Koniec Polski? Ile zostało nam czasu?

Ostatnio przestałem czytać książki Sumlińskiego, ponieważ dużo rzeczy jest powielanych i większa część informacji znajduje się w sieci. Ta wydawała się interesująca ze względu na mityczny aneks III RP, który miał być upubliczniony przez PIS. Jak historia pokazuje, poprzednia władza się z tej obietnicy wycofała. Wychodzi więc na to, że jak nie tędy, to inną drogą informacje te wyciekły. Jeśli chodzi o książkę to jest ona... nudna. Zbiór faktów, jakbym czytał encyklopedię lub analitykę i za to bym dał 4/10. Natomiast nie to jest tutaj ważne. Ważne są rzeczy, które są w niej prezentowane. A ogrom informacji, natłok nazwisk, miejsc, dat uwiarygadnia, że jest to prawdziwy dokument, który niejako tutaj przedrukowano. I za to jest mocne 8/10. Książka to bardziej dokument aniżeli inne poprzednie książki Sumlińskiego. Wciąż jednak czyta się to znośnie, o ile kogoś to nie zmęczy. Mnie zmęczyło, ale chodzi o wartość, która tutaj została przekazana. I za to duży plus. Podobało mi się zdanie w jednej książce Sumlińskiego, które doskonale opisuje, co tu się wyprawiało i pewnie dalej wyprawia w Polsce. Mianowicie było to coś w stylu "Polskę trzeba by było zaorać i budować od początku", bo jest tak przeżarta aferami. No cóż, im więcej Sumliński pisze, tym bardziej nie sposób się z tym nie zgodzić, a Aneks to w ogóle pokazuje, że nasze państwo było wydmuszką na niby. Wstrząsające dla nowicjuszy, przykre dla świadomych.

Podoba mi się motto przyświecające tej książce: "Nie trzeba kłaniać się okolicznościom, A Prawdom kazać, by za drzwiami stały". /Cyprian Kamil Norwid/ Książka pobudza do myślenia – to bardzo dobrze. Polacy, niestety, uciekają od wolności. Oprócz publicznych informacji, jest to zarazem bardzo osobista treść Wojciecha Sumlińskiego: o prywatności, jego odczuciach psychicznych. Szybko się to czyta, tekst wciąga jak sensacyjna powieść. Cieszę się, że mam okazję czytać tę książkę. Ubolewam nad tym, że występuje tutaj sporo błędów interpunkcyjnych i "literówek", ale gorąco polecam tę publikację!

Rafał Trzaskowski kandydował na prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej w 2025 roku. Kampania przedwyborcza ukazała jego dwulicowe oblicze. Wartości czy poglądy nie miały dla niego znaczenia, lecz otrzymanie legitymacji na urząd prezydenta. Wojciech Sumliński przestrzegał polski naród przed tym człowiekiem – zrobił to najlepiej jak umiał, czyli publikując "Niebezpieczne związki Rafała Trzaskowskiego" tuż przed wyborami. W tej książce znalazło się dużo powtórzeń z poprzednich publicystycznych dzieł Wojciecha Sumlińskiego. Jednak dla czytelnika, który pierwszy raz miał do czynienia z książką tego dziennikarza śledczego, to były treści – według mnie – bardzo odkrywcze. Gdybym to ja był tym właśnie czytelnikiem, to bezspornie od razu dałbym ocenę: dziewięć gwiazdek.

