Koniec końców

Czy słuchałam audiobooka książki świąteczno-wigilijnej w czasie Wielkanocy? Bardzo możliwe. Czy mimo wszystko czułam tę atmosferę i rozkoszowałam się lekturą? Jak najbardziej. Cztery dobrze znane mi autorki, cztery fajne opowiadania, mnóstwo wciągających postaci ale i małe... rozczarowanie? "Jak długo mieszać bigos?" - Marta Kisiel Zaczynamy z grubej rury. Bo jak inaczej nazwać Krampusa, którego przywołał... bigos? Oczywiście taki mieszany tylko w lewą stronę, bo tak robi się najlepszy bigos. Po raz kolejny spotykamy się z Kira, Tomirą i Filomeną, a także ich lubymi. Tym razem czekają ich święta w stylu cukierkowo-dickensowskim i mroczno-duszny domek z nieoczekiwanym gościem. Jednak tym razem to panowie mogą się wykazać i na chwilę przejąć stery - dobrze się czyta o tej zróżnicowanej ekipie. Ogółem mocne 8/10 "Kołtun zimowy" - Milena Wójtowicz Kto choć raz w życiu miał na głowie wielki kołtun, ten się na wsi nie śmieje, szczególnie, gdy słynie ona z turystyki, a ostatnio ktoś zaginął... Moje serce oczywiście skradł Zuse! No kto by się nie zachwycił kokieteryjnym kłobukiem? Inni bohaterowie też są barwni i ciekawi, a to opowiadanie ma nie tylko atmosferę świąteczną, ale także tą wiejską. Mimo że moim zdaniem akcja jest tutaj najspokojniejsza, to absolutnie nie nudzi - mamy kołtun, zaginionego chłopaka, warkocz w wodzie i różę na policzku panny młodej... Mocne 7/10 "Morderstwo i białe święta" - Aneta Jadowska To był mój jedyny zawód w tym zbiorze opowiadań. Uwielbiam twórczość Anety Jadowskiej, ale tutaj, w porównaniu do pozostałych opowiadań “Morderstwo i białe święta” jest mało magiczne. Mamy zbrodnię, mamy śledztwo, nawet jest magia świąt, ale nie czułam tej zwykłej charakterystycznej dla autorki magii. Mamy tu ale... No nie tego się spodziewałam. To opowiadanie nie jest złe, ale zwyczajnie nie spełniło moich oczekiwań - dostałam ciekawą historię ze śledztwem, ale nie mamy tu magii samej w sobie, a jedynie magię świąt i świąteczną atmosferę. Takie 6/10 "Wymarzone święta domowika" - Magdalena Kubasiewicz Moje ulubione opowiadanie z tego zbioru. Znów możemy odwiedzić Jagodę Wilczek, tym razem kiedy śledzi rozwój pewnej morderczej klątwy, jednocześnie mając w domu małe... przemeblowanie. Kto by pomyślał, że duch opiekuńczy domu z dostępem do internetu może stać się nie lada problemem? Uwielbiam sposób, w jaki Magdalena Kubasiewicz przedstawia domowika - jak lubię wszystkie postacie opowiadania, tak domowik skradł moje serce zupełnie! Mamy tu zagadkę, mamy tu magię, mamy też święta, troszkę problemów prywatnych, a przede wszystkim - klimat świąt. Ogółem 9/10

Dobra książka. A przynajmniej ma wiele zalet. Po pierwsze, głównym tu bohaterem jest Dobromir, którego bardzo polubiłam w poprzednich częściach. Lady, do której przekonałam się w drugim tomie i tutaj nie była irytująca. Sama historia, jak zwykle, osadzona w Krakowie zachowała klimat tego miasta. Jeśli chodzi o samą fabułę - niby ciekawa, niby nie do końca wytłumaczona. Wiele aspektów nie zostało rozwiniętych. Ponieważ mamy tutaj Pana Twardowskiego i Zaklęte Lustro. Zakończenie otwarte, bardzo mnie ciekawi co się stało z drugim Dobromirem ? Książkę bardzo szybko się czyta.

