunda, a ten zostaje aresztowany i zesłany do twierdzy D'if, która znana jest z tego, że jak się do niej trafi, to nie wraca się z niej żywym. Mija kilka godzin, dni, tygodni, miesięcy, lat… A Edmund dalej nie może pogodzić się z tym, co się stało, cały czas marzy o powrocie do domu, o swojej ukochanej, o swym ojcu, jednak znikąd nadziei.. Myśli o tym dlaczego się tu znalazł, że to jedno wielkie nieporozumienie, jednak z czasem dochodzi powoli do refleksji dlaczego i kto mógł go zdradzić.. Owiany samotnością, zaczyna planować zemstę, a w międzyczasie poznaje innego więźnia, który mu pomoże… A co było dalej? Czy Edmund wydostał się z więzienia, z którego uciec nie wolno? Czy zemścił się na swych zdrajcach? Kim jest tajemniczy więzień? Czy jego luba o imieniu Mercedes pozostała mu wierna? Myślę, że tego musicie dowiedzieć się sami sięgając po tą mangę c:. Kreska mangi jest dość przyjemna dla oka, emocje postaci zostały ładnie uchwycone. Szczególną uwagę przyciągają w niej detale np strojów bohaterów (gdy będziecie czytać polecam popatrzeć dokładniej na np strój Hayde!). Cała elita wyższej klasy posiada pobudzające dla oczu kreacje odpowiednie do lat, w których odbywa się akcja mangi. Jednym z minusów czytania są na pewno momenty pisane kursywą, a przynajmniej ja miałam problem je oczytać. Backstory postaci jest dość wciągające oraz to one ewoluowały w dalszej części książki. Choć muszę przyznać, że momentami bardzo mieszały mi się postacie, bo jest ich dużo! Bohaterowie zostali przedstawieni barwnie, a ich impresja pobudza wyobraźnie. Reasumując powyższy tekst - uważam, że manga była bardzo przyjemna do przeczytania, bardzo mnie wsysła i ciężko było mnie od niej oddciągnąć. Polecam każdemu, kto szuka czegoś nowego i nietuzinkowego, a przy okazji lubi motyw zemsty c: Dziękuję za przeczytanie ~FireFoxy

„Nie starzeję się, nie muszę też spać ani jeść. Bo już jestem martwa” Im dłużej zajmuję się mangami, tym wyraźniej zauważam, jak trudno czasem ocenić, do jakiego gatunku w zasadzie należy dana pozycja. Niekiedy coś wydaje się horrorem, a po otwarciu okazuje się, że trochę nie do końca tak jest. Problem tego typu miałam w przypadku jednotomówki Waneko pod tytułem „Acony” (historia ta pierwotnie została wydana w trzech tomach pomiędzy 2009, a 2010 rokiem). Stworzona przez Kei Toume opowieść zawiera wprawdzie drobne elementy grozy, jednak skupia się głównie na komedii. Przeprowadzki z reguły nie są szczególnie przyjemne – szczególnie te wymuszone życiowymi zawirowaniami. Motomi Utsuki przenosi się do dziadka, gdy jego matka podejmuje się zagranicznej pracy wymagającej ciągłych zmian miejsca pobytu. Trzynastolatek od początku swojego przyjazdu zauważa dziwne i niezwykłe zjawiska związane z kilkudziesięcioletnim budynkiem. Zdaje się on żyć, przyciągać niezwykłych lokatorów, a także powodować paranormalne zjawiska w swojej okolicy. Chłopiec prędko poznaje Acony, swą rówieśniczkę, która twierdzi, że tak naprawdę jest martwa… Znajomość ta wciąga Motomiego w świat pełen niebywałych ludzi, duchów i zmiennokształtnych istot. Opowieść składa się z ponad pięciuset stron nieustannie przeplatających się perypetii bohaterów. Każda wprowadzana postać wnosi swą obecnością zupełnie nowe gagi, a im dalej, tym więcej humoru. Wprawdzie da się wyróżnić pewien główny wątek, jednak szczerze powiedziawszy… fabuła tak naprawdę dąży donikąd. Liczą się tylko coraz to nowsze przygody w nawiedzonej rezydencji. Ot takie „okruchy życia”, które mają być niezobowiązującą lekturą. Manga nie sili się na zmuszanie do żadnych przemyśleń, zapewnia wyłącznie rozrywkę. W pewien sposób może nasunąć również skojarzenie z „Rodziną Addamsów”, lecz niezaprzeczalnie autorka rzadziej i mniej odważnie sięga po elementy grozy niż historia najsłynniejszej gotyckiej rodziny. Między innymi z tego powodu przygody Acony zdecydowanie nadają się dla młodzieży, którą może zafascynować pokraczny świat pełen fantastycznych istot. Wykorzystana kreska jest przyjemna dla oka, bohaterowie silnie przyciągają uwagę swymi nieszablonowymi projektami postaci (Aozaemon Numata wprost skradł moje serce!). Niektóre plansze w ciekawy sposób bawią się przestrzenią, całkowicie zmieniając jej wymiary, co zdecydowanie urozmaica dość jednolitą scenerię budynku. Zdziwiła mnie bardzo liczba kolorowych ilustracji! Jest ich ponad dwadzieścia i to raczej rekord w mojej dotychczasowej przygodzie z japońskimi komiksami. Nie czuję za to zadowolona z okładki kryjącej się pod obwolutą… Wypada ona zupełnie nieciekawie w porównaniu z kolorową „nakładką”. Nie znajduję się w szczególnie korzystnej pozycji, by ocenić tę mangę. „Acony” to dobra pozycja, jednak zupełnie nie należę do grupy docelowej, do której jest ona kierowana. Sprawę pogarsza fakt, że jednak szukałam horroru lub przynajmniej odrobinę mrocznej komedii z mocno zaakcentowanymi elementami grozy. Dostałam zabawną opowieść, fakt. Jednak duchy czy jakiekolwiek okołofantastyczne elementy są tu wyłącznie tłem kolejnych zwariowanych przygód, przez co czuję delikatny zawód. Mimo tego przyznaję jej ocenę 6/10 – przy czym, gdybym była trochę młodsza lub gustowała w innych gatunkach… Najpewniej odebrałabym ją zupełnie inaczej i po prostu lepiej.

