Król bez skrupułów

Rewelacyjna! Niesamowicie wciągająca, już od pierwszych stron wiedziałam, że się nie oderwę dopóki nie przeczytam jej do końca. Zakończenie sprawiło, że od razu musiałam sięgnąć po kontynuację bo niewiedza co wydarzy się dalej nie dawała mi spokoju. Świetna historia i ciekawie wykreowani bohaterowie, ani przez chwilę się nie nudziłam.

𝑂𝑐𝑒𝑛𝑎: 5/5⭐️ (gdybym mogła ocena wywaliłaby po za skale) !SPOJLER ALERT! Możliwe pojawienie się spojlerów dotyczących 1 Tomu! Po Łzach Tess moje oczekiwania co do drugiej części były wysokie. Historia pierwszej części kończy się na powrocie Tess do Q oraz składaną przysięgą oddania. W głowie kłębiły mi się pytania: Co jeszcze może się wydarzyć? Czy drugi tom to będzie kolejny prosty erotyk? Duża dawka ostrych scen i koniec? Dostaniemy niepotrzebne przedłużenie historii? Odpowiedz brzmi: Nie! To było tak bardzo potrzebne. To wszystko co się wydarzyło w tej książce. Po prostu wow. Rewelacja. To co się wydarzyło wcale nie było potrzebne Tess, tylko po to by złamać mi serce. Po mało popularnej książce nie spodziewałam się, że będzie taka dobra, ale czasem najlepsze perełki czekają na Nas w ukryciu, a nie w każdym Instagramowym poście. Książka w każdym calu pozwala się wczuć w opowiadaną historie. Jest autentyczna i bolesna. Każda strona i wyryte na niej literki dają nam ból, który dla Nas jest równie ciężki, jak i dla Tess. Pełna zwrotów akcji, sceny w celi, to co jej robili i co ona musiała robić innym. Kobieta musi zmierzyć się z każdą słabością, lękiem, jest łamana kawałek, po kawałeczku. Jej ból, strach i każda emocja jest bardzo autentyczna. Kwintesencja Q to historia dla osób o mocnych nerwach. Opisy scen są bardzo realistyczne, brutalne, wręcz przerażajace. Można poczuć dreszczyk emocji na karku. Pierwszy raz nastawiałam się na brutalny erotyk i nie zawiodłam się jak go nie w pełni nie otrzymałam. Naprawdę piękna i mocno wzruszająca swoją brutalnością książka. Niestety może to spotkać każdą z Nas, takie są realia, taki jest świat. Wynosimy z tej książki tyle ile Nam daje, a ona pokazuje Nam, że okrucieństwo i brak człowieczeństwa w człowieku czai się na każdym kroku. Póki co to „Łzy Tess” i „Kwintesencja Q” to mój numer jeden w tym roku z dark romansów. Całe szczęście nie muszę się jeszcze rozstawać z bohaterami, bo trzecia część przede mną.

Dla większości wyda się ckliwym romansem i książka na jeden wieczór. Owszem i w pewnym sensie taka jest. Jednak ja wyczuwam tu pewien jej urok. Sama historia i losy bohaterów mogłyby się oczywiście wydać "jak każdy inny romans" i w dodatku bardzo z podobną fabułą, jaką ma każda taka książka. I po części tak jest. Jednak uważam, że piękne w tej książce jest to, że ukazuje nam, że mimo pogoni za sukcesem, pieniędzy i karierą, pojawia się miłość. Pokazuje, że "rekin biznesu" - twardy i nieustraszony, pragnie w swoim życiu tak naprawdę czułości i miłości. Nie dostrzega, że słowa "nie jesteś wystarczająco dobry dla niej", zanim jeszcze stał sie biznesmenem, to tak naprawdę bzdura, bo ona w głębi duszy kocha go właśnie mimo tej całej jego "władzy". To też historia pewnego zakompelsionego chłopca, który początkowo nie wierzy w swoje możliwości, choć jest ambitny i zdolny. I poniekąd też nie rozumiejący, że pewna dziewczyna boi się tak naprawdę zakochać i jemu zaufać. Jednak w pewnym sensie ona mu pomaga, choć nie do końca sobie zdaje z tego sprawę, że swoim zachowaniem pchnęła go na "drabinę" kariery. Urok, tak mi się przynajmniej wydaje, jest też w miejscu w którym toczy się ta historia. W zatłoczonym, pełnym zgiełku i ludzi żyjącym w ciągłym pędzle- Manhattanie. To tu pojawia się mała iskierka nadziei, że Nowy York, nie jest tak do końca "zepsutym" miastem i jest gotowe przyjąć odrobinę przyjaźni i miłości. I jest jeszcze coś: że mimo przeszkód, jakie się pojawiają można znaleźć rozwiązanie, a nawet czasem jakiś problem potrafi się wkrótce sam rozwiązać.

