Lunatyk

Rewelacyjny kryminał! Początkowo przeraził mnie rozmiar książki, ale fabuła trzymała poziom. Choć początkowo musiałam przypomnieć sobie bohaterów z poprzedniej części, bardzo szybko wczułam się w ich kolejne przygody. Budowane napięcie "zmuszało" do rozwiązywania zagadek razem z bohaterami. Dziecięca wyliczanka w zabawie w chowanego dokładała dreszczyku emocji. Zmylona wieloma tropami błędnie założyłam, kto jest mordercą i byłam szczerze zaskoczona zakończeniem. Mam nadzieję, że ta część również zostanie zekranizowana i będę mogła porównać sobie moje wyobrażenia.

Do twórczości tego pisarza, wróciłam po kilku latach przerwy. Bardzo go polubiłam za mroczne klimaty. To już moja czwarta książką po przerwie i widzę, że jego sposób pisania się zmienił. Nie to, że mi się nie podoba, ale daleko mu już do książek pokroju "Zaklinacza". Ta historia jest ciekawa, wciągnęła mnie i chciałam poznać koniec, ale nie jest to thriller, nie trzyma w napięciu, a mroczny klimat gdzieś się ulotnił. To poprostu fajna historia obyczajowa z wątkiem kryminalnym.

Przy rozbiórce domu robotnicy znajdują ukryte ludzkie kości. Czy jest to ciało zaginionego przed laty chłopca o którego morderstwo oskarżono syna właścicieli domu? Jednocześnie w mieście dochodzi do serii brutalnych napaści na kobiety. W obie sprawy zaangażowana jest policjantka Laura Halber nie spodziewająca się rodzinnych tajemnic, które ujrzą światło dzienne w toku śledztwa… Autor przedstawia historię na dwóch osiach czasowych - Sosnowiec 1997 i 2024. Trzeba przyznać, że klimat lat 90. jest dobrze oddany - muzyczne subkultury, wandalizm, problemy górników, czy alkoholizm w rodzinach. Bohaterowie są różnorodni, ale nie sympatyzowałam z żadnym z nich. Fabuła jest wielowarstwowa i nieprzewidywalna, ale książka pod koniec traci swój klimat na rzecz policyjnego śledztwa. Mały plus za wrzucenie serialu Fleabag w fabułę. Ciężko mi napisać coś więcej, bo nie porwała mnie ta historia, mimo że jest to poprawnie skonstruowany kryminał z ciekawym zakończeniem, to czegoś mi tu brakowało.

Powieść Roberta Małeckiego Zmora. Czarna toń to bardziej thriller psychologiczny niż krwisty kryminał. Od pierwszych stron dostajemy historię sekretów związanych z zaginięciem kobiet. Choć dzieli je kilka lat, dowody wskazują, że sprawy są powiązane. W pewnym momencie nabieramy przekonania, że już wiemy kto może być sprawcą, ale autor znowu to zrobił, wyprowadził nas „w pole” , całe nasze typowanie okazuje się błędne. Polecam, przyjemnie spędzony czas.