Bardzo dobra kontynuacja serii. Poznajemy nowe postacie, nowe miejsca, jednak schemat pozostaje ten sam. Nowi bohaterowie wypierają swoją obecnością tych, których już znamy. Całość jednak dalej uchyla nam rąbka tajemnicy świata przedstawionego, który odkrywamy razem z narratorem. Znów wkradło się tutaj troszkę przewidywalności, ale to nie zmienia faktu, że możemy się zaskoczyć. Niestety, mimo, że to już trzeci tom, nadal czuję niedosyt dotyczący postaci Maxa i Lidii. Z niecierpliwością czekam na następne odsłony tej serii!! :))

Czy czosnek może być bronią masowego rażenia… wampirzego ego? A może wilkołaki wcale nie są tak groźne, jak się wydaje, zwłaszcza jeśli mają do czynienia z Myszą, czupakabrą i ekipą, która z każdej nadnaturalnej katastrofy potrafi zrobić komedię sezonu? Akcja "W cieniu dnia" rozpoczyna się krótko po wydarzeniach opisanych we "W świetle nocy", ale także mocno wiąże się z dość dramatycznym i szalonym zakończeniem "Vice versa" – dlatego też znajomość wcześniejszych powieści z serii jest wskazana, aby w pełni zrozumieć liczne odniesienia fabularne do obu wspomnianych tytułów. Zaradna, pełna energii Aśka Myszkowska (przez przyjaciół nazywana też Myszą) wciąż próbuje odnaleźć się w swojej niespodziewanej, pośmiertnej codzienności. Mimo że ma pod ręką cały arsenał porad dotyczących wampirzego BHP, które pomagają jej sprawnie poruszać się nie tylko w mroku nocy, ale i w nieco zbyt oślepiającym, upiornie parzącym świetle dnia, wcale nie czuje się zbyt pewnie – bowiem teraz na jej barkach spoczywa odpowiedzialność nie tylko za godne „życie po życiu”, ale także za podrzucone jej przez uczynnego czupakabrę Edzia wampiry: wiekową Wefcię i młodego Pawła. Dwójka ta powoli dochodzi do siebie po traumie, jaką zafundowało im rodzime, siechnickie gniazdo z nieprzystosowaną społecznie, rozmiłowaną w kiczu i neonach Cecylią na czele. Mężnie starają się odnaleźć we współczesnym nienormatywnym świecie, gdzie dieta butelkowa, odpowiednia dawka suplementów, dobre nawodnienie oraz pomysłowy strój à la cierpiący na alergię na słońce szpieg z Krainy Deszczowców umożliwiają im w miarę swobodne funkcjonowanie w nieświadomym istnienia wampirów społeczeństwie. Wydawałoby się, że wszystko zmierza w dobrym kierunku – do momentu, gdy rozhisteryzowana Genowefa wraca ze spotkania osiedlowego kółka emerytów z informacją, że... zaatakowały ją wilkołaki. Jeśli ktoś jeszcze miał wątpliwości – recenzowana pozycja to zwariowana komedia, poziomem upakowanego na swoich kartach chaotycznego dowcipu nieodbiegająca od wcześniejszych powieści autorki. Znajdziemy tu błyskotliwe dialogi, karkołomne, zbudowane ze zdań wielokrotnie złożonych opisy oraz sceny przypominające wizje kogoś w stanie mocno wskazującym na spożycie napoju wysokoprocentowego (jak chociażby wojna międzygatunkowa z wykorzystaniem kimchi jako broni ofensywnej). Podczas lektury czytelnikowi nie pozostaje nic innego, jak dać się porwać opowieści, raz po raz wybuchając śmiechem przy kolejnych nietuzinkowych perypetiach równie niecodziennych bohaterów. Trzeba przyznać, obie okładki tej serii tworzą spójną całość. Świetnie do siebie pasują, tworząc duet, obok którego nie da się przejść obojętnie. Już sam ich widok wywołuje uśmiech i zapowiada to, co czeka w środku. Historię pełną ironii, błyskotliwych dialogów i bohaterów, którzy z każdej sytuacji wychodzą z miną, jakby właśnie uratowali świat przed zombie... albo przynajmniej przed spaleniem tostera. Jak w każdej wcześniejszej książce Wójtowicz, jedną z największych zalet omawianej pozycji są bohaterowie. Choć większość z nich znamy już z poprzednich części, to w "W cieniu dnia" nabrali oni głębi, przestali być tak abstrakcyjni i oderwani od rzeczywistości, pokazując skrywane rozterki, poczucie winy, lęki i marzenia, dzięki czemu stali się naprawdę bliscy czytelnikowi. Poza wspomnianą wcześniej Myśką i kilkukrotnie pojawiającą się strzygą Sabiną, na uwagę zasługuje też oddająca się swej pasji gotowania Genowefa (po setkach lat wychodząca z analfabetyzmu, z zapałem oglądająca programy kulinarne i eksperymentująca z nowymi przepisami), biorący się za bary ze światem zewnętrznym były emo-wampir Paweł, rozbrykany niczym szczeniak (i równie rozczulający) czupakabra Edziu, jak również piątka braci wilkołaków, których łączy z ekipą PS Business Consulting historia skażonego magią patyczka, porwania niechętnej narzeczonej i upokarzającej lekcji pokory. To właśnie kreacja tych pięciu okaleczonych wilczków najmocniej porusza i najdłużej zostaje w pamięci. Dzięki nim pozornie prosta, szalona komedia zyskuje drugie dno i staje się opowieścią o rodzinnych więziach, przedwczesnym dojrzewaniu, odpowiedzialności i tolerancji, a także – czasami bezwzględnej, ale koniecznej – szczerości w relacjach. Co ważne, wszystkie te treści podane są w wyjątkowo przystępny sposób – bez moralizowania czy przesadnej czułostkowości. Wręcz przeciwnie, autorka spogląda na wszystko z przymrużeniem oka, z typową dla siebie ironią i lekkością, nieustannie uśmiechając się porozumiewawczo do czytelnika. W cieniu dnia to naprawdę znakomita kontynuacja bardzo udanej książki (a właściwie – dwóch), która w spójny sposób rozwija wcześniej zarysowane wątki i otwiera drzwi do kolejnych, równie intrygujących. Pozostaje tylko mieć nadzieję, iż nie jest to nasze ostatnie spotkanie z ekipą brzeskich i wrocławskich nienormatywnych. No więc powiedzcie mi, czy odważycie się sięgnąć po książkę, po której już nigdy nie spojrzycie na czosnek tak samo?

