Madam Frankensztajn. Czarna iluminacja

Dziwna pozycja. Pierwsze opowiadania naprawdę mnie zachwyciły. Orientalny klimat, lekki humor, baśniowa atmosfera wydały się niesamowicie oryginalne. Druga część, wspomnieniowo-sentmentalna, zupełnie mnie gubiła. Nawet najkrótsze segmenty potrafiły mnie zmęczyć.

Ta książka jest doskonałym potwierdzeniem, że warto czytać starsze książki, ja w zasadzie wolę takie od współczesnych. Jarosław Iwaszkiewicz zdał relacje z licznych podróży po kraju i zrobił to w mistrzowski sposób. Nie są to typowe reportaże, raczej gawędy o miejscach i ludziach przekazane pięknym , literackim , poetyckim językiem. Pisarz odwiedził niejednokrotnie Warszawę, tą przedwojenną i odbudowaną z nowoczesną jak na tamte lata trasą W-Z. Poruszając się wszelkimi możliwymi środkami komunikacji zwiedził Lublin, Poznań, Zakopane, Kraków, Śląsk i wiele innych mniejszych i większych miast i miasteczek. Oczywiście mnie jako lokalnej patriotce najbardziej podobały się opisy ziemi świętokrzyskiej. Starachowice, Wąchock, Chęciny , Sandomierz , są bliskie mojemu sercu. Dowiedziałam się także, że kucharka Iwaszkiewiczów , która gotowała u nich przez 30 lat pochodziła z mojej miejscowości. Ale dosyć prywaty, książka Iwaszkiewicza pokazuje nam Polskę sprzed wojny , Polskę z lat czterdziestych, pięćdziesiątych , taką jakiej już nie ma , dlatego jest tak interesująca. Polecam.

Świetna książka. Dawno nie czytałam wywodu tak spójnego i pełnego kulturowych odwołań. Podziwiam autora, że potrafił tak wspaniale udokumentować zestawienie, jakiego dokonał, opisując ewolucję postaci Sardanapala-"prawie istniejącego" ostatniego władcy asyryjskiego. Tego typu książek się nie zapomina, bo oprócz klarownego przekazu o tyranii, w jaką jest wplątany człowiek, czyta się ją z ogromną przyjemnością, dzięki umiejętnościom literackim autora. Zdecydowanie polecam!

