Kraina sióstr

Jakoś mnie nie porwała, choć bohaterki w istocie wyraziste. Niestety fabuła już nie tak bardzo, choć kilka ciekawych obrazków w niej się pojawiło. Dwie siostry pochodzące z Filipin jako służące i pracujące w domach imigrantów w Singapurze miały odgrywać tu postaci walczące o swoje prawa. Jedna z nich prowadzi konkurencyjnego bloga w odpowiedzi na innego, z poradami, jak traktować służące. I o ile pokazuje nam kilka naprawdę ciekawych scen z życia pracodawców, to jednak tylko jakby cień problemu. Brakowało mi w niej trochę więcej buntu i zaskakujących akcji. Ale momentami wzrusza.

Problemy, z jakimi spotkali się bohaterowie książki mógłby mieć każdy z nas. Jak i czy je rozwiązali, z jakim skutkiem, czy było warto posłuchać intuicji? Warto się dowiedzieć z perspektywy autorki. W książce było kilka zwrotów akcji, dzięki którym historia nie skończyła się zgodnie z góry założonym scenariuszem.

Miało być przyjemnie, a przez pół książki brnęłam uparcie, żeby dotrzeć do finału. Dla mnie to był mozół i nienagrodzony. Bohaterka drażniła, wątki miały być tajemnicze a były niezrozumiałe, nieuzasadnione. Książka, choć o pociągającej tematyce przyrody, natury, nie daje satysfakcji. Nuży i irytuje.

„Kłamstwo doskonałe” Lisy Scottoline to literacki rollercoaster, który zaczyna się niewinnie, by z każdą stroną nabierać tempa i prowadzić czytelnika wprost ku przepaści. Chris Brennan to postać jak z katalogu ideałów – charyzmatyczny, czarujący, uwielbiany przez wszystkich. Problem w tym, że nie istnieje naprawdę. Każda jego cecha, każde słowo to starannie skonstruowana iluzja. Scottoline manipuluje napięciem, splatając losy trzech rodzin, których życie jest niczym pajęczyna – pozornie trwała, ale wystarczy jeden fałszywy ruch, by się rozpadła. Relacje rodziców z synami, tajemnice skrywane za zamkniętymi drzwiami, pozory, które zaczynają pękać – to wszystko sprawia, że książkę czyta się z rosnącym niepokojem. Ta powieść nie tylko bawi się emocjami czytelnika, ale też zostawia z niepokojącym pytaniem: jak często wierzymy w kłamstwo tylko dlatego, że chcemy, by było prawdą?

Po "Oblubienicę morza " sięgnełam zaraz po przeczytaniu"Drzewo migdałowe " ,lecz nie ujęła mnie tak bardzo jak poprzednia książka .Czytało się szybko i przyjemnie .Dialogi między bohaterami były trochę nudne a postać Rebeki nie wpadła mi do gustu.Mimo to końcówka była bardzo dobra chodź do przewidzenia.

Książka zebrała sporo negatywnych opinii i choć już długo stoi przeczytana na moich półkach to pamietam, że nie wywarła na mnie złego wrażenia 🤔 Czy jest nudna? Dla mnie nie. Czytając opis można spodziewać się czegoś zupełnie innego i zawieść się trafiając na coś lekko thrillerowatego z aspektami psychologicznymi. #książka zawiera wiele myśli i emocji głównych bohaterów przez co się ciągnie. Jeśli lubicie analizować zachowania ludzkie nie powinniście umrzeć wyczerpani nudą 😁 Zakończenia łatwo się domyślić i tajemnicy tkwiącej za przedstawioną historią również, ale nie nazwałabym tej książki ani złą ani nudną 😴 raczej specyficzną 😏 *Chris zamierza popełnić samobójstwo by dołączyć do zmarłej żony - wszystko zaplanował co do sekudny. Próbę zakłóca Sara - nieświadoma sekretów mężczyzny, po tej sytuacji obsesyjnie pragnąca się do niego zbliżyć.* Jeśli zostawić sugestie i oczekiwania na temat tej pozycji może się okazać, że jest na swój sposób wciągająca 📚

