Ludzie przeciwko ludziom? Jak żyć we współczesnej Polsce?

Bardzo dobrze napisana książka. Pamiętam, że dobrze czytało mi się ta książkę. Sprawiła, że spojrzałam trochę inaczej na pewne kwestie "śpieszenia się". Dzięki niej zyskałam więcej spokoju i bardziej skupiałam się na swoich reakcjach i zaczęłam bardziej świadomie wybierać reakcje na pewne sytuacje jak nawet spóźnienie się na pociąg :) Polecam dla zabieganych z przekonaniem, że trzeba się śpieszyć i dużo robić wszystkiego.

Bardzo dobra książka, by dowiedzieć się o tym jak funkcjonuje człowiek. Podanie wielu przykładów to dodatkowy atut, by móc spojrzeć na to z innej strony. Czyta się ją płynnie, zawiera prosty język i jasny przekaz, co jest zdecydowanie na plus w książkach tego rodzaju.

Tę książkę powinnam ocenić, zanim w ogóle wzięłam się za czytanie. Przeczytaj, jest świetna, Buscaglia to geniusz!!! Geniusz? No tak, musi być wyjątkowy i świrnięty, bo kto przy zdrowych zmysłach wykłada przedmiot o dumnej nazwie MIŁOŚĆ. Do jakiego nudziarza studenci walą drzwiami i oknami, ustawiają się w kolejki, czyhają na korytarzach? Jeszcze tylko zerknęłam – ciągle przed lekturą – na forum LC, (no co, jestem przezorna i wnikliwa, nie dam się tak łatwo wciągnąć w te naiwne gierki ). Co czytam? Świetny, do bani, mistrz, nuda, odkrycie, może być, najlepsza książka w moim życiu, wtórzyzna i banały. Oooo, zła/beznadziejna/nudna w opozycji do genialna/rewelacyjna/świetna. To mnie zainteresowało, skrajne opinie. Co wybiorę, na co się zdecyduję, no bo letnio to to chyba nie będzie. Ok, książkę dostałam na talerzu, prosto pod nos, już się nie wzbraniałam. I co? Jaka jest moja opinia? Kto zwyciężył, zwolennicy czy oponenci? WSZYSCY, absolutnie wszyscy. Bo nie ma w niej nic odkrywczego, rzeczywiście, jest pełna powtórzeń i być może banałów, do tego jest zbiorem spisanych obcym piórem wykładów i konferencji z udziałem Buscaglii. Zgadzam się, można ją odebrać jako miałką i taką se. ALE. Ale ja mam o niej zgoła inne zdanie. O tym co „Pan Miłość” mi przekazał. W jaki sposób to zrobił, jak walił mnie młotkiem w łeb i krzyczał „kobieto, obudź się”. Jestem w ekstazie, jakież to proste. Musze pokochać siebie, kompletnie egoistycznie i bałwochwalczo, być dla siebie dobrą i wyrozumiałą, głaskać się i przytulać. A wszystko po to żeby żyć komfortowo i całą piersią, żeby mieć co dawać, żeby chcieć dawać. Nie w zamian, nie warunkowo ale tak zwyczajnie, po prostu, komuś dla mnie. I żeby kochać, bo tak pięknie jest kochać, wszystkich i wszystko dookoła. I żeby kolekcjonować szaleństwo, mieć go cały zapas, całą piwnicę i pełen strych, żeby starczyło na zawsze. Wiec jeśli oczekujesz czegoś nowego, jeśli oczekujesz, że ktoś poprowadzi Cię za rękę przez zawiłości psychologiczne tematu, jeśli oczekujesz pseudonaukowej rozprawki, zawiedziesz się. Nie sięgaj po tę lekturę, wykorzystaj ten czas na spacer albo wędkowanie. Ale jeśli jesteś gotowy/a na stek banałów, na anegdoty, na hymny na temat człowieka, na kilka prztyczków w nos i jesteś otwarty/a na ludzi, to nie czekaj, czytaj, czytaj…. U mnie „Radość życia” leży na stoliku, obok lampki nocnej, to dwoje przyjaciół bez których obyć się już teraz nie potrafię. I nie chcę.

