Rakel

Kilka lat temu zostałem fanem serii. Pierwszych sześć tomów pochłonąłem jeden po drugim. Później musiałem sporo czasu czekać na siódemkę, a teraz na ósemkę. Wrażenia? Jak najbardziej pozytywne. Zupełnie nie przeszkadza objętość książki, ani perypetie i zawirowania uczuciowe między Cormoranem a Robin. Nieco męczy inna kwestia. Otóż sama sprawa kryminalna jest niezwykle skomplikowana i wielowątkowa. Do tego dochodzą jeszcze równolegle prowadzone przez agencję sprawy mniejszego kalibru. I przytłacza ilość występujących w książce postaci. Zdarza się, że omówioną na trzechsetnej stronie drugoplanową postać ciężko skojarzyć, kiedy wspominana jest ponownie dwieście stron dalej. Rozumiem, że tak należało skonstruować powieść, aby pokazać kilka miesięcy pracy agencji detektywistycznej. Ale czytania to nie ułatwia. Dlatego tylko 7 gwiazdek (bardzo dobra), a nie 8 (rewelacyjna). Mimo skomplikowania i ilości wątków, wszystkie one znajdują satysfakcjonujące, logiczne zakończenie. Tu nie ma lipy. Ciekawi mnie, czy po wydarzeniach z epilogu uda się autorowi/autorce wykreować sensowny ciąg dalszy. Pewnie na odpowiedź przyjdzie poczekać rok albo i dwa. Ale tak to bywa jak ktoś pisze dobre książki, a nie siedem rocznie...

Uwielbiam sposób narracji autora i sposób w jaki odkrywa po kolei karty, książkę czyta się jak misterną układankę, autor do ostatniej strony utrzymuje zainteresowanie czytelnika. Co prawda można by mieć pewne wątpliwości co do wyrazistości postaci ale myślę, że jest to celowy zabieg żeby nie odwracać uwagi od zagadki, polecam serdecznie wszystkim miłośnikom kryminałów i łamigłówek 😁

Nie był bym sobą gdybym po zrobieniu miniaturki monumentalnej katedry Sagrada Familia ,nie przczytał tej książki. I tak można by rzec jakby ktoś mnie spytał: Gdzie spędziłem święta odpowiedział bym że w Barcelonie bo czytając tą książkę można zwiedzić i zobaczyć oczami wyobraźni najważniejsze punkty tego miasta projektu wizjonera i architekta Gaudiego. Na Barcelonę pada blady strach gdy na jednym z budynków wisi zwęglone ciało ,które jest początkiem serii której koniec znajdzie się właśnie w Sagradzie. Cóż za porywająca książka z wyrazistymi postaciami,wartką akcją i zaskakującym końcem . Z wielką radością polecam Wam tą książkę,i z niecierpliwością czekam na kolejną część bo to będzie seria .

Nie cierpię długich serii. Sześć tomów to dla mnie absolutne maksimum - później zwykle zaczynam się nudzić i po prostu przestaję czytać. Od tej reguły istnieje jednak jeden, jedyny wyjątek. Jest nim seria z Josie Quinn autorstwa Lisy Regan. To najlepsza seria kryminalna, jaką kiedykolwiek czytałam, a każda kolejna część tylko utwierdza mnie w tym przekonaniu. Książka„Śpij, laleczko” ponownie wzbudziła we mnie ogrom emocji. Uwielbiam to, że każde śledztwo jest inne, świeże i niepowtarzalne, nie ma tu mowy o powielaniu schematów czy odgrzewaniu starych pomysłów. Lisa Regan za każdym razem potrafi mnie zaskoczyć. Tym razem Josie stoi u progu nowego etapu życia. Czeka na swój ślub, ubrana w białą suknię.. Czy w ogóle się on odbędzie? Już od pierwszych stron wiadomo, że los nie będzie dla niej łaskawy. Jakby tego było mało, babcia Josie, kobieta, która ją wychowała i była dla niej całym światem, trafia do szpitala, a powodem nie są problemy zdrowotne związane z je wiekiem. Jej stan pogarsza się, co dodatkowo obciąża Josie emocjonalnie. To zdecydowanie jedna z najbardziej poruszających części serii. Warstwa emocjonalna jest tu wyjątkowo silna, ale mimo to autorka nie zapomina o tym, co najważniejsze w kryminale - wciągającym, intensywnym śledztwie. Akcja trzyma w napięciu, a kolejne odkrycia tylko potęgują poczucie, że… coś nam umyka. I właśnie na to jedno zdanie, wypowiedziane przez Josie, czekam w każdej części. Bo kiedy ono pada, wiem, że zaraz wydarzy się coś, co wywróci wszystko do góry nogami. 11 tom serii z Josie Quinn to świetna książka, ale nieznającym serii szczerze polecam czytać od początku.