Magia tej powieści jest dosłownie i w przenośni ukryta w drobiazgach. I chociaż do tych dwóch kwestii wrócę nieco później, to od razu zdradzę Wam, że po pierwsze to jest taka historia, którą odbiera się nie tylko głową, ale równie mocno sercem, a po drugie to jest debiut autorki - Ruth Hogan – i udało jej się osiągnąć coś niezwykłego, czyli lekką, ale bardzo głęboką opowieść, która dosłownie błyszczy subtelną magią codzienności. Główny bohater - Anthony Peardew – przez prawie całe swoje dorosłe życie przygarniał przedmioty, które znalazł na ulicy, od przepięknej filiżanki, przez oderwane guziki, pojedyncze rękawiczki, kolorowe spinki do włosów czy… pudełko po herbatnikach, w którym są ludzkie prochy (przynajmniej tak mu się wydaje). I nie, Anthony nie jest przypadkiem chorobowym, nie jest zbieraczem, który nie ma gdzie spać, bo cały dom jest zapchany „śmieciami”. On stara się zadośćuczynić błędowi, jaki sam popełnił, gubiąc coś dla niego cennego. I chyba trochę ma nadzieję, że jeśli on będzie próbował zwracać zagubione rzeczy, to jego zguba też znajdzie drogę z powrotem. Dom Anthony’ego, przepiękna willa Padwa, jest zadbany, bo o to dba Laura, która dla pana domu jest nie tylko gospodynią, ale też sekretarką czy asystentką, a okaże się szybko, że również spadkobierczynią. Bo wbrew pozorom bohaterem tej powieści nie jest „Strażnik”, jest nim kobieta, która dziedziczy po Anthonym wszystko, również polecenie, żeby zrobiła co może, by te znalezione rzeczy miały szansę wrócić do swoich poprzednich właścicieli. I to właśnie Laura jest sercem tej opowieści. Ruth Hogan maluje skomplikowany portret kobiety, która po toksycznym związku i bolesnym rozwodzie próbuje odnaleźć siebie, odzyskać poczucie własnej wartości i sprawczość. To, co mnie zauroczyło w tej powieści, to decyzja autorki, żeby wprowadzić do tekstu elementy realizmu magicznego. Po pierwsze te znalezione przedmioty wręcz pulsują własną energią, a Anthony pisywał o nich opowiadania, które nadawały im „osobowość”. Do tego mamy Sunshine, czyli młodą kobietę z zespołem Downa, która umie „czytać energię” tych rzeczy, po prostu ich dotykając, jakby słyszała te opowieści i czuła emocje. A jeśli tego byłoby mało, to sam dom nadal wibruje energią Therese, czyli narzeczonej Anthony’ego, która zmarła nagle, a której straty Anthony nie potrafi przeboleć. Duch Therese ciągle wpływa na to, co się w domu dzieje. I nie, nie mamy do czynienia z opowieściami o duchach i nawiedzonych domach. Hogan wszystkie te elementy wprowadza tak subtelnie i naturalnie, że nie ma się wrażenia, że całość staje się nierealna. To właśnie tutaj głowa mówi, że to wymyślone, a serce, że przecież słyszy się taki historie, że to się może zdarzyć. I teraz wracamy do tego wspominanego uroku. Książka w zasadzie od początku do końca dotyka tematu straty, żałoby, zmarnowanych szans i smutku, a mimo to ma wielki, nieodparty urok i chyba nawet ważniejsze, że daje nadzieję. I chociaż może się wydawać, że nie da się połączyć humoru i melancholii, to Hogan się to udaje i to w debiucie. Duża tutaj zasługa postaci drugoplanowych, między innymi wspomnianej Sunshine, jej rodziców, czy bohaterów równoległej historii o Eunice i Bomberze. Chyba warto wiedzieć, że historia powstawania „Strażnika rzeczy zagubionych” jest równie melancholijna i poruszająca jak sama powieść. Ruth Hogan pracowała w lokalnej administracji, ale uległa wypadkowi. Zmusiło ją to do rezygnacji z pełnego etatu, ale w zamian dało szanse na zajęcie się pisaniem nieco aktywniej. Jednak to rok 2012 okazał się „annus horribilis”, cytując Królową Elżbietę – Ruth usłyszała diagnozę raka i zaczęła własną, niełatwą podróż ku wyzdrowieniu. „Strażnik” powstawał między innymi w czasie bezsennych nocy, kiedy skutki chemioterapii nie dawały szans na odpoczynek. Ta powieść nie tylko ratuje czytelników, ona uratowała autorkę i jej też dała nadzieję, że może być lepiej. W ramach ciekawostki – warto wiedzieć, że postać Anthony’ego została zainspirowana dawnym sąsiadem autorki. Mężczyzna był samotnikiem, który nie potrafił się otrząsnąć ze smutku po stracie narzeczonej i zbieractwo było dla niego sposobem na ucieczkę od traumy. Wybór imienia bohatera pewnie nie dziwi wielu czytających – święty Antoni, od rzeczy zagubionych. A że święty Antonii pochodził z Padwy, to stąd nazwa willi. I nawet nazwisko Peardew nie jest przypadkiem – nawiązuje do francuskiego „perdu”, czyli zgubiony. Wróćmy do fabuły i tego, że ta opowieść miała ratować zasoby nadziei nie tylko czytających, ale i samej autorki. To typowy przykład, że trudne doświadczenia można przekuć w coś dobrego, pięknego – przykład literatury określanej jako „up lit” – „uplifting literature”, czyli literatura podnosząca na duchu, gdzie mamy bolesny temat opowieści, ale cała treść niesie wielkie pokłady optymizmu, nadziei i wiary w ludzką dobroć. JEŚLI MACIE OCHOTĘ POCZYTAĆ WIĘCEJ O "UP LIT" LUB PRZEJRZEĆ INNE RECENZJE, TO ZAJRZYJCIE NA www.intensywni.pl

