Klątwa faraona

Cała opinia do przeczytania na: http://kaginbooks.blogspot.com/2017/12/174-bostwa-kulty-i-rytuay-starozytnego.html O książkach związanych z religią można powiedzieć wiele. Bardzo wiele - wszak papier jest cierpliwy. Trafiają się pozycje świetne ale i takie, które ciężko przełknąć. Takie, w których mamy natłok informacji iście akademickich, ale i takie, w których brednia brednię pogania. Jak się więc na ich tle ma "Bóstwa, kulty i rytuały..."? Bliżej jej do akademickich publikacji, ale w bardzo przystępnej formie, niż czegoś, co się czyta i nie da pojąć. Autor skupił się na konkretach, ale przemierza je z czytelnikiem bardzo płynnie i lekko. Nie sposób się nudzić, a przystępność informacji jest zdecydowanie na plus. [...] Cała opinia do przeczytania na: http://kaginbooks.blogspot.com/2017/12/174-bostwa-kulty-i-rytuay-starozytnego.html

Książka opowiada historie rodziny Borgiów, która rządziła Watykanen i prowadziła wojny na Pólwyspie Apenińskim na przełomie XV I XVI wieku. Książka zawiera opis głównych wydarzeń z zycia tej rodziny (na tyle, na ile można było je odtworzyć) oraz syntezę opinii rożnych historyków. Autor także na końcu książki zdobywa się na własną ocenę opisywanych postaci. Minusem tej książki jest pokazanie wydarzeń bez zarysowania szerszego tła historycznego, przez co wielość opisywanych historii powoduje, że bez wiedzy historycznej na temat ówczesnego Pólwyspu Apeninskiego (wtedy na miejscu obecnych Włoch istniały różne księtwa/państewka) książkę czyta się ciężko. Mimo wszystko duży szacunek dla autora za pracę nad researchem i podsumowanie wydarzeń z zycia Borgiów w jednej książce.

„Bracia przeklęci. Historia masonerii” Autor: Roberto Gervaso Moja ocena: 6/10 Po lekturze tej książki spodziewałem się znacznie więcej. Autor w dużej mierze skupia się na dziejach masonerii we Włoszech, szczególnie na jej burzliwych relacjach z Kościołem katolickim i wzajemnych sporach ideologicznych. Styl narracji bywa miejscami nieco toporny, co sprawia, że książka momentami staje się trudna w odbiorze. Brakuje w niej szerszego, bardziej zrównoważonego kontekstu międzynarodowego, a całość wydaje się miejscami jednostronna. Na uwagę zasługuje ostatni rozdział oraz załączniki – to właśnie one, moim zdaniem, wnoszą najwięcej wartości merytorycznej i czytelniczej satysfakcji. Podsumowując: to pozycja, która może zainteresować osoby szczególnie zaciekawione włoską odsłoną wolnomularstwa, jednak nie jest to kompendium, jakiego można by się spodziewać po tak nośnym tytule. ** 22:38 * 04.05.2025 * 40/2025 *

Autorka używa całkiem wiarygodnej argumentacji, aby przekonać czytelnika, że Jezus miał żonę, niestety ginie to w późniejszych rozdziałach w teoriach spiskowych i analizie obrazów średniowiecznych. Pytanie brzmi, co sztuka ma do wydarzeń, które miały miejsce tysiąc lat wcześniej i praktycznie nikt o nich nie wie? Nagle wszyscy wielcy artyści są "wtajemniczeni"? O nie, nie, nie. Może u Browna, ale nie w realu.

Życie i losy Aleksandra Wielkiego były już przedstawiane niezliczoną ilość razy przez Autorów opracowań naukowych, popularyzatorskich, powieściopisarzy czy twórców filmowych. Podjęcie takiego tematu wymaga więc odwagi, której S. Pressfieldowi odmówić nie sposób. To jednak powieść nader specyficzna. Zawiodą się ci, którzy spodziewaliby się pamiętnika/autobiografii bohatera (chociaż taką formalnie postać nadał Autor swemu dziełu). Autobiografia to bardzo wyrywkowa, dalece niepełna, omijająca wiele wydarzeń, zwłaszcza tych, które stawiają Aleksandra w niekorzystnym świetle – co można zresztą wobec przyjętej konwencji zrozumieć. Tym niemniej, lektura wymaga ogólnej znajomości tła oraz dziejów samego bohatera. Po książkę tę warto w sumie sięgnąć z jednego powodu - dla plastycznych, szczegółowych i dramatycznych, a zarazem dbających o wyjaśnienie arkanów strategii oraz taktyki, opisów wielkich kampanii i bitew Aleksandra. To gratka dla miłośników starożytnej wojskowości, mniej zainteresowanym opisy te mogą się wydać nużące. Reszta to pseudofilozoficzne i pseudopsychologiczne wywody włożone przez Autora w usta Aleksandra. Moim zdaniem, to akurat słabsza część książki.

