Ktoś z nas kłamie

„Love & Gelato” to zdecydowanie książka dla młodzieży, ale dzięki wplecionemu wątkowi pamiętnika mamy Caroliny możemy bez problemu polecić lekturę również starszym czytelnikom. Carolina ma dopiero szesnaście lat i już zmaga się z ogromną traumą – śmiercią mamy. Jako jedynaczka, która wychowywała się bez ojca, nie marzy o niczym innym, niż żeby wszystko okazało się złym snem. Jednak ostatnim życzeniem jej mamy było, aby poleciała do Włoch i poznała swojego tatę. Dając za wygraną, Lina wyrusza w największą podróż swojego życia i dzięki pamiętnikowi mamy, który trafia w jej ręce, poznaje Florencję jej oczami. Towarzyszy jej w tym Ren, uroczy chłopak, który zapoznaje ją ze wszystkimi włoskimi atrakcjami. Niestety prawda o rodzinie Liny wkrótce wyjdzie na jaw – tak naprawdę dziewczyna nigdy nie znała swojej mamy. Jak wiele sekretów ujrzy światło dzienne? Książkę czytało się bardzo przyjemnie. Jej największym plusem jest niewątpliwie lokalizacja; aż chciałoby się znaleźć na kartach książki i wraz z bohaterami zwiedzać piękne Włochy. Podobał mi się wątek pamiętnika Hadley, dwutorowo mogliśmy śledzić akcję i powoli odkrywać karty. Najlepszym znakiem, że książka jest w porządku, jest moja ochota obejrzenia jej ekranizacji na Netflix. :D To idealna książka dla młodzieży na wakacje!

Świetny, dobrze wyegzekwowany pomysł na prowadzenie narracji. Bardzo oryginalny. Czyta się trochę jak puzzle, wszystko powoli układa się w całość. Koniec jest troszkę przyspieszony i niestety można się lekko pogubić. Czegoś jednak tej książce brakowało. Bohaterowie byli dość mdli, oprócz głównych bohaterek. Dodatkowo widać spore inspiracje, których jednak autorka się nie wypiera. W języki angielskim książkę czytało się bardzo lekko i przyjemnie. Wręcz płynęło się przez tekst. Nie jest to książka tak dobra jak „byliśmy łgarzami”, ale nie rozumiem tak niskiej średniej ocen.

Co to była za historia wzruszająca,niesamowita powieści tej,co autorka pokazała w swojej książce,chwyciła mnie bardzo za serce,chłonęłam każdą stronę lektury,opowieść piękna,ciepła opowiadająca o antykwariacie z książkami w takim antykwariacie to bym chciała być w otoczeniu książek czytać je,głównych bohaterów pokochałam to sympatyczne,miłe postacie,towarzyszyłam im podczas czytania książki kibicowałam tej parze zakochanych ludzi w sobie by byli razem. Zagwarantowała mi pisarka sporo emocji wspaniałych,bardzo dobrych. Wzruszeń życiowych,dająca do myślenia i refleksji to książka,w podróż fajną wyruszyłam z tą książką zadowolona jestem z lektury. Po prostu to bardzo urocza,super lektura mlodzieżowa chwile niezwykłe spędziłam przy nie i się rozerwałam.

Niesamowicie sie wciągnęłam! Ktoś może narzekać, że sprawa się ciągnie i bez sensu autorka to tak rozwleka, ale moim zdaniem ma to zdecydowanie "ręce i nogi". Akcja nie obraca się tylko wokól rozwiązania zagadki z przeszłości. Dostajemy wiele innych zaskakujących zwrotów akcji. Bardzo się polubiłam z główną bohaterką. Aż sama zaczęłam wierzyć, że jestem detektywem. Naprawdę ma dziewczyna łeb na karku. Bardzo barwna postać. Również postaci drugoplanowe bardzo ciekawe. Jestem ciekawa jej przyjacielskiej relacji. W drugiej części książki trochę mi tego brakowało. Mamy również wątek romantyczny, który jest według mnie zaskakujący. Nie wiem czy był potrzebny, zobaczę w kolejnych tomach. Mimo wszystko na plus. Naprawdę polecam!! Nie zawiodłam się. Nawet mam ukubiony cytat: "Dlaczego władcy hormonów przeznaczyli mi akurat jego? Chęć poznania jest jak pusty żołądek, kiedy burcząc, domaga się pokarmu".

