Kres zła

"Bezsilna" Piotra Kościelnego to lektura, która całkowicie mnie pochłonęła i potrząsnęła moimi emocjami. Autor nie serwuje nam tu chłodnego, skandynawskiego kryminału, lecz brutalnie wciąga w duszny, przerażający klimat polskiej prowincji. Zło w tej powieści nie atakuje nagle – ono powoli dojrzewa, osacza czytelnika i przypomina cichy, nieuchronny koszmar czający się tuż za ścianą. To prawdopodobnie najmroczniejsza pozycja w dorobku pisarza. Styl twórcy jest niezwykle oszczędny, a zarazem piekielnie trafny. Każde zdanie rezonuje w głowie, zmuszając do głębokiej refleksji i konfrontacji z własnym wnętrzem. Powieść rozwija się niespiesznie, by na samym końcu uderzyć z potężną siłą. Finał historii absolutnie mnie zdruzgotał. To dzieło, po którym naprawdę trudno się otrząsnąć.

Lubicie sięgać po thrillery psychologiczne? Mi się zdarza coraz częściej. Zawiłość fabuły sprawia, że ciężko się oderwać od lektury. Ta historia już od pierwszych stron wywołuje dreszcze, ale i intryguje. Im dalej zagłębiamy się w treść tym większy mętlik mamy w głowach. Nawet jak nam się wydaje, że wiemy kto jest odpowiedzialny za zbrodnie to autor sprawia, że jednak nic nie wiem. Każdy rozdział niby przybliża nas do rozwiązań, jednocześnie sieją zamęt. Jak dla mnie mogłoby być więcej rozdziałów z perspektywy Jakuba. Zdecydowanie za mało było jego mroku. Choć nie powiem ciarki na plecach były. Natomiast relacja śledczych prowadzących śledztwo trochę była dziwna, pokręcona z lekkim humorem. Jednak nie porwała mnie na tyle ta historia, żeby zostać w mojej głowie na dłużej. Zabrakło między nami przysłowiowej iskry. Jednak zachęcam was do przeczytania i wyrażenia swojej opinii. Dla mnie nie była ona, ani zła, ani doba.

Widzę, że książka ma bardzo dobre opinie. Nie jest tak, że daję 6, bo jest zła. Po prostu się zmęczyłam czytaniem, dzieło opasłe, pisane dobrym językiem, bohaterowie z ikrą, mają swoje historie, są tacy z krwi i kości, podobnie miejscowość, w której się dzieje akcja. Ale... Tam się nic nie dzieje. Nagle się spotyka kilka osób, które mają wspólną przeszłość i gadają i wspominają i gadają. Zginęła dziewczyna. I gadają o niej i przesłuchują i totalnie nic się nie dzieje. Do czegoś dochodzą, ale tylko lazeniem i gadaniem. Dopiero na koniec wielka akcja, finał. Trochę tak, jakby autorka dużo czasu poświęciła bohaterom , spisała ich życiorysy, historie i szkoda było nie wsadzić do książki i nie wydać. Jak dla mnie trzeba to było rozłożyć na kilka serii z kilkoma wątkami kryminalnymi. Wtedy takie życiorysy są dobrym tłem. A tu mamy love story, w tle zginęła dziewczyna.

Przyznam, że początek książki był taki trochę nudny. Dwie przyjaciółki, jedna z dziećmi i oskarżona, druga bez dzieci i w pozycji świadka. Już myślałam, że będzie się tak ciągło do końca. Jednak po tych kilkunastu stronach gdy człowiek już zwątpił, że będzie ciekawie jest mały zwrot akcji w którym dowiadujemy się, że jedna z przyjaciółek manipuluje drugą i na odwrót. Super książka z przewrotną psychiką kobiet.

"Żadnych dram, żadnych facetów, żadnej krwi". To miał być radosny, przyjemny, babski, urodzinowy wypad w góry. Odosobniona zalesiona okolica i trzy gościnne domki w Spokojnej Dolinie. Ta próba oderwania się od codziennych trosk i problemów nie idzie jednak zgodnie z planem. Pojawiają się problemy, napięcia, z czasem mężczyźni, przeszłość rzuca cień na beztroski wypad a teraźniejszość ma swój plan. To nie jest długa rozgrywka ale intensywna, naznaczona napięciem, niebezpieczeństwem, nasilającymi się emocjami. Tu wiele rzeczy wymyka się spod kontroli, tu życie i śmierć wymyka się spod kontroli. To będzie bolesny wyjazd, dotkliwa konfrontacja z przeszłością i przyszłością. Trzy drewniane domki nie okazały się dobrym miejscem na zabawę, to było zaproszenie do koszmaru.