Trudno dziś powiedzieć, kim tak naprawdę był Grigorij Rasputin: prorokiem, magiem, ludowym szamanem, rozmodlonym czarodziejem, uzdrowicielem, cudotwórcą, świętym mędrcem, mistykiem, hipnotyzerem, manipulatorem, lubieżnikiem i gwałcicielem, czy też, jak to wskazywały jego akta, wiejskim koniokradem i niepiśmiennym chłopem z Syberii, który dzięki "dzikiemu syberyjskiemu urokowi" i pewnym zdolnościom retorskim został wciągnięty w przeogromną machinę dworskich intryg, kłamstw, krętactw, plotek i podstępów ze strony rosyjskiej arystokracji. Wiele wskazuje na to, iż ten prosty chłop padł ofiarą wyścigu i rywalizacji o pieniądze i władzę wysoko postawionych petersburskich magnatów. Nie wydaje się też błędnym stwierdzenie, iż Rasputina i jego pozycję na dworze cara Mikołaja II można zaliczyć do przyczyn zagłady ostatnich Romanowów. Grono wrogów Rasputina (także cesarzowej Aleksandry) było ogromne, a narastające plotki na temat jego związków z cesarzową dolewały oliwy do ognia. Był chroniony przez nią, lecz to nie zapobiegło planom zamachu - zlikwidowali go inni Romanowowie. Wkrótce także car i jego rodzina padli ofiarą zamachu - bestialsko zamordowani w roku 1918 przez bolszewików w Jekaterynburgu. Rosyjski carat upadł. Romanowowie padli ofiarą nie tylko rewolucji bolszewickiej, byli także ofiarami systemu sprawowania władzy, rosyjskiej arystokracji oraz Rasputina, który w znaczny sposób przyczynił się do ich zagłady.

Najlepsza książka jaką czytałam o inkwizycji.Wg. mnie to doskonałe i bardzo sumienne opracowanie.Wspaniałe żródło wiedzy o działalności inkwizycji i przebiegu samego procesu inkwizycyjnego, a także o światłych ludziach , którzy ośmielili się mieć inne zdanie niż dopuszczał w tych czasach kościół. Książkę tę stawiam na górnej półce.Jeszcze raz stwierdzam , że to doskonałe dzieło i zasługuje na najwyższą notę.

Książka, która zdobyła niesamowitą popularność po hollywoodzkim hicie z Tomem Hanksem, czytałem już po filmie Kod da Vinci i faktycznie scenarzysta nieźle sobie pomógł /dzięki ciężkiej pracy dokumentalistów/wraz z autorem hitu, sama pozycja nieźle napisana, dużo tajemniczych wątków związanych z naszą religią, wszyscy krytycy mogą oczywiście pojeździć" po autorach, bo nie wszystko da się udowodnić - dla mnie jednak ciekawa i dobrze napisana

Cieniutka książka, ale przynajmniej nie rozwleczona długimi opisami. Napisana w prostym języku, szybko się czyta i co najważniejsze - bardzo przyjemnie. Opowieść niezwykle ciekawa, dla fanów historii zmyślonej pozycja warta uwagi. P.S. MINI SPOILER. Końcowy rozdział z akcją na cmentarzu bardzo dobry :)

Przyznam się, że początkowo objętość tej książki mnie przeraziła. Podobnie jak i początkowy nawał informacji. Ale gdy już to wszystko ogarnęłam to ciężko mi się było oderwać i poczułam smutek gdy nadszedł koniec. Uwielbiam Włochy i wszystko co włoskie. Wciągnęła mnie atmosfera średniowiecznej Werony. Dworski ceremoniał, intrygi, walki, zdrady. Ale jest to też opowieść o lojalności, przyjaźni i oddaniu. Pisarz odwalił kawał dobrej roboty, dzięki której mogłam przenieść się w czasie I przestrzeni. Wątków jest wiele Ale na koniec praktycznie wszystkie splatają się w jeden. Miłośnikom powieści historycznych powinna się spodobać.

