Kat Rzymu

Orły Imperium to świetny początek cyklu Simona Scarrowa, który z rozmachem przenosi czytelnika w czasy rzymskich podbojów. Autor potrafi połączyć realia historyczne z wartką akcją i lekkością stylu, dzięki czemu historia dwóch legionistów - doświadczonego, porywczego centuriona Macro i młodego, ambitnego Cato - wciąga od pierwszych stron. To powieść o wojnie, lojalności i przetrwaniu, ale też o przyjaźni i dojrzewaniu w świecie, gdzie życie żołnierza waży mniej niż jego miecz. Scarrow unika patosu - zamiast tego daje nam żywy, brutalny i wiarygodny obraz armii rzymskiej. Walki opisane są dynamicznie, intrygi dworskie dodają napięcia, a humor i chemia między bohaterami sprawiają, że książka ma prawdziwe serce. Dzięki połączeniu historycznego tła, akcji i ludzkiego wymiaru Orły Imperium to coś więcej niż typowa powieść o starożytnym Rzymie - to rasowa przygodówka z duszą.

II Legion walczy w Brytanii, miało być łatwo i szybko, lecz wróg zacięcie broni swojego terytorium. Macro z Katonem walczą nie tylko z Brytami, ale też ze spiskowcami wewnątrz armii. Na dodatek przybywa szalony Klaudiusz ze swoim orszakiem. Książka jest napisana z dużym rozmachem, opisy walk przenoszą czytelnika na pole bitwy. Dobrze, że są tacy pisarze jak Scarrow, Cornwell czy Kane, którzy przedstawiają historię w tak ciekawy sposób.

Jeden z najlepszych pisarzy beletrystyki historycznej. Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Kolejne książki o rzymskiej tematyce. Uważam, że autor nie ma się czego wstydzić. Ciekawy i znany bohater, jego dzieje przekazane w zbeletryzowanej formie, spisane w przyjemnym i łatwo przyswajalnym w czytaniu stylu, nie ma dłużyzn. Czego oczekiwać więcej ? POLECAM !!!

Zakończenie pierwszej części niezbyt zachęcało do sięgnięcia po kontynuację. A tu jakże miła niespodzianka. Szybciej, bardziej dynamicznie, z jeszcze większym realizmem opowiedziana historia. I cały czas otrzymujemy sporą dawkę wiedzy na temat antycznego Rzymu. Tym razem autor nie musiał rekonstruować wydarzeń na podstawie badań archeologicznych, tylko w znane fakty historyczne wplótł losy Balisty. Z zaciekawieniem przeczytam kolejną część.

Na początku znajdujemy się w Germanii, a następnie wraz przyszłym cesarzem podbijamy plemiona Brytów. Jak zawsze udane połączenie postaci fikcyjnych oraz historycznych. Opis starć na Wyspach Brytyjskich jest mistrzowski, zwłaszcza w zakresie przedstawienia taktycznych manewrów Rzymian.

Obok Cornwella, Igguldena, Scarrowa jeden z mistrzów swojego gatunku. Oczywiście to opinia subiektywna. Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna " ma na celu, przede wszystkim, dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi ", " pozwala oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni", "charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne ". Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Obok Cornwella, Igguldena, Scarrowa jeden z mistrzów swojego gatunku. To opinia subiektywna.Obok Cornwella, Kane, Scarrowa to jeden z mistrzów swojego gatunku. Oczywiście opinia subiektywna Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna " ma na celu, przede wszystkim, dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi ", " pozwala oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni", "charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne ". Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM.

Lubię czasami sięgnąć po powieść historyczną, szczególnie z czasów starożytnych. Zawsze intrygował mnie okres dominacji Rzymu. Pierwszy zachwycił mnie Simon Scarrow i jego cykl „Orły imperium”. Czy cykl „Władcy mórz” spełnił moje oczekiwania. Myślę, że zasadniczo tak. Plusy: - ciekawy pomysł na fabułę, walka Rzymu i Kartaginy o dominację na morzu; - pierwsza wojna punicka, toczona przez ponad 20 lat, w III w p.n.e, głównie o panowanie na Sycylii oraz na terenach Kartaginy w północnej Afryce; - pokazanie, że legiony walczyły i były skuteczne w boju nie tylko na ziemi; - niesamowity pomysł na walkę za pomocą pomostów tzw. kruków, dzięki temu udało się przenieść potęgę lądową legionów do walk na morzu; - dynamiczne opisy potyczek i wielkich bitew morskich, szczególnie pod Mylae; - opis strategii używanych w czasie morskich batalii; - oryginalnie wykreowane postacie bohaterów Attyka i Septymusa; - wiele informacji o polityce i walce rzymskich elit o władzę w tamtym okresie. Minusy: - nie jestem specjalistą, ale trochę interesuję się marynistyką: dlatego opisy okrętów, ich budowy, nazewnictwa i zasad żeglowania zawierają sporo błędów, np. czy w 260 roku p.n.e. znano już ster z rumplem. Ogółem książka dobra.