Julia Krawiec przyjeżdża do Gdyni na ślub swojej przyjaciółki Rity Walickiej. Zamiast wesela czeka ją jednak pogrzeb – ciało młodej nauczycielki muzyki zostaje znalezione u podnóża klifu w Orłowie, na tzw. „skarpie samobójców”. Wszystko wskazuje na samobójstwo, ale matka Rity nie potrafi pogodzić się z tą wersją wydarzeń i prosi Julię o pomoc. ———— „Córka diabła” to siódmy tom serii z Julią Krawiec, jednak bez problemu można po niego sięgnąć bez znajomości wcześniejszych części. To było moje pierwsze spotkanie z tą bohaterką i absolutnie nie czułam się zagubiona – autorka bardzo subtelnie przypomina wątki z przeszłości, nie burząc przy tym płynności fabuły. Bohaterka wprowadza się do nadmorskiej willi przyjaciółki i zaczyna obserwować jej rodzinę oraz bliskie otoczenie. Z czasem odkrywa, że Rita żyła wśród ludzi, którym nie powinna była ufać, a dom skrywa znacznie więcej mrocznych tajemnic, niż mogłoby się wydawać. Każdy kolejny rozdział podważa wcześniejsze założenia i zmusza do zadawania nowych pytań: czy Rita naprawdę chciała odebrać sobie życie, czy ktoś jej w tym „pomógł”? Książka liczy około 600 stron, ale mimo swojej objętości czyta się ją bardzo przyjemnie. Akcja jest wartka, pełna zwrotów i napięcia, a wątki prywatne bohaterów stanowią dobre momenty na złapanie oddechu. Pomysł na fabułę uważam za naprawdę udany, a zakończenie satysfakcjonujące i dobrze przemyślane. Największym atutem powieści jest dla mnie Julia Krawiec – bezkompromisowa, uparta, mówiąca wprost i konsekwentna w działaniu. Jej charakter, sposób prowadzenia śledztwa i zaciętość sprawiły, że szybko ją polubiłam. „Córka diabła” to solidny, wciągający kryminał z mrocznym nadmorskim klimatem. Z pewnością sięgnę po kolejne tomy serii i następne śledztwa Julii Krawiec.

Ta część serii jest świetna. Trzymająca w napięciu od samego początku, utrzymuje swój poziom do samego końca. Adrenalina krąży w ciałach śledczych. Zaś Josie Quinn ponownie staje przed trudnymi wyborami, nieoczywistymi decyzjami i wrogiem oko w oko. Ta część zawiera dużo tajemnic, które w żaden sposób nie chcą zostać ujawnione. Nieznana i niewykrywalna substancja sieje spustoszenie w organizmach wybranych ludzi, zachowują się jak marionetki w rękach zbrodniarza. Świat młodzieży w kampusie zostaje zachwiany na wiele sposobów. Zakończenie ciekawie przemyślane, chwile grozy towarzyszą do ostatnich stron. Bardzo polecam

Kinga Wójcik w powieści "Jedna noc" zabiera nas do Spały – miejscowości kojarzonej z wypoczynkiem, która w jej wydaniu staje się duszna, pełna niedomówień i mrocznych sekretów skrywanych za zasłoną małomiasteczkowego spokoju. Główna bohaterka, Julia Szyszka, to postać, którą kupuje się od pierwszych stron nie dlatego, że jest nieustraszona, ale dlatego, że jest boleśnie ludzka. Jako była policjantka uciekająca przed traumatyczną przeszłością i własnymi demonami, staje się kimś więcej niż tylko narratorem śledztwa. Jej pokutna wędrówka przez Polskę z plecakiem to przejmujący obraz walki o odzyskanie sensu życia. Intryga kryminalna zostaje zawiązana klasycznie – przypadkowe znalezienie zwłok młodej dziewczyny uruchamia lawinę zdarzeń, w której Julia, mimo początkowej niechęci, musi odegrać kluczową rolę. Wójcik świetnie radzi sobie z tempem akcji, dawkując napięcie i wprowadzając bohaterów drugoplanowych, z których każdy wydaje się mieć coś na sumieniu. Autorka unika epatowania tanią brutalnością czy wulgarnością, stawiając raczej na gęstą atmosferę i logiczne, choć nieoczywiste powiązania między dawnymi a nowymi grzechami mieszkańców. To kryminał, który czyta się "na raz", nie tylko dla samej zagadki, ale przede wszystkim dla relacji i emocji, które w Spale wybrzmiewają wyjątkowo mocno.