Mimo, że początek zapowiada trudną historię walki głównej bohaterki z uzależnieniem, to tak naprawdę ta opowieść jest bardzo pozytywna i budująca :-) pokazuje, że nawet kiedy wydaje się być tak źle, że nie ma perspektyw, to dzięki wewnętrznej sile można zmienić swoje życie, nakierować na inne tory, czerpać z niego radość bez wspomagania się używkami. Cat to kobieta, którą da się lubić :-) a cała powieść bardzo szybko wsiąka w nas i chcemy wiedzieć co dalej i dalej... Aż w szybkim tempie docieramy do końca i pojawia się żal, że nie ma już nic więcej:-)

Powieść porusza wiele problemów związanych z życiem w obcym państwie, w odmiennej kulturze. Daleko od rodziny i przyjaciół. Emigracja to w pewnym sensie pogoń za lepszym życiem. Wyjeżdżamy, bo mamy jakiś cel, chcemy coś zmienić w naszym życiu, coś osiągnąć. Niestety życie bywa przewrotne i nie wszystko można sobie z góry zaplanować. Powieść uważam za udaną. Lekkie pióro autorki, wciągająca historia i wiele mądrych myśli zawartych w powieści, pozwalają mi z czystym sumieniem polecić lekturę.

Książka z mojej ulubionej półki - powieści orientalne. Piękna, pełna wzruszeń, okraszona magią. Mamy wielka tragedię - porzucenie dziecka przez matkę na pastwę losu, poniewierkę i może nawet śmierć. Mamy jednak też nadzieje, wiarę w dobro, ogromna matczyną miłość, przyjaźń, siłę przetrwania, moc tradycji i wierzeń. Jialing ma 7 lat gdy dopada ja zło tego świata. Do tego czasu chroniła ja matka i ukrywała przed światem. Dziewczynka jest zazhong czyli Euroazjatką i czego nie wie - owocem wymuszonej miłości czy też bardziej zależności jej matka. Gdy rodzina jej "wujka" wyprowadza się, matka musi ją porzucić, ale zadbała o to, żeby zostawić jej posag na przetrwanie. Dziewczynka musi się mocno starać, żeby nowi właściciele nieruchomości pozwolili jej zostać. Bez Yangów i opieki ich najstarszej córki Anjuin czeka ją śmierć. Nad niełatwym losem dziewczynki cały czas czuwa duch matki pod postacią lisa. Do do niego się zwraca gdy jej źle, gdy życie się komplikuje, gdy potrzebuje pociechy. Jialing dorasta na tle przemian w kraju. Ma szanse na poprawę losu gdy zaprzyjaźnia się z angielska dziewczynką - ale ta znika w tajemniczych okolicznościach. Poznaje też mężczyznę, zakochuje się, ale wplątuje się w intrygę polityczną, morderstwo, romans - jej życie ma wiele barw. Cały czas jednak myśli o matce i ma nadzieje na jej odnalezienie. Lisica to jedyny łącznik z przeszłością. Pomaga, nie pozwala się poddać, daje nadzieję. Lisica odejdzie dopiero wówczas gdy w życiu Jialing zapanuje harmonia.