Jeżeli ktoś jest zaniepokojony lub nawet i przerażony tym, co dzieje się współcześnie dookoła, np. klęską suszy, zmianami klimatu, polityką najogólniej mówiąc, szalejącym populizmem, groźbą wojny, przemianami obyczajowymi i masą innych rzeczy, powinien sięgnąć po „Wiedeński znaki czasu”. Joseph Roth swoje felietony wiedeńskie napisał dokładne 100 lat temu, problemy były wówczas inne. Ale świat, który znał, nagle przestał istnieć. I zastąpił go świat gorszy z jego punktu widzenia i nieprzewidywalny. Ukochane przez niego cesarstwo przestało istnieć. Austro –Węgry przestały istnieć. Wiedeń, niegdyś niemal stolica świata, stał się miastem biedaków. U progu, bo już na Węgrzech, szalała rewolucja bolszewicka, a wówczas nie było wiadomo, jak to się może skończyć. W felietonach nie znajdzie się lekarstwa na lęk przed zmieniającym się światem i przed masą niebezpieczeństw, jakie się wyłaniają. Ale można poczuć, że inni ludzie już przeżywali takie stany. I po tym względem felietony Rotha się nie zdezaktualizowały i nie jest tak, że mają tylko wartość historyczną. Nie zdezaktualizowały się także i z tego względu, że zawsze są i będą jacyś ludzie biedni i nieszczęśliwi, nad którymi należałoby się pochylić. A Joseph Roth nigdy takich osób nie mijał obojętnie. Zawsze wiedział, komu dzieje się krzywda. Był mistrzem empatii. Proust np., którego dopiero co skończyłam czytać, też pisał genialnie, ale żadnymi biedakami nigdy sobie głowy nie zawracał. Sporo jest teraz literatury lekkiej, pokazującej nieskomplikowany obraz „pięknego świata”. Nie ma tam biedy i nieszczęść. Życie jest pasjonującą przygodą, w trakcie której można co najwyżej natrafić na trudności, które można i należy przezwyciężyć. Życie w warunkach pokoju i we względnym dobrobycie może utwierdzać w takim przekonaniu. Warto jednak sięgnąć do literatury, która ten piękny i prosty obrazek może nam nieco wzruszyć, albo nawet i zburzyć. Chociażby nawet po to, aby uzmysłowić sobie, że może jednak nie do końca mamy racje. Że życie z punktu widzenia tych skrzywdzonych i nieszczęśliwych wygląda zupełnie inaczej. Roth do tego stopnia skupił się na nich, że aby funkcjonować, zaczął się znieczulać alkoholem. A potem już nie mógł przestać pić. Poszczególne teksty są krótkie, czyta się je szybko, ale o niektórych z nich trudno jest zapomnieć. Pisarz nie miał żadnych złudzeń co natury ludzkiej. Widział bez żadnych upiększeń. I bynajmniej nie uważał, że ludzie są dobrzy, a życie jest piękne. Uważał, że jest dokładnie odwrotnie. Oczywiście nie generalizował, był mędrcem. W felietonie „Marionetki” opisał 7 letnią dziewczynkę, Lily, którą zabrał na przedstawienie kukiełek. Wspomniał, jak widzowie obserwują w trakcie spektaklu poruszające się marionetki. „Widz nie widzi poruszanych przez aktorów grubych drutów, ani prymitywnego mechanizmu, którym opatrzność boska dyryguje losami”. Doszedł też do wniosku, że „Marionetki nie kłamią tak, jak ludzie. Gdy nie porusza ich drut, tkwią w bezruchu. I nie udają wolnej woli tam, gdzie istnieje tylko dyktat aktora, poruszającego drutami. Prawda istnieje tylko w świecie marionetek”. Po spektaklu chciał pokazać dziewczynce „powagę życia”, „by zobaczyła, jaki jest koniec każdej ziemskiej przyjemności. Jak biedne i pozbawione duszy są te lalki”. „Zburzę okrutnie iluzje, myślałem”. Ale dziewczynce w niczym nie przeszkadzało, gdy zobaczyła z bliska lalki. Widziała, że są częściowo popsute i wyglądają strasznie. Śmiała się. Zamiast rozczulać się nad dziewczynką, jak jest piękna i mądra, jak to mają w zwyczaju dorośli, konkluzja autora była zupełnie inna. Stwierdził, że małe dziewczynki potrafią być „jakże okrutne”. A potem, gdy dorosną są okrutne jeszcze bardziej. całość https://powrot-do-krainy-ksiazki.blogspot.com/2019/08/joseph-roth-wiedenskie-znaki-czasu.html

Rzadko się zdarza że po raz pierwszy pisze się pierwszą opinię na tym forum na temat książki,ale zdarzają się takie przypadki.Kraj świata należy do kanonu polskiej literatury podziemnej,która była wydawana w drugim obiegu,w okresie lat 70 i 80.Przechodząc do książki nie ma ona jednego głównego bohatera,za głównych bohaterów można uznać Warszawiaków oraz ich rozmowy,które zostały przeprowadzone w okresie 1989 roku,przed zbliżającym się przełomem.Warszawiacy rozmawiają na różne tematy od polityki,handlu,ustroju,komunizmu,solidarności. Warszawiacy przedstawiają różne opinie,są one zazwyczaj zróżnicowane ale dość często pokazują znużeni upadającym systemem,niepewność przed nadchodzącym zmianami. Kraj świata to obraz Warszawy a właściwie Polaków przed nadchodzącymi zmianami 1989 roku.Warto przypomnieć że książka została sfilmowana,i była nominowana do Nagrody NIKE jakiś czas temu.

