Łowcy czarnoksiężników

Kupiłam za grosze ze względu na okładkę, która (umówmy się) jest horrendalna 😅 Jednak sama książka okazała się wcale nie taka zła. Całkiem przyjemna, stabilna fabuła, główna bohaterka nie denerwuje i jest ogarnięta (co jest sporym plusem), jednak oprócz phouki żadna z postaci nie przyciągnęła mojej uwagi na dłużej. Na minus – faktycznie fantastyki jest tu dosyć mało, tym bardziej, że akcja dzieje się głównie w ludzkim świecie. Za to dużo jest nawiązań do muzyki, która była popularna w czasie pisania tej książki (chyba 40 lat temu?) więc jeśli ktoś młodszy (jak ja) lub mniej obeznany z muzyką rockową lat 80/90 (jak ja xD) będzie ją czytał, możliwe że nie będzie w stanie wyobrazić sobie klimatu zespołu należącego do głównej bohaterki jak i tego co śpiewają. Jest to jednak obosieczna broń, bo jeśli ktoś lubuje się w takiej muzyce, najpewniej oprócz wyobrażania sobie fabuły będzie mógł również w tej fabule się zasłyszeć.

Widzę tu sporo niepochlebnych opinii, a mnie bardzo się ta powieść podobała. Rzeczywiście, akcja nie pędzi tu na łeb na szyję, w powieść trzeba się wgryźć (nomen omen), ale nie dla wartkiej akcji ona powstała a dla zabawy kulturą i historią. I ta zabawa jest znakomita, jeśli ktoś lubi takie gry. Postacie historyczne mieszają się tu z literackimi, a większość z nich w alternatywnych formach. Gdzie indziej wariacja na temat Bonda mogłaby spotkać bohaterów Stockera i Conan Doyle'a, by z nimi bądź przeciw nim szukać Kuby Rozpruwacza w świecie, w którym to Dracula wygrał? Zresztą konsekwencje tego wampirzego zwycięstwa autor rozgrywa fenomenalnie, światotwórstwo w tej powieści jest naprawdę wysokiej próby. Nic dziwnego, że "wampiwersum" Kim Newman liczy sobie bodaj sześć tomów głównej serii plus spin offy. W Polsce, niestety, ukazały się tylko dwie pierwsze powieści.

Książkoćkrótkoć! Czytaćszybkowstrętnoć! Wstajesz rano, parzysz kawę, przegryzasz kanapkę, wdziewasz skórzaną zbroję i ruszasz na arenę, by mordować pretendentów w obronie tytułu Mistrza. Kolejny dzień w pracy Sendilkelma. Później jednak (czy to za sprawą magii czy też czarii) Twoje poukładane życie nabiera pędu. Gnasz przez kolejne krainy w misji, której nie rozumiesz, rozbijając w perzynę wrogów, których nie znasz, spotykając istoty, których byś się nie spodziewał. Przygoda goni przygodę, świat pędzi i nie zatrzymuje się, aż... no właśnie, co jeszcze musi się wydarzyć, aby się zatrzymał? Książka Pana Piotra jest dla mnie zjawiskiem. Słowotwórstwo Bisenny, irytująca i ujmująca arogancja Karcena, bezradnie miotany Sendilkelm, romantyczna Śmierć, przerażeni Bogowie, nawiązania do innych dzieł (Baginssssa widziałaś?) i odwiedziny w naszym świecie... mieszanka wybuchowa. Wiecie, co jest najgorsze w tej książce? ... Że nie ma drugiego tomu. Polecam, i miejcie umysły otwarte, bo nigdy nie wiadomo, czy nie wylądujecie po drugiej stronie kryształu! Magośwstrętnoć!