Czytając opis książki, myślałam że nie będzie mi się podobać, z tego względu, ze główni bohaterowie są studentami. Już dawno wyrosłam z takich książek. Ale... Dałam szansę, bo czemu niee. ;) Bardzo miło się zaskoczyłam, gdyż nie jest to romansidło, tylko zupełnie coś innego. Oczywiście wątek miłosny się odgrywa, jednak najważniejsze jest to kto zabił... Książka bardzo fajnie napisana. Czytało się bardzo lekko i często musiałam zacząć czytać następny rozdział, pomimo tego, ze już miałam zająć się czymś innym. Zakończenie mnie zaskoczyło. Autorka dobrze trzymała w napięciu. Jeśli trafiłaby w moje ręce kolejna książka tej autorki, to chętnie bym ją przeczytała. Polecam. :)

Książka ciekawa, począwszy od okładki i tytułu "gdyby nie słodki różowy homar, na okładce, byłby to niezły pomysł na horror, idąc za tytułem", tak pomyślałam biorąc do ręki tą pozycję. Ku mojemu zaskoczeniu, niezbyt oddaliłam się od prawdy, ponieważ "Prawie ostateczna lista najgorszych koszmarów" spod pióra Krystal Sutherland opowiada historię "strasznie dziwnej rodzinki" Solarów począwszy od głównej bohaterki Esther, po jej brata bliźniaka ( o dziwo różniącego się, niczym dzień od nocy) Eugena, na ojcu przebywającym w piwnicy skończywszy. Pewnym elementem grozy, jest fatum ciążące na rodzinie, którym jest ...(tadam) Fobia, : matka Esther boi się pecha, brat ciemności, ciotka węży, a sama Esther ? Jeszcze tego nie odkryła. Stąd też wzięła się prawie ostateczna lista najgorszych koszmarów, która ma uchronić ją przed śmiercią. Czego boi się Esther? Jaką rolę odegra w jej życiu Jonah, czy rodzina Solarów ma szansę na normalne, pozbawione fobii życie? Muszę przyznać, że mnie jako psychologa z zamiłowania i mam nadzieję, kiedyś z zawodu tematyka fobii, umieszczona w książce dla młodzieży (bo do takiej kategorii należy ją zaliczyć) zainteresowała na tyle, że postanowiłam zagłębić się w jej treść i zaliczyć do grona, dobrze napisanej lekkiej lektury. Polecam!

To zdarza się tylko w filmach - To nie miało się tak skończyć… 💔🎬 TA KSIĄŻKA ZŁAMAŁA MI SERCE. Serio, nie byłam gotowa na taki finał. Weszłam w tę historię z myślą, że dostanę uroczą opowiastkę o miłości jak z komedii romantycznej… i owszem, było uroczo - ale też boleśnie prawdziwie. Audrey to bohaterka, z którą od razu się zżyłam. Przeżywałam wszystko razem z nią - jej ból po rozpadzie rodziny, niepewność, próby zbudowania siebie na nowo. I nagle pojawia się Harry - czarujący, lekko bezczelny, z obsesją na punkcie kina. Ich relacja wydaje się jak żywcem wyjęta z filmu, tylko że… z biegiem stron coraz bardziej czuć, że to jednak życie - nie scenariusz. Przez książkę się płynie - styl autorki jest lekki, dowcipny, a jednocześnie nie boi się trudnych tematów: rozstania, zdrady, samotności, wykluczających się oczekiwań. To nie tylko historia miłosna, ale i opowieść o dojrzewaniu, o rozczarowaniach i o tym, jak zrozumieć, czego tak naprawdę się chce. To książka, która udaje, że jest „tylko romcomem”, a tymczasem zostaje z czytelnikiem dużo dłużej, niż się wydaje.