Za każdym razem powrót do świata Thornu jest dla mnie jak powrót do domu po najgorszej delegacji. Opadasz na kanapę i czujesz jak cały stres uchodzi, a Ty możesz zanurzyć się w historię, którą od razu wiesz, że pokochasz. Bo ja nie jestem obiektywna, ja po prostu jestem zakochana w twórczości Anety Jadowskiej, a kto mnie tutaj śledzi ten dobrze o tym wie. Kolejny raz nasza Dora nie dostaje zbyt wiele czasu wolnego. Dręczą ja koszmary, a na progu pojawia się biały wilk, za którym ciągnie się pościg. Dora czuje, że to jej nowa „kulawa kaczuszka”, którą musi się zaopiekować. Z pomocą Romana, kąśliwego wampira, rusza rozwiązywać kolejne zagadki, bo w Thornie jedna dziura do załatania… to zdecydowanie za mało. Przygotujcie się na odwiedziny u bohaterów, których dawno nie widzieliśmy. (Chociaż ja liczę, że w drugim tomie tej serii dostanę chociaż trochę Baala, za którym baaardzo tęsknię 😏) Dostajemy też początki relacji Salci i Dory i możemy obserwować, jak nasza Namiestniczka zmienia się w bardziej rodzinną, opiekuńczą bohaterkę. Autorka sprawnie lawiruje między zagadkami kryminalnymi, trudnymi tematami a dawką świetnie przemyślanego humoru i ciepła rodzinnego. Polecam odświeżyć sobie albo zapoznać się z Dzikim dzieckiem miłości przed tym tomem. Łatwiej będzie odnaleźć się w nawiązaniach. Wilk z lasu jest też nieco lżejszą emocjonalnie historią niż Dzikie dziecko miłości, ale ma dużo więcej wątków, więc trzeba się chwilami bardziej skupić. W książce znajdziecie też całą chronologię Thornversum, więc dla nowych czytelników jest to świetna wskazówka, od czego w ogóle zacząć. Polecam z całego pelikanowego serducha ❤️‍🔥 5/⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