Piękna. Niezwykle liryczna, wspaniale napisana, z magią wylewającą się z każdej strony. Przypominała mi książki pana Beagle’a. To takie naprawdę klasyczne fantasy, ze smokami, magami i nieograniczoną władzą, jaką daje poznanie czyjegoś prawdziwego imienia. Króciutka historia, a tyle treści w sobie niesie – od samotności, przez czary, aż po rozgrywki polityczne. Zachwycałam się każdą stroną. I przeczytałam w tej książce chyba najpiękniejszą definicję miłości, z jaką się do tej pory spotkałam. Right in the feels. Nie jest to może nic wyrywającego z butów, nie ma tu zawrotnej akcji, wszystko rozgrywa się powoli, bez zbędnego patosu, klimat jest niezwykle baśniowy. Miałam wrażenie, że to bardzo niedzisiejsza książka. Mało kto tak teraz pisze, a szkoda. “Zabrał moje serce i zaproponował mi je z powrotem. A ja myślałam, że jest niegroźny.”

Powieść fantasy, nominowana do międzynarodowej nagrody Nebula w 1998 roku, widnieje również na liście kanonu fantasy A. Sapkowskiego. Opowieść rozkręca się wolno, przez ponad 100 stron nie mogłem się połapać w wątkach (ale czytałem z małymi przerwami, co mogło mieć wpływ na odbiór całości), ale później już było coraz lepiej. Akcja dzieje się w wyimaginowanym świecie w otoczeniu XIX-wiecznym, gdyż poza magią i czarnoksiężnikami, mamy już do czynienia z pistoletami i pociągami. Intryga jest zawiła (w dobrym tego słowa znaczeniu), z wieloma zwrotami akcji, która prowadzi do nieuniknionego, tytułowego końca. Dopiero przy ocenie powieści na LC, okazało się, że to drugi tom cyklu... Ale czytając opis pierwszego tomu, nie było tam nic co by choć odrobinę nawiązywało do zdarzeń w "Śmierci nekromanty".

Warsztatowo ksiązka dobra - bohaterowie przemyślani, pomysł i intryga z potencjałem. Zapowiadało się nieźle a opinie sugerowały świetna zabawę. Zabrałam się za czytanie z wielkimi nadziejami na solidna historię rasowego fantasy ale "sprawa sie rypła". Ksiązka jest nudna i nic tego nie uratuje.

„Mistrz zagadek z Hed” to książka, która ma w sobie sporo uroku i kilka naprawdę ciekawych pomysłów, ale niestety nie wszystko w równym stopniu działa tak, jak bym chciała. Sam koncept — połączenie fantasy z elementami zagadki logicznej i swoistą „detektywistyczną” konstrukcją fabuły — zapowiada się oryginalnie i intrygująco. Świat, w którym rozgrywa się akcja, jest barwny, czasem zabawny, a często podszyty ironią, dzięki czemu czyta się go łatwo i względnie przyjemnie. Największym atutem tej powieści jest niewątpliwie klimat i pomysłowe zadania, które bohaterowie muszą rozwiązywać. Momentami lektura przypomina łamanie łamigłówek razem z protagonistami, a obserwowanie, jak odkrywają kolejne wskazówki czy tropy, jest niewątpliwie satysfakcjonujące. Dobrze wypadają też krótkie, błyskotliwe dialogi i humor, którym autor operuje — czasem zabawny, czasem suchy, ale generalnie trafiający w przyjemny, lekki ton opowieści. Z drugiej strony książka ma wyraźne słabsze momenty. Cała zagadkowa konstrukcja jest miejscami zbyt przewidywalna, a tempo narracji nierówne — są fragmenty, które ciągną się nieco zbyt długo, podczas gdy inne rozwiązania czy zwroty akcji zdają się pojawiać zbyt szybko i bez głębszego uzasadnienia. To sprawia, że cała opowieść, choć na ogół sympatyczna, momentami traci impet i trudno się przez nią przebić bez lekkiego znużenia. Postacie są ciekawe, ale też trochę jednowymiarowe — mają swoje charakterystyczne cechy i momentami potrafią zabłysnąć, jednak nie zawsze rozwijają się w toku historii na tyle, by naprawdę głęboko zapadać w pamięć. Ich relacje bywają interesujące, ale brakuje im czasem tej prawdziwej iskry, która miałaby czytelnika mocniej zaangażować emocjonalnie. Podsumowując, „Mistrz zagadek z Hed” to powieść, którą czyta się sprawnie, z przyjemnością i z wyraźnym uśmiechem na twarzy, ale nie jest to lektura, która porwie mnie bez reszty czy zostanie w pamięci na długo. Ma swoje mocne strony — ciekawy pomysł, lekki styl i zabawne momenty — ale też kilka elementów, które mogłyby być lepiej dopracowane. Dlatego oceniam ją na 7/10 — dobra, sympatyczna książka, choć bez większego „wow”. Jeśli ktoś lubi łamigłówki w świecie fantasy, może się spodobać, ale spodziewałabym się raczej dobrego niż znakomitego doświadczenia. Jak bym miała polecić coś podobnego napolskim gruncie, to „Kwestia wyboru” MarMaxa Borowskiego jest świetnym fantasy o podobnej logicznej, jakby detektywistycznej konstrukcji i jest znacznie lepsza od tej powieści.