OMG!!! W sumie zorientowałam się w poprzednim tomie, gdzie jest Hanaichi, ale jej motywów względem brata nigdy bym nie odgadła. Ani tego jak ta krótka seria się zakończy. Wow. To było coś. Ciągle zwroty akcji, napięcie i w ogóle. Bardzo mi się podobała ta manga chociaż zakończenie było trochę smutne. Gorąco polecam!!!

Część siedemnasta zaczyna się od „uwolnienia” Eriny z domu i przygarnięcie jej do Gwiazdy Polarnej. Od tego momentu autor skupia się na pokazaniu nam nowego kierunku, w którym podąża akademia pod przywództwem ojca dziewczyny. Stare zasady przestały istnieć, a na ich miejsce powołano nowe prawa, mające na celu znaczące zmniejszenie ilości uczniów. Nikt nie będzie mógł się teraz czuć bezpiecznie i w każdym momencie będzie mógł zostać skreślony z listy uczniów. Nie obejdzie się tutaj również bez konieczności zmierzenia się Somy z groźnym przeciwnikiem. Od tego pojedynku będzie zależeć przyszłość akademika. W fabule obok sporej dawki emocji i dramatyzmu nie zabrakło również miejsca na solidną szczyptę humoru, która jest znakiem rozpoznawczym serii. Całość czyta się z niekłamaną przyjemnością i wyraźnie czuć, że w autora wstąpiły nowe siły. https://gameplay.pl/news.asp?ID=131107

Akcja tytułu rozgrywa się w fantastycznym świecie inspirowanym przez europejskie średniowiecze. W tej krainie każdy człowiek posiada na swoim ciele jakąś liczbę. Jest ona oznaką wartości danej jednostki. Im ktoś ma więcej punktów, tym jest bardziej wartościowy i może wydawać rozkazy innym. Licznik może oznaczać dosłownie wszystko: od ilości pokonanych kilometrów poprzez liczbę osób, które pochwaliły przygotowane przez daną osobę jedzenie, aż do ilości zamordowanych wrogów. Każdy licznik jest indywidualny, ale ogólne zasady są tutaj podobne. Za robienie odpowiednich dla nas rzeczy wzrasta liczba na naszym ciele. Przy popełnianiu błędów i wpadek wartość maleje. W przypadku dobicia do zera dana osoba zostaje porwana przez otchłań i najprawdopodobniej traci życie. W tym świecie Hina straciła swoją mamę, gdy jej licznik spadł do zera. Dziewczyna pragnie wykonać ostatnie polecenie swojej mamy. Dlatego młoda kobieta wyrusza na wielką wyprawę w poszukiwaniu Legendarnego Czerwonego Barona. Ma być to wielki wojownik będący w stanie pomóc Hinie. Odnalezienie tej osoby nie będzie jednak łatwe. W końcu żyła ona ponad 300 lat temu i na jej tropie jest sporo dziwaków. Czy młodej dziewczynie uda się wypełnić życzenie swojej mamy?