" WIDZĘ CIĘ. PRAGNĘ CIĘ. KOCHAM CIĘ." Twitter od zawsze szczyci się ogromną popularnością, może w Polsce nie aż tak bardzo jak w innych krajach, ale coraz więcej osób się do niej przekonuję. Konto na twiterze ułatwia nam kontakt ze sławnymi osobami, oraz do śledzenia ich poczynań. Niestety zdarzają się również osoby, które potrafią zrobić z takimi informacjami złe rzeczy, a to dopiero początek, zwykłe zainteresowanie może zamienić się w natarczywość i prześladowanie. Kto w tych czasach nie ma chociaż jednej znanej osoby, którą podziwia i lubi wiedzieć co ciekawego robi w swoim życiu ? Myślę, że social media stały się w takim stopniu popularne, że nic przed nami nie może się ukryć, zwłaszcza jeżeli dana osoba jest znana i jej poczynania śledzi kilkadziesiąt tysięcy osób. Niestety łatwy dostęp do różnych informacji sprawia, że niektórzy popadają w paranoje i zaczynają prześladować te osoby, kierując się uczuciami, które tak naprawdę przesłaniają nam wszystko. Jestem osobą, która ma konta na wielu możliwych aplikacjach, lubię wiedzieć co się dzieję u znanych osób od których czerpie inspiracje, lub które po prostu podziwiam. Dzięki temu mogę w łatwy sposób poznać cząstkę życia moich idoli, zobaczyć co u nich słychać. Jednak nie raz słyszę historię, kiedy te osoby czują się napastowane, prześladowane i mają dość sławy i rozpoznawalności. „Ktoś mnie obserwuję” to książka, która jest bardzo współczesna i wiele osób na pewno w jakiś sposób będzie mogło się utożsamić z tą powieścią i jej bohaterami. Na początku sądziłam, że będzie to książka w której to dziewczyna i chłopak poznają się Internecie i tak zaczyna się ich przygoda, pojawia się przyjaźń, zrozumienie a potem uczucie i w pewnym stopniu to jest taka powieść, ale nie jest to główny wątek tej historii i to jest chyba w niej najlepsze. Nie jest to książka przewidywalna, czytelnik jest ciągle zaskakiwany , przez co nie będzie się nudził. „Ktoś mnie obserwuję” nie jest książka idealną, ma mało rozwiniętych bohaterów, styl pisania nie jest wysokich lotów, ale jest to książka autentyczna i na tym polega jej oryginalność i to, że chcę się ją czytać. Co do samego wątku miłosnego to jest naprawdę dobrze skonstruowany, nie jest w żaden sposób przesłodzony ani przyśpieszony, wszystko toczy się w tempie w jakim powinno. Autorka wykazała się wielką odwagą pisząc o mediach społecznościowych, ponieważ jest to temat który jest teraz bardzo popularny a i pisanie o tym nie należy do najprostszych. Książkę nie tylko przyjemnie się czyta, ale jest również w jakiś sposób przestrogą i niesie ze sobą pewne przesłanie, które jest potrzebne w dzisiejszych czasach, gdyż pojawia się coraz więcej platform, które umożliwiają poznawanie się w Internecie a nie jest to bezpieczne, bo nigdy tak naprawdę nie mamy stu procentowej pewności, że jest to osoba za która się podaje. Serdecznie polecam wam tą książkę i nie ważne ile macie lat to myślę, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie.

Całkiem dobra powieść. Raczej lekka mimo iż tematyka nieco mroczna, ale czyta się bardzo szybko i mi osobiście nie pozostanie w pamięci na długo. Niezłe zwroty akcji, bardzo podobało mi się że faktycznie autorka potrafiła mnie zaskoczyć i nie był to typowy thriller, w którym na końcu poznajemy rozwiązanie zagadki. Tu poza samym rozwiązaniem i to dużo przed końcem dostajemy dużo tajemnic, pytań, akcja nabiera tempa i przyznaje że czułam przez cały czas to pożądane przy tego typu powieściach napięcie i lekki ucisk w żołądku. Ciekawa i fajnie przedstawiona historia, poleam :)

Ośrodek psychiatryczny, szpital psychiatryczny, czy klinika, jak zwał tak zwał - to miejsce było straszne, prawie każdy kto tu trafiał, to już nie było powrotu. Nie inaczej było też z mieszkańcami placówki, tak jak Mae, córka właściciela tego przybytku. Była traktowana tak samo jak pacjenci i faszerowana "witaminami ". Była monitorowana, badana i traktowana jak cała reszta. Bez telefonu, internetu, dostępu do czegokolwiek. Wreszcie dowiedziała się, że rodzice ją okłamują. Mae zaczyna zadawać pytania, obserwować, a także wyciągać wnioski. Tylko czy taka nastolatka da radę uratować siebie i matkę? Absolutnie świetna książka. Czytało się bardzo szybko. Dynamiczna akcja, bardzo interesująca fabuła. Ja polecam.