To powieść obyczajowa – sensacyjna, kryminał brytyjskiej pisarki, której do tej chwili nie znałam. Szybko wciąga i trzyma do końca. Ciekawy pomysł na fabułę, prosty i czytelny język oraz styl. Klimatyczna powieść z licznymi zwrotami akcji i wydarzeniami, które prowadzą nas celowo błędnie do niby tak oczywistego rozwiązania. Główne bohaterki to dwie kobiety, których losy się niespodziewanie łączą. Co mają wspólnego? Co je połączy? Jedna to Andee Lawrence, kobieta, której małżeństwo właśnie przeżywa kryzys. Jest byłą panią detektyw, która bardzo chce rozwiązać naszą główną zagadkę. Druga kobieta to emerytowana nauczycielka Rowzee Cane, która właśnie dowiedziała się, że ma guza mózgu i jej tygodnie życia się policzone. Mamy tu tajemniczą zagadkę zniknięcia nastolatki Jessici – a właściwie to nie wiadomo czy zginęła, czy została uprowadzona, czy po prostu uciekła z domu, aby zacząć życie na nowo. Ślad po niej zaginął. Jest też ukazane jak relacje rodzinne mogą być trudne i skomplikowane, jak zdrada wpływa na całą rodzinę. Ogromna potrzeba dzieci, aby rodzina była kompletna, pomimo wszystko. Niedozwolona miłość. Cała masa skrywanych sekretów i tajemnic, które nie powinny wyjść na światło dzienne, a jednak wyszły. Ważny wątek dotyczy eutanazji. Uważam, że gdy masz jeszcze pełną świadomość powinieneś móc zdecydować, czy chcesz żyć za wszelką cenę, nawet będąc „warzywkiem”, które przy życiu podtrzymują maszyny. Śmierć jest zawsze nie w porę, zawsze nie na miejscu i zawsze pozostawia smutek i ból tym, którzy pozostają, jednak tej drugiej stronie, która odchodzi dają ulgę, spokój i często ucieczkę przed niekończącym się bólem. Każdy ma prawo decydować o sobie i powinniśmy to uszanować. Zakończenie mnie zaskoczyło – trochę zbyt cukierkowe, ale cóż … szkoda. Książka wywołuje refleksje nad własnym życiem, niejako wskazuje co jest w życiu ważne i namawia. aby żyć po prostu żyć każdego dnia, tak żyć naprawdę. Daje też jasny przekaz, że przed prawdą się nie ucieknie i prędzej czy później ona wyjdzie na jaw. Za zły czyn kiedyś przyjdzie kara, jak karma, która wraca do nas. Zapraszam WAS do siebie http://ostatniastrona.com.pl/

„Zapach wspomnień” to książka, która otworzyła przede mną flakon pełen emocji – goryczy rozstania, nuty nadziei i bazy z pasji silniejszej niż wojna. Danielle nie jest tylko bohaterką – ona pachnie jak odwaga. Czytając, czułam się, jakbym wędrowała z nią przez ruiny starej Europy i blask hollywoodzkich sal, wciąż z tym samym pytaniem w sercu: ile jesteśmy w stanie poświęcić, by odzyskać to, co kochamy? Ta historia która zapisuje się gdzieś głębiej – jak zapach, który nie chce się ulotnić.

Marc Levy to jeden z najchętniej czytanych francuskich autorów. Sprzedane zostało ponad 40 milionów jego książek. W tej opowieści skupił się na tym, co mogą zrobić z człowiekiem tajemnice rodzinne oraz jaki mają wpływ. Chęć dowiedzenia się, jak było naprawdę, jest silniejsza niż wszystko inne. Historia dziennikarki wciąga już od pierwszej strony! Książka „Ostatnia z rodu Stanfieldów” to bardzo interesująca opowieść o Ealnor-Rigby. 35-letnia dziennikarka z Londynu, pracująca dla National Geographic, zeszłej wiosny pochowała matkę. Pewnego dnia, po powrocie z Kostaryki, znajduje w skrzynce tajemniczy anonimowy list. Kto mógł go wysłać i po co? Anonim napisał w nim, że jej matka, znana przez nią jako pełna energii i kochająca swoją rodzinę kobieta, nie jest taka, jak jej się wydaje. Będąc w ciąży z nią i jej bratem bliźniakiem, uczestniczyła w morderstwie. Czy jest możliwe, że ta kobieta mogła się tego dopuścić? Może ktoś zażartował sobie z niej? Tylko kto? Nic nie wskazywało, że był to żart... Czy kryminalna przeszłość matki wpłynie na główną bohaterkę? Praktycznie taki sam list otrzymuje George Harrison, stolarz, który zamieszkuje Cantons-de-l’Est w Quebecu. Również są oskarżenia dotyczące jego matki. Ta dwójka nigdy o sobie nie słyszała, nie mają pojęcia, kim jest druga osoba. Co mają ze sobą wspólnego te dwie kobiety? Dlaczego twórca anonimów wyznacza im spotkanie w tym samym miejscu, a dokładnie - w porcie w Baltimore? Czemu jest to taką tajemnicą, że mają zakaz mówienia o tym komukolwiek? Jakie zamiary ma anonim? Jest to książka godna przeczytania. Polecam każdej osobie, która potrafi zrozumieć, że życie nie jest idealne i tajemnice są odwiecznym problemem w naszym życiu. S.P.J. Szkolny Klub Recenzenta