Przed rozpoczęciem lektury zajrzałam do opinii na jej temat i zdziwiło mnie, że trzeci tom wypadł tak słabo w porównaniu do poprzednich części. Z początku i mnie przytłoczyła liczba rozpoczętych przez autorkę wątków - było ich zdecydowanie za dużo, co zamiast wpłynąć na atrakcyjność tej historii, zadziałało wręcz odwrotnie. Byłam przytłoczona i odrobinę zniechęcona. Na szczęście fabuła z czasem zaczęła się rozjaśniać. Fragmenty dotyczące przeszłości Jakoba i Leny były bardzo frustrujące. Od pierwszego tomu nie przepadałam za tą bohaterką, a trzeci tom tylko to nasilił. Cieszę się, że wreszcie dostaliśmy książkę, która skupiła się głównie na tych postaciach i domknęła ich wątek. Ta seria ma ogromny potencjał, by zakończyć zastój czytelniczy. Rozdziały są krótkie i wciągające, a w życie Hildur, Jakoba czy Bety nie sposób się nie zaangażować.

"Zwierzę ofiarne" to dowód na to, że Henrik Fexeus świetnie radzi sobie nie tylko w duecie z Camilla Läckberg, ale także solo. To thriller psychologiczny, który wciąga od pierwszych stron i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po zakończeniu lektury. Fabuła skupia się na Davidzie - mężczyźnie, który nie pamięta pierwszych dwunastu lat swojego życia. Jego uporządkowaną codzienność burzy tajemnicza wiadomość od nieznajomej kobiety. To właśnie ten moment staje się początkiem historii pełnej napięcia, manipulacji i stopniowo odkrywanych sekretów, które rzucają nowe światło na jego dzieciństwo. Największą siłą tej książki jest sposób, w jaki Fexeus buduje napięcie. Nie znajdziemy tu tanich zwrotów akcji. Zamiast tego autor stawia na psychologiczną precyzję, subtelne gry między bohaterami i atmosferę narastającego niepokoju. Czytelnik przez cały czas zmuszony jest do kwestionowania motywów postaci i własnych ocen, co sprawia, że lektura angażuje nie tylko emocjonalnie, ale i intelektualnie. Bohaterowie są niejednoznaczni, pełni rys i wewnętrznych sprzeczności. Fexeus doskonale pokazuje, jak cienka granica dzieli manipulatora od ofiary i jak łatwo ją przekroczyć, często nawet nieświadomie. Szczególnie mocno wybrzmiewa tu temat dzieciństwa i jego wpływu na dorosłe życie oraz tego, jak bardzo nasze losy kształtuje środowisko, w którym dorastamy, oraz ludzie, którzy powinni dawać nam bezpieczeństwo. Na uwagę zasługuje również konstrukcja powieści. Krótkie, dynamiczne rozdziały, częste zmiany perspektywy i umiejętne „zawieszanie” scen sprawiają, że trudno oderwać się od książki. Ponad 500 stron mija zaskakująco szybko, a historia ani przez moment nie traci tempa. „Zwierzę ofiarne” to nie tylko wciągający thriller, ale też opowieść niewygodna i momentami duszna. Poruszająca tematy trudnych relacji rodzinnych, nierówności społecznych i mechanizmów władzy. To książka, która zostaje w głowie i prowokuje do refleksji. Jeśli to dopiero początek serii, można śmiało powiedzieć jedno - apetyt na więcej jest ogromny.