Z cyklu na faktach kompletnie mnie przeorała. Czytana kilka tygodni temu, ale do tej pory pamiętam niemal każdy rozdział. Ekstra, że ktoś skupił się też na rodzinach ofiar. Znowu Czornyj wykonał gigantyczny Research. Za to naprawdę czapki z głów. Parę fragmentów zostanie ze mną na zawsze... Brrr!

"Najbardziej niebezpieczny jest człowiek, który nie ma już nic do stracenia”. Komisarz Igor Brudny, choć przyzwyczajony do samotności, po rozstaniu z ukochaną czuje się bardziej zagubiony niż kiedykolwiek. Pewnej nocy wdaje się w bójkę z mężczyzną, który później zostaje podejrzany o brutalne morderstwo. To wydarzenie uświadamia mu, jak bardzo się pogubił i jak często zawodził innych. Dzięki wsparciu przyjaciela, Romana Czarneckiego, wraca do śledztwa, które staje się jego szansą na zatrzymanie sprawcy. Jednocześnie to dla niego ostatnia okazja, by uratować samego siebie. Uwielbiam Igora Brudnego i każda jego nowa historia to dla mnie prawdziwe wydarzenie. W „Fetyszu” Przemysława Piotrowskiego komisarz powrócił samotny, nieprzewidywalny i bezkompromisowy, wciągając od pierwszych stron w mroczny wir śledztwa. Sceny pulsowały dramatem oraz zagadką, przypominając mi, dlaczego tak pokochałam tę serię. Fabuła była pełna niespodziewanych zwrotów, a niektóre sceny naprawdę przyprawiały o gęsią skórkę. Fetysze pojawiające się w tle były momentami szokujące, a inne wręcz wstrząsające i trudne do uwierzenia. Piotrowski pokazał, jak te mroczne obsesje wpływały na ludzkie zachowania, prowadząc dochodzenie w nieoczekiwane kierunki. Brudny musiał zmierzyć się ze zwyrodnialcem, który okrutnie traktował i zabijał kobiety w ciąży, nadając sprawie wyjątkowo ciężki, emocjonalny ton. Trop po tropie śledztwo prowadziło w coraz bardziej przerażające rejony, a napięcie narastało z każdą stroną. Historia wciągała już od samego początku, zmuszając czytelnika do zastanawiania się nad motywacjami bohaterów. Igor Brudny w „Fetyszu” był twardy, nieustępliwy, a zarazem pełen sprzeczności. Walczył nie tylko z przestępcą, lecz także z własnymi demonami, co nadawało jego postaci autentyczność i głębię. W tej części powrócił do pierwotnej, surowej wersji, którą mieliśmy okazję poznać na początku serii, przy czym doświadczenia życiowe wyraźnie odcisnęły na nim ślad. Cierpiał, zmagał się z emocjami, czasem sięgał po alkohol, ale nigdy nie tracił instynktu ani charakteru. Każde jego działanie wynikało z silnego poczucia sprawiedliwości oraz gotowości poświęcenia siebie dla innych. Pod warstwą brutalnej akcji kryła się głębsza refleksja o samotności, obsesjach oraz konsekwencjach podejmowanych decyzji. Autor pokazał, jak doświadczenia życiowe wraz z wewnętrznymi słabościami kształtują postępowanie bohaterów. Tytułowy motyw nabierał symbolicznego znaczenia i stał się punktem wyjścia do rozważań o ludzkich pragnieniach, traumach oraz granicach kontroli. Psychologiczna głębia postaci sprawiła, że „Fetysz” wyróżniał się na tle wielu innych historii, które koncentrują się wyłącznie na intrydze. Gorąco polecam „Fetysz” wszystkim fanom mocnych oraz wciągających powieści. Igor Brudny po raz kolejny pokazuje, że należy do najbardziej elektryzujących postaci polskiej literatury kryminalnej. Już wkrótce na moim profilu pojawi się recenzja najnowszego tomu serii, która mam nadzieję, że również wciągnie was bez reszty.