Trochę przytłoczyła mnie ta bezwarunkowa miłość "matki: do córki i wnuczki, ale wątek rozpadających się związków, skomplikowanych relacji, uwikłanych w to dzieci, ukrywania prawdy o sobie przed najbliższymi wart uwagi. Forma opowiadania historii w pierwszej osobie z perspektywy różnych bohaterów + wpisy na blogu ciekawie urozmaicają fabułę.

To powieść, która przenosi nas w rolnicze rejony Luizjany. Tak łatwo pozwala się wczuć w tamtejszy klimat, że trudno się zatrzymać w czytaniu 🤩 to historia o tym, jak "miastowa" dziewczyna że wszystkich sił stara się zacząć swoje życie na nowo w kompletnie odmiennej rzeczywistości niż dotychczas. Ale jej hart ducha, pracowitość i dobrzy ludzie po drodze - sprawiają, że zaczyna wierzyć, że może się udać. Choć nie jest łatwo, jej pochodzenie, kolor skóry i płeć, przeczą temu, żeby było to możliwe, a jednak dziewczyna się nie poddaje, szuka w sobie sił, żeby pokonać trudności. Bardzo interesująca powieść, polecam 😉

Uwielbiam kryminały – zagadki i tajemnice – wszystkie te trudne do rozwikłania sprawy, z których rozwiązaniem mają problem nawet doświadczeni agenci FBI. Jaka powinna być dobra książka należąca do tego gatunku? Według mnie musi wciągać czytelnika, tak, by niejako stał się jednym z jej bohaterów i razem z nimi odkrywał brakujące elementy układanki. Powinien poczuć niepewność, dreszczyk strachu, szok, niedowierzanie. Jak było w przypadku debiutu Sonyi Cobb? W sieci pragnień to historia w zupełnie innym klimacie. (...) https://popbookownik.pl/zona-nieidealna-w-sieci-pragnien-recenzja-ksiazki/