Audio w wersji słuchowiska? Tak czy niekoniecznie? 🤔 U mnie zdecydowanie nie. Robiłam kilka podejść i jak dla mnie za dużo się dzieje, dźwięki w tle, kilka głosów 🙈. Tu macz. Domyślam się, że to ma na celu urozmaicenie i nadanie kształtu książce, ale ja się nie odnajduję. "Nic takiego" Katarzyny Puzyńskiej, to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki i na pewno nie ostatnie. Akcja rozpoczyna się od morderstwa milionera Tadeusza Bacewicza. Pytanie kto zabił? I jaki był tego powód? Ścieżkę tropienia utrudnia niejako córka Bacewicza, która jest dziennkarką śledczą. Połączenie thrillera i kryminału, to jedno z lepszych możliwych kompozycji. Plus oczywiście rozbudowany wątek psychologiczny. Balans między życiem prywatnym bohaterów, a głównym wątkiem kryminalnym zasługuje na uznanie. Nie jest to schematyczny układa fabuły, a historia, która mogłaby mieć miejsce za rogiem. Za egzemplarz dziękuję @proszynski.emocje ❤️

"Człowiek z dymu” autorstwa Alexa Northa to thriller psychologiczny, gęsty od mroku i czasem przerażający. Autor pokazuje nam ciemną stronę ludzkiego serca i umysłu oraz znaczenie traumy w dorosłym życiu bohaterów. Ta wpływa na podejmowane przez nich decyzje, których konsekwencje prowadzą do tragedii i wynaturzenia. Głównym bohaterem spajającym fabułę powieści jest Dan Garvey, profiler, który jako dziecko, był świadkiem dramatycznych wydarzeń związanych z seryjnym mordercą. Brak reakcji w tamtym momencie pozostawił w nim głębokie poczucie winy, które nawet po wielu latach nie pozwala mu spać spokojnie. Powrót do rodzinnych stron zmusza go do konfrontacji z bolesną przeszłością Autor zbudował mroczny, niepokojący, wręcz cierpki klimat. Napięcie nie kryje się w brutalnych scenach przemocy, lecz w niedopowiedzeniach i poczuciu nieustannego zagrożenia. Przez całą lekturę miałam wrażenie, że coś wisi w powietrzu, ciężkiego i zarazem mrocznego. Historia prowadzona jest dwutorowo. North przeplata wydarzenia z przeszłości i teraźniejszości, dzięki czemu fabuła stopniowo odsłania kolejne tajemnice i utrzymuje zainteresowanie czytelnika. Powieść skupia się nie tylko na rozwiązaniu zagadki kryminalnej, lecz przede wszystkim na emocjach bohatera, jego poczuciu winy i próbie poradzenia sobie z przeszłością. Momentami tempo narracji zwalnia, co może nie przypaść do gustu czytelnikom oczekującym dynamicznej akcji, jednak pozwala lepiej zrozumieć postacie i ich motywacje. „Człowiek z dymu” to dobrze skonstruowany, klimatyczny thriller, który oferuje coś więcej niż tylko kryminalną intrygę. To opowieść o strachu, wspomnieniach i konsekwencjach dawnych wyborów. Polecam.

Książkę czyta się bardzo szybko, a fabuła nie należy do szczególnie skomplikowanych. Mam jednak wrażenie, że pojawia się w niej sporo powtórzeń — bohaterowie co jakiś czas opadają na krzesło, otulają się ubraniami lub wskazują kogoś palcem. Te opisy są przedstawione w bardzo podobny sposób, co z czasem staje się zauważalne. Oceniam ją na 7/10 — to dobra książka, choć z pewnymi niedociągnięciami.

Millennium to już bardzo znany cykl powieści kryminalnych. Co ciekawe, zapoczątkowany przez Stiega Larssona, a po jego śmierci kontynuowany przez innych autorów, dalej z tymi samymi bohaterami. Millennium jest o dziennikarzu Mikaelu Blomkviście, który jest wydawcą magazynu o takim samym tytule i genialnej hakerce Lisbeth Salander. Duet rozwiązuje zagadki i stopniowo pokazuje więcej z życia prywatnego.