Dalsze losy Lachlana i Keiry. Wszystko co zaczęło się między nimi wywołane spłatą długu zaczyna się zmieniać. Oboje w tej części dochodzą do nowych wniosków odnośnie siebie nawzajem, tylko czy to będą one pozytywne? No właśnie pojawia się niespodziewane okoliczności, które sprawią, że ich historia będzie miała dalszy niespodziewany ciąg. Polecam.

Moim zdaniem, mimo kilku wad to bardzo przyjemna książka. Landon to na prawdę świetny charakter i zaskoczyło mnie jego backstory, spodziewałam się kompletnie innej opowieści. Momentami było zbyt słodko, szczególnie pod koniec, niemniej na prawdę fajna lektura, żeby się odprężyć i wyłączyć myślenie. Żałuję też, że nie było więcej informacji o współlokatorze Rany, ale końcówka z nim związana mnie rozbawiła 😅

Ten kto mnie zna wie że rzadko daję 9 gwiazdek. Pochłonęła mnie ta Trylogia. Jestem zachwycona rozwojem wypadków w 3 części 🤩. Naprawdę autorka stanęła na wysokości zadania. Równouprawnienie które się wyklarowało w tej części mnie przekonało. Tak jak i opis uczuć bohaterów. Zdecydowanie polecam.

Szczerze mówiąc zawiodłam się. Oczekiwałam czegoś lepszego. Postacie są nijakie, bez charakteru (pomijając główną i Olivie, je dwie jako jedyne dało się lubić). Logan to taka kupa ubitego mięsa - bez skrupułów, stworzony do zabijania. Romantyczne momenty na które miałam nadzieję? Brak. Zamiast tego po wyznaniu miłości dzikie szaleństwa w łóżku i gdzie popadnie, i w sumie na tym opierają całą relacje. Tak naprawdę zachowania Ellie momentami też do niej nie pasowały i szczerze mówiąc nie wiem czy umiem określić głębszy charakter którejkolwiek z postaci. Są bezbarwne i bez życia. Nie działają tak jak one chcą a tak jak pasuje autorce. Jestem zawiedziona bo mocno oczekiwałam takiego "wow" jak po samej okładce. Niestety ładny talerz nie oznacza zaraz dobrego jedzenia i tak też było w tym przypadku. Pomysł dobry, zarys fabuły taki pół na pół - czegoś mi zabrakło (jakoś nie odczułam tych uczuć ani chemii między nimi), postacie mdłe. Pewnie gdybym miała te 15 lat mój pisk pełen zachwytu słyszałby każdy sąsiad, natomiast mając te kilka lat więcej na karku i sporo lepszych książek za sobą, uważam że "królewsko obdarowany" to nic więcej jak przeciętna lektura z chwytliwym tytułem i okładką przyciągająca wzrok. Czy bym ją poleciła? Raczej nie

Jest to pierwsza z książek jaką przeczytałam od tej autorki. Dużo osób chwali jej książki, ale akurat ta mi do gustu nie przypadła. Zapowiadała się fajnie, bo akcja rozgrywa się w domku, który został odziedziczony przez dwie osoby, które się nienawidzą. Na początku główni bohaterowie faktycznie sobie dogryzają i wygląda na to jakby się nienawidzili, ale potem to bardzo szybko się zmienia. Przypadkiem wszystko do siebie pasuje, nagle główny bohater zrywa ze swoją dziewczyną staje się zazdrosny o Amelię, przyjeżdżał akurat wtedy jak ona tam była i dalej już wiadomo jak to się kończy. Jeden wątek, który był zaskoczeniem to nagła ciąża Amelii, ale autorka i tak szła tym samym torem. Liczyłam chociaż na wątek ich wielkiej kłótni przez, którą się znienawidzili, ale i to okazało się bardzo słabe. Książka bardzo przewidywalna i autorka sama daje nam wskazówki do czego to zmierza. Jest napisana łatwym językiem i szybko się ją czyta. Z ciekawości przeczytam inną książkę, żeby sprawdzić za co jest chwalona, a tą można przeczytać z nudów jak nic innego nie będziecie mieli pod ręką.