Kiedy kilka lat temu obejrzałam film Stevena Spielberga "Amistad" z rewelacyjnymi rolami Morgana Freemana, Anthony`ego Hopkinsa (którego uwielbiam) i Matthew McConaughey`a, wiedziałam, że kiedyś na pewno zapoznam się z historią, na której podstawie powstało owo dzieło. Kreacje aktorskie, sposób realizacji filmu, niesamowicie oddany klimat tamtych wydarzeń wzbudził we mnie masę tak różnorodnych emocji, od złości, poprzez smutek a w końcu radość i szczęście, że miałam nadzieję, iż jeśli sięgnę po książkę będzie podobnie i nie zawiodę się. Książkę Pesci`ego przeczytałam w jedno popołudnie i cóż mogę powiedzieć? Nie, nie zawiodłam się! Rewelacja! Przede wszystkim autor bardzo dobrze wczuł się w atmosferę tamtych zdarzeń, świetnie przygotował się do swojej pracy czerpiąc z wielu źródeł, oczywiście, że niektóre rzeczy musiał trochę podkoloryzować na potrzeby powieści, ale to jest nic, w porównaniu z tym co dostajemy. Fabuła rewelacyjnie poprowadzona, akcja gna na złamanie karku, bohaterowie ukazani w tak realistyczny i wyjątkowy sposób, że momentami czujemy na własnym ciele ich ból, strach i w końcu wiarę, że zostaną uratowani. Nigdy nie zrozumiem i nie pogodzę się z tym, co człowiek potrafił i nadal może zrobić drugiemu człowiekowi, tylko ze względu na jego inny kolor skóry, czy że po prostu jest słabszy pod jakimś względem. Dla mnie to jest niepojęte, a uwierzcie mi, że będąc historykiem sporo się na ten temat dowiedziałam, jak to było kiedyś, chociaż dzisiaj nie jest wcale lepiej, wyzysk trwa nadal a my mniej lub bardziej świadomie bierzemy udział we współczesnym kolonializmie(dzieci wydobywające w kopalniach Konga cynę, tantal, wolfram z których powstają nasze smartfony czy małoletni zatrudniani w farbiarniach czy szwalniach w Indiach czy Bangladeszu skąd później kupujemy t-shirt z logo Levis`a, czy innej popularnej marki itd...itd...). I wcale nie musimy, aż tak daleko sięgać, u nas w Europie, czy w Polsce też często mamy do czynienia w niektórych zakładach pracy z tzw. białymi murzynami. Brawo! Niewolnictwo nie zniknęło pomimo wprowadzenia dekretów czy ustaw je znoszących. Nadzieja umiera ostatnia i to jest myśl przewodnia tej książki oraz wiara w ludzi, że jednak tacy istnieją, dla których pojęcie człowieczeństwa, prawdy i godności nie są tylko słowami na papierze. Gorąco polecam.

Autor dysonuje rzetelną wiedzą na temat miejsca i epoki, w których osadził akcję powieści, nie sposób też odmówić mu talentów czysto literackich: umiejętności kreowania postaci, tworzenia barwnych opisów, żywych dialogów, specyficznego poczucia humoru. Dzięki temu otrzymujemy pyszny obraz Londynu z początków XVIII w., zarówno od strony blichtru bogactwa, jak i nędzy zaułków. Wypada to bardzo przekonująco i powieść czyta się z zainteresowaniem jako fresk historyczno-obyczajowy. Słabo przedstawia się natomiast wątek czysto sensacyjny, mający stanowić oś fabuły. D. Liss osnuł ją wokół rywalizacji wyborczej partii politycznych oraz poszczególnych kandydatów do parlamentu. W sieć towarzyszących temu intryg wplątany został główny bohater. Sam obraz kampanii wyborczej musi wzbudzić zainteresowanie oraz zamierzone przez Autora skojarzenia z czasami nam współczesnymi. Wszystko rozgrywa się dokładnie według tych samych reguł: korupcja, przekupywanie bądź zastraszanie wyborców, wystawianie głosów na sprzedaż, użycie siły w razie potrzeby, wszelkiego rodzaju kłamstwa i brudne zagrywki. Jedyna różnica polega na tym, iż odbywało się to w XVIII w. najzupełniej jawnie, bez prób tuszowania czy ukrywania brutalnej prawdy. I wszyscy uważali to za najzupełniej normalne. Może to nawet lepsze od dzisiejszej hipokryzji? Niestety, na tym ciekawym tle sama intryga kryminalno-sensacyjna wypada blado, jest niekonsekwentna, nielogiczna, naciągana. Zakończenie też na kolana nie rzuca. D. Liss posiada olbrzymi potencjał, nie potrafi go jednak do końca wykorzystać.