Bardzo dobry książka przygodowa dla miłośników historii i starożytnego Rzymu. Przede wszystkim - ciekawe przygody. opis bohaterów i klimat epoki. Szybko się czyta. Sama historia momentami już mniej porywająca, bo to jednak opis młodzieńczych lat Cezara. Klimat epoki jednak świetny.

Powieść historyczna pt. „Oblężenie” to kolejna część przygód Feliksa-Corvusa w służbie Rzymu. Autor Geraint Jones, który sam służył w armii USA i brał udział w paru „misjach stabilizacyjnych” na terenie Afganistanu i Iraku, a później zwalczał piratów na Morzu Arabskim, w powieści idealnie przedstawił zagadnienia psychologiczne, które trapią żołnierzy w trakcie konfliktów zbrojnych. Ze zrozumiałych względów swoje osobiste wojenne doświadczenia przeniósł na występujące w książce literackie postacie rzymskich legionistów. Cykl powieści Jones’a to świetna lektura nie tylko dla pasjonatów i pasjonatek świata antycznego, ale w pierwszej kolejności dla psychologów. Treść książki utrzymuje czytelnika/czytelniczkę w napięciu. Autor pominął rozwlekłe opisy np. krajobrazu, a także wszelkie dywagacje na tematy historyczne, skupił się na przedstawieniu osobowości zawodowego żołnierza.

Najlepsza część z dotychczasowych. Ewidentnie widać, że skupienie się na wąskim teatrze działań i wąskim wycinku czasu dobrze służy. Skupiając się na walce Cezara z Pompejuszem autor świetnie zaprezentował możliwy scenariusz działań i po prostu wciągnął w lekturę. Dobrze się to czytało. Działania wojenne, manewry, taktyki - zdało to egzamin. Bardzo wiele dobrego dało prezentowanie dwóch stron konfliktu, a nawet trzech spojrzeń na to samo wydarzenie. Opis samej bitwy pod Farsalos mnie zawiódł, choć i tak było lepiej niż z Wercygetoryksem ostatnim razem. Według tego przedstawienia więcej było w tym wszystkim przypadku niż geniuszu Cezara. Jednak pod kątem opisu samej batalii Conn może uczyć się np. od Sapkowskiego i opisu bitwy pod Brenną. Końcówka zdecydowanie słabsza - początek dużo miejsca poświęcił rozterkom Brutusa, o tyle na koniec decyzję o zdradzie podjął w ciągu jednej strony. Nie poświęcono też prawie w ogóle miejsca przyszłym bohaterom - Oktawianowi i Markowi Antoniuszowi, a to przecież oni będą głównymi bohaterami kolejnej części.

Obok Cornwella, Kane, Scarrowa, Igguldena, jeden z mistrzów swojego gatunku. Oczywiście opinia subiektywna Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna " ma na celu, przede wszystkim, dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi ", " pozwala oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni", "charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne ". Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM.

Książka pokazuje jak w średniowieczu diametralnie różniły się dwa światy: chrześcijański i islamski. Który jest dobry, a który zły - raczej się do końca nie dowiemy. Bohaterowie są różnoracy: od sztywnego głównego bohatera z niedowładem mózgu, dramatycznego przyjaciela/rywala, nic nie wnoszącego mężczyznę, który kocha mężczyznę, typową blondynkę oraz sułtana-zawodowca. To oczywiście impulsy do czytania, które nie dominują książki. Czytamy aby przy okazji dowiedzieć się czy coś w nich czasem się nie zmieniło. Poza tym książka świetnie trzyma się zarysów historii i rzuca pewne inne światło na tamte wydarzenia.

Setki stron, można by rzec, reporażu z pola bitwy. Tak plastycznego, że czytając ma się wrażenie patrzenia na obraz. Jego realizm jest niezwykły. Autor zabiera nas do Francji, gdzie losy głownego bohatera przeplatają się z losami innego, którym jest trwająca wojna. Autor kolejny raz dowodzi, że jest wyśmienitym przewodnikiem po polu bitwy, a ilość szczegółow zwizązanych z realiami średniowiecznej wojny, codziennych obowiązków rycerzy, zbrojnych i łuczników, a także opis XV wiecznego świata i jego zwyczajów jest po prostu zachwycająca. Nie ma tu cukierkowego języka. Są za to: lejąca się krew, trzewia powalane bitewnym kurzem i wszystkie towarzyszące temu emocje. Jest świetnie zbudowana akcja, czasem jest zabawnie. Książka doskonała. Szczerze polecam.