Chciałabym móc powiedzieć, że wybór Vi i Penelope to zawsze bezpieczny wybór. I tak jak pierwsza część książki utrzymała znany już wysoki poziom obydwu autorek, tak druga jej część rozczarowała mnie okrutnie. Oczywiście nie można książce odebrać tego, że było zabawnie, prowokująco i sprośnie w ten humorystyczny sposób. Ale niestety - motyw, który wzięły autorki na warsztat w drugiej części tej historii zawsze mnie drażni. Mam wrażenie, że jeśli brakuje pomysłu na jakąś dramę to twórca mówi : " Cyk! Sprawmy żeby bohaterowie myśleli, że są rodzeństwem!". No i tutaj granica dobrego smaku zawsze się ulatnia, przestaje istnieć. Tak było również w tym przypadku. Zaczęłam się czuć po prostu niekomfortowo czytając kolejne rozdziały. Ta książka jest doskonały przykład na to, jak można zepsuć historię z potencjałem.

Kiedy zaczęłam czytać książkę „Słodki drań” Vi Keeland, od razu poczułam lekkość i humor, które towarzyszyły całej historii. Już od pierwszych stron polubiłam bohaterów – ich dialogi były żywe, zabawne i momentami bardzo szczere. Czytając, czułam się, jakbym była obserwatorką ich codziennego życia i relacji, co sprawiało, że historia była wyjątkowo przyjemna w odbiorze. Najbardziej spodobało mi się, jak autorka łączy humor z emocjami. Czułam radość razem z bohaterami, momentami też wzruszenie, a ich wzajemne docinki i nieporozumienia sprawiały, że często się uśmiechałam. Podczas czytania zdarzało mi się spontanicznie reagować na różne sytuacje – czasem śmiechem, czasem westchnieniem, gdy bohaterowie popełniali typowe dla romansów błędy. Fabuła była dynamiczna, pełna dialogów i sytuacji, które wciągały. Styl pisania Vi Keeland jest lekki i przystępny, dzięki czemu książkę czyta się bardzo szybko. Lubię takie historie, w których bohaterowie wydają się autentyczni i łatwo można się z nimi utożsamić. Podsumowując, „Słodki drań” to książka, która sprawiła mi dużo przyjemności. Była zabawna, romantyczna i lekka, a jednocześnie miała momenty, które pozwalały poczuć emocje bohaterów. Poleciłabym ją każdej osobie szukającej odprężającej i uroczej lektury na kilka godzin relaksu.

Alex i Indie to postacie, które nie mogłyby się bardziej różnić. Jedna jest arogancka, bezduszna, niegrzeczna, ostrożna i zblazowana, a druga naiwna, słodka, przyziemna i bezinteresowna. Pomimo tych różnic, coś ich łączy. Od samego początku było jasne, że Indie jest dokładnie tym, czego Alex potrzebuje, by się uleczyć i rozwinąć, ale im dalej słuchałam, tym bardziej odkrywałam, że on był dokładnie tym, czego ona również potrzebowała. To było cholernie genialne i piękne pod każdym względem! Alex i Indie to para, która was rozpali. Sprawi, że będziecie cierpieć. Ten niepokój jest uzasadniony, moi drodzy, tak rozdzierający serce, ale też niesamowicie smakowity. Każda z tych postaci niesie ze sobą tak wiele bagażu. Nie chcę zdradzać zbyt wiele, bo chcę, żebyście mieli takie same wrażenia z lektury jak ja. Zaczęłam słuchać wiedząc tylko, że to będzie lektura o uzależnionym od alkoholu i narkotyków gwieździe rocka, a skończyłam na emocjonalnym kacu.

O boże, dosłownie gra w kotka i myszkę. Przez chwilę może być ciekawie, ale całą książkę? Nie wiem co sądzić o bohaterach, napewno są pojebani i mega mnie drażnili w niektórych momentach. Ale styl pisania 10/10. Samo to sprawia, że czytasz stronę po stronie.