"Ruszyła w stronę drzwi na miękkich nogach. Nagle znów miała piętnaście lat i czuła na sobie drapieżne spojrzenie (...), gdy starała się nie myśleć o krwi spływającej jej po nogach do butów, zastanawiała się, czy ma złamane żebro, czy da radę wdrapać się po treliażu do okna swojej sypialni i czy powinna wziąć prysznic od razu, czy lepiej poczekać do rana, aby grzechoczące rury kanalizacyjne nie obudziły rodziców. Małe miasteczko ma swoje wielkie tajemnice. Świat kurczy się do czterech ścian pokoju. Tylko tam jest na prawdę bezpiecznie. Dwie nastolatki znikają nagle podczas festynu. Jedna z nich jeszcze chwilę temu poprosiła zastępczynię szeryfa Emmy Clifton o rozmowę... Teraz, kilka godzin później Emma czuje, że zawiodła, gdyby tylko w tamtym momencie znalazła chwilę dla Madison... Kobieta zrobi wszystko by odnaleźć dziewczyny! Czas ucieka przez palce, pytania się mnożą, tropy gęstnieją, dla Medison i Chayenne każdy kolejny dzień to walka o życie, walka ze strachem. A może już jest za późno? Emma powoli ale z determinacją wwierca się w tajemnice miasteczka, zagląda w każdy kąt, odkrywa brudne, wstydliwe i mroczne oblicze tych, którym powinno się ufać. Szkoła, sąsiedzi, znajomi dziewczynek, wszędzie czai się bestia. Tego dnia rozpadł się świat dwóch rodzin. Dwie nastolatki zaginęły, każda inna, oby dwie spragnione wolności i życia poza miastem, życia, które obiecywało wiele, miało być spełnieniem marzeń. Jedna zła decyzja przekreśliła nie tylko plany dziewczyn, stała się gilotyną w rękach kata. Emma znajduje zwłoki, zawiodła, nie uratowała jej życia. Jedna z dziewcząt już nie powita następnego dnia... Ale została jeszcze ta druga! Zegar tyka... "Na zewnątrz zalało ją oślepiające światło. Przymknęła oczy, które nagle zwilgotniały. Nie próbowała sobie wmawiać, że w tej wilgoci nie ma łez. Przypuszczała, że czarna kredka spływa jej strużkami po twarzy." Jeśli szukacie pełnego emocji i napięcia kryminału, w którym odkrycie tajemnic wiąże się z wejściem w świat mroku, a zakończenie wbije Was w fotel... To już nie musicie szukać! Gorąco polecam! 🔥 @harpercollinspolska #zbrodnia #kryminał #harpercollinspolska #wszyscyjesteśmywinni #współpracarecenzencka