Bardzo pozytywnie odebrałam książkę, bardzo mi się skojarzyła z dobrymi książkami fantasy, które czytałam jako nastolatka i przyniosła mi podobną radość. Super świat i system magiczny, bardzo wyjątkowy. Postacie dość proste, jednak nie przeszkadzało mi to aż tak bardzo. Super też pomysł z adeptami i ich powiązaniem z fae. Chociaż szczerze mówiąc postać Ciani trochę mnie zawiodła. Na samym początku wydawała się bardzo interesująca i niezwykła, aby później zostać jedynie przestraszoną dziewicą w opałach. Jednak oczekiwałam, że mimo jej stanu będzie widać coś więcej z jej charakteru.

Jakie to było dobre! Książka, która parodiuje całą fantastykę, nawiązuje do innych dzieł i przede wszystkim, jest po prostu śmieszna (i to nie tak na siłę)! Książe Kevin Timberline stara się o rękę księżniczki Becky, a jedynym na to sposobem wydaje się pokonanie złego Lorda Voltometra. Wydaje się mocno oklepane. Ale nasz Książe przez przypadek trafia na egzemplarz "Heroizmu stosowanego". No i tutaj zaczyna się najlepsze! W jego wyprawie towarzyszy mu nie kto inny jak, uwaga, sama księżniczka Becky, aspirująca na barbarzyńską wojowniczkę (no bo dlaczego nie? W zamku wieje nudą). Wstęp do Mrocznej Twierdzy, żeby nie było tak łatwo, możliwy jest jedynie od godziny 9 do 16. I tak błąkamy się z tymi bohaterami po kanałach wentylacyjnych, po lochach i sklepie z pamiątkami. Każdy problem rozwiązujemy z nimi, oczywiście, korzystając z "Heroizmu stosowanego"! Jeszcze jeden raz uświadomiłem sobie, że warto również sięgać po książki mniej znane, bo można znaleźć niezłe perełki! Sama książka fabularnie nie ma do zaoferowania nic nadzwyczajnego, ot, niezbyt awanturniczy Książe zabiega o rękę księżniczki, a żeby mu się udało, musi pokonać złego gościa. Ale to nie fabułą żyje ta książka, tylko humorem właśnie. A jest on naprawdę bardzo dobry, nie jest żenujący ani męczący, czasami w mojej głowie pojawiała się myśl 'dawajcie jeszcze, mało mi'. Książkę bardzo polecam, jako takie bardzo rozluźniające oderwanie się od rzeczywistości czy od cięższych lektur.

Lekka i przyjemna fantasy, która co prawda nie posiada wielkich ambicji w kreowaniu postaci i złożonej fabuły ale stanowi bardzo dobrą wyprawę do złożonego i ciekawego świata. Historia nie jest zbyt nowatorska ale napisana wzorcowo, bez dłużyzn i w dobrym tempie. Recepta na ciekawe popołudnie.