Książka dobrze napisana, interesująca, ale tak jak napisał @Wojciech "Liczyłem jednak na jakieś wskazówki dla czytelnika związane z rozwojem kreatywności, odkrywaniem talentów - a tego zabrakło." - mi również zabrakło wskazówek związanych z rozwojem kreatywności.

Polecam wszystkim kobietom! Bardzo interesująca i pouczająca książka, wbrew pozorom nie ma w niej utyskiwania i narzekania na kobiety, a jest wręcz odwrotnie. Autorzy pokazują rolę kobiet w zmieniającym się świecie, rolę matki, żony, siostry czy kochanki. Skupiają się mocno na pierwiastku żeńskim....jakże ważnym w każdym momencie życia każdego dorosłego człowieka.

Powinniśmy dążyć do systemu edukacji opartego na wolności. Szkoda, że opisane rozwiązania organizacji grupy stały się raczej elitarnym i alternatywnym rozwiązaniem dla powszechnego i zakorzenionego w rewolucji przemysłowej systemu edukacji. W Anglii, w Polsce też. W naszym kraju, jestem tego teraz pewna przez praktykę zawodową i obserwacje na co dzień: - edukacja pełni przede wszystkim rolę przetrzymania dzieci w kontrolowanych warunkach, w czasie kiedy rodzice pracują; - edukacja na każdym poziomie służy utrzymaniu sytemu hierarchii i przemocy społecznej. Promowanie "wybranych" czy "najlepszych". Brak pracy w zespołach. Centralizacja władzy. Efekt Pigmaliona. Mobbing, dyskryminacja. Wynikające z tego posłuszeństwo. Te rzeczy nie są dosłownie opisane w tej książce. Ale na zasadzie kontrastu wobec opisywanych scen swobody edukacyjnej zapewnionej w Summerhill, zobaczyłam moją karierę edukacyjną przez inny pryzmat. Tego, że mogłam się rozwijać pomimo, a nie dzięki niej. Przynajmniej miałam trochę więcej czasu, niż dzieci i dorośli teraz. Z przeładowanymi planami zajęć, realizujący jakieś anachroniczne metodologicznie i treściowo programy. Wyrzućcie je do kosza, nikogo to nie interesuje.