Neverworld to historia piątki przyjaciół, których czas się zapętlił. Jedna chwila. Zwykła przejażdżka – powrót do domu. Wypadek. Śmierć. Beatrice Hartley od roku nie utrzymuje kontaktu z przyjaciółmi z liceum. Jej życie skupia się teraz na pracy we Wronie – knajpce jej rodziców. Do czasu. Bee za sprawą zaproszenia od Whitley – jednej z ich starej paczki – postanawia wybrać się do jej nadmorskiej rezydencji i dowiedzieć się prawdy o śmierci swojego chłopaka. Rok temu, niedługo przed zakończeniem liceum Jim znika. Dwa dni później jego ciało wyławiają z pobliskiego kamieniołomu. Werdykt? Samobójstwo. Ale Bea wie, że to nieprawda. Jej przyjaciele kłamią... Tęskniłam za książkami, które faktycznie potrafią mnie zaskoczyć. W Neverworld bawiłam się świetnie. Wszystko jest tu dopracowane. Od bohaterów przez świat po fabułę. Autorka konsekwentnie zamyka każdy z rozpoczętych wątków. I szczerze, brakowało mi tego. W ostatnim czasie bardzo dużo książek (jednotomówek!), które miałam okazję czytać tego nie robiły. Autorzy skupiali się na wątku głównym, zapominając o reszcie. No ale przejdźmy do konkretów. Bohaterowie. Są niesamowicie charakterystyczni. Szarzy. Mają swoje wady i zalety. Marisha pokazuje różne ich odsłony w zależności od tego z kim aktualnie wchodzą w interakcję. Możemy obserwować jak każde z nich na siebie oddziałuje. Nawet jeśli na pierwszy rzut oka wydają się klasyczną kalką. Stereotypem. Każde z nich ma swoją ciemną stronę. Bez wyjątku. Moralny kompas grupy może okazać się kimś niebezpiecznym, a ten kto zazwyczaj przejawia wybuchowy charakter będzie 'najczystszy'. Bardzo czesto są nieprzewidywalni. Na przestrzeni tych 360 stron przechodzą niesamowitą przemianę. Odkrywają kolejne karty. Definicja przyjaźni w Neverworld zyskuje nowe znaczenie. Lojalność prowadząca do destrukcji. Strona psychologiczna jest tu naprawdę mocna. Chociaż nie tak jak u Kinga – co minimalnie mnie zawiodło. Zabrakło jego mroku. Mimo to bardzo dobrze obserwowało mi się emocjonalne przejścia bohaterów na przestrzeni wydarzeń. Każdy z nich na własny sposób próbuje przeżyć w Nieświecie. Od początkowego wyparcia zaistniałej sytuacji. Strachu. Do korzystania z życia. Euforii. W końcu do powolnego szaleństwa. Zobojetnienia. Chęci walki. Odkrycia prawdy. Styl Pessel jest lekki, książkę czyta się z z niesamowitą łatwością. A rozwiązania, które stosuje powodują, że Neverworld jest praktycznie nieodkładalna. Pomysł na świat stworzony przez autorkę może i nie jest oryginalny, ale z pewnością konkretny. Wszystko pojawiło się tam z konkretnego powodu. Działa na bezwzględnych zasadach. Książka jest podzielona na trzy części. Pierwsza skupia się na przystosowaniu bohaterów do nowego życia. Poznaniu granic i zasad panujących w Nieświecie. W drugiej rozwija się wątek kryminalny. Poznanie rozwiązania dręczącej każdego z nich sprawy odkrywa rzeczy, które nigdy nie miały wyjść na światło dzienne. Bo wszyscy mają tajemnice, którymi nie chcą się dzielić. Ostatnia część to walka o przetrwanie. O prawdę. I podjęcie najważniejszej decyzji – które z nich zasługuje na dalsze życie. Szansa jest tylko jedna. Carpe Noctem. Chwytaj noc. 4/5☆

Miałam dosyć duże wymagania względem tej pozycji przez to jak dobrymi opiniami cieszy się na bookmediach. Niestety trochę się zawiodłam. Główna bohaterka odwleka w czasie przekazanie co konkretnie się wydarzyło jednak bardzo łatwo się domyślić. Trójkąt miłosny między nią a dwójką braci, co może pójść nie tak? Praktycznie wszystko. Bardzo do przewidzenia. Podoba mi się wątek poboczny związany z siostrą głównej bohaterki która jest niesłysząca oraz mamą i dziadkiem. O wiele bardziej wciągnęłam się w tę cześć i jej zakończenie o wiele bardziej mnie zaskoczyło.