„Jeden dzień z życia Eleonor Flood”, to oda do uważnego życia. Rozważania Eleonor, które otwierają i zamykają tę książkę wyrażają tęsknotę za uważnością, za przeżywaniem każdego dnia z otwartymi oczami, uszami i sercem, w przytomności umysłu, w swoistej ascezie sprowadzającej świat do kilku najważniejszych osób (syna, męża, nieobecnej siostry i zmarłej mamy), w traktowaniu wszystkich poza tymi najważniejszymi osobami, jak intruzów, których należy „wygonić”, na których można przećwiczyć „sztuczkę”, czyli zagadać ich, oczarować i zatrzymać „na progu” nie dając dostępu do naszej głębi. Eleonor jest pięćdziesięcioletnią niepracującą mamą Timbyego, żoną miłości swego życia – genialnego chirurga ręki – Joego. Joe i Eleonor mieszkają w Seattle – „najbardziej ateistycznym mieście świata”. Dla Eleonor wychowywanie Timby’ego jest religią. Odniosła liczne sukcesy zawodowe, ale – dzięki statusowi zawodowemu męża – może sobie pozwolić na niepracowanie. Oczywiście, jak każda niepracująca matka, wypatruje chwil samotności, czasu, kiedy Timby idzie do szkoły, ale jest oddana dziecku całym sercem. Ten czas zresztą wypełnia dość oryginalnie, bo kto dziś czyta poezję? Eleonor zaś pobiera lekcje poezji od nauczyciela akademickiego – Alonza, dorabiającego dzięki tym lekcjom do akademickiej pensji, która nie pozwala na pokrycie procedury in vitro jego żony… Alonzo dorabia po godzinach także pracą w supermarkecie – kolejny dowód na to, że rodzicielstwo w książkach Marii Semple jest czymś najważniejszym na świecie. I tak w rytmie wyznaczanym przez poemat Prufrock („Przemierzyłem swe życie łyżeczką do kawy”), borykając się z problemami wychowawczymi, jakich przysparza jej Timby, czyni trafne spostrzeżenia socjologiczne. Zauważa, że w jej pokoleniu rodziło się dzieci koło czterdziestki, dzięki czemu place zabaw i place przed szkołami zaludniły w pewnym momencie zaniedbane, rozczochrane czterdziestolatki z nadwagą za to bez sił, co na młodszych kobietach musiało zrobić tak druzgocące wrażenie, że ona same postanowiły rodzić dzieci tuż po dwudziestce. Eleonor określa je mianem „młodych, zadbanych, wysportowanych mam” i nie czuje się w ich towarzystwie dobrze. Późne macierzyństwo Eleonor kojarzy także ze stanem „mgły mózgowej”, która zalewa mózg uniemożliwiając przypominanie sobie nazwisk, dat i podstawowych faktów. Konsekwencja owej mgły dla bohaterki jest odwaga nieposiadania opinii „ci którzy posiadają opinię na każdy temat mówią, że przez to są lepsi, a ja myślę, że jestem lepsza, bo nie posiadam opinii”. Książka o miłości („odkąd dowiedziałam się, że za wściekłością kryje się strach, próbowałam się dowiedzieć, co kryje się za strachem… Teraz już wiem, jest to miłość”); o Seattle; o odnajdywaniu religii (relacji z Kimś, Kto wie lepiej, z odnajdywaniem zaufania do Tego Kogoś); o rodzinie… Polecam!

"Nigdy nie zaznam spokoju, dopóki jest z nią - z kobietą która go zagarnęła z taką niefrasobliwością, by stać się nową Panią Thompson, podczas gdy ja Udawałam, że to wszystko jest mi obojętne." Niby zwyczajna historia: stara żona wymieniona na młodszy model - standard jakich wiele. Niby to wszystko takie oklepane. Opętana staran żonka zaczyna stalkować nową z prawdziwą obsesją. Ale. Czy na bank chodzi o stalking? Czy może ma inną motywację, o której wie tylko ona? "... zamiast biec na spotkanie przyszłości, zaczęłam planować, jak uciec od przeszłości." Coś tam, gdzieś tam się tli nie całkiem zwykłego. Gdzieś tam ktoś ma chyba nie do końca po kolei w głowie... Pytanie tylko: kto? Czyta się to bardzo leniwie powoli ale konsekwentnie. Nie ma tutaj żadnych zrywów ale jest fajna atmosfera. I przede wszystkim ciekawość jak to się skończy? I jeszcze jeden duży plus za to że w środku tej historii jest nawet całkiem zaskakujący Twist😵 A to nie jest jedyne zaskoczenie. "Pamiętaj, że jeśli nawet fizycznie mnie tam nie ma, zawsze jestem z tobą." P.S. Zawsze fascynowała mnie obsesja kobiet dotycząca faceta i tego, że ich cały świat kręci się wokół jego zadowolenia - coż to musi być za magiczne życie pełne wyzwań i kolorów tęczy...💪🙈 Ekranizacja już wkrótce.

Mam problem z oceną. Książka mnie nie porwała, język i przebieg zdarzeń nie przekonał, główne postaci nie wzbudziły sympatii. Natomiast poruszone tematy były i są bardzo istotne i ważne jest aby o nich mówić i pisać, nie pozwolić zapomnieć aby móc bronić siebie i innych przed uprzedzeniami i nienawiścią. Szczególnie w obecnej dobie wydaje się to coraz bardziej potrzebne i konieczne.

Każdy kto przeczyta "Gorączkę" chociaż przez chwilę zastanawia się, czy Tyfusowa Mary była świadoma konsekwencji swojego zachowania. Do momentu pierwszego aresztowania na pewno nie miała świadomości bycia nosicielem choroby. A potem? Czas po zwolnieniu jej z odosobnienia na wyspie to zagadka. Nie wiemy co myślała, czy celowo ponownie podjęła się gotowania, czy była aż tak głupia?! To co w książce przedstawiła autorka to jej interpretacja i nic więcej. Każdy sam musi odpowiedzieć na to pytanie, a ilu czytelników tyle odpowiedzi!