“Zapadły pałac” to pierwszy tom młodzieżowego cyklu, opowiadającego o tajemniczym liceum, do którego wcale nie tak łatwo się dostać. Bohaterami zaś są nastolatkowie, którym nie udało się dostać do “normalnej” szkoły, więc jako ostatnią deskę ratunku zapisują się na obóz rekrutacyjny. Obóz, który od samego początku wydaje się dziwnie niepokojący... Od lat czytam książki Marty Kisiel i za każdym razem zachwyca mnie jej ogromna wyobraźnia, humor i zabawa językiem. Nie inaczej jest w przypadku tej książki, gdzie klimat niczym z baśni został połączony ze... Squid Game! W rezultacie dostajemy oniryczny klimat rodem z koszmaru, gdzie niewinna gra w ciuciubabkę może mieć zabójcze konsekwencje, i gdzie lepiej nie zbliżać się do połykającej ludzi żaby. Biorąc pod uwagę charakterystyczne elementy dla twórczości Marty Kisiel, czyli zabawę konwencją i językiem, dostajemy książkę dla małych i dużych. Młodsi odnajdą w niej ciekawych bohaterów konfrontujących się z lękiem - nie tyle samego baśniowego zamku, co po prostu dorastania. Książkowa młodzież pozostawiona jest na obozie sama, bez nauczycieli i rodziców i to stanowi dla nich pierwsze wyzwanie. Jak poradzić sobie z wyzwaniami, gdy można liczyć tylko na siebie i rówieśników? Zapewniam jednak, że i dorośli czytelnicy nie będą narzekać na nudę. Wyobraźnia Marty Kisiel zaskakuje, a klimat mający w sobie elementy grozy przeplatane ze słownym humorem pozwala zatopić się w tą powieść! Kto nie boi się czytać o nastolatkach i uwielbia baśniowo-koszmarową atmosferę, ten się idealnie w tej książce odnajdzie. PS. nie ma tu nastoletnich romansów! Kolejnym elementem, którego można się spodziewać po Marcie Kisiel jest tworzenie całej plejady osobliwych postaci, które jednocześnie bardzo się od siebie różnią. Zdradzę wam tylko tyle, że jedna z nich przypominała mi nieco Lunę z Harry’ego Pottera, ale taką podkręconą na maksa. Wyobrażacie to sobie? W całym tym baśniowo-koszmarowym świecie tajemniczego obozu rekrutacyjnego do liceum, autorka nie zapomina o stworzeniu postaci z krwi i kości, z problemami, które łatwo można zrozumieć. Są to postaci zakotwiczone w naszym świecie, które poprzez wykonywanie fantastycznych zadań uczą się siebie i tego, jak radzić sobie z codziennymi problemami. Podsumowując, „Zapadły pałac” to książka, która świetnie balansuje między baśnią a koszmarem, nie tracąc przy tym lekkości i charakterystycznego dla Marty Kisiel humoru. To historia o dorastaniu, mierzeniu się z lękiem i szukaniu swojego miejsca, ubrana w formę niezwykłości wdzierającej się tam, gdzie spodziewamy się sztywnych edukacyjnych ram. To dopiero pierwszy tom, ale już widać, że autorka ma pomysł na ten świat i jego zasady. I że będzie to przygoda pełna dziwności, emocji i zaskoczeń, czyli tego, co najbardziej lubię w literaturze dla młodszych, Polecam ją wszystkim, którzy chcą przeczytać coś oryginalnego i innego niż typowa młodzieżówka!

To moja kolejna książka od Anety Jadowskiej i nadal uważam, że nie przepadam za jej stylem pisania. Początek bardzo nudny, a same zwłoki pojawiają się późno, bo dopiero w 1/3 historii. Zagadka w miarę ciekawa, ale nie zachwycająca. Mam wrażanie, że sprawie przeszłam przez książkę tylko dzięki audiobookowi, bo lektorka jest wspaniała. Gdybym miała całość czytać zajęłoby mi to dwa razy tyle czasu. Cieszę się, że tą serię mam już za sobą.

Całkiem niezła książka, ciekawe postaci i świat. Na pewno sięgnę po drugi tom. Były jednak momenty, kiedy bohaterowie (w szczególności Nina) zaczynali nieco "przesadzać" i zachowywać się jak dzieci, a nie dorośli ludzie... Rozumiem, że mieli zostać pokazani jako "typowi studenci", ale momentami miałam wrażenie, że jest to trochę aż sztucznie przerysowane. I to "zastanawianie się" Niny nad tym, dlaczego chłopak-wilk nie może się z nią związać.... Jakby, serio? Laska, on jest synem Alfy, potężnym Wilczym wojownikiem, a ty gówniarą, którą on uratował od wypadku, do tego wtedy jeszcze bez kota-partnera 🙃 Kot w wilczym stadzie? No na logikę, można się było domyślić, DLACZEGO nie mogą być razem, nie bardzo rozumiem o co był cały ten dramat 🙄 Ogólnie podoba mi się też motyw wprowadzenia "zaginionego" kowenu smoka 🐉 Co śmieszniejsze, jak przeczytałam, że "dawniej było więcej kowenów" to od razu pomyślałam: "ciekawe czy mieli też kowen smoka?" 🤭