Główna zaleta książki (cyklu opowiadań rozgrywających się w tej samej rzeczywistości i połączonych osobą głównego bohatera) to udana kreacja „powieściowego” uniwersum. To w istocie nasz własny świat XV-XVI w, bez broni palnej, za to z obecnością magii oraz odwróconym układem geograficznym (Autor zamienił miejscami wschód i zachód Europy). Wypada to dość udanie, a wyszukiwanie i rozpoznawanie różnych, dowcipnych niekiedy, smaczków historycznych, geopolitycznych, kulturowych itp. dostarcza odrębnej rozrywki. Cóż więc wypada słabo? Po pierwsze, główny bohater - jakiś taki nijaki. Niby sympatyczny ale bez przesady, ani szczególnie mądry, ani szczególnie odważny. Pozostawia czytelnika obojętnym. Same opowiadane historie nawiązują często do znanych baśni (Kopciuszek) albo motywów literackich (don Kichot), bez większej jednak finezji (tu zwłaszcza historia Kopciuszka). Wspólna wada wszystkich opowiadań to przeszarżowanie, zarówno od strony językowej (dziwaczny sposób prowadzenia dialogów oraz narracji utrudnia często zrozumienie, o co właściwie Autorowi chodzi) jak i fabularnej (nagromadzenie mnóstwa wątków i wydarzeń, niekoniecznie spójnych i logicznych). Puenty także nie rzucają na kolana. Lektura pozostawia mieszane uczucia, więcej niedosytu niż zadowolenia. Cóż, wbrew zapowiedziom Wydawnictwa Supernowa, nowy Wiedźmin to nie jest.

Drugi tom cyklu Symfonia wieków, opowiadającej o losach Bajarki Rapsodii, asasyna Achmeda i olbrzyma Grunthora. W tym tomie główna bohaterka odnajduje także swojego dawnego ukochanego. Rapsodia i Ashe wyruszają w niebezpieczną podróż, podczas której spotkają smoczycę Elynsynos i stają do walki o życie patriarchy Sepulvarty. W tym samym czasie Achmed i Grunthor, poszukują śladów znienawidzonego demona, zagłębiają tajniki górskiej siedziby bogów i swych nowych, niedawno odkrytych mocy... Podobało mi się że autorka opowiedziała więcej o koncepcji żywiołów stojącej za systemem magii. Każdy z czterech głównych bohaterów jest powiązany z jednym z pięciu elementów. Grunthor jest związany z ziemią, Achmed włada magią wibracyjną, która jest powiązana z wiatrem, Ashe dowodzi wodą, a Rapsodia z kolei, odkrywa w sobie moc panowania nad ogniem oraz eterem (piątym żywiołem wywodzącym się z gwiazd) i dzierżąc w dłoni płonący miecz Clarion, dowiaduje się o swoim posłannictwie: Iliachenva'ar -- Ostatnia Strażniczka i Obrończyni. Każdy z nich jest nosicielem jednego z żywiołów a razem, stanowią jedyną skuteczną broń przeciwko nieznającemu czasu Złu -- F'dorowi. Elizabeth Haydon, jak sama podkreśliła w jednym z wywiadów, nie pretenduje do miana wielkiej pisarki. Swoją twórczość określa bez żenady jako efekt uboczny postrzelonego umysłu. I muszę przyznać, że podoba mi się takie wariactwo.

Trzeci tom cyklu Symfonia wieków opowiadającej o losach Bajarki Rapsodii, assasyna Achmeda i olbrzyma Grunthora, mających ocalić świat przed ognistym demonem F’dorem. Bohaterowie znów wiele podróżują, dzięki czemu możemy zobaczyć nowe obszary świata, z jeszcze większą ilością szczegółów dotyczących wiedzy i historii krainy. Świat zbudowany w tych książkach jest po prostu niesamowity. Haydon wie, jak stworzyć świat, który wydaje się żywy. W tym tomie format nieco się zmienia. Zamiast skupiać się tylko na głównych bohaterach, otrzymujemy punkty widzenia wielu pobocznych postaci przedstawionych w pierwszych dwóch książkach. Dodaje to głębi tym postaciom i daje wgląd w to, jak działania trójki głównych bohaterów zaczynają wpływać na resztę świata, a także różne polityki między krajami. Podkreślone jest również, jak bardzo rozprzestrzenił się wpływ F'dora, dodając poczucie pilności głównego zadania. Ta seria skierowana jest do osób dorosłych. Jest sporo treści seksualnych i drastycznej przemocy, ale jest też równowaga romansu, miłości, lojalności, przyjaźni, odwagi i bezinteresownego poświęcenia. Jeśli kochasz szczegółowe budowanie świata, podniecający romans i nie masz nic przeciwko fabule opartej na przepowiedniach z nietypowymi bohaterami, to zdecydowanie seria dla ciebie :)