Romans naiwny i przewidywalny. Życie Summer przewraca się do góry nogami gdy Cole - sławny aktor proponuje jej główną role u swojego boku. Cała historia była cukierkowa i zdecydowanie zbyt mocno przesłodzona. Główny bohater był zdecydowanie zbyt nadpobudliwy seksualnie. Przeczytałam, zła nie była ale nic nie wniosła do mojego życia. Jeżeli ktoś lubi banalne romansidła, ze stałym schematem, to książka zdecydowanie się spodoba.

Muszę przyznać, że „Mroczna miłość” T.M. Frazier to książka, która wciąga od pierwszych stron i nie puszcza aż do ostatniego zdania. To taki typ historii, gdzie adrenalina miesza się z emocjami, a serce wali jak oszalałe, bo nie wiesz, co się wydarzy za rogiem. Bohaterowie są… no cóż, intensywni. On – tajemniczy, niebezpieczny, z tym takim „nie dotykaj mnie, bo spalisz się” vibe’em, ona – twarda, ale z sercem, które czasem pęka z powodu wszystkiego, co się dzieje. Chemia między nimi jest wręcz namacalna, a momenty napięcia sprawiają, że człowiek kartkuje książkę w panice, żeby zobaczyć, jak to się skończy. Co mi się podobało najbardziej, to to, że Frazier nie owija w bawełnę. Historia jest brutalna i emocjonalnie naładowana, ale też realistyczna w tym sensie, że pokazuje, jak cienka jest granica między miłością a obsesją. Momentami chciałam krzyknąć do bohaterów, żeby wzięli się w garść, a innym razem… no cóż, po prostu płakałam nad ich losem. Minus? Czasami styl Frazier bywa chaotyczny i momentami akcja pędzi jak szalona, więc trzeba się dobrze skupić, żeby nie zgubić wątku. Ale serio, to drobny szczegół przy całym emocjonalnym rollercoasterze, jaki ta książka serwuje. Podsumowując – jeśli lubisz historie, które są ciemne, intensywne i pełne emocji, „Mroczna miłość” to coś, czego nie możesz sobie odpuścić. Ja wyszłam z tej książki trochę wyczerpana emocjonalnie, ale też z poczuciem, że było warto.