Moonbean przez prawie całe swoje życie jest zamknięta w Bazie Legionu Pana i mówi się jej, co jest dobre, a co nie. Na skutek pożaru, a także wtargnięcia służb specjalnych trafia do spacjalnego ośrodka, w którym postanawia z czasem opowiedzieć co działa się za murami miejsca, w którym mieszkała. Na początku miała być ona oceniona nisko, ponieważ początkowo czytało mi się ją dobrze, szło mi to szybko, ale później zrobiło się nudno. Według mnie nic wielkiego się w niej nie dzieje, ale... Jednak po jej przeczytaniu i przemyśleniu paru kwestii doszłam do wniosku, że temat w niej poruszony jest dość ważny. Dlaczego? Mówi ona o sektach, które wydaje mi się, że są coraz do bardziej powszechne, a o których też się nic nie mówi. Nie wiem dlaczego tak jest, ale nic nie można na to poradzić. Nawet na lekcjach religii rzadko się o tym wspomina, a nie okłamujmy się sekty są dość poważnym problemem. Przeraża mnie też fakt, że podobne wydarzenia do tych opisanych w książce miały naprawdę miejsce, ale prawdopodobnie niewiele osób słyszało o nim. Czy polecam? Nie jestem pewna. Czytało mi się ją dość ciężko, ale jeśli kogoś interesuje temat opisanych w książce to jak najbardziej.

Główną bohaterką jest Skye, która rok po śmierci siostry jedzie na obóz terapeutyczny dla nastolatków po przejściach. Na początku wszystko chyli się ku dobremu, aż do momentu gdy dziewczyna otrzymuje wiadomość od zmarłej siostry z numeru o którym wiedzą tylko one. "Kłamstwo minionego lata" to lektura, która trzyma w pewnym stopniu w napięciu. Przez większość lektury fabuła zbyt długo się ciągnie, aż do momentu wątku z tajemniczą wiadomością. Autorka w swej lekturze porusza trudne tematy takie jak żałoba, poczucie winy, strach czy też zdrady jakimi muszą zmierzyć się młodzi ludzie. "Kłamstwo minionego lata" to thriller dla młodzieży. Ja po niego sięgnęłam, gdyż jechałam nad morze i chciałam coś w wakacyjnym, letnim klimacie i koleżanka taką mi pożyczyła. Jest to lektura na jeden wieczór, gdyż tę książkę szybko się czyta, mimo wolno rozwijającej się fabuły.

Ależ tu są świetne porównania (może jest ich odrobinkę za dużo, ale idc). "Zmuszam się nawet do śmiechu, chociaż brzmi on tak, jakby kanarek dostał się pod kosiarkę" i, chyba mój ulubiony, "Dołącza do nas Raz, podskakując niczym rozkochany w poezji epoki wiktoriańskiej kangur".

Na początku bardzo się wynudziłam. Myślałam że to będzie historia którą przeczytam i szybko o niej zapomnę. Akcja zaczęła się rozkręcać gdzieś w połowie książki. Gdy nie wszystko szło po myśli głównej bohaterki. Ile tam było przeciwności! Ale dodały one smaczku . Bardzo ciekawy pomysł na książkę. I według mnie , dobrze poprowadzony. Co do zakończenia. Można się go domyślić po niektórych wstawkach. Myślę że i wy się połapiecie. Na końcu bardzo bardzo dużo emocji i szybkiej akcji. Mega polecam jeśli chcecie spędzić przyjemny wieczór z książką i wziąć się za coś nieoczywistego.

Aż wstyd się przyznać, ile ta książka przeleżała czasu na półce, zanim przyciągnęła ponownie moją uwagę. Mimo, że nie jestem docelowym targetem, bo według wydawcy jest to książka dla dzieci, choć jak dla mnie, to bardziej dla młodzieży, to bardzo mi się podobała. Od pierwszej strony czułam się zaintrygowana wydarzeniami, a w miarę zagłębiania się w fabule, zainteresowanie tylko wzrastało. Na pewno zaskoczyło mnie, że nie była to naiwna książeczka dla dzieci, z płaskimi bohaterami, którzy próbują ocalić świat, w sobie tylko zrozumiałym celu. Tutaj poprzeczka zawieszona została bardzo wysoko od samego początku. Kreacja bohaterów nie jest może jakoś bardzo rozwinięta, ale na tyle, żeby wydawali się rzeczywiści, a ich motywacje przyciągały uwagę. Mamy 2 punkty widzenia: Osy, która wyrusza samotnie w podróż, aby uratować swoją wioskę przed zarazą i zagrożeniami z zewnątrz oraz Ivara, który zostaje naszymi oczami, na wszystkie wydarzenia w wiosce, po wyruszeniu Osy w góry. Fabularnie nie była może jakoś bardzo skomplikowana i złożona, ale wystarczająco, żeby śledzić wydarzenia z mocno bijącym sercem i nie przewidywać przedwcześnie wydarzeń. Pod tym względem była wręcz nieobliczalna, w głównej mierze przez tempo akcji, które nawet na moment nie zwalniało i nie dało odpocząć od niebezpieczeństw. Bardzo fajna, niewymagająca historia, która zarazem nie jest prosta, bajkowa czy dziecinna, a tym samym może zainteresować tak młodszych jak i starszych.