Książka ciekawa, chociaż po tytule myślałem że to będzie bardziej poradnik :D nie jest, są to luźne dialogi prowadzone z różnymi specjalistami, więc nie ma tu jakichś rad wprost (choć tego można by się spodziewać po tytule) ale za to czyta się lekko, szybko, są interesujące, więc łatwo mi było skupić się na treści, no i może nie wszystkie są super-odkrywcze ale można wynieść ciekawe informacje. Szczególnie interesujące wydały mi się tematy, o których się nie mówi - np. że czasem matka nie lubi swojego dziecka, opiekuje się i dba ale nie lubi - tak też bywa. Książka nie jest może jakąś rewolucją, którą trzeba przeczytać, ale dla mnie był to dobrze spędzony czas i moim zdaniem warto. Jeszcze trochę ciekawych cytatów sobie wypisałem: "*Są jakieś koszty tej zmiany?* [chodzi o zmianę w wyniku psychoterapii] Najważniejsze są koszty emocjonalne. Trzeba się rozstać z obecnym sobą. A człowiek się do siebie przywiązuje, nawet do swoich wad, których w głębi duszy nie znosi, a bez których żyć nie może. I to pożegnanie zwykle jest trudne. " (s. 24) - to prawda... "Jak się posłucha tego, co się mówi o ludziach sukcesu w Polsce, to w zasadzie można dojść do samych przykrych wniosków. Znowu powołam się na prof. Wojciszkego, który sprawdzał kiedyś, czy ludzie uważają, że tym, którzy zarabiają dużo pieniędzy, te pieniądze się należą. W Polsce chyba 85 proc. uważało, że te pieniądze im się nie należą, że doszli do nich jakąś pokrętną drogą. Najlepiej chyba wyraża to słynna fraza: „Jeśli ktoś ma pieniądze, to skądś je ma”. Natomiast w USA znaczna większość badanych twierdziła, że bogaci ludzie mają pieniądze, bo sobie na nie uczciwie zapracowali, więc one im się jak najbardziej należą." (s.57) - no tu bym miał pewne wątpliwości ;) bo jednak no... te pieniądze skądś są na pewno. I pytanie tylko jakim kosztem zostały "sobie zapracowane"... No nic nie poradzę na to, że mam przed oczami prezesów modowych koncernów zarabiających setki tysięcy $ podczas gdy szeregowa szwaczka w jakimś Bangladeszu szyjąca dla tego koncernu pracuje po kilkanaście godzin na dobę i ledwie wiąże koniec z końcem... No ja nie wątpię, że sobie ten prezes na swoje pieniądze naprawdę zapracował (w końcu żeby wymyślić i/lub utrzymać taki system wyzysku i dać radę to unieść psychicznie, to trzeba mieć zdrowie), tylko jakby jednak troszkę mniej ciężko niż ta szwaczka... i z tym mam problem. Ale dobra, rozumiem przekaz i nie chciałem psuć ;) I jeszcze o (dobrych) związkach: "(…) cenią swoją niezależność, dają sobie dużo wolności. Szanują uczucia partnera, nie oceniają go pod byle pretekstem. Dostrzegają swoją wzajemną wyjątkowość. Potrafią bez lęku powiedzieć do siebie: „Chcę z tobą być, chociaż wcale nie jesteś mi potrzebny, aby żyć. Będzie mi ciężko, przykro, ale dam sobie radę, gdyby twoje uczucia się skończyły”. Wtedy czują się wolni, wybrani, są spontaniczni, akceptują swoje braki i ograniczenia. Uważam, że zdania, które przytoczyłem przed chwilą, to największy komplement, jaki można powiedzieć drugiej osobie. Przecież one mówią, że jest jedyna i niepowtarzalna!!!" (s.120) - dokładnie. "Nie mogę żyć bez ciebie!" - to żaden komplement :D (bez jakiegoś guza, którego usunięcie zagrażałoby życiu też nie można żyć ;) ), ale "Mogę żyć bez ciebie ale CHCĘ żyć z tobą" - to jest dopiero komplement :) I dalej: "*Co oznacza to „nie potrzebuję cię”?* To, że ja nie potrzebuję obsługi i potwierdzenia w ten sposób mojej wartości. Nie potrzebuję poświęceń. Nie potrzebuję, żebyś mi gotowała, sprzątała, zabiegała o mój dobry nastrój. Chcę, żebyś wierzyła, że jest w tobie to coś, co jest cenniejsze niż to wszystko, i dla tego czegoś chcę właśnie z tobą być. Niestety, ta metafora potrzebności czy też taka narracja związkowa, która opiera się na tej potrzebności, tej wymianie towarowej, kompromisach, w wyniku których ludzie, zamiast pojechać nad morze albo w góry, lądują w Kielcach i są niezadowoleni, jest jakimś przekleństwem zatruwającym nasze umysły. Ciągle słyszę i widzę nieporadne próby przeprowadzenia umów społecznych, tworzenia kontraktów rodzinnych, gdzie stoi czarno na białym: ty wyprowadzasz psa, ja idę po zakupy, ty odprowadzasz dzieci, ja myję wannę – i tak dalej aż do potężnej awantury wywołanej ciągle powracającym poczuciem, że znowu zostałem wykorzystany. A przecież związek, miłość, jak stoi napisane w Biblii, jest po to, żeby ludzie czuli się w nim wolni. Ale oczywiście ludzie się boją tej wolności. *Bo?* Bo jak dam partnerowi wolność, to on zaraz pryśnie, bo nie wierzę, że można ze mną być. Dobre związki przeważnie mają ci ludzie, którzy czują się dobrze sami ze sobą. Czują, że życie ma sens, że mają różne kłopoty, ale potrafią z nich wychodzić. Są niezależni. Potrafią przekraczać jakieś wygórowane czy nadmierne oczekiwania środowiskowe." (s.120-121) A na koniec jeszcze taka historia: "Opowiem pani historię, którą słyszałam od pacjenta, 50-letniego mężczyzny, który od umierającej matki dowiedział się, że jego ojciec nie jest jego prawdziwym ojcem, nie wie o tym i ona synowi przekazuje tę tajemnicę życia, z zaznaczeniem, że ma się tym ojcem na starość opiekować. Jego prawdziwym ojcem jest natomiast sąsiad." - no ja sobie pomyślałem, że po co to było, mogła już zabrać tą tajemnicę do grobu, a nie przewracać życie 50-latka i człowieka, którego uważa za ojca, a tamten za syna... ale ta historia ma ciąg dalszy: "Dla tego mężczyzny to było niezwykle poruszające doświadczenie. On sobie przypomniał, że jako dziesięcioletni chłopiec topił się w jakimś potoku i ten sąsiad go uratował i w taki sposób przytulił, że odczuć, których wtedy doznał, nijak nie umiał sobie wytłumaczyć. Po tym, czego się dowiedział od matki, wszystkie puzzle mu się ułożyły. Koniec tej historii był taki, że na stare lata ten mężczyzna przyjął pod swój dach i ojca biologicznego, i tego, z którym spędził całe życie. Obydwoma staruszkami do końca się zajmował i oni jakoś sobie po męsku tę sytuację ułożyli. Więc ta prawda, taka nawet niesamowita i początkowo bolesna, zaofiarowała mu coś bezcennego." (s.175) - historia faktycznie niesamowita :) (czytana/słuchana: 18-22.07.2024) 4+/5 [7/10]