WOW, co to było... Miałam tę pozycję na półce w pokoju od 3 lat ale dopiero teraz zdecydowałam się ją przeczytać. Nie sądziłam, że wzbudzi we mnie tyle sprzecznych emocji. Grant, policjant z kompleksem bohatera...jak on mnie niemiłosiernie denerwował i wkurzał... przynajmniej na początku. Razem z Emmerson znosiłam jego wkurzające zachowanie, którego na celu miało być to, że Em będzie o nim wciąż myśleć...no skurczybykowi się udało, ja też o nim myślałam. Szczerze jego zachowanie na początku mnie irytowało - odnosiłam wrażenie, że zbyt mocno naciska i przypiera do muru Em o przeszłość, kiedy on miał jakąś świadomość, podejrzenia, że jej przeszłość nie była łatwa i przyjemna. Nie da się ukryć jednak, że naszym policjantem kierowała troska, miłość i tęsknota za utraconą przyjaciółką, więc gdzieś tam pokracznie rozumiem jego działania na początku, gdy ją poniekąd zmusza do interakcji z nim...ale bardziej do mnie trafia, po połowie książki, kiedy zaczyna cierpliwie czekać aż Em mu pewne kwestie wyjaśni i stara się jej nie cisnąć by powiedziała mu więcej niż może. Emmerson, koczownicza dusza, miłośniczka skoków spadochronowych, próbująca trzymać się na dystans by się chronić. Jej historia mnie urzekła, oczarowała, wzruszyła i roztrzaskała. Autorka dla mnie wybitnie opisała co się dzieje w głowie Em, dlaczego tak się dzieje, skąd wynikają jej obawy, wahanie. Osobiście mnie to przeszywało do tego stopnia, że czasami musiałam to rozchodzić. Pokazano, że jej przeszłość odbiła na niej pewne piętno, kształtując to kim się stała - a stała się silną i rezolutną kobietą, która nie chce dać się stłamsić swoim demonom. Przynajmniej bardzo stara się to robić co pokazuje jej siłę i odwagę, lecz gdzieś tam głęboko nadal kryje się dziewczynka, która się boi, że prawdziwy potwór zaraz wyjdzie z ciemności po nią. Postawa Em w stosunku do jej przeszłości dla mnie była pełna podziwu. Nie chciała być całe życie "ofiarą", dlatego nie poruszała tego co było, by ludzie nie patrzyli na nią przez pryzmat jej koszmarów. Dzięki temu była w stanie stać się silną i zacząć od nowa. Muszę przyznać, że mnie to poruszyło bo sama się przyłapywałam w trakcie czytania, że patrzę na Em czasami przez pryzmat tego co jej się stało, zamiast widzieć obecną odważniejszą Em. Przyjaciółka Em wkurzała mnie na równym stopniu z Grantem, z tym że ona już była irytująca do końca książki. Nie czułam tego by Desi dawała oparcie Em w jakiejkolwiek sytuacji z Grantem. Tylko cały czas usilnie próbowała ją wepchnąć w jego ramiona i zaburzyć jej światopogląd, który zbudowała by czuć się bezpiecznie. Intencją Desi i Granta było wyciągnięcie Em z jej kokona "dystansu do świata i ludzi" jednak ich metody bardzo mi się nie podobały. Miałam wrażenie, że próbują ją osaczyć i wmanewrowują w różne akcje, w których wyśmiewają jej zasady i trochę ją samą, że takie sobie ustaliła... dla mnie nie był to dobry manewr bohaterów w stosunku do Em, zbyt drastyczny, manipulujący i nieuczciwy. Coś co zasługuje na wielkie brawa to opisy odczuć dzieci, Granta i Em z ich wspólnego dzieciństwa. Jak się to czytało to naprawdę miało się wrażenie, że to mówią 8 letnie dzieci - radość i niewinność w ich wypowiedziach, utożsamianie ciężkich emocji z odczuciem bolącego brzuszka. Wzmocniły przekaz książki i dodały jej kolejnego wymiaru. Nie sądziłam, że będę tą książką tak zachwycona. Jeśli chcecie się wzruszyć, wejść w głowę Em by dowiedzieć się z czym walczyła i walczy to koniecznie sięgnijcie po tę pozycję.

Ona miała nigdy nikomu nie dawać swych pocałunków do dnia,gdy to Maxen skradł jej pierwszy pocałunek.Ta jedną chwilą sprawiła,że Greer chciała więcej i więcej,ale gdy się poznali ona była niepełnoletnia miała wtedy szesnaście lat i chociaż Ash jej pragnął czuł,że nieważne jak byłaby dla niego pożądana nie może jej mieć,a ona cóż zdecydowała,że gdy tylko nastąpi ich kolejne spotkanie ona będzie chciała,żeby zrobił z nią wszystko o czym pisała mu w swoich wyuzdanych e-mailach.Potem jednak,gdy ich drogi się spotkały miał u boku już inną kobietę, która została jego żoną,a serce Greer zostało złamane,więc tej nocy oddała siebie innemu mężczyźnie,który tak samo jak ona miał złamane serce💔,a potem,gdy poczuła coś do niego i czekała na wiadomość od Embry'ego on się nie odezwał i tym samym ją zranił.Kiedy jednak Ash zostaje wdowcem zamierza ponownie zbliżyć się do Greer,ona jednak nie wie czy nie popełnia błędu w końcu relacja z Ashem,której pragnie to też, sytuacja w której Embry może poczuć się przez nią skrzywdzony 💔.Wie,że podejmując decyzję czy zostanie partnerką Asha na całe życie zrani Embry'ego,a nie zostając żoną Asha zrani Asha. Historia pokazuje nam punkt widzenia Greer,która nie planowała zakochać się w dwóch mężczyznach jednocześnie,nie chciała nikogo ranić,ale pragnie ich obu,kocha ich obu,oni także kochają Greer i chce ich obu,a oni chcą tylko jej.Czy obietnica wspólnego życia we troje w sekrecie przed wszystkimi uczyni ich życie bardziej znośnym,jeśli nikt nie zostanie odrzucony?🤔 Mam problem z tą książka nie byłaby sama w sobie zła,gdyby nie tłumaczył tego mężczyzna, ponieważ zamiast opisać tą historię zmysłowo jak na punkt widzenia kobiety zrobił coś niesamowicie obrzydliwego bez żadnych uczuć,tylko jako akt seksualny 🙈co mocno psuje odbiór treści.Zainteresowała mnie sytuacja między Embry'm a Ash'em,więc tylko skupiałam się tylko na tej relacji na Greer,która chce tylko żeby każde z tej trójki było szczęśliwe,a w przypadku scen spicy🌶️w tej serii jeśli wszystkie będą tak ohydnie opisane to radzę pomijać,a szkoda bo można to byłoby lepiej opisać,a nie tak niesamowicie wulgarnie,aż czułam obrzydzenie i po zorientowaniu jak są pisane je poprostu pomijałam🙈 bo uwierzcie mi są książki gdzie te sceny są napisane z wyczuciem.Przykro mi,ale ocena adekwatna do tego jak skopał ją tłumacz🙈