Początek mnie wkurzał i nie rozumiałam, po co aż tyle wątków. Z biegiem książki dostajemy jednak wyjaśnienia, dlaczego Urszula i dlaczego wszystko potoczyło się tak, a nie inaczej. Każda z postaci ma swoje trudy i tajemnice. Pomimo że Urszula jest beksą i bardzo słaba emocjonalnie, dowiadujemy się pewnych faktów, które sprawiają, że chyba bardziej ją nienawidzimy, niż współczujemy. Przynajmniej ja tak miałam. Ale to też pokazuje, jak można grać na emocjach czytelnika, dawkując informacje. Miałam dylematy, po czyjej być stronie, wiedząc, że każdy ma jakieś grzechy na sumieniu.

"I pa­mię­taj: nie można de­fi­nio­wać swo­je­go życia przez pry­zmat gor­szych chwil. Dzię­ki nim mo­że­my do­ce­nić te szczę­śli­we." Kornel Malicki to najpoczytniejszy w kraju reportażysta. Jego umierająca żona Gabi wymaga specjalistycznej opieki. Marcel umieszcza ją w klinice, a sam wynajmuje kwaterę w pobliskiej agroturystyce. Choroba żony nie jest jedynym powodem, dla którego wybiera akurat to miejsce. Zależy mu, by rozliczyć się z własną przeszłością, choć ścisłej chodzi o dokonanie zemsty za porzucenie we wczesnym dzieciństwie. Intrygę skrywa pod płaszczykiem wyjaśnienia sprawy "Króliczków proboszcza". Marcel to niemal czterdziestoletni mężczyzna, którego kręgosłup moralny jest potrzaskany. Momentami zdaje się, że nigdy go nie posiadał. Ciężko się dziwić poznając jego historię krzywd z pierwszych lat życia. To on jest tytułowym porzuconym dzieckiem. Początkowo nie kibicowałam Marcelowi w realizacji planu, jednak z biegiem wydarzeń zaczęłam trzymać kciuki za powodzenie akcji. Im więcej przeszkód napotkał, tym bardziej chciałam, żeby jego plan się powiódł. Ciężko mi było polubić bohatera, ale też nie sposób przejść obok obojętnie. Trudno też podważyć solidną motywację bohatera. W powieści następuje kilka zwrotów akcji, ale jeden zmienia całkowicie optykę na to, co się wydarzyło. Spotkałam się w literaturze z tego typu plot twistem, ale nie spodziewałam się, że właśnie w tę stronę pójdzie fabuła. Bardzo mi się podobała ta powieść, głównie przez emocje, jakie wywołała i przez moje negatywne odczucia w stosunku do głównego bohatera, którego chęć zemsty zaślepia tak bardzo, że umierająca żona i cierpienie córki schodzi na dalszy plan. Paradoks.

Zgodzicie się ze mną, że każda książka, każda historia w niej opowiedziana jest inna i w jakże odmienny sposób na nas oddziałuje? Niektóre z nich po prostu się czyta, inne zaś przeżywa się całym sobą, czując ich ciężar w każdej myśli. Dla mnie twórczość autorki okazała się właśnie takim doświadczeniem - uderzyła z nieoczekiwaną siłą, stając się jednym z najbardziej poruszających odkryć. To fascynujące, jak pod płaszczem kryminalnej intrygi może pulsować tak żywa i bolesna tkanka. To opowieść o milczeniu, które niszczy pokolenia, i o traumach, które mimo upływu lat wciąż nie dają o sobie zapomnieć, kształtując losy bohaterów na nowo. _______________ Wszystko zaczyna się od huku pękającego stropu w starej kamienicy. Pył, który opada na gruzy, odsłania tajemnicę, która nigdy nie miała ujrzeć światła dziennego: figurę jednoskrzydłego anioła i kruche, ludzkie szczątki. To moment, w którym czas przestaje istnieć, a przeszłość brutalnie upomina się o swoje prawa. Kiedy chwilę później ginie wpływowy człowiek, a mały chłopiec z sierocińca zaczyna obsesyjnie malować anielskie skrzydła, wiesz już jedno: ta historia Cię nie puści. Plusem są wykreowani bohaterowie. To nie są papierowe postaci z policyjnych akt. To ludzie z krwi, kości i niezagojonych ran. Śledczy Zaleski i Gawron niosą bagaż, który przygniata ich każdego dnia, ale to postacie z drugiego planu nadają tej opowieści głębi i wzruszającego charakteru: - Mały Staś - milczący chłopiec, którego rysunki są niemym krzykiem rozpaczy. Patrząc na niego, czujesz każdą nutę jego samotności. - Rysa - kobieta o niezwykłej sile, która każdego ranka staje do heroicznej walki o godność swojego niepełnosprawnego synka. Jej codzienność to lekcja miłości, która nie stawia warunków. - Pani Baziakowa - uosobienie domowego ciepła, za którym kryje się poranione serce, a jednak wciąż zdolne kochać mimo doznanych krzywd. _______________ Autorka z niezwykłą czułością maluje obraz Kotliny Kłodzkiej - miejsca pięknego, a zarazem naznaczonego traumą przesiedleń. To opowieść o ludziach "wyrwanych z korzeniami", którzy na gruzach dawnych żyć próbują zbudować coś własnego. Czuć tu zapach starych piwnic, cień dawnej esbecji i lęk, który przesiąkł mury. Ta książka to coś więcej niż śledztwo. To dotyk najczulszych strun: społecznego sieroctwa, dominującej samotności i tej prostej, a jakże trudniej do zaspokojenia potrzeby bycia dostrzeżonym. _______________ Jeśli szukacie literatury, która nie tylko dostarczy Wam dreszczyku emocji, ale zmusi do refleksji nad własnym życiem i sprawi , że zapłaczecie nad losem drugiego człowieka - ta powieść jest dla Was. To fascynująca, wielowarstwowa podróż dla każdego, kto chce wiedzieć nie tylko "kto zabił", ale przede wszystkim: dlaczego tak bardzo boli. Do zaczytania ❤️ #toniejestwspółpraca