Philippe de Villiers - wieloletni deputowany do francuskiego Zgromadzenia Narodowego i Parlamentu Europejskiego w swojej głośnej książce z 2019 odsłania kulisy władzy i rzuca nowe światło na fundamenty współczesnej Europy. Jako naoczny świadek brukselskich mechanizmów, poczuł się zobowiązany do ujawnienia tego, co działo się za zamkniętymi drzwiami unijnych instytucji. Jak sam przyznaje: „Widziałem, jak unijny twór powoli się psuje i zaczyna pękać w szwach. Było to na długo przed Brexitem czy nadejściem Orbána”. Villiers ze szczególną wnikliwością analizuje postać Jeana Monneta, uznawanego za głównego architekta wspólnoty. Francuski polityk stawia śmiałą tezę: słynne „Wspomnienia” ojca integracji to w rzeczywistości apokryf, a on sam działał jako amerykański agent wpływów. W jego ocenie, gdy literacka legenda nie wystarczyła, wykreowano nowy mit założycielski – Deklarację Schumana z 9 maja 1950 roku. Villiers dowodzi jednak, że cały projekt federacji europejskiej był od początku sterowany przez Waszyngton i fundusze CIA. Autor skrupulatnie śledzi te wpływy, zaczynając od Ligi Narodów, gdzie Amerykanie przeforsowali Monneta na stanowisko zastępcy sekretarza generalnego. Ten „Europejczyk myślący po amerykańsku”, doskonale zadomowiony na Wall Street, stał się w oczach Villiersa globalistą najwyższej próby. To w USA, pod okiem tamtejszych elit biznesowych, narodziła się idea Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, a tajne misje Monneta, jak ta w Algierze w 1943 roku, odbywały się bez francuskiej akredytacji, za to pod ścisłym nadzorem Amerykanów. W dalszej części przygląda się budowie struktur unijnych, w których kluczową rolę odegrał również George Ball, prawnik z Chicago, który osobiście redagował statuty Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Co ciekawe, to nowojorska kancelaria Balla doradzała komisjom do spraw wspólnego rynku w kwestiach spornych na linii Europa - USA. Współpracownik de Gaulle’a, Jean Foyer, wtajemniczył autora w tzw. „metodę Monneta”. Polega ona na procesie „ząbek po ząbku”, powolnym, ale nieuchronnym dokręcaniu unijnej śruby, aż suwerenność państw zostanie zdławiona. Villiers ujawnia ten mechanizm: oddawanie władzy mianowanej Komisji, prymat prawa unijnego nad narodowym i podpisywanie traktatów in blanco pod płaszczem mitycznego „ducha traktatu”. W kolejnym rozdziale analizuje postać Waltera Hallsteina, pierwszego przewodniczącego Komisji EWG. Villiers przypomina, że ten wpływowy budowniczy Europy był oficerem Wehrmachtu i instruktorem narodowosocjalistycznego prawa. Po wojnie trafił do amerykańskiego obozu Fort Getty, gdzie w ramach „Sunflower Project” został uformowany do pracy w amerykańskiej administracji. To spod jego pióra wychodziły między innymi kluczowe traktaty, które odebrały państwom prawo weta. Autor kolejno odsłania kulisy Grupy Bilderberg oraz organizacji ACUE (American Committee on United Europe). Według Villiersa ACUE, wspierana przez fundacje Rockefellera i Forda, była finansową przykrywką CIA, mającą na celu budowę zjednoczonej Europy jako instrumentu amerykańskiej polityki. Ceną za to wsparcie była pełna zależność informacyjna od Departamentu Stanu w Waszyngtonie. W końcowych rozdziałach Villiers przechodzi do bezlitosnej analizy współczesności. Traktat z Maastricht nazywa „drugim murem”, który odizolował narody od suwerenności. Wskazuje na postępującą erozję społeczeństw odartych z własnej kultury, ostrzega przed ideologią gender, eutanazją oraz transhumanizmem, które oznaczają zanik etyki. Autor dostrzega hipokryzję Zachodu, który na przykład potępia polski patriotyzm i Marsz Niepodległości, milcząc jednocześnie wobec neonazistowskich akcentów na Ukrainie. Jego diagnoza jest krótka: komunizm zatoczył koło. Unia Europejska powiela totalitarne mechanizmy, stając się miękką dyktaturą. Zgodnie z tą logiką narzucanie otwarcia granic dla masowej imigracji służy rozmyciu tradycyjnych wspólnot i ostatecznemu osłabieniu państw narodowych. Analizując kierunek, w którym podąża Europa, Villiers przypomina słowa Lorda Lothiana o unii federalnej i ostrzega przed rządem światowym. Fundamentem tych ostrzeżeń jest najmocniejszy atut publikacji – bogata dokumentacja. Kopie oryginalnych pism nadają wiarygodności śmiałej tezie autora: „Stany Zjednoczone Europy to w rzeczywistości Stany Zjednoczone w Europie. Dopełnieniem tej wizji jest niepokojąca deklaracja Jamesa Warburga o nadchodzącym rządzie światowym, który powstanie poprzez podbój lub akceptację. Choć wydana w 2019 roku książka nie obejmuje ostatnich wstrząsów geopolitycznych, jej diagnoza kryzysu państw narodowych wydaje się dziś bardziej aktualna niż kiedykolwiek. W oczach globalnych mocarstw, takich jak Stany Zjednoczone i Rosja, Europa coraz częściej jawi się nie jako podmiot, lecz jako byt pozbawiony podmiotowości i własnego głosu na arenie międzynarodowej. To lektura rzetelna i intrygująca, oparta na wnikliwej kwerendzie. Autor, zgodnie z własną metaforą, wyciąga jedynie nitkę z kłębka kłamstw, dając czytelnikowi impuls do samodzielnego rozplątania reszty tej złożonej historii.