Ta książka umie wyprowadzać w pole i bawić się oczekiwaniami czytelnika. Głównym bohaterem jest Aaron. Znajduje się on w dość nieciekawej sytuacji życiowej: jego rodzina żyje na skraju nędzy zamieszkując w dość obskurnej klitce na nowojorskim Bronksie, ojciec niedawno popełnił samobójstwo, a sam Aaron również ma za sobą nieudaną próbę. Trzeba przyznać, że historia rozkręca się niemiłosiernie długo i wymaga od czytelnika nieco cierpliwości. Pierwsza ponad połowa książki skupia się głównie na pokazaniu interakcji Aarona z jego rówieśnikami - kumplami z podwórka, dziewczyną i nowopoznanym kolegą, Thomasem. Więc obserwujemy te ich wszystkie durne zabawy, czytamy dialogi - nie zawsze najbardziej naturalne, ale pełne kąśliwego humoru, i można odnieść wrażenie, że wszystko to bardzo fajne i w ogóle, ale w sumie quo vadis, Adamie Silvero? I wtedy, mniej więcej w połowie książki, następuje Wielki Wybuch, wszystko przewraca się do góry nogami, wskakuje we właściwe przegródki i okazuje się, że wszystkie pozornie błahe sceny i nic nieznaczące postaci miały sens, jak sernik. Przy okazji w tym momencie książka zmienia się w depresję w czystej, skondensowanej postaci - i staje się wobec swojego bohatera zwyczajnie okrutna. Trudno jest to znieść, ale nie bardzo już można przestać czytać. I choć niby w zakończeniu jakaś iskierka nadziei się tli, to ja mimo wszystko czuję się po skończonej lekturze raczej nieszczęśliwa. Szkoda tylko, że nie jest to najzgrabniej napisana książka pod kątem czysto językowym i dosyć często zdarzają się zdania, w których wyraźnie coś się urwało od gramatyki.

Mam ambiwalentne odczucia. Z jednej strony nic specjalnego, a z drugiej strony super książka. Dziewczyna z zaburzeniami. Książka depresyjna, bo nie da się pomóc takiej osobie. Żal mi było rodziców, bo ewidentnie ich ta sytuacja przerosła i ja rozumiałem ich ból, niemoc, próby matki by młodsza siostra nie przyjęła narracji siostry, obawę, że zarazi się tym spaczonym myśleniem. Nie podobał mi się wątek feministyczny, choć w pewnym stopniu poruszane problemy były zaskakująco celne. Główna bohaterka była nastawiona bardzo pesymistycznie do znajomych, ale to chyba oddawało realizm, bo jak sama wspominała była dziwadłem. Rozbawiła mnie jedna sytuacja w której myje jednocześnie kilka razy ręce, a później suszy je suszarką, zamiast wytrzeć mokre ręce papierem. Tyle wiedziała o bakteriach, a nikt jej nie wytłumaczył, że na suszarce gromadzi się właśnie od groma bakterii, przez co jej mycie rąk poszło na marne. Smutna historia, przykre, że istnieją tacy ludzie, którzy zamiast czerpać frajdę z życia zafiksowują się i podporządkowują swoje życie jakimś błędnym kodom we własnej głowie. Na plus, że się dobrze kończy.

Mam trochę mieszane uczucia do drugiego tomu. Trochę za dużo niedopowiedzeń, niespójności wewnątrz bohaterów, koniec jakich nie za bardzo lubię. Brutalnie, krwawo, choć inteligentnie. Jak dla mnie trochę za brutalnie, za krwawo i jednak nie dość inteligentnie, dlatego mimo sympatii do pisania Schwab, tylko 6.