„Krystyno, uspokój się!" to powieść Sylwi Dec o południcy Krystynie, która zaklęła swoje ciało, że jest wiecznie młoda. I chociaż jej umysł się zestarzał i Krystyna gdzieś po drodze zgubiła sens życia, to południca stara się udowodnić sobie i innym, że jej nie dotyczy przemijający czas. Powieść podzielona jest na trzy części. Pierwsza część jest zabawna. Krystyna urządza orgie, kłóci się z kim może, ogląda Netflixa i spotyka znajomych (z którymi też się kłóci). Następnie zostaje zmuszona do ruszenia w podróż, żeby odnaleźć sens istnienia (chociaż ona sama nie jest zainteresowana szukaniem 😜) Pomysł o znudzonej upiorzycy, która uzależniła się od serialu „Złote stulecie" i pizzy jest rozrywkowy, niestety nie wystarcza na kolejne dwie części. ☣️Od tego miejsca spoilery!☣️ Później Krystyna zaczyna robić się męcząca. A kiedy zaczyna naśmiewać się z mężczyzny, który stracił dziecko, osiąga dno. Od tego momentu śledzenie jej poczynań bolało, na szczęście nie zostaje już wiele książki do końca. Rozumiem zamysł fabularny, jaki miała Sylwia Dec. Krystyna brnie w warstwie mułu własnego zacietrzewienia, aż robi się tak głęboko, że pozostaje się tylko odbić. I ostatecznie fabuła daje Krystynie możliwość zrehabilitowania się. Nawet przez chwilę zaczęłam jej kibicować, kiedy postanowiła poświęcić się dla drużyny. I nie wiem, czy nie lepiej by było, gdyby Krystyna naprawdę zginęła. Zakończenie trochę rozczarowuje. Krystyna przeżywa i nie do końca mam wrażenie, że zrozumiała na czym polegał jej problem. Do tego zakochuje się w niej mężczyzna, z którego ona naśmiewała się z powodu utraty dziecka. Z tym wątkiem mam spory problem. Nie jest dla mnie jasne, dlaczego ten mężczyzna chce z nią być. Przecież zasłaniał przed nią obrazy swojej rodziny, żeby Krystyna się z niego nie naśmiewała, że ich stracił. I po paru bohaterskich akcjach nagle wydaje mu się, że Krystyna się zmieniła? Krystyna dopiero jest na początku drogi wychodzenia z egotyzmu, ale jeszcze sporo przed nią, i tak doświadczony mężczyzna powinien to zauważyć. Wydaje mi się to albo bardzo naiwne albo po prostu dopisane na siłę. Gdyby odwrócić płcie tych postaci i to mężczyzna nabijał się z kobiety, że płacze po stracie dziecka, zgodzilibyśmy się, że to nie jest materiał na partnera.

Gdy podczas premiery sztuki na deskach teatru umiera grający w niej aktor, do śledztwa dołącza, na wyraźną prośbę policji, prywatny detektyw i jego ,,upiorna" cioteczka, która wychowała kilka pokoleń aktorów. Wkrótce śmierć dopada kolejnego artystę, a to zmusza śledczych do wytężonej pracy, by nie było kolejnych ofiar. Tyle, że aktorzy ewidentnie grają przed policją role niewiniątek...

Doczekaliśmy się! Frances wreszcie wychodzi za mąż. Cóż to jednak by był za ślub, gdyby obyło się bez morderstwa? Nudny i mało ciekawy, a na to pozwolić nie można. Dwie zwaśnione rodziny, rywalizujące w interesach, przypadkiem obydwie zaproszone na ślub - zwiastują kłopoty. Kłopotem jednak okazuje się trup, głowy jednej z owych rodzin. Czy zabił go biznesowy wróg? Czy może małżonka, nad którą się znęcał? A może zrobił to brat Frances? Wszyscy nagle mają wiele tajemnic, które tylko Frances z małżonkiem mogą rozwiązać - podróż poślubna musi poczekać! To już 5ty tom serii Poradnik Prawdziwej Damy i muszę przyznać, że trzyma poziom wcześniejszych. Jest ciekawa intryga, wszyscy są podejrzani, a rozwiązania zagadki, nie jest tak łatwo się domyślić. Brakowało mi jednak humorystycznych scen, mam wrażenie że w poprzednich tomach było ich więcej. Liczyłam na lekką i przyjemną literaturę i to dostałam, więc polecam jak najbardziej. :)