Tytułowe opowiadanie serwuje nam sugestywne sceny biblijnej przemocy. Doświadczana przez izraelskich zwiadowców przyjemność obcowania z ladacznicą Rahab, wrogość mieszkańców Jerycha oraz okrucieństwo i bezwzględność żołnierzy Jozuego okazują się misternym planem Boga, który rezerwuje sobie srebro i złoto zdobyte na grabieży. Starcy, kobiety i dzieci, a nawet niemowlęta giną z rąk siepaczy nie znających zmiłowania. Przywołując wątki biblijne autor pozostaje wierny nazwom, imionom i kolejności zdarzeń opisanych w Księdze Jozuego, a trąby jerychońskie, które jak w Biblii pojawiają się siedmiokrotnie, zdają się brzmieć jeszcze bardziej złowrogo. Mury rozpadają się dzięki Bożej interwencji rozumianej jako zgranie w czasie przenikliwych dźwięków trąb z trzęsieniem ziemi. Zwycięzcy wdzierają się do miasta, ucinają głowy i przebijają ciała, ślizgają się w rozlanej krwi, a kobiety walczą jak tygrysice chroniąc dzieci własnym ciałem, rzucają się żołnierzom do stóp, rozdzierają szaty i kładą się przed nimi otwierając łona. Lundkvist nie oszczędza czytelnikowi obrazów rzezi i zdaje się pytać o Boga, który jest zleceniodawcą tych wszystkich ludzkich tragedii i którego nie złości słabość żołnierzy do pięknej ladacznicy, ale fakt, że izraelita Akan, z pokolenia Judy, ukradł Mu dwieście szeklów srebra, złotą płytkę i cenny płaszcz. Za popełnioną zbrodnię ukamienowano z rozkazu Boga, czyli pokrzywdzonego, całą jego rodzinę. Niektórzy mogliby zapytać, dlaczego słowo „Bóg” nadal piszę wielką literą. Wierzę, że to ludzka ograniczoność zszargała Jego Imię i przypisała Mu intencje krwiopijcy, że to interpretatorzy historii i przekaziciele Jego woli, niedosłyszeli, zafałszowali obraz Boga, przerobili Jego niezrozumiałe po ludzku działania na przyziemne interesy chciwców i zboczeńców. Jak to możliwe, że Bóg przemawiał słowami ludzi, których poglądy bliższe były szatańskiej zawziętości, a miłość do wroga była dla nich niewybaczalną słabością? Autor opowiadania „Upadek Jerycha” nic nie przekręca, nic istotnego nie dodaje. Mówi wprost i dosadnie to, co redaktor biblijny przemilczał lub złagodził. To nie jest obraz Boga, jaki poznaliśmy w osobie Jezusa z Nazaretu. Czy ludzie czasów Jozuego poszliby za Bogiem pełnym litości i bogatym w miłosierdzie, wyśmianym i ukrzyżowanym? Z pewnością nie.

Główny bohater trafia do szpitala z powodu zapaści i wskazań społecznych, lecz jednocześnie dowiadujemy się, że interesuje się nim ubencja. Funkcjonariusze pojawiają się co jakiś czas w szpitalu. Mężczyzna obserwuje zatem placówkę leczniczą, przedstawia czytelnikowi historię pacjentów, ich stanowisko wobec panującej sytuacji w kraju, kompleksy, paradoksy. ,,Stan po zapaści" oddaje atmosferę Polski wczesnych lat 80, opisuje nastroje, panujące po wprowadzeniu stanu wojennego.

Cokolwiek można by napisać o Vaclavie Havlu i jego przemyśleniach na temat świata w którym żyjemy, będzie to zawsze mało i nieadekwatne do wpływu jaki jego osoba i myśl miały na kształtowanie się w Europie ładu opartego na wolności, demokracji. Szkoda że dziś nie ma ludzi takiego formatu, że zamiast rozsądku i prawdy mamy prymitywne granie na najniższych emocjach. Warto wracać do tekstów z tej książki i warto je na nowo przemyśleć by nie powielać błędów przeszłości.

To jest książka, której należy się maksymalna ocena. Treść oplata czystością języka, kunsztem słowa, wprowadza nas w świat który już przeminą, ale dzięki odkrywanym detalom architektonicznym, ciągle trwa. Dla czytelnika, to możność obcowania z pięknem po przez kreowane obrazy słowem, jakich dziś już mało, dla mnie dodatkowym elementem są wspomnienia z wycieczki w deltę Rodanu. Fizycznie sama książka, to najwyższej próby dzieło wydawnicze obecnych czasów, dla takich książek, mogłyby nie istnieć czytniki. Piękna.

Legenda polskiej literatury, a może już klasyka. W młodości spędził kilkanaście miesięcy w więzieniu, dlatego Jego opowiadania - najlepsze z lat 60/70- tych - są wiarygodne i autentyczne. Studiował prawo ( nie skończył ). Czy to było powodem, że w późniejszych latach zaczął tworzyć utwory bardziej ambitne? Szkoda. W stanie wojennym wydawał w drugim obiegu. Polecam, jeśli masz ochotę na mocną, realistyczną literaturę.