Wow. Na początku muszę przyznać, że zupełnie nie spodziewałam się takiego rozwoju wydarzeń, a tym bardziej takiego zakończenia. Cała seria jest bardzo mocna, mroczna, brutalna i zapadająca w pamięć. Daje do myślenia i po jej przeczytaniu nie pozwala przejść od tak do myślenia o codziennych sprawach. Tak jak pierwsza część była pełna niespodziewanych zwrotów akcji, druga była według mnie najbardziej brutalna, tak ta była również pełna bólu i cierpienia, ale przede wszystkim szczerej miłości, troski i nadziei na nastanie lepszej przyszłości. Jedna z moich ulubionych serii.

"-Ile masz lat? -Dwadzieścia osiem. Pier...l się." Absolutnie najlepsza pozycja z motywem bdsm jaką czytałam. Jestem zachwycona i jednocześnie zdziwiona, że ta seria nie ma wyższej noty. Autorka skupiła się na emocjach, jakie towarzyszyły naszym bohaterom i wyszło jej to naprawdę dobrze. Te książki czytają się same. Pierwszy raz od dawna zabrałam do pracy czytnik i po kryjomu skończyłam kolejne rozdziały. Jest ostro ale nie obscenicznie, masa przekleństw, nazewnictwo od którego uszy więdną ale tutaj nic nie przeszkadza. Tak musi być! Kompletnie nie raził mnie ten rollercoaster uczuć i decyzji w tomie 2. I z całą pewnością jeszcze nigdy nie przeczytałam prawie 500 stron z nieustannym bananem na twarzy 🙂 Ciekawe postacie, które polubisz. Oboje bardzo inteligentni, dzięki czemu mamy świetne, błyskotliwe dialogi. Po prostu nie ma nudy. Zdecydowanie polecam. Aha i na koniec... Nie ma dla mnie żadnego porównania z Grey'em, dzięki któremu przestałam czytać książki w tej tematyce (Nie zaliczam darków). Jest nadzieja, że jednak można, naprawdę mozna zrobić coś dobrego z brzydkiego bdsm.