„Rakel” to już czwarty tom cyklu o Hildur autorstwa Satu Rämö — i mam wrażenie, że każda kolejna część tej serii jest coraz dojrzalsza oraz lepiej dopracowana. Nie inaczej jest tym razem. Kryminalny klimat nordic noir wybrzmiewa tu jeszcze mocniej, bardziej intrygująco i zdecydowanie głębiej. Autorka ponownie poszerza perspektywę, zagłębiając się w życie i przeszłość głównych bohaterów, jednocześnie splatając to z kolejną fascynującą zagadką kryminalną. Już od pierwszych stron towarzyszyło mi poczucie ciekawości — jak tym razem potoczy się fabuła? Do tej serii zawsze wracam z ogromną przyjemnością i pewnością, że czeka mnie wiele emocji. „Rakel” całkowicie mnie pochłonęła — trudno było się od niej oderwać, a zasada „jeszcze jeden rozdział” przestała mieć jakiekolwiek znaczenie. Każdy fragment czytałam z pełnym zaangażowaniem, uważnie podążając za subtelnymi wskazówkami pozostawianymi przez autorkę. Fabuła jest wielowątkowa i wymaga skupienia. Początkowo wydaje się, że poszczególne wątki nie mają ze sobą nic wspólnego, jednak z czasem zaczynają tworzyć spójną całość — choć na odpowiedzi trzeba długo czekać. Nic nie jest tutaj oczywiste. Satu Rämö z niezwykłą precyzją buduje historię, w której każdy detal ma znaczenie. Ogromnym atutem powieści jest sposób, w jaki autorka eksploruje przeszłość bohaterów — wydobywając na światło dzienne to, co przez lata pozostawało ukryte, a jednocześnie budując tło dla wydarzeń teraźniejszych. Z dużą wrażliwością porusza trudne tematy, pogłębiając psychologiczny wymiar historii. Na szczególną uwagę zasługuje także skandynawski klimat powieści. Surowy krajobraz, powolna narracja i społeczne zaangażowanie idealnie wpisują się w konwencję nordic noir, co z pewnością docenią miłośnicy tego gatunku. Ten nordic noir… jest tu wręcz namacalny. Chłodny, momentami przytłaczający — ale jednocześnie absolutnie hipnotyzujący. Nie można też pominąć warstwy obyczajowej — obserwowanie rozwoju bohaterów, ich rozterek i zmagań, a także wpływu przeszłości na ich obecne życie, to jeden z najmocniejszych elementów tej serii. Choć momentami można odnieść wrażenie, że w tej historii powiedziano już naprawdę wiele, jestem przekonana, że to jeszcze nie koniec. Autorka z pewnością nie postawiła ostatniej kropki — a ja z niecierpliwością czekam na kolejną część.

"Ruszyła w stronę drzwi na miękkich nogach. Nagle znów miała piętnaście lat i czuła na sobie drapieżne spojrzenie (...), gdy starała się nie myśleć o krwi spływającej jej po nogach do butów, zastanawiała się, czy ma złamane żebro, czy da radę wdrapać się po treliażu do okna swojej sypialni i czy powinna wziąć prysznic od razu, czy lepiej poczekać do rana, aby grzechoczące rury kanalizacyjne nie obudziły rodziców. Małe miasteczko ma swoje wielkie tajemnice. Świat kurczy się do czterech ścian pokoju. Tylko tam jest na prawdę bezpiecznie. Dwie nastolatki znikają nagle podczas festynu. Jedna z nich jeszcze chwilę temu poprosiła zastępczynię szeryfa Emmy Clifton o rozmowę... Teraz, kilka godzin później Emma czuje, że zawiodła, gdyby tylko w tamtym momencie znalazła chwilę dla Madison... Kobieta zrobi wszystko by odnaleźć dziewczyny! Czas ucieka przez palce, pytania się mnożą, tropy gęstnieją, dla Medison i Chayenne każdy kolejny dzień to walka o życie, walka ze strachem. A może już jest za późno? Emma powoli ale z determinacją wwierca się w tajemnice miasteczka, zagląda w każdy kąt, odkrywa brudne, wstydliwe i mroczne oblicze tych, którym powinno się ufać. Szkoła, sąsiedzi, znajomi dziewczynek, wszędzie czai się bestia. Tego dnia rozpadł się świat dwóch rodzin. Dwie nastolatki zaginęły, każda inna, oby dwie spragnione wolności i życia poza miastem, życia, które obiecywało wiele, miało być spełnieniem marzeń. Jedna zła decyzja przekreśliła nie tylko plany dziewczyn, stała się gilotyną w rękach kata. Emma znajduje zwłoki, zawiodła, nie uratowała jej życia. Jedna z dziewcząt już nie powita następnego dnia... Ale została jeszcze ta druga! Zegar tyka... "Na zewnątrz zalało ją oślepiające światło. Przymknęła oczy, które nagle zwilgotniały. Nie próbowała sobie wmawiać, że w tej wilgoci nie ma łez. Przypuszczała, że czarna kredka spływa jej strużkami po twarzy." Jeśli szukacie pełnego emocji i napięcia kryminału, w którym odkrycie tajemnic wiąże się z wejściem w świat mroku, a zakończenie wbije Was w fotel... To już nie musicie szukać! Gorąco polecam! 🔥 @harpercollinspolska #zbrodnia #kryminał #harpercollinspolska #wszyscyjesteśmywinni #współpracarecenzencka