Pierwszy tom zbioru, czytany przeze mnie w pierwszym wydaniu, wypada całkiem udanie. Dostajemy teksty szeregu w większości już dzisiaj szybciej bądź wolniej zapominanych, autorów, ułożonych według klucza tematycznego. Ten pierwszy tom zbiera prozę poświęconą okresowi wojny, zatem pojawiają się wątki kampanii wrześniowej (z rewelacyjną "Lotną" Żukrowskiego), losów wojennych, oczywiście zgodnych z linią polityczną, np. ukazujący gorzki, smutny los polskiego emigranta, walczącego wcześniej w wojnie domowej w Hiszpanii, a następnie na zachodzie Europy, ("Różaniec z granatów" Pruszyńskiego), partyzantki ("Wszarz" Szczepańskiego), a następnie sporo tekstów o tematyce obozowej, dotyczącej zagłady, ludobójstwa, na czele z "Proszę państwa do gazu" Borowskiego i "Przy torze kolejowym" Nałkowskiej. Wspomnieć też można "Egzekucję w zoo" Filipowicza czy "Wzlot" Iwaszkiewicza. Ogólne wrażenie bardzo pozytywne, sam bardzo lubię opowiadania, tam język, forma, pomysł jest od razu weryfikowany i taki zbiór pozwala później poszperać po książkach autorów, których w księgarniach już często się nie znajdzie, a widzę że warto z ich prozą się zapoznać. W kolejce czeka też drugi tom, o tematyce powojennej, ale tu obawiam się większego wpływu komunistycznego spojrzenia na realia.

To dobre post scriptum dla „Paryskich pasaży”, choć oficjalnie ta książka nie należy do kwadrylogii „Pasaże”. A ponieważ pozostałe części cyklu – „Raptularz końca wieku”, „Śmierć w wodzie. Proza” i „Ostatni pasaż. Przypowieść o byciu byle-jakim” znaleźć obecnie trudniej niż kwiat paproci – prowizorycznie zaliczamy „Requiem dla moich ulic” do tego niewątpliwie zacnego literackiego grona. Krzysztof Rutkowski (ur. 1953, datę urodzenia wstawiam profilaktycznie, aby uniknąć pomyłki z pewnym celebrytą, charakteryzującym się posiadaniem niebanalnej sześciennej fryzury ) zabiera czytelnika na kolejną, tym razem o wiele krótszą wycieczkę po ulicach „stolicy cywilizowanego świata” – Paryża. Bardzo specyficzna to wycieczka, gdyż jej trasa biegnie głównie przez nieistniejące już ulice. Paryż tu pokazany to miasto ciemne, turpistyczne, pogrążone w zbrodni i stęchliźnie. Mimo to, a może właśnie dzięki temu książka Rutkowskiego jest jak najbardziej godna polecenia miłośnikom Paryża – jak również tym, którzy miłośnikami Paryża dopiero się staną.

🔰"Baldachimy suchych koprów drżały na krańcach zagonów, słoneczniki nie miały siły, by podnieść ciężkie, utrudzone głowy. Nad ogrodami i ulicami przelatywały wróble. Coś dźwięczało w ciszy, szeptało, do czegoś nawoływało czy przed czymś przestrzegało. Coś niewidzialnego i nieuchwytnego. Coś, co nie dawało o sobie zapomnieć." Powieść Piotra Szewca "Zmierzchy i poranki" to subtelna i wyjątkowo klimatyczna proza poetycka przywodząca na myśl utwory Marcela Prosta czy Brunona Schulza. Opowiada o jednym zwyczajnym dniu w środku upalnego, słonecznego lata na prowincji. Pisarz zabiera nas na kilkanaście godzin w podróż po przedwojennym, polsko-żydowskim Zamościu i jego najbliższych okolicach. Zwykli bohaterowie (kupcy, drobni rzemieślnicy i urzędnicy) zajęci są zwyczajnymi sprawami – jak co dzień wykonują swoje obowiązki. Autor z pieczołowitością odtwarza niemal każdy detal tego uniwersum: ludzi, ich codzienne sprawy, zwierzęta i krajobrazy. Oglądamy kolorowe pola, jadący wśród nich parowóz, rzekę Łabuńkę łagodnie przecinającą zielone pastwiska oraz zadbane sklepy położone w obrębie Rynku Dolnego i ulic Pereca oraz Krasnobrodzkiej. Fajga w swej budce przygotowuje na sprzedaż precle z makiem i placki z cebulą, Alina potajemnie spotyka się z żonatym młynarzem Romanem Mazurem, w zakładzie zegarmistrzowskim Chaim szuka części, aby naprawić zepsuty zegarek. W czasie gdy Bina Hechtkopf czekała na klientów w swoim sklepie kolonialnym wdychając upojne zapachy goździków i cynamonu, Salomea Goldman, po wyjściu kochanka doktora Tarnowskiego, patrząc w lustro i rozmyślała nad upływem czasu. A narrator przeczuwał, że bezlitosna kolej rzeczy przyniesie definitywnie kres tego harmonijnego świata. Odeśle w nieistnienie tamten stary Zamość, symbolizujący polską przedwojenną prowincję - mityczną Arkadię, gdzie współistniały zgodnie obok siebie i gdzie mieszały się polskie oraz żydowskie żywioły etniczne - ku obopólnemu wzbogaceniu. 🔰"Pani Salomea nie zgodziłaby się, że upływający czas sumował przeszłe z teraźniejszym i że to, co się oddalało, przeobrażało się tylko, w niczym nie umniejszając tego, czym było kiedyś. Minione było, więc dla niej zgasłym lub dopalającym się światłem, resztką żaru, którego nie sposób na nowo rozdmuchać, płowiejącą barwą, znikającym kształtem, sfałszowanym przez upływ czasu smakiem i zapachem. Szept jej męża, Barucha, brzmiał wytłumiony i nieswój, mimo, że pani Salomea mocno pragnęła, by powracał w pełni, więc najprawdziwiej." Przeczytane w ramach wyzwania lipcowego 2025. (2) Książka, której zdarzenia dzieją się latem.