Nie będę pisał o tym, że książka Christophe’a André to „alfa i omega” wśród pozycji poświęconych samorozwojowi. Nie odkrywa nowego, wspaniałego świata. Po lekturze „Niedoskonałych, wolnych i szczęśliwych” czytelnik nie będzie w 100% żyjącym w swawoli człowiekiem. Nie ma i nie będzie takiej pozycji. Jednak recenzowany poradnik podsuwa zbiór ciekawych spostrzeżeń. Nie jest to kolejna uduchowiona „biblia”, po przeczytaniu której poznasz oświecone, przepełnione energią nowe „ja”. Ma wymiar terapeutyczny. Bazuje na wieloletnim doświadczeniem autora (praktyka psychiatryczna). Pokazuje pewne modele zachowania, powtarzające się schematy uniemożliwiające czerpać radości z życia i cieszyć się nim. I wskazuje, jak wyjść im naprzeciw. Nie jest to podręcznik, instrukcja nadczłowieka. To zaproszenie do akceptacji siebie, cieszenie się życiem i odnalezieniem wymiarów, w których czujesz się dobrze. Do pozwolenia sobie na odrobinę niedoskonałości w naszym, coraz to doskonalszym i skrojonym co do sekundy projekcie zwanym życie. Tyle i tylko tyle. Niby proste i banalne, ale jak łatwo o tym zapomnieć. Źródło: www.zzyciaksiazek.blogspot.com

Bardzo fajna formuła książki, bo każdy rozdział jest spotkaniem z innym autorem który porusza jeden z aspektów człowieczej rzeczywistości. Można, więc spokojnie znaleźć czas na czytanie, przeplatając go z codziennym życiem. Książka ta rozszerza punkt widzenia na samego siebie, na podejście do samego siebie. Jej lektura pozwala lepiej zrozumieć co kieruje człowiekiem i dlaczego czasami zachowuje się on inaczej niż tego by od siebie oczekiwał. Kiedy rozumie się siebie łatwiej też jest zrozumieć innych. Osobiście wracam do niej od czasu do czasu, czytając ten czy tamten rozdział, a ponieważ zmieniam się ja, zmienia się sytuacja i okoliczności to i na inne aspekty zwracam uwagę i co innego do mnie przemawia. Polecam