"Prawnicy" Lilianny Garden swoje musieli odczekać nim zabrałam się za czytanie. A kiedy już zaczęłam pojawiły się pilniejsze tytuły (wiecie, blogerskiej zobowiązania) i musiały znowu swoje odleżeć. Jednak kiedy się za nich ostatecznie zabrałam przeczytałam bardzo szybko. Nie miałam sprecyzowanych oczekiwań, chciałam poznać twórczość koleżanki z grupy literackiej, tym bardziej iż opowiadanie Lilianny (co prawda fantastyczne, ale jednak jej autorstwa) bardzo przypadło mi do gustu, no i słyszałam na temat "Prawników" dużo dobrego. Sama chciałam się przekonać czy i mnie przypadnie ta historia do gustu. "Pierwszy raz od dwunastu lat odczuwała narastającą panikę, przeczuwając, że wszystkie te starania, by odzyskać spokój i własne życie, powoli rozpadają się jak domek z kart." *** No dobra, będę szczera. Początkowo myślałam, że to będzie historia jakich wiele: ona zaczyna pracę w wymarzonym miejscu, on jest jej szefem, po początkowych niechęciach względem siebie zakochują się w sobie. Po drodze zaś mają różne perypetie prowadzące do szczęśliwego końca. Pomyliłam się. Z czego niezmiernie się cieszę. "Prawnicy" byli może trochę przewidywalni (ale nie czarujmy się, która fabuła nie jest w pewnym stopniu do przewidzenia), ale tym co mnie najbardziej w tej historii urzekło to osobowości i historia bohaterów. Na początku przytrzymał moją uwagę wątek trudnej sprawy, która ostro dawała w kość ekipie Matthew, bo kryminały to coś co bardzo lubię i chętnie czytam, ale potem zakochałam się w postaciach. Nie tylko w tych głównych, ale i w Drew, Elliocie, nawet Katie wzbudziła moją sympatię. Z pewnością tego czego nie można powiedzieć o postaciach stworzonych przez Liliannę, to to, że są papierowe. To pełnokrwiste i pełnowymiarowe postacie. Z wadami, zaletami, przeszłością, której poznawanie skupia uwagę czytelnika. Ich spójność psychologiczna i fakt, że możemy się z nimi identyfikować sprawia, że tym bardziej stają się nam bliżsi. *** Relacje rodzinne to niesamowicie skomplikowana sprawa, a zarazem doskonały materiał. To jeden z moich ulubionych motywów w powieściach i jeśli podobnie jak ja skupiacie na nim uwagę, jego szeroka gama w "Prawnikach" powinna Was usatysfakcjonować. Mnie usatysfakcjonowała wręcz niesamowicie. Sam wątek prawniczego świata stanowi miejsce akcji i punkt wypadowy, a autorka przedstawiła go w wystarczającym stopniu, by należycie przedstawić grunt. Różne sprawy, z którymi spotykają się bohaterowie dodają smaczku i jednocześnie pokazują jak różnorodne sprawy otrzymują przedstawiciele tego fachu. "(...) gdy się kocha, robi się rzeczy, o których nigdy byś nie pomyślał, że jesteś do nich zdolny." Podobał mi się także sposób w jaki autorka poprowadziła relację Matta i Cordelii i to, że choć byli głównymi postaciami ich historia nie przesłoniła tych dotyczących innych bohaterów, łącząc się w przemyślaną i spójną całość. Żeby jednak nie było, że tylko o ochy i achy;). Czasem czytanie opisów mi się dłużyło, ale na wypadek gdyby miało umknąć mi w nich coś istotnego nie poddawałam się. Krótkie rozdziały (oj, bardzo lubię), podrzucane sekrety do ujawnienia i wątek kryminalny (no jednak miałam go cały czas na uwadze, nie mogłam inaczej) trzymały mnie przy "Prawnikach" do samego końca i z przyjemnością dołączam do chóru głosów nawołujących: chcemy "Prawników 2"! I te cytaty na początku każdego rozdziału... No pychota. Za każdym razem zastanawiałam się w jaki sposób przekładają się na to, co będzie mnie czekać na kolejnych stronach. Lubicie takie smaczki? *** "Każdy ma swoje bagno, w którym prędzej czy później się znajdzie i albo ugrzęźnie w nim na amen, albo postara się z niego wydostać, nawet ociekając gównem." *** Zbliżając się ku końcowi tej opinii... Gdyby ktoś z Was zapytał mnie dlaczego polecam "Prawników" (bo z całego serca polecam) powiedziałabym, że dla bohaterów. Można stworzyć ciekawą historię, ale moim zdaniem to bohaterowie są jej filarami. A dobrze skonstruowani bohaterowie, mocno osadzeni w swoim świecie, charakterni i realni kradnący serca czytelników kradną całe show. Lilianna Garden wie jak wykreować postaci, które zapamięta się na długo.

Jedna z moich ulubionych książek Kristen Ashley. Ona miała trudną przeszłość przez którą straciła wiarę w swoją wartość. Jej sąsiad Mitch, który jest jej sąsiadem i policjantem jest jej słabością i skrytą miłością. Początek ich znajomości jest dosyć burzliwy i pełen niedomówień. Dopiero sytuacja rodzinna Mary krzyżuje ich ścieżki od nowa. Mitch bez wahania jej pomaga i jednocześnie próbuje udowodnić swoje zamiary. Ich wspólna droga będzie bardzo wyboista, ale czy to nie dzięki wsparciu ludzie nie są w stanie podołać wszystkim przeciwnościom? Uwielbiam facetów twardzieli, którzy wiedzą czego chcą i przy okazji udowadniają kobiecie kim jest w jego oczach. Ashley Kristen jest najlepsza 🙂 gorąco polecam!