TW: 1. okrucieństwo wobec zwierząt i to takie naprawdę potworne i plastycznie opisane, 2. gwałty Dziwi mnie sumarycznie niska ocena. Książka jest bardzo dobra i wcale nie trudna w odbiorze. Owszem, opisuje, i to z detalami, ludzi podłych, jednak podaje wszytko wręcz niczym kronika kryminalna. W niejakiej opozycji do zła ludzi opisana jest przyroda, choć szczątkowo i nie łagodzi potworności. A potworności jest tyle że w zasadzie mówimy o karykaturze. Świnie które dorwały się do koryta i wypaczają wszystko co wypaczyć się uda. Znamienną i poetycką sceną jest ta gdy dwóch tępych chłopaków odłupuje od krzyży figurki Jezusków by bez najmniejszych różnic upodobnić się do swojego noszącego na szyi krzyżyk idola. Jest to chyba najważniejsza scena pokazująca bezmyślność całego miasteczka. Polecam tylko ludziom o mocnych nerwach.

Z wielką przyjemnością przeczytałam tę antologię ,,opowiadań i fragmentów,, . Jakże mało wiemy o polskich pisarzach, autorach lektur szkolnych, jakie płytkie mamy o nich wyobrażenie.. Teksty Nałkowskiej o przyjaźniach ze zwierzętami to perełki polskiej prozy..

Książka piękna, bardzo piękna, cudowna !!! Czy ktoś nie zna Kabaretu Starszych Panów ? Nie chce mi się wierzyć !!! Przypominam sobie siermiężne czasy sowieckiej okupacji i tych dwóch dżentelmenów, na których telewizyjne występy wszyscy patrzyli z niedowierzaniem. Inny świat: kultura, dystyngowane zachowanie, inteligentne teksty bawiły i wzruszały całe społeczeństwo. Przypominam sobie mojego dziadka, który z łezką w oku opowiadał mi o czasach, które bezpowrotnie minęły rozstrzelane przez niemieckich, sowieckich i polskich komunistycznych zbrodniarzy. Autor urodzony 12.12.1915 r. w inteligenckiej rodzinie ziemiańskiej o szlacheckich korzeniach, wychowany w tradycji patriotycznej, na którego zachowanie i postępowanie miała wpływ wielopokoleniowa tradycja. Jaka różnica między współczesnymi postkomunistycznymi " elytami ", których (nawet w drugim i trzecim pokoleniu) chamskie pochodzenie, aż bije po oczach, a wiecheć słomy zawsze będzie wystawał z butów !!! No cóż, hołota zawsze zostanie hołotą, genów tak szybko nie da się zmienić. Niezapomniana lektura, teksty, które były, są i będą kanonem i arcydziełami polskiej KULTURY !!! Warto poszukać, kupić( 3 t. ) i... na pewno nie pożałujesz !!! POLECAM !!!

Myślę, że oceniający przeczytali to cudo pobieżnie. Przytoczę komentarz tłumaczy trzeciej! wersji: Ale dlaczego te wciąż nowe wersje przekładu? Odpowiedź jest w naszym pojęciu prosta: to opowiadanie lubimy bardzo i nie zamierzamy go w naszych myślach utracić. Zbyt piękne to opowiadanie.