Ocena 10/10 za całą trylogię. To jedna z tych historii, które chciałoby się świadomie zapomnieć — tylko po to, by móc odkryć ją na nowo i jeszcze raz przeżyć wszystko od samego początku. Akcja pędzi na pełnych żaglach, a suspens jest budowany i rozładowywany w taki sposób, że chwilami można stracić orientację. Ten thriller historyczny trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Co najważniejsze, wszystko to opiera się na rzetelnej historii i prawdziwych faktach. Dzięki temu z tej lektury można czerpać garściami i wiele nauczyć się o świecie. Bo przez setki lat niewiele się zmieniło: ludzie wciąż spiskują, są chciwi, wywołują wojny i pragną władzy, respektu oraz poklasku. Polityka pozostaje brutalna i zimna — może dziś bardziej wyrafinowana i mniej krwawa, ale równie zawzięta i podstępna. Książka uczy życia, jest podana z ogromną elegancją i zachwyca zarówno językiem, jak i kunsztem narracji. Bawi, porusza i dostarcza wielkiej przyjemności z lektury. Stałem się wielkim fanem Harrisa i jednocześnie jeszcze większym miłośnikiem powieści historycznych. Dla mnie — prawdziwe arcydzieło.

Jako miłośniczka fantastyki i fikcji historycznej niejednokrotnie otarłam się o historię alternatywną, jednak jak dotąd większość tych dzieł mnie rozczarowała. Nie w tym przypadku. Dwutomowa saga Mortki o zmaganiach pomiędzy chrześcijańską częścią Europy a państwami Normanów, potomków Wikingów, którzy nigdy nie przestali czcić nordyckiego panteonu, okazała się dokładnie tym, czego potrzebowałam, żeby polubić ten specyficzny podgatunek fantastyki. Zacznijmy od głównej postaci. Za pierwszym podejściem Jeremy mnie irytował, ale gdy przeczytałam te książki drugi raz, znacznie zyskał w moich oczach i stał się jednym z lepszych diamencików tej dylogii. Nie jest on typowym bohaterem opowieści wojennej - ani z niego bohaterski żołnierz, ani przerażony cywil, który chce tylko przeżyć. Zamiast tego jest dziennikarzem wojennym, wyjątkowo odważnym, ale też zupełnie pozbawionym jakichkolwiek umiejętności bitewnych czy survivalowych. Nie naraża swojego życia dla wielkich ideałów, tylko dla wielkich pieniędzy - a nawet jak już pójdzie za ideałami, to jego ideałem jest zemsta - przez co, w połączeniu z niezdarnością i zupełnym brakiem obeznania (o ironio) z realiami wojennymi wypada nieco denerwująco, wręcz antypatycznie. Jednak to dzięki temu ma on coś, czego brakuje większości głównych bohaterów powieści wojennych - jest aż do bólu realistyczny. Podobały mi się także postacie drugoplanowe, takie jak Terrence Oswald i Selim, żałowałam tylko, że dostaliśmy tak niewiele akcji w ich towarzystwie. Natomiast prawdziwą gwiazdą tej powieści są antagoniści. Konung Valgrim rozwinie skrzydła dopiero w następnej części, ale jego syn, Olav, błyszczy już od pierwszych stron ze swoim udziałem. Tajemniczy furiat, szef niezwykle skutecznej siatki wywiadowczej, a zarazem spragniony konfrontacji wojownik, odznaczający się nienaturalnym błyskiem błękitu w oczach, który według legendy nie przespał ani minuty od ładnych kilku lat - jest zdecydowanie moją ulubioną postacią tej powieści i jednym z moich ulubionych złoli w całości polskiej fantastyki. Kolejną bardzo mocną stroną tej książki jest fabuła. Zazwyczaj nie jestem się w stanie wciągnąć w powieść przez dobre 50-100 pierwszych stron, ale ta połknęła mnie po zaledwie siedmiu. Akcja leci niezwykle szybko, nie da nam się nudzić ani przez chwilę, aczkolwiek po przeczytaniu całego pierwszego tomu można czuć się zaskoczonym, jak niewiele się tak naprawdę dotąd wydarzyło; wojna dopiero się zaczyna. Pierwsza z trzech części, na jakie podzielona jest książka, jest moją ulubioną, akcja w Afryce Północnej, w koloniach państw europejskich, rozpoznawalna z naszej historii, a zarazem zupełnie inna. Drugi segment z akcją w Londynie i okolicach również był świetny, choć mniej w nim było strzelanin, a więcej intryg szpiegowskich i dyplomatycznych. Trzecia część, osadzona w Irlandii, jest, moim zdaniem, najsłabsza, a to z powodu wprowadzenia dość głupiego wątku romantycznego, ale i tak czyta się ją świetnie. Należy też zwrócić uwagę na kapitalną kreację świata. Sam pomysł Wikingów walczących w drugiej wojnie światowej jest już genialny, a Mortka absolutnie nie zawiódł, dopracowując jego szczegóły. Co prawda możemy czasem odnieść wrażenie, że resztę świata potraktował po macoszemu, skupiając się na krajach Normanów, ale jest to zrozumiałe - w końcu to na nich skupia się akcja, a białe plamy na mapie czytelnik może zapełnić własną wyobraźnią. Za to same państwa normańskie są wręcz urzekające, autor postarał się oddać wpływ, jaki ich istnienie miało na kulturę, ekonomię, przemysł zbrojeniowy i ogólnie każdą gałąź rzeczywistości. Stąd mamy np. nadal dużą rolę religii chrześcijańskiej w krajach nie-nordyckich, kontrowersyjny nurt w sztuce zwany neopoganizmem, samoloty sleipnirry czy ciężarówki jotuny, a także karabiny sturdy. Władcy państw nordyckich w większości wychodzą jednak rozczarowująco płasko - co chyba było zamierzone - oprócz konunga Valgrima i prezydent Vinlandii, Vidgis. Vidgis pojawia się, niestety, tylko na jedną scenę, i w pełni rozłoży skrzydła dopiero w następnym tomie. Jedyną jednoznaczną wadą tej opowieści jest według mnie fakt, że pojawiają się w niej tylko trzy postacie kobiece, z czego jedna to femme fatale uwodzicielka, polityczka walcząca o swój kraj mocą swoich dużych piersi, druga to ciężarna narzeczona przyjaciela, a trzecia to typowy "love interest" głównego bohatera. Jeremy przez całą książkę ma interakcje z co najmniej dwudziestoma postaciami znanymi z imienia i nazwiska, z których chyba połowa nie musiała być mężczyznami (rozumiem, że trudno byłoby znaleźć kobietę pilota samolotu w 1940 roku, albo kobietę kapitana wojsk lądowych, ale co innego wywiad, obsługa lokali itd.). Mimo wszystko autor zdecydował, że wszystkie postacie o płci niewymuszonej przez ich rolę będą mężczyznami, a jedyne kobiety są przedstawiane wyłącznie przez pryzmat ich relacji z mężczyznami. Jest to ogółem wada twórczości Mortki, lecz w tej serii wypada to ponadprzeciętnie niesmacznie. Podsumowując, "Ragnarok 1940" to świetna historia alternatywna, idealna dla fanów Wikingów, IIwś i powieści szpiegowskich. Nie jest całkowicie pozbawiona wad, ale czyta się ją przyjemnie.