Kingfisher nie zawodzi i drugi tom ,,Sworn solider" jest dla mnie jeszcze lepszy niż poprzedni, zostając pierwszą 5* w tym roku. Naprawdę, bardzo liczę, że inne horrory autorki pojawią się na naszym rynku, znacznie lepiej mi się ich słucha niż tych bardziej baśniowych wersji jej twórczości. Alex mierzy się ze skutkami swojej ,,grzybowej przygody" w rezydencji Usherów, którą znamy z pierwszego tomu. PTSD w jenu wypadku jest absolutnie zrozumiałe, zwłaszcza, że psychika Alex już wcześniej była nadszarpnięta przez wojnę w jakiej przyszło jenu uczestniczyć, czego dowiadujemy się w tej części. Ogromnym plusem dla mnie było wplecenie wątków ze słowiańskiego folkloru bowiem Moroj z jaką przyjdzie nam się mierzyć brzmi bardzo jak słowiańska Zmora lub Północnica, demon żywiący się oddechem lub duszą, przysiadający na klatce piersiowej śpiącego. Czy mówiłam już jak uwielbiam klimat przedstawiany przez Kingfisher? Nie? Autorka tak opisuje zapuszczoną, zawilgoconą wille w lesie, że prawie można poczuć zawilgocone drewno i kurz. Historia jest krótka, co dla jednych będzie minusem, ale uważam, że krótka, konkretna forma znacznie lepiej sprawdza się w takich wypadkach niż rozwlekanie historii i przedłużanie jej na siłę. Nie ma zbędnych stron czy wstawek mających zwiększyć objętość, wszystko co jest nam zaserwowane jest w pewien sposób potrzebne, nie krążymy dookoła tematu, który jest oczywisty dla czytelnika, ale z jakiegoś powodu nie dla postaci.

Zatraciłam się w bieszczackich klimatach i wcale nie żałuję 😁 _ "Remont pensjonatu to przecież nic takiego, prawda? Tu trochę farby, tam kilka desek i wiekowy budynek będzie wyglądał jak nowy. Tyle że nie wszyscy mieszkańcy Mnichówki chcą zamiany położonej w jaskini mrocznej piwnicy na nowoczesne spa". _ Lubicie Bieszczady? A magiczne elementy? Ludowe wierzenia i te trochę z innych krain? A dodatkowo niebanalne dialogi? Jeśli za każdym razem odpowiadaliście TAK, to mam dla Was idealną lekture! _ "Zatracenie" to kontynuacja serii "Adam i Ewa". Katarzyna Berenika Miszczuk ponownie zabiera nas w gęsty bieszczacki las, w którym prócz zapachu drzew słychać szep starodawnej magii. Autorka w mistrzowski sposób połączyła elementy fantastyki z powieścią obyczajową, dając czytelnikom prawdziwą literacką przygodę. Tym razem z nutą kryminalistyki. _ Tak jak w poprzednich książkach tak i tu możemy cieszyć się lekkim i humorystycznym stylem autorki. Akcja książki choć nie pędzi to wciąga czytelnika i sprawia, że książkę czyta się (niestety) błyskawicznie. _ Znana nam z "Kuszenia" Ewa nie tylko musi się uporać z mocą jaką w sobie odkryła ale i z remontem starego pensjonatu, który nie idzie tak jak sobie to zaplanowała. Stary budynek, a zwłaszcza piwnica Mnichówki stawiają wyraźny opór. Dawni mieszkańcy nie chcą by ich mroczna przestrzeń zmieniła się w luksusowe spa. Prócz remontu, który udowadnia, że czasem łatwiej jest zdjąć klątwę niż wymienić pękające rury. Ewa planuje swoje urodziny, które zamierza spędzić jak zawsze w gronie rodziny. Tylko, że właśnie usłyszała: „Po pięciu dniach ciemności umrzesz!” i jeszcze emeryt, który wykonał dla niej tablice do konatktu z zaświatami właśnie znikł...

Klara jak we śnie, twardym. Koszmarze, jaki trudno sobie wyobrazić. Młoda dziewczyna zdecydowanie niosła za dużo na głowie, przez co każdy jej aspekt życia naznaczony był paranoją oraz obłędem. Po tej lekturze czuję się jakbym prześniła tą historię. Jakbym bardzo chciała jej prawdziwości, a ona jest tylko snem.