Lubicie jeździć na ryby ? 😁 Pierwsza styczność z twórczością autorki a na dodatek z debiutem, który w moich oczach wypadł rewelacyjnie! Cała historia wciąga niczym wir. Styl pisania Pani Kaliny lekki, co sprawia, że jak już wpadniesz, to ciężko wyjść. Już od samego początku mamy mocne wejście. Sprawa odnalezienia sprawcy poprowadzona znakomicie. Czuć w książce gęsty i tajemniczy klimat. Czytając, ciągle myślałam, kto się przyczynił do całej tragedii. Głównym motywem jest śmierć pięciu osób znalezionych nad łowiskiem, bez znacznych śladów na ich ciałach, to już grubsza sprawa i zagwozdka. Powieść także opowiada o ogromnym bólu po stracie najbliższych, żałobie i radzeniu sobie z nową rzeczywistością. Lubię książki, które pokazują prawdziwe emocje, wydarzenia z życia bohaterów, które działają jak lustro, odbijając się na naszej psychice. Zakończenie, zaskakujące, którego się nie spodziewałam.😳🔥 Moim zdaniem ta książka zasługuje na ogromną uwagę. Osobiście bardzo polecam i czekam z niecierpliwością na kolejną powieść autorki.❤️

Obiecałam sobie, że w tym roku nadrobię wszystkie jeszcze przeze mnie nieprzeczytane książki Kasi Bester. To jedna z moich ulubionych polskich autorek. „Ósma ofiara” bardzo mnie zaintrygowała. Śmierć nad rzeką Hudson przynosi koszmarne odkrycie. Może być powiązana z serią brutalnych morderstw sprzed lat. Przydzielona do sprawy Faith Adams musi błyskawicznie rozwiązać tę zagadkę. Zwraca się o pomoc do legendarnego śledczego mieszkającego na odludziu, Harrego Belmonta. Współpraca tych dwoje układa się dość burzliwie. Czy razem znajdą mordercę? Jak już wspomniałam uwielbiam książki Kasi Bester. Pierwszy raz czytałam kryminał w jej wykonaniu. Ogólnie czuć zdecydowanie styl autorki. Cięte teksty i silna główna postać kobieca to coś co w książkach Kasi uwielbiam. Nie było tutaj żadnego wątku romantycznego i wcale go nie brakowało. Sama historia nie była zła. Ale długo nie byłam przekonana do tego śledztwa. Tak jakby mi się to wszystko do końca nie składało. Przede wszystkim trochę mi się dłużyło i zaczynały mi się plątać wszystkie wątki i postacie poboczne. Czasami te tropy wydawały się mocno naciągane. Niby rozwiązanie zagadki rozwiało wszystkie moje wątpliwości, ale nadal nie do końca jestem do tej historii przekonana. Chyba wolę autorkę w tej romantycznej wersji. Tak sobie myślę, że chyba jeszcze kiedyś spotkamy się z tymi bohaterami, bo zakończenie nie było zamknięte. Spokojnie można to pociągnąć dalej. Zobaczymy czy doczekamy się dalszych losów Faith oraz Harrego.