Fascynują mnie książki o rozwoju osobistym. Ta jest niezwykła z wielu powodów. Przede wszystkim traktuje o kreatywności, i to w szczególny sposób. Mieć piękny umysł, ale nie na swój użytek, tylko na użytek innych. Żeby inni podziwiali nasz intelekt. Tylko czy tego można się wyuczyć? Jak najbardziej, pod dwoma warunkami: zapomnisz o fałszywej skromności i zmienisz przekonania na własny temat. Wystarczy, że poćwiczymy umysł i zapoznamy się z ciekawymi technikami kreatywnego myślenia. Zwiększy się wtedy jakość naszego myślenie, nasze podejście do życia będzie pewnie jeszcze bardziej pozytywne. Piękny umysł autor zestawia z ideą nudnego umysłu. Ja twierdzę jednak, że nikt nie ma nudnego umysłu, bo każdy z nas jest niepowtarzalny, ciekawy, błyskotliwy, tylko często bywa tak, że zachowujemy się i myślimy tak, jak inni, i gubimy w ten sposób naszą indywidualność, naszą pewność siebie, naszą autonomiczność. Ta książka ma na celu pomóc w poszerzaniu naszych zdolności poznawczych i komunikacyjnych. Autor zachęca jak może, byśmy skupili się bardziej na swoim wnętrzu, byśmy doskonalili swoje ukryte talenty. Robi to w umiejętny sposób, w końcu jest znanym na całym świecie ekspertem w dziedzinie kreatywności. De Bono w klarowny i przekonujący sposób opisuje podstawowe wartości, jakie zagwarantują nam posiadanie umysłu uczącego się, otwartego na świat i podatnego na korzystne zmiany. Dla mnie najciekawsze rozdziały książki to "Jak słuchać?", "Jak reagować?" i "Dygresje i schodzenie z utartych szlaków". Dużo praktycznych wskazówek opartych na ciekawych przykładach. Czyta się świetnie!

Witam was, chciałabym podzielić się z wami kolejną refleksja dotycząca przeczytanej książki. Na tapet wjeżdża tym razem coś o dzieciach i wpływie naszego zachowania na ich rozwój. Lepiej chyba nie da się tego opisać 😁 a oto Carl Honore i "Pod presją". Książka ta jak wcześniej wspomniałam opisuje podejście rodziców do dzieci, a dokładnie pokazuje jak na przykład wpływa na dzieci zachowanie rodzica, który zobaczył w swoim dziecku potencjał na artystę i leci zapisać dziecko na dodatkowe zajęcia z plastyki. Znajdziecie tutaj też ciekawe przykłady o dzieciach które mają nadmiar zajęć dodatkowych, brak wolności, czy za mało ruchu. Nie wyobrażalne jest to, co rodzice są w stanie zrobić aby ich dziecko było najlepsze, nie wiedząc jak bardzo im szkodzą. Aby was bardziej zachęcić, mogę dodać że są na świecie rodzice którzy aby dziecko było bardziej inteligentne podają mu hormon wzrostu. Żyjąc w przekonaniu że im dziecko wyższe tym mądrzejsze. #bookstagram #dzieci #wychowanie #rodzice

„Sześć kapeluszy myślowych” to książka, która realnie zmieniła moje podejście do kontaktów z ludźmi oraz do prowadzenia spotkań. Autor proponuje bardzo konkretne narzędzie, które porządkuje sposób myślenia w grupie i pozwala nadać spotkaniom jasne ramy oraz strukturę. Metoda sześciu kapeluszy skutecznie grupuje różne perspektywy i role myślowe, dzięki czemu spotkania stają się bardziej efektywne i szybciej prowadzą do wymiernych rezultatów. W praktyce ogranicza chaos dyskusji, niepotrzebne emocje i rozmowy „obok tematu”. Nic dziwnego, że rozwiązanie to od lat jest stosowane w dużych korporacjach i organizacjach. Jedynym wyzwaniem podczas lektury jest konieczność cofania się do wcześniejszych fragmentów – szczególnie po to, aby dobrze zrozumieć różnice pomiędzy poszczególnymi kapeluszami. Książka porusza wiele wątków i wymaga uważnego czytania, nie jest to lekka lektura „do poduszki”. Polecam ją każdemu, kto szuka konkretnego narzędzia do uporządkowania spotkań zespołowych i pracy w grupie. Nie jest to natomiast książka dla przypadkowych czytelników czy osób szukających luźnej lektury rozwojowej.