Tutaj wkraczamy na poligon polityki, więc ludzie podzielą się z grubsza na dwa obozy (a propos książki, znajomy motyw), na tych, którzy nią oburzą i na tych co powiedzą "No tak, tak właśnie jest". Z której grupy są Państwo? ;) __________ Lecz po pewnym zastanowieniu muszę odjąć póki co jedną gwiazdkę. Mam nadzieję, że niechcąco, ale pan Ziemkiewicz, pokazując antypolską cześć społeczeństwa, które własny naród przedstawiać chce jako intelektualnie zacofany, sam skomponował tą książkę z felietonów, z których przesłanie takie wynika, że jesteśmy narodem debili. Pamiętajmy, brak danej narracji, gdy jest ona potrzebna, to też jakąś narracja.

Książka jest niewątpliwie dobra, ale odnosiłam wrażenie, że główny bohater zastąpił sobie terapię, której potrzebował (wnioskując z opisu tego, jak się czuł) - wojną. Co by było, gdyby nie miał tej możliwości? Brakuje mi w niej jasnego przekazu mówiącego o tym, że męską depresję, przejawiającą się często gniewem, powinno leczyć się u specjalisty, a nie na froncie.

Miejscami dosyć powtarzalna, ale można było się tego spodziewać, plus komunistyczny dorobek esbeków z "polskich" nowoczesnych mediów jest tak przeogromny, że zdaję sobie sprawę iż przedstawienie tego wszystkiego w jednym rozdziale graniczyłoby z cudem. Dobre uzupełnienie dla poprzedniego "Manifestu". Treść jak najbardziej na plus i obowiązkowa pozycja dla każdego fajniusiego wyborcy, zwłaszcza fajnopolactwa zafascynowanego TVN, Wyborczą, Onetami, Wysokimi Obcasami i całym tym uśmiechniętym tworem, może wreszcie by się coś w tym kraju zmieniło po 30 latach POPISu gdyby chociaż garstka zaczęła czytać tego typu pozycje i wyciągać wnioski...

Znowu ta sama śpiewka w komentarzach... Ludzie, znacie Dawida z YT? nie? to po co czytacie coś o czym nie macie pojęcia?? Facet jest zwykłym chłopakiem i robi fejm na autostopie po świecie. Nie udaje kogoś kim nie jest i nie pokazuje wszystkiego w pięknych i optymistycznych kolorach. Dowiecie się prawdy i tego jakie on ma odczucia. Jest to człowiek prosty, ordynarny i mocno śmieszkowy - do mnie przemawia. Jeśli ktoś szuka ideałów, to źle trafił. Jedyne z czym się zgodzę co do książki to to, że za szybko było pisane i wydane - czuć to od razu, bo pierwsza część była bardziej ogarnięta i więcej poświęcono jej czasu. Następnym razem będzie lepiej. Polecam

Zbiór bardzo ciekawych wywiadów ze znanymi i mniej znanymi Polakami – każdy z rozmówców oraz sam Igor Janke to specjaliści dużej klasy w swoich dziedzinach. Wartością dodaną tej książki są celne pytania, które autor zadaje swoim rozmówcom; często prowadzą one do trafnych spostrzeżeń na temat polskiego życia społecznego i gospodarczego z ostatnich 30 lat. Igora Jankego cenię przede wszystkim jako pomysłodawcę i prowadzącego podcast „Układ otwarty”, w którym porusza szerokie spektrum zagadnień dotyczących Polski – zarówno spraw wewnętrznych, jak i bezpieczeństwa oraz relacji międzynarodowych. Jego rozmówcy są uznanymi ekspertami, a wywiady stanowią esencję najważniejszych tematów – bez pustosłowia czy lania wody, każde zdanie jest przemyślane i waży w swojej treści. Choć wiele zawartych w książce przemyśleń znałem już z różnych wypowiedzi medialnych, wystąpień czy książek autorów, tu zostały one zebrane i podane w jednym miejscu. Jeśli komuś zależy na Polsce, interesuje się naszym sukcesem gospodarczym ostatnich dekad oraz bolączkami, z jakimi kraj się mierzy, gorąco polecam lekturę tej książki – nie jest ani długa, ani trudna, a na pewno dostarczy potrzebnej wiedzy.