Finał poszukiwań siostry przez inspektora Davida Redferna, który po dwudziestu pięciu latach natrafia na kolejny ślad porwanej Dominque. Co działo się z dziewczyną kiedy udało jej się uciec prześladowcom? Po latach ze strzępków nowych informacji oraz kilku blednących już wspomnień udaje się krok po kroku odkrywać przerażający obraz zbrodni. Trzymająca za bebechy w oczekiwaniu na odkrycie prawdy. Pełna sieci powikłań zamożnych obywateli oraz handel ludźmi i stare winy, a także dziecięcy strach. Muszę też przyznać, że polubiłam inspektora Dawidka, jego dziadka oraz jego zwierzyniec składający się z Bambiego i Amorka. Fajnie, że historia z Woking dobiegła końca.;)

Z pewnością każdy z nas ma swoich ulubionych autorów, po ich książki sięgamy bez większego zastanowienia. Ja też mam kilku. Wśród nich jest Wojciech Wójcik. Dlatego też nie mogłam się doczekać momentu, aż jego "Kapsuła" trafi w moje ręce. Jego książki są charakterystyczne już z samej objętości, chociaż okładki przyciągają również do siebie. Zagadkowy tytuł skojarzył mi się od razu z wydarzeniami z przeszłości. Przeszłość zawsze ma wpływ na teraźniejszość i chociaż czasami wiele tajemnic jest ukrywanych głęboko, to jednak najczęściej wychodzą na jaw w najmniej sprzyjających i nieoczekiwanych okolicznościach. Legionowo to dla mnie również powrót do przeszłości, mam wiele wspomnień ze szkolnych lat. A właśnie w szkole w Legionowie autor umiejscowił fabułę tej powieści. Wszyscy bohaterzy książki realistyczni, tylko jak dla mnie, Justyna - bibliotekarka jest osobą dość specyficzną, nie dało mi się jej polubić. Justyna zajmuje się organizacją obchodów czterdziestej rocznicy szkoły. Tak naprawdę, to została do tego zmuszona. "Ta kapsuła czasu była felerna. Czułam to od samego początku, ale swoje podenerwowanie kładłam na karb stresu. Nie lubię publicznych wystąpień, jednak w tym wypadku niewiele mogłam zrobić. Polecenie dyrektora to rzecz święta. Także dla nauczyciela takiego jak ja, czyli szkolnej bibliotekarki." Może niektórym wydaje się, że taka organizacja rocznicowych uroczystości to nic trudnego, ale gdy robi się to jeszcze pod przymusem, nic nie przychodzi łatwo. Przypadkiem bibliotekarka dowiedziała się o szkolnej kapsule czasu, która została zakopana kilkadziesiąt lat temu. To może być gwóźdź całej imprezy. Zamknięte wspomnienia w kapsule czasu to jak przesłanie z przeszłości... To musiało chwycić? Przynajmniej w teorii. Tym bardziej, że wszyscy lubimy lubimy wracać do wspomnień, a nawet wzruszamy się i ronimy przy nich przysłowiową łezkę. A takie wydarzenia sprzed lat, pokryte kurzem i zapomniane mogą być miłym akcentem na takiej imprezie. Jeden z nauczycieli, który pomaga Justynie w prezentacji ocalałych pamiątek, organizuje projektor, na którym będą wyświetlane stare zdjęcia. Wszystko początkowo idzie bardzo dobrze, ale nieoczekiwanie na jednym ze slajdów jest... naga dziewczyna a właściwie kobieta. Uroczystość zostaje przerwana a Justyna wezwana na dywanik... "Nie wiedziałam jeszcze, że dywanik u szefa to pikuś. Prawdziwe problemy, to najpoważniejsze z poważnych, miały dopiero nadejść. Czaiły się tuż za rogiem." Tylko to nie ona przygotowywała zdjęcia do pokazu. Kto więc to zrobił? Kto podmienił zdjęcia? Justyna podejrzewa uczniów, którzy mieli pomagać w tej prezentacji. Zaczyna prowadzić małe dochodzenie. Gdy w pożarze na terenie szkoły ginie nauczyciel pomagający jej w organizacji imprezy a uczennica przygotowująca slajdy do wyświetlenia zniknęła i nie ma o niej żadnej informacji, wszystko powoli zaczyna wymykać się prostym wytłumaczeniom. Kto i dlaczego zepsuł szkolną uroczystość? Kim była naga kobieta ze zdjęcia? Dlaczego zginął nauczyciel zajmujący się przygotowaniami do tej uroczystości? Gdzie zniknęła sumienna uczennica? Jakie tajemnice ukrywają się w przeszłości? Opowieść wciągnęła mnie tak bardzo, że mimo sporej objętości, książkę przeczytałam w dwa wieczory. Zagadka ciekawa, sporo wątków przeplatających się wzajemnie oraz szkolna atmosfera sprzyjała lekkiej i szybkiej lekturze. Polecam.