https://my-opinion-of-books.blogspot.com/2020/11/przenikajace-sie-swiaty.html "Nicolas Eymerich, inkwizytor" jest dość skomplikowaną książką, choć liczy ok. 250 stron. Zresztą jest skomplikowana nie tylko w fabule, ale też w polskim wydaniu. O co chodzi? Cóż, tak naprawdę sama tego nie rozumiem. Na tym tomie jest napisane, że to druga część i od razu zastrzegam, że tak nie jest. Według włoskiej kolejności zarazem wydania, jak i ustawienia chronologicznego tomów ten tom jest zawsze pierwszy. Jeśli ktoś wie o co chodzi to proszę o wytłumaczenie. Dalej jest chyba jeszcze dziwniej. Nasz drugi tom to w rzeczywistości jakoś ósmy tom, zależy na który spis patrzymy. Wolę nie wgłębiać się w dalszą numerację. Ta wzmianka wystarczająco mówi. Przejdę lepiej do opisu fabuły, która sama w sobie jest trudna do opisania. Przynajmniej, jeśli chcę uniknąć spoilerów. W książce mamy do czynienia z trzema liniami czasowymi, które w pewien sposób łączą się ze sobą, przenikają się. Linie czasowe i przestrzenne. Na potrzeby recenzji będę nazywać je przeszłością, teraźniejszością i przyszłością, chociaż to nie do końca właściwe określenia, bo tak naprawdę... poniekąd te światy istnieją równocześnie. Wiem, to trudne trochę do zrozumienia, ale tu już wkracza astrofizyka, a w tym nie jestem dobra. Przeszłość. Nicolas Eymerich zostaje głównym inkwizytorem i z tego, co zrozumiałam ma pod sobą Królestwo Aragonii, Kastylii i Sycylii. Tzn. jest władcą religijnym, ogólnie tymi królestwami rządzi Piotr IV razem ze szlachtą. To trochę skomplikowane. W każdym razie jest głową inkwizycji. Wraz z otrzymaniem tego stanowiska otrzymuje dziwną sprawę do wyjaśnienia, a mianowicie pojawienie się niemowlaków z dwoma twarzami (coś jak słowiański Światowid, ale dwie twarze, a nie cztery). Teraźniejszość. Pewien uczony o nazwisku Frullifer wpada na teorię, właściwie to po prostu odkrywa pewne cząsteczki, które umożliwiają przemieszczanie się i czegoś między światami. To tak wielki skrót. On to wszystko wyjaśnia, co prawda w bardziej naukowy sposób, ale po przeczytaniu książki, co nie co się układa, bo on sam mówi, że to nie jest, takie o podróżowanie między światami. W każdym razie, jak to bywa nikt mu nie wierzy, ale do czasu... Ten świat jest jednocześnie, taki sam jak nasz, ale jednocześnie ma chyba pokazać alternatywną przyszłość malującą się w ciemnych barwach, aczkolwiek... niewiele trzeba, żeby to wszystko się spełniło. Część rzeczy już się dzieje. A książka jest z 94. I nie piszę o odkryciach naukowych... Przyszłość. Tu ludzie już normalnie mogą podróżować między planetami, czy księżycami. Jest to sprawozdanie jednej z podróży jednego statku kosmicznego, którego załoga ma do wykonania dziwną misję... Jeśli chodzi o bohaterów to najbardziej wyróżniają się dwaj - Eymerich i Frullifer. Mam wrażenie, że to głównie do nich przyłożył się autor. Pozostali nie są najgorsi, zwłaszcza drugoplanowi mają swój ciekawy charakter, jednak no wyróżniają się ci dwaj. Frullifer to taki niedoceniony naukowiec. Stereotypowy trochę mogłabym napisać. Zrobi wszystko, by go doceniono. Nie ma partnerki. I tu jest to, co jednocześnie w nim bawi i wzbudza żenadę. To taki typ, który narzeka, że żadna go nie chcą, ale sam zachowuje się trochę wieśniacko, że tak się wyrażę. No, trochę powagi. Zachowuje się czasem jak gimnazjalista, ale nie jest szczególnie irytujący. Nicolas Eymerich... Myślałam, że go nie polubię, bo haha, jest inkwizytorem. No i okej mówi o religii i wszędzie widzi zło, a kobiety to już w ogóle zło wcielone dla niego, ale to serio interesująca postać! Jego lęki, a zarazem też pogarda do ludzi, dystans. Jego sarkazm, chociaż to może szczerość? Co chce to osiągnie i nie cyka się, że ma do czynienia np. z królem. Jest dość ludzki, ciekawa postać. Kwestia tego przenikania jest złożona, ale wciągająca (przynajmniej dla mnie). To nie byle jakie science fiction, zresztą to nie pasuje... Czasem to jest po prostu, takie puuff, co ten autor wymyślił. Musiał nieźle nad tym pracować, bo jakby ta teoria nie jest chyba, taka oczywista... Chociaż ja tam się nie znam na fizyce i astrofizyce, więc może dlatego dla mnie to jest takie wow. Lubię trochę skomplikowane książki.