"Rodzina zwyczajna, normalna, jak wszystkie". Cóż kryje się za tymi słowami? A no na pewno to, że na pierwszy rzut oka zawsze wszystko jest w porządku, jednak w rzeczywistości nic nie jest takie jakim by się wydawało, a prawdę znają tylko cztery ściany. "Śmierć w skalnym lesie" Agnieszki Jeż to historia, która rozpoczyna się jedną wielką niewiadomą, aby pomału odkrywać przed nami swoje karty. Zazwyczaj zaczyna się tak samo... Zauroczenie, wielka miłość, ślub i nieuniknione zderzenie z rzeczywistością. Tak było również i w tym przypadku. Zakochana Anna wyrusza na południe Polski w ślad za ukochanym Staszkiem, aby tam zostawiając za sobą wszystko inne, rozpocząć lepsze życie u jego boku. Rzeczywistość okazuje się jednak zgoła inna, niż zakładała. Mąż zaczyna pokazywać swoje prawdziwe oblicze, a jego rodzina jak i sąsiedzi, starają się niczego nie widzieć. Alkohol, przemoc, brak wsparcia. Może Anna by i uciekła, gdyby nie to, że na pokładzie pojawiła się dwójka dzieci. Pewnego dnia Anna zgłasza na policji zaginięcie męża. I wszystko może by zostało uznane za normalne gdyby nie to, że Staszek wyszedł z domu trzy miesiące wcześniej... Po 10-latach od niewyjaśnienia sprawy, krakowskie Archiwum X postanawia ją wznowić. Przez ten czas zmieniło się wszystko, przede wszystkim technologia. Czy ślady potrafią wygrać z czasem? Czym tak naprawdę jest poświęcenie? Czego nie robi się w imię prawdziwej miłości? Jak bardzo można zatracić się w swojej rzeczywistości? Mówić głośno i reagować, czy milczeć i odpuścić? Powiem tak. Początek historii w ogóle do mnie nie przemówił. Nie wiem dlaczego. Jednak z każdą kolejną stroną historia pochłaniała mnie bez reszty. Przemoc, czy to psychiczna, czy fizyczna, zawsze odciska piętno na osobach nią dotkniętych. Myślą oni, że tak jest w każdym domu, że to normalne. Siedzą w tej swojej zamkniętej bańce do czasu, aż w końcu zapali się w nich jakaś iskra, która skłoni ich do podjęcia pewnych działań. Zazwyczaj jest to impuls, którego później nie są w stanie zrozumieć. Kto najbardziej cierpi? Nie ma tutaj licytacji. Zarówno małżonkowie osób znęcających, jak i jego dzieci, zostają skrzywdzeni na swój własny sposób. Powieść pokazuje typowe polskie realia. 'Wiem, że coś się dzieje, ale to nie moja sprawa. Niech się tam pozabijają, byleby mnie w to nie wciągnęli.' Tak właśnie jest... Widzimy cierpienie drugiego człowieka, ale w obawie o własne bezpieczeństwo nie reagujemy. Czy można nazwać to samolubstwem? Wydaje mi się, że nie, bo gdzieś boimy się również o siebie. Ale bycie totalnie nieczułym na takie sytuacje jest po prostu wręcz nieludzkie. Nie zawsze trzeba brać czynny udział. Czasami wystarczy pokazać osobom pokrzywdzonym, że mogą przyjść, porozmawiać, wyrzucić z siebie cały ten ciężar. Pokazać, że nie są same, że ktoś to wszystko widzi i nie jest obojętny. Że takie zachowania nie są akceptowalne. Agnieszka bardzo, ale to bardzo dobrze oddała zarówno i emocje, jak i uczucia "ofiar". Jeżeli chodzi o jej styl - rewelacyjny. Książkę czytało się naprawdę bardzo, ale to bardzo dobrze. No wciągała. Chociaż początek totalnie mnie nie przekonał, tak później zatraciłam się. Mimo, iż gdzieś już w 3/4 powieści domyślałam się co tam się tak naprawdę stało, to końcowe utwierdzenie mnie w tym podkreśliło tylko, iż mam zdolność wyłapywania szczegółów oraz szybkiej analizy faktów. Ogólnie jestem pozytywnie zaskoczona tą pozycją. To było moje pierwsze zetknięcie z piórem Autorki i już teraz wiem, że na pewno nie ostatnie

Doskonała i bardzo wciągająca. Nie można się od niej oderwać. Przedstawiona w niej zagadka kryminalna stanowi tak naprawdę tło dla całości . Ale w końcu jak sam tytuł wskazuje to Rósa i Bjork są tu głównym wątkiem. Swoją drogą czytają tą serię zauważam parę podobieństw między mną a Hildur . Uwielbiam ruch , dużo jeść i nienawidzę gotować. Jestem samotnikiem i tak naprawdę nie wiem czy chce się z kimś związać.