Ciekawa koncepcja, żeby opowiedzieć o ... podbojach Aleksandra Wielkiego, pod pretekstem śledztwa, czy nasz bohater padł ofiarą morderstwa pewnego czerwcowego dnia 323 r p.n.e. w Babilonie. Poza opisem głównych podejrzanych i motywów jakimi mogli się kierować, przesuwamy się po mapie wraz z armią macedońską. Śmierć Aleksandra III Wielkiego w tak młodym wieku już w starożytności budziła wątpliwości i kontrowersje. Autor przedstawił przekonujące argumenty po 2300 latach, że nie była ona naturalna, ale czy wytypował prawdziwego mordercę, trzeba samemu ocenić ...

Oparta o fakty historia bitwy pod Peluzjum i wydarzeń do niej prowadzących. W roli głównej Hazdrubal Barka, postać fikcyjna (zbieżność nazwisk przypadkowa?), wojownik faraona i dowódca jego wojsk przygranicznych. Czyta się szybko i ciekawie, choć można było nieco więcej miejsca poświęcić samej bitwie, skoro krążą o niej tak niesamowicie ciekawe legendy.

Bardzo dobra książka. Napisana przez entuzjastę templariuszy, który nie wierzy w żadne oskarżenia Zakonu. Nawet plotki dotyczące nadużywania wina. Nie ma też złudzeń co do Filipa Pięknego. Patronką Zakonu Była Matka Boska. Templariusz nie mógł zranić ani bić chrześcijanina. Nie mógł znieważać. Obelgi i przekleństwa były surowo zabronione. Tak samo jak zbyt surowe wydawanie rozkazów ! Templariusz musiał godnie traktować biednych. Zabronione było łajanie giermków. Ci zresztą służyli na czas określony i nie należeli do Zakonu. Templariusze dzielili się na: rycerzy, serwientów i giermków, księży, braci rzemieślników. Można było zostać czasowo templariuszem, nawet będąc żonatym - nie składało się ślubów i nosiło barwy serwientów. To templariusze i inne zakony wojskowe podtrzymywały obecność chrześcijaństwa na Wschodzie. Krucjaty były próbą odciążenia Bizancjum i uniemożliwienia muzułmanom okrążenia Italii i Rzymu od północy. Na półwyspie Iberyjskim Zakon zaszalał. Założył np. Coimbrę (!? - chyba nieścisłość - Zakon miał bronić Coimbra i dysponował rozległym terytorium między Coimbra i Santarém). Tryb życia Zakonu wyznaczała nie tylko wojna i przygotowania do niej ale też godziny kanoniczne. Z wielkim przywiązaniem do modlitwy "Ojcze Nasz". Powszechnie cieszyli się opinią uczciwych ale ich przywileje - w tym lokalne mogły być powodem wielkiej zawiści. Co do ich zniszczenia - to polecam protokół z przesłuchania Rajmunda Guardii - komandora Mas-Deu (Mas - odnosi się do Prowansji). Jeszcze jeden powód dla którego oskarżenia templariuszy są niewiarygodne - król chciał przejąć kontrolę nad Zakonem. Gdy mu się to nie udało - zniszczył go. Pozostali templariusze najlepiej zostali potraktowani w Portugalii. Biorąc pod uwagę wszystkie fakty - powstanie Zakonu należy przypisać Opatrzności Bożej. A jego zniszczenie oznacza początek upadku Kościoła. Co do oskarżeń templariuszy warto wspomnieć o Cudzie Świętego Ciernia, należącego do Zakonu - w każdy Wielki Piątek. Zdaniem templariuszy był to fakt Boskiej opieki i poparcia dla Zakonu. A może też zapowiedź męczeństwa ?