Naprawde świetna książka, daje do myślenia. W moim przypadku całkowicie zmieniła perspektywę patrzenia na ludzi, których zachowanie wcześniej uważałam za "zaburzone, złe z wyboru". Myślę, że to ten typ książki który powinno się przeczytać po kilka razy, popodkreślać ważne dla siebie rzeczy i często do niej wracać, by nauczyć się cennych rad życiowych. Nie jest to lektura, przez którą się przebrnie i zapomni. Niezbędnik dla osób interesujących się samorozwojem lub miejących problemy w życiu codziennym spowodowane własnym usposobieniem lub usposobieniem bliskich.

Książka ma charakter terapeutyczny i jest warta przeczytania. Czuć w niej głębokie zaangażowanie autorki i prawdziwą potrzebę zrozumienia dla uczuć i sytuacji kobiet, które na różnych etapach życia straciły matkę. Książka stanowi rodzaj lustra, w którym z pewnością przejrzą się wszystkie osoby, które doznały tak niepowetowanej straty. To pomaga. Polecam.

Z reguły nie czytuję poradników i tylko przypadek sprawił, że sięgnęłam po tę książkę. Do poradników podchodzę sceptycznie, albo z uwagi na pseudoprofesjonalizm autorów (często są to nie mający zbyt wiele do powiedzenia celebryci), albo z drugiej strony ze względu na obawy, że będzie to kolejna oferta w stylu ,,księgi złotych rad" lub" jak żyć lepiej". „Paradoks czasu” to publikacja będącą podsumowaniem wieloletniego badania nad postrzeganiem czasu. Można w niej przeczytać, że mamy dwa rodzaje czasu: biologiczny i psychologiczny, który kreujemy w naszym umyśle. W badaniu sprawdzano, kto jest szczęśliwszy: ktoś, kto w myślach koncentruje się na teraźniejszości, przeszłości czy przyszłości. Zdradzając wyniki: kluczem jest zasada złotego środka. Nadmierna koncentracja na teraźniejszości, typowa choćby dla nastolatków, powoduje, że skupiamy się na przyjemnościach i nie zważamy na konsekwencje swoich działań, a to zwiększa tendencję do uzależnień. Osoby nadmiernie skoncentrowane na przyszłości nie podejmują ryzykownych zachowań i są bardziej predestynowane do osiągnięcia sukcesu w życiu, ale w ich wypadku niebezpieczeństwo jest związane z tym, że postawią na karierę, a zaniedbają bliskie osoby. Ostatnia grupa – nadmiernie skoncentrowani na przeszłości – nie lubią zmian, nowych technologii i nowych znajomych. Widzę w tym pewne uproszczenie, z całym szacunkiem dla autorów. Wersja o harmonii wewnętrznej między wczoraj, dziś a jutro mnie przekonuje, ale uważam, że w naszym życiu ważna jest nie tyle sama przeszłość, co jej barwa. Bo ona może być dla człowieka źródłem energii, albo może go przytłaczać i wtedy może pojawić się depresja. Z przyszłością podobnie – możemy myśleć o niej lękowo albo z nadzieją. I w zależności od naszego nastawienia takie będzie nasze tu i teraz. Bo równie ważna jak wewnętrzna równowaga jest kwestia, ile jest we mnie czegoś, co nazwałbym spokojną życzliwością wobec przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Pierwsza część książki zawiera testy. System wyliczeń punktów jest na tyle udziwniony, że w przyszłości nie zdziwię się, jeżeli w innych publikacjach tych autorów zobaczę całki lub inne matematyczne wygibasy. Po wypełnieniu i obliczeniu punktów przechodzimy do opisu typowych perspektyw postrzegania czasu. Czytelnik pozostaje sam na sam z interpretacją wyników. Czy wynik 4,3 to 'dużo' czy 'mało'? Po teście np. w pierwszej lepszej poczytnej gazetce lub magazynie ilustrowanym na ogół pojawia się jakaś skala porównawcza - wiesz czy jesteś "Mistrzem randkowania" lub "Jaki z ciebie przyjaciel". Tutaj tego zabrakło. Za to oczom naszym ukazuje się sześciu bohaterów którzy zostają z nami do końca książki. A zamieszczona w książce Tabelka Songi Lubomirsky (str. 219) nawiązuje do schematu ,,księgi złotych rad" 🔸Przeszłość: Wyrażaj wdzięczność, Naucz się przebaczać, Unikaj nadmiernego zastanawiania się i rozpamiętywania 🔸Teraźniejszość: Ćwicz bycie uprzejmym, Podtrzymuj relacje, Zwiekszaj doświadczenie zaangażowania, Smakuj radości życia, Dbaj o swoje ciało (medytacja) 🔸Przyszłość: Kultywuj optymizm, Wytwarzaj strategie radzenia sobie, Wyznaczaj oraz realizuj cele życiowe, Dbaj o swoje ciało (ćwiczenia) 🔸Przyszłość transcendentna: Praktykuj religię, dbaj o swoją duchowość 🔸Szczęście w czasie- znajdź czas być szczęśliwy 🔸Szczęście w przeszłości: spędzaj czas na wspominaniu szczęśliwych wydarzeń oraz leczeniu ran 🔸Szczęście w teraźniejszości: ćwicz skupianie. Uff...