Bardzo spodobał mi się zamysł tej książki, jestem fanem alternatywnych wersji historii i wszystkiego co z nimi związane. Do tego tajemnicza podróż w czasie, wymazana pamięć głównej bohaterki. Ciężko było nie być zachęconym. To wszystko w książce było jednak mam wrażenie, że stało się trochę tłem dla romansu. Proporcje między jednym a drugim moim zdaniem niekoniecznie dobrze wyważone. Chciałbym dostać więcej tego ciekawego świata, więcej knucia, więcej polityki. Czyta od dobrze, trzyma w napięciu, są ciekawe tajemnice do odkrycia. Zakończenie nie przypadło mi do gustu ze względu na brak wyjaśnienia czegokolwiek.

Miałam dylemat, na ile ocenić tą książkę. Historia ciekawa, zakończenie mnie zaskoczyło, czułam emocje podczas zagłębiania się w historię. A jednak czegoś mi zabrakło. Bardzo ciężko było mi się wkręcić na początku w wydarzenia - całość wg mnie rozkręciła się dopiero gdzieś w połowie, ale za to trzymała w napięciu już do końca. Dwie wcześniejsze powieści autorki oceniam wyżej. Tutaj jest lekki zawód.

Nie tak dawno pisałam o serii książek z Ugne Galantem w roli głównej. I pisałam również, że fascynuje mnie ta postać literacka. I tym razem nie zawiodłam się...ani na fabule, ani na postaci Ugne. A to już 5 część serii. I mam nadzieję, że nie ostatnia:) "Latawiec" kończy się scenę, gdy Ugne wkracza na teren Zakładu Zdrowia Psychicznego MSW - Oddział Terapii Uzależnień. Jednak to nie jest tytułowy Kurort. Albowiem "Kurortem" nazywane jest jedno ze skrzydeł tejże placówki, w której przebywają dzieci. No i właśnie....dzieci, które zostają tam skierowane przez placówki wychowawcze, wbrew własnej woli. A dlaczego? Ponieważ sprawiają problemy wychowawcze. Szok. Mało tego, dzieci te zostają poddawane różnym eksperymentom medycznym tylko dlatego, że kierujący zakładem ośrodkiem profesor Szafir, ma chore ambicje i układy z SB oraz z władzami PRLu. Rządza władzy, rządza bezkarności pochłania go do granic obłędu. Wydaje mu się, że nic i nikt go nie zatrzyma. Jednak zarówno Szafir i jego "ludzie" nie przewidzieli jednego...Że trafi im się w ośrodku Ugne Galant - bohater pozornie gruboskórny, alkoholik, ale mega empatyczny. Bohater bez peleryny. Bohater, który walczy ze swoimi słabościami, wadami, demonami. Bohater na odwyku. A jednak...nawet w takim miejscu podejmuje walkę z chorym systemem. Postanawia walczyć do utraty sił o sprawiedliwość, chroniąc przy tym własne poglądy i ludzi słabych, stłamszonych przez machinę okrutnego systemu i bezwzględności przesiąkniętym złem ludzi. Na szczęście, pomimo swojej gruboskórności ma serce i ma sojuszników. A przede wszystkim i jest wrażliwy na krzywdę dzieci. Co najważniejsze, moim zdaniem, działa Ugne i jego sojuszników, sprawiają, że pojawia się światełko w tunelu. A ja trzymam kciuki żeby Ugne wyszedł na prostą, bo wierzę w niego:) Dla mnie Ugne Galant to taka polska wersja Bonda...szczególnie w scenie ucieczki z dzieckiem z ośrodka na Junaku. Po prostu ...sztos:) Ta książką nie jest łatwa do czytania. To lektura dla wytrawnych czytelników mrocznych thrillerów, silnych bohaterów ze swoimi wadami, ale także skłaniająca do refleksji nad "złem", które spora część ludzi udaje, że nie widzi. I tak jest po dziś dzień. Niestety. Na zakończenie dodam tylko, że fabuła oparta jest na prawdziwych wydarzeniach, które miały miejsce w Krychowicach pod Radomiem. I ja takie powieści, czyli oparte na prawdziwych wydarzeniach, uwielbiam. Gorąco polecam Wam tę piątą część z Ugne, pomimo trudnej tematyki tamtych lat.