Igor Brejdygant w swojej powieści „Zemsta” zabiera czytelnika w świat tytułowej zemsty. Zemsty nie tylko na jednostce, winne jest całe miasto. W świat zemsty dokładnie zaplanowanej i przemyślanej co i też irracjonalnej. Fabuła u Brejdyganta nie pędzi na łeb, na szyję. Fabułę spowija mgła niepewności i zagrożenia. W ten mocny thriller kryminalny autor bardzo sprawnie wplata wątki osobiste bohaterów, które mnie naprawdę przekonują. W ogóle bohaterowie powieści są tak naturalni, ludzko ułomni, jakby Pan Igor przed chwilą pozbierał ich z ulic. Wszystko zaczyna się od tajemniczych zgonów, podobno naturalnych… a zemsta zakiełkowała w Krzywym, nie, w Długim Rogu.

Książkę przeczytałam w ramach booktour u kryminalnatalerzu 😎 „Śpij, laleczko” miała być tylko kolejną książka na wieczór… a dostałam emocjonalny rollercoaster, który nie pozwolił mi odłożyć jej choćby na chwilę! 😱 Od pierwszych stron czułam napięcie – ślub zamienia się w miejsce zbrodni… i już wiedziałam, że to będzie coś mocnego. 🖤 Atmosfera? Gęsta, duszna, momentami aż niepokojąco klaustrofobiczna. Historia Holly 💔, tajemniczy dom bez ostrych przedmiotów 😨, zniknięcie młodszej siostry… Każdy rozdział dokładał kolejne pytania i sprawiał, że serce biło mi szybciej. A te SZYSZKOWE LALECZKI?! 😳🌲 Nie pamiętam, kiedy ostatnio coś tak bardzo mnie przeraziło i jednocześnie wciągnęło. Josie Quinn 😎– silna, zdeterminowana, ale też ludzka. Czułam jej emocje, strach i determinację, jakby to wszystko działo się tuż obok mnie. Końcówka? 💥 SZOK. 💥 NIEDOWIERZANIE. 💥 CIARKI NA CAŁYM CIELE. Jeśli lubicie thrillery, które wchodzą pod skórę i zostają w głowie na długo – to jest MUST READ. 🖤

Lubię Nessera i nadal go będę czytać, ale jest to kolejny pisarz po Stephenie Kingu, który wpada ostatnio w pułapkę moralizowania i sygnalizowania cnoty. Naprawdę, czytelnicy nie są idiotami i nie potrzebują przypominania co kilka stron, że Donald Trump jest durniem i mamy kryzys klimatyczny. Czarno-białe spojrzenie autora na świat psuło mi przyjemność z czytania i odwracało uwagę od fabuły. Natomiast dalszych losów Barbarottiego i Backman jestem oczywiście ciekawa.

Millennium to już bardzo znany cykl powieści kryminalnych. Co ciekawe, zapoczątkowany przez Stiega Larssona, a po jego śmierci kontynuowany przez innych autorów, dalej z tymi samymi bohaterami. Millennium jest o dziennikarzu Mikaelu Blomkviście, który jest wydawcą magazynu o takim samym tytule i genialnej hakerce Lisbeth Salander. Duet rozwiązuje zagadki i stopniowo pokazuje więcej z życia prywatnego.