Uwielbiam cykÌ "Drużyna do zadań specjalnych". Ekipa Kociołka, powiedzmy sobie szczerze, jest jedyna w swoim rodzaju i mimo że ma już ponad 20 lat, wciąż lubię do niej wracać. Ta seria wywołuje u mnie ogromną nostalgię. Bardzo zasmucił mnie fakt, że główna seria już się zakończyła i choć pojawiają się inne książki osadzone w tym świecie, czuję pewien niedosyt. Na szczęście "Bal u Yanny" trochę ten żal ukoił. Bal u Yanny jest powieścią paragrafową osadzoną w świetnie wykreowanym, pełnym humoru świecie, który Marcin Mortka buduje od lat. Wracamy tu do ukochanego Kociołka i jego drużyny do zadań specjalnych, a tym razem udajemy się... na bal! Każdy rozdział oferuje dwie ścieżki, którymi możemy podążyć, i to my decydujemy, jak potoczą się losy bohaterów oraz jakie będą tego konsekwencje. Bawitam się przy tym świetnie - chyba przeszłam wszystkie możliwe ścieżki w jeden wieczór. Przecież nic nie mogło mnie ominąć! 7 Fabuła książki rozgrywa się na zamku księżnej Yanny, w trakcie tytułowego balu. Nie brakuje czarów, pojawiają się zwady, znajdziemy tu takze trochę historii krasnoludów, dowiemy się, co dzieje się u Sary, a być może nasi bohaterowie po raz kolejny będą musieli ratować dolinę. Książka porusza również ważniejszy, bardziej emocjonalny wątek. Sara cierpi na nieznaną chorobę, która trawi jej duszę Choć my, czytelnicy, dość szybko możemy domyślić się, co jest przyczyną jej smutku, oddalenia i nieobecności, Kociołek nie zna prawdy i nie potrafi pomóc ukochanej żonie. Na szczęście pod koniec otrzymuje wsparcie - i to nie od jednej, a od dwóch osób Uważam, że "Bal u Yanny" jest świetnym dodatkiem do serii czytało mi się go doskonale, zresztą jak każdą poprzednią książkę z tego świata. Nie zabrakło typowego dla drużyny humoru - a może było go nawet więcej? Zdecydowanie polecam te pozycje fanom seri. Warto jednak zaznaczyć, że autor zaleca sięgnąć po tę książkę dopiero po przeczytaniu wcześniejszych tomów, aby uniknąć spoilerów. A jeśli nie znacie jeszcze historii Kociołka ijego drużyny do zadań specjalnych, gorąco polecam zacząć od "Nie ma tego Złego"!

Kolejna niepokojąca sprawa spada na Sztorma w sercu Liberii. Tajemnicza śmierć redaktora gazety wskazuje, że wiedział za dużo o tym, co powinno pozostać nieodkryte. Kolejne ciała jednak budzą coraz więcej wątpliwości, bowiem zbrodnie przywodzą na myśl dziecięce baśnie. Krążą plotki o przerażającej bestii z buszu, a pokojowa warta staje przed nie lada wyzwaniem... Ten tom to kolejne wciągające śledztwo w nietuzinkowym świecie, które zachwyca tak samą intrygą, jak i świetnie napisanym światem i klimatem. Zagadka ze strony na stronę jest coraz bardziej zagmatwana i trudniejsza do rozwikłania - nie tylko dla bohaterów, ale i czytelnika - a więc dała mi do myślenia i tworzyłam sporo teorii w trakcie lektury, aby koniec końców dać się zaskoczyć. Śledztwo krok po kroku ujawnia kolejne warstwy, które dotyczą nie tylko samej ofiary, ale i szerzej zakrojonych spisków czy sytuacji społecznych. Fabuła pod tym kątem jest bardzo dobrze przemyślana, piekielnie wciągająca i dopracowana, a miks gatunkowy zupełnie nie traci na jakości, raczej czerpie z tego co najlepsze, satysfakcjonując tam, gdzie szukamy rasowego kryminału, jak i nietuzinkowego fantasy. Świat przedstawiony to interesujący obraz, gdzie ludzie i inne istoty wspólnie tworzą "zgodną" społeczność. Dlaczego zgodna jest w cudzysłowie? Cóż, nie sposób oderwać się od hodowanych latami uprzedzeń. Niesamowite, jak kreując nową rzeczywistość, autorka pokazuje uniwersalne prawdy ogólnie znane socjologicznie - i to niestety te mniej chwalebne. Brak zaufania, pogarda, poniżanie i stereotypy występują na porządku dziennym pomiędzy różnymi rasami. Cieszą tu każde gesty dobrej woli, zwłaszcza szacunku nabywa się do skądinąd honorowego i sprawiedliwego pod tym względem Sztorma, który jednako broni każdej istoty. Uwielbiam zbiorowisko nietuzinkowych postaci, szczególnie tych z warty. Są kopalnią barwnych osobowości, często na przekór naszym oczekiwaniom (tak dystyngowanego ogra jak Kostek nigdzie nie znajdziecie), a ich dialogi czy sceny wielokrotnie bawią ironią i czarnym humorem. Zabawa ponownie przednia i mam nadzieję, że nie ostatnia z tą ekipą. Polecam! 💚