Mariupol jawił się jako idealne miejsce, aby spędzić tam złotą jesień swojego życia ... 48-latek w 2022 roku, szkolił "Azow" i walczył właśnie w rejonie Mariupola. Niewola, tortury, rażenie prądem, straszenie egzekucją, proces, skazanie na śmierć. Skrajne wycieńczenie. 'fizycznie byłem wrakiem, a mój umysł wcale nie był w lepszym stanie ... " "jeżeli akurat nie było mnie w celi, bo byłem przesłuchiwany lub bity ..." Zwolniony w trakcie wymiany jeńców. Czasem miałem wrażenie, że autor nie chciał przekazać swoich prawdziwych uczuć, a je maskował. Jeśli tak, to jego prawo.

Dawno żadna książka mnie aż do tego stopnia nie wciągnęła, mimo że nie byłem nigdy fanem Michała Koterskiego. Wywiad rzeka, czyli historia o uzależnieniu od wszystkich substancji, upadku przez to na samo dno, o ludziach, którzy pomogli wyjść z uzależnień. Dalsza część o nawróceniu, o tym jak wiara w Boga pomaga nie tylko w życiu bez nałogu, ale także w codziennych trudnościach. Polecam!

Uważam, że ta książka powinna być lekturą obowiązkową dla każdego. Powinna być również obowiązkowym podręcznikiem na lekcjach historii w szkołach. Dobrze byłoby także, gdyby została wydana w języku angielskim, aby nie tylko Polacy mogli poznać prawdę, oraz sprzedawana turystom w Jedwabnem w wersji anglojęzycznej. Jestem w ogóle w szoku, jeśli chodzi o relacje polsko-żydowskie oraz kłamstwa żydowskie na temat Polski i Polaków, a także brak konsekwencji za ich rozpowszechnianie.

Co z pewnością przy tej książce robi ogromne wrażenie, to niesamowita ilość przypisów, przywołań, cytatów, co świadczy niezaprzeczalnie o erudycji autora i obeznaniu w nowych ideach o strategii, działaniach państw. Pierwszy obszerny rozdział dotyczący sfery wojskowości, obrony cywilnej, nowinek technologicznych czy taktyki wojskowej, był dla mnie nieco męczący. Ledwo przebrnąłem przez te nowości, bowiem z kwestiami wojskowymi jestem na bakier. Natomiast później zaczyna się analiza polityczna, społeczna, gospodarcza, jak one wpływały, wpływają i wpłyną na potencjalną przyszłość konfliktu. Różne warianty zakończenia wojny, próby ukazania interesów państw, ich decyzje taktyczne, błędy, wizje przyszłych rywalizacji. Na koniec zaś taki rozdział dotyczący naszego kraju, lekcji dla polityków, choć uważam, że sporo mogliby jeszcze wziąć dla siebie z poprzednich rozdziałów. Co gryzie w oczy to na pewno redakcja i forma. Zdarzały się drobne literówki, raz nawet jakieś dziwne urwanie rozdziału w pół zdania. I co ważne, z perspektywy komfortu czytania, więcej akapitów, ponieważ taka ściana tekstu jest na wskroś męcząca po prostu dla samych oczu. Wygląda to, tak nieco pół żartem, jak długi monolog autora, któremu nie wolno i nie sposób przerwać. Jednakowoż pozycja warta przeczytania, choćby z powodu mnóstwa myśli, które na pewno pomogą inaczej spojrzeć na niektóre kwestie. I jestem przekonany, że jakieś idee, hipotetyczne scenariusze zawarte w niniejszej publikacji, za pewien czas zobaczymy wdrażane w życie na naszych oczach.

Zawsze polecam wywiady z Mistrzem! Szkoda, że pan Stanisław nie jest zapraszany specjalnie często do telewizji komercyjnych, ale to akurat zrozumiałe. Pozostaje nam chłonąć go na Youtube w różnych, mniej lub bardziej prawicowych telewizjach internetowych. I pozostają nam wręcz miażdżącego książki. Taka jest również ta pozycja. W stylu pana Stanisława - z humorem, ale zawsze w punkt! Polecam!

Dla " wielbicieli" obecnego prezydenta, wychowanych na Kapitanie Żbiku i 07 Zgłoś się, bądź też znających historię PRL z pierwszej ręki-resortowych przekazów rodzinnych, podniesienie ręki (pióra/długopisu) na władzę ludową mogło skutkować szokiem, stąd być może noty 1/10. Dobrze się czyta, nieuprzedzonym czytelnikom proponuję wyrobić sobie samodzielnie opinię.

Książka to defacto zbiór rozmów i felietonów Jacka Bartosiaka i jego partnerów, oraz osób z którymi rozmawia w ramach działalności Strategy&Future (szczególnie te rozmowy są bardzo ciekawe). Pozycja przeznaczona dla ludzi zainteresowanych tematem prowadzenia geopolityki oraz strategii rozwoju w kontekście działań politycznych i nie tylko.