"Człowiek z dymu” autorstwa Alexa Northa to thriller psychologiczny, gęsty od mroku i czasem przerażający. Autor pokazuje nam ciemną stronę ludzkiego serca i umysłu oraz znaczenie traumy w dorosłym życiu bohaterów. Ta wpływa na podejmowane przez nich decyzje, których konsekwencje prowadzą do tragedii i wynaturzenia. Głównym bohaterem spajającym fabułę powieści jest Dan Garvey, profiler, który jako dziecko, był świadkiem dramatycznych wydarzeń związanych z seryjnym mordercą. Brak reakcji w tamtym momencie pozostawił w nim głębokie poczucie winy, które nawet po wielu latach nie pozwala mu spać spokojnie. Powrót do rodzinnych stron zmusza go do konfrontacji z bolesną przeszłością Autor zbudował mroczny, niepokojący, wręcz cierpki klimat. Napięcie nie kryje się w brutalnych scenach przemocy, lecz w niedopowiedzeniach i poczuciu nieustannego zagrożenia. Przez całą lekturę miałam wrażenie, że coś wisi w powietrzu, ciężkiego i zarazem mrocznego. Historia prowadzona jest dwutorowo. North przeplata wydarzenia z przeszłości i teraźniejszości, dzięki czemu fabuła stopniowo odsłania kolejne tajemnice i utrzymuje zainteresowanie czytelnika. Powieść skupia się nie tylko na rozwiązaniu zagadki kryminalnej, lecz przede wszystkim na emocjach bohatera, jego poczuciu winy i próbie poradzenia sobie z przeszłością. Momentami tempo narracji zwalnia, co może nie przypaść do gustu czytelnikom oczekującym dynamicznej akcji, jednak pozwala lepiej zrozumieć postacie i ich motywacje. „Człowiek z dymu” to dobrze skonstruowany, klimatyczny thriller, który oferuje coś więcej niż tylko kryminalną intrygę. To opowieść o strachu, wspomnieniach i konsekwencjach dawnych wyborów. Polecam.