Przy rozbiórce domu robotnicy znajdują ukryte ludzkie kości. Czy jest to ciało zaginionego przed laty chłopca o którego morderstwo oskarżono syna właścicieli domu? Jednocześnie w mieście dochodzi do serii brutalnych napaści na kobiety. W obie sprawy zaangażowana jest policjantka Laura Halber nie spodziewająca się rodzinnych tajemnic, które ujrzą światło dzienne w toku śledztwa… Autor przedstawia historię na dwóch osiach czasowych - Sosnowiec 1997 i 2024. Trzeba przyznać, że klimat lat 90. jest dobrze oddany - muzyczne subkultury, wandalizm, problemy górników, czy alkoholizm w rodzinach. Bohaterowie są różnorodni, ale nie sympatyzowałam z żadnym z nich. Fabuła jest wielowarstwowa i nieprzewidywalna, ale książka pod koniec traci swój klimat na rzecz policyjnego śledztwa. Mały plus za wrzucenie serialu Fleabag w fabułę. Ciężko mi napisać coś więcej, bo nie porwała mnie ta historia, mimo że jest to poprawnie skonstruowany kryminał z ciekawym zakończeniem, to czegoś mi tu brakowało.

Wkreciłam się w tę ksiażkę, choć nie ma tu zawrotnej akcji, bo nie zawsze tylko o to chodzi. Ta pozycja przypomina mi troche twórczość Roberta Małeckiego. Mamy tu więcej skupienia na emocjach, trochę wolniejsze tempo, więcej myślenia, wspominania i wracania do przeszłości niż typowego śledztwa. Po ostatniej lekturze, którą miałam nieprzyjemność przeczytać, ta byla wręcz idealną pozycją na wyciszenie i powrót do takich klimatów, jakie lubię najbardziej. Druga część już czeka na półce.

Jestem na nie, a nawet na tak ;) Czyli – pomysł dobry, prowadzenie fabuły też i niby powinnam być zadowolona z lektury, ale… no właśnie. Nie do końca wiem co mi się nie podobało, narracja, sposób pisania, nie wiem, ale od początku w czytaniu cały czas coś mnie uwierało. Na pewno zbyt teatralne zbrodnie, lecz nie takie rzeczy czytałam, choć kamykiem sporym w tym uwieraniu było. Szczerze powiedziawszy nie chce mi się zastanawiać nad tym co to jeszcze może być. Jak kiedyś jeszcze coś autora przeczytam to może wtedy wyklaruje się o co mi chodzi, albo problem zniknie.