Bliska mi tematyka więc oczekiwania były duże, wyszło tak sobie. Nie jest to jedna z tych książek którą czyta się całą jednym tchem. Główny wątek to kibice Cosenzy (co jest w sumie ciekawe, bo jest to zespół dość prowincjonalny), ale przeplatają się też historie grup ultrasów innych klubów, a także teraźniejszość z początkiem ruchów kibicowskich we Włoszech (60-70 lata). Można się więc początkowo pogubić wśród różnych nazwisk i pseudonimów. Nie jest to laurka dla kibiców, co w zasadzie dobrze, pokazuje blaski i cienie tej tematyki, przede wszystkim pomaga zrozumieć myślenie fanów piłki kopanej we Włoszech. W końcowej fazie jest trochę za dużo polityki, autor zdradza poniekąd swoje poglądy. Mam mieszane uczucia po przeczytaniu, ale też taki pełen sprzeczności jest ruch ultrasów, co jest w sumie podstawową tezą tej pozycji.

Powyższy tytuł to lektura dla ludzi o mocnych nerwach, którzy lubią kwestionować oficjalne wersje historii. Nie znajdziemy tu nudnych wykresów, znajdziemy za to potężny ładunek emocjonalny i oskarżenia rzucane pod adresem elit. Czy autorzy mają rację? To już pytanie, na które każdy musi odpowiedzieć sobie sam, konfrontując tę książkę z innymi źródłami. Jedno jest pewne: po tej lekturze inaczej spojrzycie na każdy news dotyczący stosunków polsko-żydowskich.

Pytanie, jakie autor stawia w tytule, może być już nieaktualne, szczególnie dla ekspertów zajmujących się Chinami, którzy są świadomi potęgi tego państwa, jego wpływu na otoczenie oraz roli, jaką odgrywa w światowej gospodarce. Książka stanowi doskonałą bazę wiedzy dla osób interesujących się polityką lub stosunkami międzynarodowymi, pozwalając lepiej zrozumieć wagę i znaczenie poszczególnych krajów. Autor na niespełna 300 stronach bardzo klarownie przedstawia Chiny – ukazuje ich mocne strony, a następnie opisuje również słabsze aspekty, choć tych pierwszych jest zdecydowanie więcej. Poprzez odwołania do historii cywilizacji pokazuje dzisiejszą siłę Chin i kreśli perspektywy na przyszłość. Dla mnie, jako osoby, która już czytała kilka pozycji na temat Państwa Środka, tezy zawarte w książce nie były odkrywcze, jednak publikacja pozwoliła uporządkować wiedzę i jeszcze raz uzmysłowić sobie, z jakimi zmianami w relacjach polityczno-gospodarczych mamy obecnie do czynienia. Polecam przeczytać.

Życie po śmierci – Wiktor Szponar 3 relacje osób ze śmierci klinicznej (+15 w drugim tomie - różnie opowiedzianych, wywołujących różne uczucia) -N(ear)D(eath)E(xperience) - co przeżyli po drugiej stronie, lub jak obserwowali z pod sufitu szpitalnego ratowanie swojego życia, rozmowy swoich bliskich, lekarzy lub jak budzili się w prosektorium. Szeroko przedstawiony temat z podaniem źródeł, statystyk. Temat ten ruszany jest głównie przez środowiska New Age-owskie, dlatego plusem jest przedstawienie go oczami księdza z dziennikarskim zacięciem. Bardzo lekko się czyta. Jednak polecam głównie 2 tom ponieważ tam relacji jest znacznie więcej - aż 15-naście. W tym jedna ateisty i jedna chyba byłego LBGT-owca. Duże wrażenie na mnie wywarły te książki. Przedewszystkim bezwarunkowa miłość jak to niektórzy opisywali osoby - świetlistej postaci. Jestem przekonany i pewny, że zmarli bliscy na nas czekają i choć nie mogą się z nami porozumieć tak jak kiedyś to żyją, porozumiewają się inaczej i to jest pocieszające. Zapewne przeżycia ludzi po NDE były prawdziwe, choć do niektórych podchodziłem z nieufnością. Może trochę się zawiodłem, że po śmierci będziemy porozumiewać się myślami nie językiem. Liczyłem, że Jezus - bo świetlista postać to zapewne On, będzie mówił po aramejsku. Ale to zupełnie inne porozumiewanie niż myślalem. Z drugiej strony, język ojczysty po tamtej stronie chyba nie jest całkowicie wyrugowany o czym świadczą może już objawienia prywatne - używanie aramejskiego i chorwackiego w Medjugorje, więc nie wiem.