Czytając tę książkę w głowie chodziło mi pytanie jak wiele trzeba aby człowiek mógł kogoś zabić. Oczywiście każda normalna osoba powie, że nigdy by tego nie zrobiła. Problem w tym, że życie jest pełne ponurych niespodzianek i czasem nie mamy na to wpływu. Kierowca samochodu lub pociągu nie zawsze ma wpływ na to kiedy ktoś skoczy mu pod koła i chociaż w takiej sytuacji społeczeństwo nie widzi w nim winy, to nie wiemy co dzieje się w głowie samego kierowcy. Podobna sytuacja może się zdarzyć gdy chcemy komuś pomóc. Widzimy napaść i reagujemy instynktownie odrzucając napastnika, ale nie sposób przewidzieć czy kiedy go odrzucimy ten nagle nie uderzy głową w krawężnik lub w okoliczny kamień. Znów formalnie społeczeństwo nas nie potępi, ale ciężko powiedzieć jak sami na to zareagujemy. Co jednak dzieje się z kimś kto znajduje szczęście i w jednej chwili je traci? Kiedy ktoś się zakocha, zakłada rodzinę i wszystko idzie idealnie ciężko sobie wyobrazić nieszczęście. Nie można go jednak wykluczyć. Możemy wrócić do domu, który kochamy, a w jego wnętrzu znaleźć koszmar. To tworzy oczywiście w człowieku bolesną ranę, ale taką, której nie sposób wyleczyć w zwykły sposób. Nie pomoże tu żadne lekarstwo ani bandaż. Tylko przysłowiowy czas być może zaleczy ranę, ale czy na pewno? Człowiek w takiej sytuacji może popaść w gniew lub rozpacz, a oba uczucia bywają niebezpieczne. Gniew najpewniej będzie chciał ukarania sprawcy, co jest naturalne. Problem w tym, że nawet kiedy już dokonamy jedynej słusznej sprawiedliwości uświadamiamy sobie utratę celu. Szczęście nie wróci w ten sposób, a jedyne co może się pojawić, to krótka satysfakcja. Jeśli jednak sprawca zostaje niezłapany to gniew spada na wszystkich innych. Winna staje się policja, która wciąż nie złapała sprawcy i każdy bliski, który nie był w stanie obronić naszego szczęścia. Wszystko byle znaleźć winnego naszych nieszczęść. Sytuacja w książce bardzo mi się z tym kojarzyła. Widzimy tu człowieka, którego prześladuje ból, którego nic nie jest w stanie złagodzić. Nie ma lekarstw ani nikogo bliskiego aby mu ulżyć. Taki człowiek może popaść w załamanie lub próbować szukać miejsca gdzie ktoś go zrozumie. Nie jest dziwne, że jego kroki kierują go ku religii. Często nawet ludzie pozbawieni wiary idą ku niej kiedy nie wiedzą już co zrobić. Chodzi tu najpewniej o poczucie wspólnoty, której zaczyna coraz bardziej brakować. Niestety problem w tym, że często tacy ludzie są wykorzystywani, a ich ból jest dobrym źródłem finansowym. Nie każda religia ma to na celu, ale niestety w tym wypadku stało się jak stało. Problemem jednak staje się kiedy nowa religia tworzy w tym człowieku nierealną wiarę, a on zaczyna w nią wierzyć. Racjonalna osoba zda sobie sprawę, że to co próbuje osiągnąć mężczyzna jest nierealne, ale nie patrzymy tu z perspektywy normalnej osoby, a człowieka załamanego, który uwierzył w kłamstwa, bo te wydały się zwrócić mu nadzieję. Problem w tym, że jest tak zaślepiony osiągnięciem celu, że nawet nie zdaje sobie sprawy jak okrutną zbrodnie popełnia i ile bólu zadaje w ten sposób innym. W ten sposób widzimy książkę z dwóch perspektyw. Jedna należy do człowieka, który wierzy w coś nierealnego i jest gotowy na wszystko aby to osiągnąć, a z drugiej mamy naturalnie policje próbującą go zatrzymać. Jednak czy tak jest faktycznie? Twórca dawał pewne podpowiedzi o to kim jest sprawca, ale celowo unikał jego nazwiska i pewnie dlatego zawsze w jego fragmentach wszyscy mówią do niego pan. Mnie za to wciąż zastanawiało skąd miał takie pokłady finansowe, że nie pracując był w stanie płacić tak wiele sekcie i przy tym stać go było na wiele innych rzeczy. Gdybym się na tym skupił bardziej być może łatwiej bym się domyślił prawdy. Powiem szczerze, że początkowo planowałem dać ocenę 7, ale właśnie to zakończenie książki mnie kompletnie zamurowało i dlatego podniosłem ocenę. To była naprawdę ciekawa historia, która nakłoniła mnie do wielu przemyśleń, ale jednocześnie wiem, że nie na każdego tak musi podziałać.