Zaskakująco dobre. Niestety, jak to kiedyś bywało, książka jest częścią serii, która nie miała szczęścia w Polsce. Najpierw Amber wydał tylko jeden tom (i to drugi z serii) "Jednym zaklęciem", a kiedy w 2001 roku MAG podjął się kontynuacji, wydał jedynie trzy. A szkoda. Mając za sobą dwa pierwsze tomy, rozumiem, ze jest to seria o magii, to ona jest prawdziwym bohaterem. Może nie ma tutaj technikaliów, to raczej podejście uproszczone i mityczne (runy, occultum, słowa i rytuały) a mimo to spektakularne. Autor ma przewrotne poczucie humoru i pakuje swoich bohaterów w zabawne sytuacje. Narracja jest neispieszna, mimo, że przeżywamy z Valderem w sumie kilkadziesiąt lat. Książka ma ukryty morał (podobnie jak "Jednym zaklęciem") sytuacja nigdy nie jest beznadziejna i zawsze można znaleźć "obejście". Przyjemny kawałek starszej fantastyki.

Dziś już chyba trochę zapomniana książka, a przed laty bawiłem się przy niej całkiem nieźle. Lekka, nieco zabawna, z przymrużeniem oka, pozwalająca nadal pozostać w klimatach fantasy... to była ciekawa odskocznia od świata stworzonego przez Sapkowskiego. Oczywiście Sapkowskiemu nie dorównuje, ale całkiem fajnie się to czytało.