Laura rozstała się z dziewczyną. W nowym pokoju w akademiku, z nową koleżanką, próbuje prowadzić trudne studenckie życie. Gdy współlokatorka zaprasza Laurę na zamkniętą imprezę, zaczyna się robić dziwnie. Dziewczyny udające czarownice, zaklęcia, wymóg milczenia, dostąpienie zaszczytu bycia częścią jakiegoś obrzędu. Dziewczynie to się nie podoba, więc wymiksowywuje się... używając czaru. Ale w jej przypadku rzucone zaklęcie niesie ze sobą konsekwencje. Tym większe, im większy czar. Gdy Laura zostaje zaproszona na majówkę do domu jednej z imprezowiczek, choć nieco zdziwiona, postanawia jechać i się odprężyć w towarzystwie nowych koleżanek. Jeszcze nie wie, że spotka tu swoją byłą dziewczynę i że nie będzie to taki zwykły, nudny weekend. Rytuał ku czci Rogatego Pana wymaga ofiar. Świetne rozpoczęcie serii - mocne, krwawe, mroczne, z dużą dawką magii. Z pewnością będę śledzić dalsze losy Laury i poczynania Krwawegosabatu.

Świetnym zabiegiem okazało sie włączenie do opowieści Sary i jej towarzyszek. Z ekipą Kociołka mielismy okazję zapoznać się przez 6 ostatnich tomow, więc historia pań dodała książce świeżości. Spodziewałam się trochę innego zakończenia, może bardziej optymistycznego? Nie mniej, urzekła mnie ta seria od pierwszej przeczytanej kartki I tomu 😊

Dawne koleżanki ze studiów – Katarzyna Struś, topowa influencerka z życia wzięta (a raczej z Instagrama), oraz Iwona Raczyńska – postanawiają na święta zamienić się życiem. Z jednej strony luksusy warszawskiego Wilanowa, z drugiej – podkarpacka wieś, gdzie tradycja trzyma się mocniej niż zasięgi w social mediach. Brzmi jak urocza komedia romantyczna? Otóż… nie tym razem 😂 Bo pod choinką zamiast prezentów ktoś podrzucił zwłoki. I to nie byle kogo, tylko ich dawnej koleżanki – Danusi. Świąteczny klimat? Jest. Tylko trochę bardziej… kryminalny. Alek Rogoziński serwuje nam wszystko, co najlepsze: soczyste dialogi, intrygę, czarny humor i ironię ostrą jak świąteczny karp przed Wigilią. Do tego dorzuca celne przytyki do świata influencerów (gdzie filtr bywa ważniejszy niż rzeczywistość) oraz zderzenie miejskiego blichtru z prowincjonalną swojskością. Efekt? Książka, przy której można się śmiać… nawet wtedy, gdy ktoś właśnie leży martwy pod choinką. I choć akcja toczy się zimą, gwarantuję – spalicie przy niej tyle kalorii ze śmiechu, że żadne świąteczne pierogi nie będą Wam straszne 😂 Idealna dla tych, którzy lubią kryminały, ale nie traktują ich śmiertelnie poważnie. Jeśli cenicie humor z pazurem i historie, w których trup idzie w parze z dobrą zabawą — bierzcie w ciemno.

Szwagier wraz z Miśkiem, 4- letnimi bliźniakami Mają i Guciem oraz Jackiem wyrusza w podróż życia. W Berlinie gdzie żegnają swoje żony, które zresztą wyruszają do Japonii, wsiadają w pociąg i mają dotrzeć do Budapesztu. Nie są na szczęście sami, Nestor rodu pomyślał o wszystkim i dzięki temu mają do pomocy nad dziećmi nianię, Ernestynę. Gdy taka ekipa rusza w świat to nie może zabraknąć niespodzianek. Traf chce, iż tym samym pociągiem ruszają złodzieje, a Misiek tymczasem zaczyna swoje śledztwo. Jest śmiesznie. Zapewniam przy tej książce można się zresetować.