Jest to ciąg dalszy losów Kamy i innych bohaterów przedstawionych w I części. Sposób narracji ten sam co poprzednio, co wg mnie nadaje książce unikatowego charakteru. Fabuła wciaga, chociaz nie jest bardzo zaskakująca. Polecam przeczytać obie pozycje ciągiem, jedna po drugiej.

Rok zmian to jazda bez trzymanki i serio przydałyby się tu trigger warnings już na starcie 😅😂 (kanibalizm, parafilia, pedofilia, gwałty, przemoc, morderstwa… no jest grubo).
 To jedna z tych historii, przy których myślisz „co tu się właściwie wydarzyło?”… a potem czytasz dalej, bo MUSISZ wiedzieć więcej. Idealny materiał na „dwie prawdy i jedno kłamstwo” i gwarantuję, że zgadnąć byłoby trudno 😂 Śledzimy losy trzech bohaterów: architekta Remigiusza, policjanta Darka i psychologa Alberta. Choć pojawiają się ciekawe postacie drugoplanowe, to jednak oni grają tu pierwsze skrzypce i prowadzą nas przez swój… dość specyficzny „rok zmian”. Wszystko zaczyna się niewinnie - od sylwestra i wróżby Remigiusza o sukcesie, popularności i wolności. No i faktycznie: zmiany są. Tylko… chyba nie do końca takie, jakich można by sobie życzyć 😅

💛 "Martwe kwiaty" autorstwa Marty Reich to historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, która totalnie mnie zaskoczyła. Przyznam, że na początku obawiałam się, czy się w nią wciągnę. To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i nie wiedziałam, czego się spodziewać. I wiecie co? Sztos 🔥 Już nie mogę się doczekać kolejnej książki ! 💛 Z Jeziorka Czerniakowskiego zostaje wyłowiona paczka z garnkiem, w którym znajduje się odcięta ludzka głowa. Okazuje się, że to Zofia Czajkowska, pracownica Telewizji Polskiej. Po pewnym czasie jej ciało zostaje odnalezione w walizce w przechowalni na Dworcu Centralnym. Na walizce leżały trzy zwiędłe kwiaty: tulipan, żonkil i frezja. 💛 Historia jest napisana w tak wciągający sposób, że trudno się od niej oderwać. Nawet gdy zaczęłam mieć własne przypuszczenia, czytałam dalej z ogromnym napięciem i ciekawością. To książka, którą się pochłania i przeżywa. 💛 Autorka prowadzi czytelnika przez śledztwo z niezwykłą precyzją i wyczuciem. W umiejętny sposób łączy fakty z fikcją, dzięki czemu historia staje się jeszcze bardziej realistyczna i wciągająca. Pokazuje, jak w człowieku mogą narastać emocje- ból, złość, frustracja, które ostatecznie prowadzą do tragedii. Momentami można poczuć się jak uczestnik śledztwa, co tylko potęguje zaangażowanie. 💛 To opowieść o tym, że nic nie jest tak oczywiste, jak się wydaje. Szokuje, budzi niedowierzanie i zostawia czytelnika w lekkim osłupieniu. Przyznam szczerze, że po skończeniu tej historii nie odczuwałam współczucia wobec ofiary. Dodatkowo sam wyrok również mnie zaskoczył. 💛 Polecam szczególnie tym, których fascynują zbrodnie i ludzka psychika- to, co dzieje się w głowie człowieka i co może doprowadzić go do najgorszego. Mnie takie historie jednocześnie przerażają i fascynują. Czytajcie ! ❤️