„Cherudek” to moje trzecie spotkanie z aragońskim inkwizytorem Nicolasem Eymerichem. I bardzo żałuję, że w języku polskim nie ukazały się wszystkie książki Valerio Evangelisti z tego cyklu. Gdyby chociaż była zachowana chronologia kolejnych części, ale nie. Dostępne są tomy: 1., 5., 7. i 8. Niby każda z książek jest zamkniętą całością, którą spokojnie można czytać w oderwaniu od pozostałych, ale po lekturze „Cherudka” widzę, że nieznajomość wcześniejszych dokonań inkwizytora nie pozwala wychwycić mi wszystkich szczegółów, które niczym przyprawy nadają niepowtarzalny smak tym książkom. Valerio Evangelisti wypracował ciekawą formę swoich powieści, która jest fundamentem konstrukcji każdej z odsłon przygód Eymericha. Za każdym razem czytelnik zanurza się w trzech czasoprzestrzeniach, których punktem styczności jest gorliwy dominikanin. Pisarz swym wymyślonym światom daje solidne podstawy fizyki kwantowej, uzasadnia je działami wybitnych filozofów i teologów, i urealnia wydarzeniami historycznymi. Wydawca przedstawia „Cherudka” jako „najbardziej oniryczną z książek o inkwizytorze Eymerichu”. Tym razem rękami i nogami podpisuję się pod tą opinią. Czytając ten tom nieustannie zastanawiałam się, co jest prawdą, co snem, i jak pisarz uzasadni obecność Świętego Złego ponad czasem i przestrzenią. Evangelisti doskonale przedstawia czternastowieczne realia i poglądy teologiczne. Pokazuje inkwizytorów jako narzędzie walki politycznej, którzy pod pozorami walki z szatanem załatwiają mnóstwo interesów prywatnych jak i państwowych. Co ciekawe, Eymerich jest tego świadomy i jako naczelny inkwizytor Aragonii sprawnie porusza się po tych wszystkich meandrach wiary i polityki. Jego fanatyzm skutecznie broni go przed wszelkim wpływami, a wszystkie nadprzyrodzone zdarzenia, których jest świadkiem, stara się wytłumaczyć zdroworozsądkowo. To również podoba mi się w twórczości włoskiego pisarza: w jego książka jest mnóstwo zdarzeń pozornie nadprzyrodzonych, które dzięki działaniom inkwizytora są z tej cudowności odzierane. Eymerich nie jest sympatyczną postacią i jego postawa jest bardzo niejednoznaczna. Pisarz prezentując zapatrywania inkwizytora i jego adwersarzy zmusza czytelnika do myślenia i krytycznego spojrzenia na rolę Kościoła w historii świata. W przypadku „Cherudka” świetnie został zaprezentowany problem czyśćca. „Cherudek” nie jest dobrym wyborem na pierwsze spotkanie z twórczością Valerio Evangelisti. Bo z jednej strony oniryczność tej powieści jest, moim zdaniem, jej ogromną zaletą, z drugiej może utrudniać jej odbiór. Książka ma mroczny klimat, wojnę stuletnią przedstawia jako pole działań Antychrysta, a zaślepieni wiarą bohaterowie skutecznie zaciemniają podział między dobrem i złem. Wtrącenia lokatora Negentropii i dziwne zdarzenia w spowitym mgłą Figeac w czasie zero nie pomagają w przejrzeniu zamysłów autora. Zakończenie historii to zderzenie wszystkich trzech planów powieści – podobało mi się, choć mam wrażenie, że przez nieznajomość wcześniejszych tomów cyklu, pewne rzeczy mi umknęły. Mam nadzieję, że brakujące części dokonań inkwizytora pojawią się na polskim rynku.

Świetna, pełna akcji, książka, bez dłużyzn i przynudzania. Może fabuła nie jest super odkrywcza i nie zaskakuje pomysłowością, jednak nie nuży i czyta się szybko. Z pewnoscią nie jest to arcydzieło, co nie oznacza, że książka jest zła. Załuję tylko że nie ukazały się dalsze cześci czyli 2 seria Legends of the Raven. Może kiedyś jakies wydawnictwo połozy na tym łapki i dane mi będzie poczytanie o dalszych losach Kruków :)

Pierwsza część cyklu fantasy autorstwa Alana Campbella. Deepgate to miasto zawieszone nad przepaścią, które od setek pokoleń jest nierozerwalnie związane z bogami i aniołami. Jednym składają ofiary, z innymi próbują walczyć, jeszcze innych wykorzystują do własnych celów. Trójka bohaterów - Dill, Rachel oraz Carnival - nieoczekiwanie łączy siły we wspólnym celu. Niezłe rozpoczęcie, jestem ciekaw co będzie dalej.