Nie świadomie funkcjonujemy w kapitalistycznym świecie mitów i wierzymy, że żyjąc zgodnie z nimi zapewnimy sobie spokój i szczęśliwe życie. Niestety ślepe podążanie za nimi może przynieść szereg negatywnych skutków. Dla wielu osób będzie to książka trudna. Mówi ona o przykrych konsekwencjach modnego i propagowanego współcześnie życia człowieka sukcesu, pracującego w korporacji i rozwijającego swoją karierę, posiadającego prestiżową lub nietuzinkową pasję, wspaniały dom (na kredyt) patrzącego tylko pozytywnie na świat (nawet gdy wewnątrz siebie czuje, że coś jest nie tak). Poruszone zostają bardzo ważne problemy dotykające współczesnego człowieka i przedstawione bez najmniejszego upiększenia, a przytoczone pod koniec każdego rozdziału historie ukazują skrajności wynikające z przedstawionych kwestii. To wszystko skłania czytelnika do bardzo głębokiej refleksji. Myślę, że każdy z nas, niezależnie od statusu materialnego i pracy jaką wykonuje, może odnaleźć w niej cząstkę siebie. Doznać olśnienia i jeszcze raz przewartościować własne priorytety. Zacząć bardziej świadomie- jak dorosły człowiek- podejmować te z pozoru małe, codzienne decyzje i wybory, które to na dłuższą metę kształtują całe nasze życie i nadają mu sens. Polecam osobom o otwartych umysłach i poszukującym siebie.