Ostatnie spotkanie z policyjnym profilerem, psychologiem Aleksandrem Lewisem. Tym razem wraz ze szczecińskimi śledczymi poprowadzi sprawę porwania dziecka. Znany deweloper jest z synkiem w parku, na chwilę odchodzi, wraca i dziecka nie ma. Porwanie dla okupu, oczywiście w takich sprawach liczy się czas. Zrozpaczeni rodzice są gotowi zapłacić, dodatkowo wynajmują prywatnego detektywa. Ale Lewisowi, od momentu w którym przeanalizował zgłoszenie zaginięcia dokonane przez ojca dziecka, coś nie pasuje w tej sprawie. Śledczy sprawdzają różne tropy, chcą odnaleźć chłopca żywego. Jak we wszystkim powieściach autorki życie prywatne policjantów przeplata się z ich pracą, przyjaźnie, niechęcią, związki, codzienność wreszcie. Przy pierwszym tomie narzekałam, że jest zbyt spokojnie. Okazało się, że to był spokój pozorny, emocji i w tej książce, i we wcześniejszych, nie brakowało. Dostarczały ich zarówno uczuciowe zawirowania w życiu komisarz Agaty Skibińskiej, jak i prowadzone przez nią sprawy. Lewis nie był sympatyczny, więc chyba nie będę za nim tęsknić. Mam nadzieję, że Agata i Rafał pojawią się choć w epizodzie jednej z kolejnych powieści.

Rewelacyjny kryminał! Początkowo przeraził mnie rozmiar książki, ale fabuła trzymała poziom. Choć początkowo musiałam przypomnieć sobie bohaterów z poprzedniej części, bardzo szybko wczułam się w ich kolejne przygody. Budowane napięcie "zmuszało" do rozwiązywania zagadek razem z bohaterami. Dziecięca wyliczanka w zabawie w chowanego dokładała dreszczyku emocji. Zmylona wieloma tropami błędnie założyłam, kto jest mordercą i byłam szczerze zaskoczona zakończeniem. Mam nadzieję, że ta część również zostanie zekranizowana i będę mogła porównać sobie moje wyobrażenia.

"To zawsze dwie osoby są źródłem problemu, ale tylko jedną z nich można zmienić: siebie!". 📆 Lubicie otwierać kalendarze świąteczne? Sprawdzać, jaka niespodzianka kryje się za kolejnymi okienkami? U mnie takie zabawy zawsze wywoływały uśmiech, ekscytację i radość z kolejnych niespodzianek. Tego samego nie może powiedzieć Valentina. Kalendarz do którego otwierania została zmuszona razem ze swoim przyjacielem Ole, wyryje się bolesnym wspomnieniem w jej pamięci już na zawsze. Kalendarz świąteczny miał być karą za ich miłość. Za to, że dopuścili się czynu niewybaczalnego w oczach dyrektorki szkoły z internatem Schloss Lobbeshorn. Drzwi które otwierali zamiast tekturowych okienek, nie zawierały radosnych niespodzianek. Kryły tylko strach, ból i niewyobrażalne cierpienie. "Człowiek, który doświadczył przemocy, może mimo to wieść dobre życie. Albo złe - dlatego, że jej doświadczył. Nawet największa zbrodnia, która go dotknie, nie musi wcale zniszczyć jego wolnej woli!" 📆 Po 10 latach od tego traumatycznego wydarzenia, Valentina, tym razem samotnie, po raz kolejny zmuszona została zmierzyć się z koszmarem świątecznej tradycji. Czy i tym razem uda jej się wyjść z tego żywą? 📆 Sebastian Fitzek jest mistrzem zagmatwanej fabuły. Perfekcyjnie plącze wątki i miesza czytelnikowi w głowie. Sprawia, że od jego książek nie sposób się oderwać nie poznając zakończenia. W "Dziewczynie z kalendarza" zastosował trzy linie czasowe. Dzięki temu mamy możliwość poznania wszystkich traumatycznych wydarzeń z życia Valentiny. Wejścia w jej skórę i poczucia jej bólu i samotności, które towarzyszyły jej przez niemal całe życie. Mamy tu również obraz matki walczącej o życie swojego dziecka, która nie patrząc na przeszkody, zrobi wszystko co możliwe, żeby pomóc córce odzyskać zdrowie. Polecam ogromnie, czytajcie 🙂