Barbara Baraldi z powodzeniem łączy w swojej powieści zalety kryminału i thrillera psychologicznego. Dzisiaj zapraszam do lektury recenzji książki „Łamacz kości”, która ukazała się w 2025 roku nakładem Wydawnictwa Letra. To kolejna część serii z Aurorą Scalviati. Część pełna zbrodni, ciekawych i wyraźnie zarysowanych bohaterów oraz zagadek kryminalnych. Rozpoczynamy literacko okres wiosenny. Chętnie czytam powieści kryminalne oraz thriller, więc z zaciekawieniem zaczęłam czytać książkę pod tytułem „Łamacz kości”. Już sam tytuł zwiastuje brutalną zbrodnię i sprawcę. Przyciąga uwagę czytelnika. Ważną rolę odgrywa też tutaj przeszłość, która często staje się źródłem, początkiem, który niekiedy trzeba odkryć. Motyw trudnych wydarzeń z przeszłości często wykorzystywany jest podczas budowania opowieści w kryminałach i thrillerach. Ta przeszłość odciska piętno w wieloraki sposób na każdym z bohaterów historii. Na zaangażowanej w śledztwo Aurorze Scalviati, na jej współpracownikach. Przeszłość jest też tropem w prowadzonym dochodzeniu. Przeszłość zbudowała także sprawcę brutalnych zbrodni. Przeszłość, która niegdyś była teraźniejszością, często kształtuje człowieka. Zdarzenia, które są lekcjami, dobrymi wspomnieniami czy traumami mają wpływ na to, jaki jest człowiek. Jest to motyw uniwersalny, który bardzo łatwo wykorzystać w powieści. Motyw, który pisarz może dowolnie kształtować w każdym jego aspekcie. O tym też mogli się przekonać czytelnicy książki „Łamacz kości” Barbary Baraldi. Jednocześnie autorka sprawiła, że powieść trudno odłożyć. Trudno oderwać się od lektury. Dlaczego? Zaczynamy od zdarzeń właśnie z przeszłości. W 1988 roku czteroletni chłopiec Tito Ferretti jest świadkiem zbrodni. Jest świadkiem śmierci swojej matki i jej kochanka. Podejrzany nazywany jest Potworem, który od miesięcy terroryzuje Turyn. Śledztwo prowadził wtedy zastępca prokuratora Francesco Scalviati. Sprawa zakończyła się sukcesem wymiaru sprawiedliwości. Trzydzieści cztery lata później Tito zostaje znaleziony martwy. Jednocześnie jest trzecią ofiarą wyeliminowaną przez sprawcę działającego według określonego schematu. Pojawia się pytanie: czy sprawa ma związek z Potworem? Przywołałam przed chwilą tylko jeden z wątków związanych bezpośrednio z przeszłością. Czytelnicy książek, których bohaterką jest Aurora Scalviati z pewnością zdają sobie sprawę, że i ona dźwiga bagaż związany z tym, co było. Bagaż, który ma wpływ na bieg zdarzeń zawarty w powieści. Ma wpływ także na jej relacje ze współpracownikami. Stara sprawa nie daje o sobie zapomnieć. I właśnie bohaterka powraca do Turynu, aby pomóc we wspomnianym śledztwie. W książce bardzo rozwinięte są wątki nie tylko związane ze śledztwem, ale również obyczajowe. Trudno czytać Łamacza kości bez znajomości poprzednich książek Barbary Baraldi. Jednak uważam, że wyraźny rys życia bohaterów jest bardzo interesującym zabiegiem. Żaden z nich nie jest do szpiku kości idealny, Można się do nich przyzwyczaić, a przy tym trudno się z nimi rozstać. Śledztwa nie można nazwać łatwym. Pisarka podsuwa swoim bohaterom i czytelnikowi wiele tropów, a rozwiązanie nie jest podane na tacy. To niewątpliwie stanowi zaletę Łamacza kości. To właśnie utrzymuje uwagę czytelnika przy powieści. Buduje napięcie połączone ze świadomością o tym, że czas ucieka, a sprawca może zabić kolejną osobę. Pojawiają się nowe wątki. Jednym z nich jest porwanie dwunastoletniej dziewczynki. Ponownie też zaglądamy do przeszłości jednego z bohaterów, który współpracuje z profilerką (Reno). W historii wykorzystany został też motyw religii i cudów, co było jednym z elementów, który mnie zaskoczył, a przy tym odegrał ważną rolę w śledztwie. Nie chcę zdradzać więcej, aby nie psuć Wam lektury. Finał opowieści także mnie zaskoczył, a szczególnie tożsamość sprawcy. Książkę czytało mi się płynnie i szybko. Rozdziały były krótkie, co było jednym z czynników, który sprawił, że czytanie nabierało tempa. Polecam lekturę książki „Łamacz kości” Barbary Baraldi. Namawiam, byście sprawdzili, w czyjej przeszłości kryje się rozwiązanie sprawy zabójstw. Może i Was finał powieści zaskoczy?

"Bezsilna" Piotra Kościelnego to lektura, która całkowicie mnie pochłonęła i potrząsnęła moimi emocjami. Autor nie serwuje nam tu chłodnego, skandynawskiego kryminału, lecz brutalnie wciąga w duszny, przerażający klimat polskiej prowincji. Zło w tej powieści nie atakuje nagle – ono powoli dojrzewa, osacza czytelnika i przypomina cichy, nieuchronny koszmar czający się tuż za ścianą. To prawdopodobnie najmroczniejsza pozycja w dorobku pisarza. Styl twórcy jest niezwykle oszczędny, a zarazem piekielnie trafny. Każde zdanie rezonuje w głowie, zmuszając do głębokiej refleksji i konfrontacji z własnym wnętrzem. Powieść rozwija się niespiesznie, by na samym końcu uderzyć z potężną siłą. Finał historii absolutnie mnie zdruzgotał. To dzieło, po którym naprawdę trudno się otrząsnąć.