Prawie dwadzieścia lat temu rozpoczęła się moja przygoda z Cobenem. Jego książki oceniałem bardzo wysoko. Ostatnio nie było już tak dobrze, zdarzały się słabsze pozycje. Zaciekawiło mnie jak wypadnie duet z Reese Witherspoon. Plusy: + ciekawy pomysł na fabułę, nielegalny handel organami ludzkimi; + operacje plastyczne za wielkie pieniądze w elitarnych klinikach; + ludziom bogatym wydaje się, że mogą kupić wszystko, zdrowie, przedłużyć życie; + w dzisiejszych czasach mają w tym wiele racji, może każdy ma swoją cenę; + dynamiczna akcja, zaskakujące zwroty, wiele momentów trzymających w napięciu; + dobrze wykreowana postać Maggie McCabe z jej rozterkami moralnymi; + każdy z nas chciałby poznać prawdę o śmierci bliskiej osoby; + prawda nawet ta bolesna jest lepsza niż niewiedza i niepewność; + rewelacyjna postać Sznycla, każdy chciałby mieć takiego teścia; + zaawansowana sztuczna inteligencja (tutaj griefbot) i jego możliwości odtworzenia osobowości, zachowania, sposobu mówienia, a nawet gestów zmarłej osoby; + pokazanie poświęcenia lekarzy w niesieniu pomocy potrzebującym; + zaskakujące zakończenie, takiego się nie spodziewałem. Minusy: - początek mało dynamiczny, powolny, zbyt wiele terminologii medycznej; - brak wyjaśnienia o co chodziło z lekarzem w winnicy, w czapce z daszkiem. Ogółem książka dobra.

Taka sobie, na początku się dłużyła, potem szybko przeleciała, jak zwykle morderca z dupy wytrzaśnięty. Mam dużo zarzutów do tej pozycji, ogólnie konstrukcji, fabuły, a mimo wszystko czytam. I pewnie na kolejną część też się skuszę, chociaż powoli mam tego dość. "Zieleń" jest jedną z tych słabszych pozycji, bohaterowie się zlewają i musimy uwierzyć na słowo, że są tak rewelacyjni jak się ich kreuje.

"To zawsze dwie osoby są źródłem problemu, ale tylko jedną z nich można zmienić: siebie!". 📆 Lubicie otwierać kalendarze świąteczne? Sprawdzać, jaka niespodzianka kryje się za kolejnymi okienkami? U mnie takie zabawy zawsze wywoływały uśmiech, ekscytację i radość z kolejnych niespodzianek. Tego samego nie może powiedzieć Valentina. Kalendarz do którego otwierania została zmuszona razem ze swoim przyjacielem Ole, wyryje się bolesnym wspomnieniem w jej pamięci już na zawsze. Kalendarz świąteczny miał być karą za ich miłość. Za to, że dopuścili się czynu niewybaczalnego w oczach dyrektorki szkoły z internatem Schloss Lobbeshorn. Drzwi które otwierali zamiast tekturowych okienek, nie zawierały radosnych niespodzianek. Kryły tylko strach, ból i niewyobrażalne cierpienie. "Człowiek, który doświadczył przemocy, może mimo to wieść dobre życie. Albo złe - dlatego, że jej doświadczył. Nawet największa zbrodnia, która go dotknie, nie musi wcale zniszczyć jego wolnej woli!" 📆 Po 10 latach od tego traumatycznego wydarzenia, Valentina, tym razem samotnie, po raz kolejny zmuszona została zmierzyć się z koszmarem świątecznej tradycji. Czy i tym razem uda jej się wyjść z tego żywą? 📆 Sebastian Fitzek jest mistrzem zagmatwanej fabuły. Perfekcyjnie plącze wątki i miesza czytelnikowi w głowie. Sprawia, że od jego książek nie sposób się oderwać nie poznając zakończenia. W "Dziewczynie z kalendarza" zastosował trzy linie czasowe. Dzięki temu mamy możliwość poznania wszystkich traumatycznych wydarzeń z życia Valentiny. Wejścia w jej skórę i poczucia jej bólu i samotności, które towarzyszyły jej przez niemal całe życie. Mamy tu również obraz matki walczącej o życie swojego dziecka, która nie patrząc na przeszkody, zrobi wszystko co możliwe, żeby pomóc córce odzyskać zdrowie. Polecam ogromnie, czytajcie 🙂

Pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i WOW to za mało powiedziane... Świetna fabuła, super poprowadzony wątek kryminalny! Całą książka trzyma świetnie w napięciu, retrospekcje i zmienny punkt widzenia bohaterów wprowadza dodatkową dozę ciekawości... Jeśli lubicie książki trzymające w napięciu i snuć teorie kryminalne to TA książka jest zdecydowanie dla Was! Dziękuję @kryminalnatalerzu za możliwość udziału w tym bt... Kolejny raz dzięki twoim bt trafiam na książkę, po którą sama bym nie sięgnęła a okazuje się strzałem idealnie w moje czytelnicze gusta 😃 #booktour #kryminał #motyw #kryminałnatalerzu #bt