Rzym. Rok 1683 roku. W pewnej gospodzie w tajemniczych okolicznościach zapada na dziwną chorobę jeden z gości. Trucizna czy dżuma? W obawie przed epidemią podróżni zostają poddani kwarantannie. Jeden z podróżnych opat Melani, wraz z karłowatym posługaczem wszczynają śledztwo. A tymczasem Wiedeń zostaje oblężony przez Turków, i czeka na odsiecz króla Polski Jana III Sobieskiego. Czy powieść mi się podobała? Czy klimat epoki nowożytnej był wyczuwalny? Czy zagadka kryminalna napędzała fabułę powieści? I czy kreacja głównego bohatera przypadła mi do gustu? Chciałbym więc zacząć od otoczki powieści. Bowiem jest wiele do opisania i poruszenia, w tym aspekcie. Mroczna czeluść katakumb. Relikwie niewiadomego pochodzenia. Ciemne podziemia. Strach spotęgowany, groźbą wybuch epidemii dżumy. Wróg u bram, chrześcijańskiego świata. To wszystko powoduje, że czytelnik może odczuć strach i napięcie jakie towarzyszyło gościom gospody. To wszystko jest okraszone atmosferą klaustrofobii…- syndromem zamkniętego pomieszczenia. Grozę potęguje grasujący morderca, który okazuje się nieuchwytny, groźny i diabelnie inteligentny. Ale to co interpretujemy się na pierwszy rzut „poznawczy”, może się jednak okazać mirażem, fałszem i kalumnią. Czytelnik z rozdziału na rozdział dostaje więcej „danych”. Ale zagadka przez to nie okazuje się łatwiejsza do rozwiązania i zinterpretowania. Właśnie motyw zbrodni, w niniejszej powieści jest dość zgrabnie zagrany, wykreowany i wykorzystany. Jest to niewątpliwie zaleta powieści. Chociaż w tej kwestii mam pewne zastrzeżenia. Odbiorca, bowiem zostaje „zalany” informacjami dotyczącymi epoki. Przez co główny wątek zostaje nieco „rozcieńczony” i, w pewnym momencie fabularnym, nie co wieje nudą. Ale z drugiej strony rozumiem ten zabieg wykorzystany w powieści przez autorów. Bowiem poprzez wstawki historyczne, które notabene mogą czasami nużyć i męczyć okazują się nieodłącznym elementem książki. Może to niektórych czytelników, odstraszyć, ale ja to wszystko wziąłem za „dobrą monetę” i zanurzyłem się z przyjemnością w meandry epoki. Niniejsza lektura, to swoiste kompendium wiedzy na temat ówczesnego Rzymu, pontyfikatów głowy apostolskiej, oraz spisków na najwyższym szczeblu władzy. Można zarzucić powieści pewną schematyczność. Wielki wpływ na duet pisarski, miało niewątpliwie dzieło włoskiego erudyty Umberto Eco „Imię Róży”. Ale pomimo tego dość widocznego i trochę przeszkadzającego w czytaniu „faktu”, powieść, a zwłaszcza w późniejszej „fazie” bardzo mi się dobrze czytało. Niewątpliwie mam słabość do takiej tematyki. A co jeśli chodzi o rozwiązanie szarady. W pewnym stopniu może nie okazała się widowiskowa, oszałamiająca ani frapująca, ale na tyle zadowalająca, że powieść całościowo odbieram pozytywnie. Na deser sobie zostawiłem istotę powieści, czyli jej bohaterów. Historia jest opisana z perspektywy karłowatego posługacza, który pomaga rozwikłać zagadkę, kryminalną. Każdy z nas ma plany, marzenia i prawo do szczęścia. Jednak los zazwyczaj spłata nam figla. Ale pomimo wszystko, warto walczyć o swoje , i dążyć do wytyczonego celu. Bowiem to nas definiuje jako istoty myślące, szukające swojej drogi i ścieżki w tym nieprzyjaznym miejscu jakim czasami okazuje się nasze najbliższe otoczenie. I tą właśnie postawę reprezentuje nasz główny narrator. Którego marzeniem jest zostać kronikarzem. Jego dar obserwacji, empatia i wrażliwość to nie tylko atrybuty, które są nieodłącznym elementem przyszłego zawodu, ale również pomagają mu w rozwiązaniu szarady, oraz w zrozumieniu pobudek mordercy. Summa summarum, powieść dobra zwłaszcza, jej druga część. Miałem nieodparte wrażenie, że w pewnym momencie, fabuła złapała drugi oddech, a akcja ruszyła z kopyta. Powieść powinna się spodobać fanom zagadek kryminalnych, o mocno zarysowanym tle historycznym. Ale również tym, czytelnikom, którzy są bardzo dociekliwi, i pragną swoją spostrzegawczość wystawić na duży wysiłek intelektualny. Polecam.

Według mnie, ta książka jest bardzo dobra z dwóch powodów. Po pierwsze, właśnie tą książką rozpocząłem swoją przygodę z książkami, a było to dosyć późno, bo już po maturze, ale lepiej późno niż wcale. A po drugie, to fabuła i sposób pisania autora. Odkrywanie tajemnic, templariusze, tajne zgromadzenia, po prostu lubię takie klimaty.

Całkiem niezła była ta książka. Choć nie porwała mnie zbytnio i łatwo mi było przerwać sobie lekturę. Autor zbudował w miarę intrygującą fabułę, popartą researchem historycznym, umiejętnie połączył rzeczywiste wydarzenia z literacką fikcją. Chętnie po tej pozycji sięgnę po twórczość Poego, gdyż autor zaciekawił mnie przy okazji próby rozwiązywania okoliczności jego śmierci, również twórczością Poego.