Gdzie ci mężczyźni, na miarę czasów? - pytała Danuta Rinn. Nie mierzmy ich jednak jedną miarką, bo mężczyzna to istota skomplikowana, o czym doskonale wiedzą wszystkie matki, żony i kochanki. Wyczytałam kiedyś w „Wysokich Obcasach”, że idealny Polak odznacza się atletyczną budową, otwarcie mówi o uczuciach i przynosi pieniądze do domu. Jak widać, macho ciągle musi zdobywać nowe umiejętności, aby utrzymać się na szczycie. Według Steve’a Biddulpha, terapeuty zajmującego się problemami rodzinnymi i autora tej książki czas na zmiany w wizerunku mężczyzn. Jego celem jest dostarczenie mężczyznom narzędzia, które pomoże im wyrwać się z izolacji i uwolnić od przestarzałych ról macho, tak, aby pogodzić bycie prawdziwym mężczyzną z ciepłem, otwartością i spełnieniem we wszystkich dziedzinach życia. Autor przekonuje, że rodzina, szkoła i kultura masowa narzucając sposób postępowania nie tylko ogranicza i hamuje mężczyzn, ale też często sprowadza ich do roli chodzącego portfela. Jest to głos w dyskusji dotyczącej możliwości zmiany mężczyzn, nie dlatego, że powinni, ale dlatego, że sami tego chcą. Poradnik Biddulpha dotyka wszystkich aspektów rozwoju mężczyzny, od relacji z ojcem zaczynając, poprzez odkrywanie własnej seksualności, partnerstwo w związkach, wychowywanie potomstwa i pracę, a na prawdziwej, dającej wsparcie, męskiej przyjaźni kończąc. Dla wszystkich mężczyzn, którzy pragną lepiej zrozumieć naturę swojej męskości. Babeczkom też nie zaszkodzi "instrukcja obsługi" ;)

Nie jestem wielbicielem poradników, ale akurat tą pozycję warto przeczytać. Niezależnie od tego czy jesteś rodzicem, czy po prostu dorosłym, chwila zastanowienia nad tym czemu taki jesteś, albo jaki być nie powinieneś jako rodzic, nie będzie zmarnowanym czasem.

Rzeczywiście jest to książka "O tym, jak znalezienie pasji zmienia wszystko" ale to nie jest książka o tym jak znaleźć pasję :D Niestety. Są ciekawe treści, inspiracje, na pewno coś tam można liznąć czy zaczerpnąć... ale spodziewałem się jakichś chyba spektakularnych rad jak tą pasję znaleźć ale tu ich nie znalazłem... Są pewne inspirujące wskazówki/wnioski, podsumowania i może to być pomocne, ale to jednak nie to, tak ogólnie... Można przeczytać ale nie należy spodziewać się rewolucji i że samo przeczytanie tej książki zmieni nasze życie. A ja chyba za dużo się spodziewałem. Fajny cytat o popełnianiu błędów (i drugi taki po prostu ciekawy ;) ): "Najbardziej spodobało mi się w tej sytuacji to, że ilustruje ona, że dzieci, kiedy są bardzo młode, nieszczególnie boją się popełnić błąd. Jeśli nie są pewne, co zrobić w określonej sytuacji, po prostu odważnie coś strzelą i zobaczą, co się stanie. To nie znaczy, że być w błędzie znaczy to samo, co być kreatywnym. Czasem być w błędzie, to po prostu być w błędzie. Prawdą jest jednak to, że jeśli nie jesteś przygotowany na to, że możesz popełnić błąd, nigdy nie zrobisz nic oryginalnego." (pdf.str.27) "Wielu z nas żyje dziś jak rosyjskie lalki usadowione w wielowarstwowej tożsamości kulturowej. Rozbawiło mnie na przykład, kiedy ostatnio przeczytałem, że dziś być Brytyjczykiem to znaczy jechać do domu niemieckim samochodem, zatrzymać się, kupić belgijskie piwo i turecki kebab albo indyjskie jedzenie na wynos, spędzić wieczór wśród szwedzkich mebli, oglądając amerykańskie programy w japońskim telewizorze. A najbardziej brytyjska cecha ze wszystkich? Podejrzliwość wobec wszystkiego, co obce." (pdf.str.169) (czytana/słuchana: 10-13.10.2025) 3/5 [6/10]

Można ale ... bardzo się jednak zawiodłem. Może przez to że po prof.Wojciszke spodziewałem się czegoś bardziej... no naukowego. Miła książeczka z ciekawostko-anegdotkami do poczytania ot tak. Zdecydowanie nastawiona na przypadkowego odbiorcę. Jak nie macie czego poczytać akurat w tramwaju to jak znalazł. Ale "to nie to".