Ależ to było dobre ! Pełne zanurzenie w świecie wikingów, które autor osiągnął bardzo szczegółowymi opisami zwyczajów, tradycji, wierzeń, budowy domów i okrętów, sprzętów codziennego użytku, broni, potraw jedzonych w zależności od pory roku, ubrań, a nawet zwyczajów higienicznych. Do tego dodawał wielokrotnie opisy zapachów, ażeby czytelnik nie tylko zobaczył ówczesny świat, ale też poczuł. W tym miejscu ostrzeżenie: jeśli oczekujesz powieści przygodowej o wikingach, pełnej zwrotów akcji i szalonych przygód okraszonych wątkiem romantycznym, to nie ten adres. Autor snuje opowieść w narracji pierwszoosobowej w sposób niespieszny, surowy, mocno oszczędny. Burzliwe wydarzenia w życiu głównego bohatera relacjonuje dość sucho, gęsto przeplatając je opisami wszystkiego, co widzi główny bohater, a także jego przemyśleniami i rozterkami. I w tym właśnie upatruję główny walor tej powieści -pozwala całkowicie przenieść się w XI w. i odbyć wraz Torsteinem Szkutnikiem podróż do Ameryki Płn. Tormodson jest , oczywiście, postacią fikcyjną, jednak na kartach powieści pojawiają się również postaci historyczne i jest przedstawiony ogólny rozkład sił politycznych w tej części Europy. Powieść przeczytałam bez znajomości pierwszej części jomsborskiej dylogii, jednak nie wpłynęło to w żaden sposób na jej odbiór. Polecam.

Błogosławieni niech będą solidni rzemieślnicy, albowiem dzieła ich częstokroć do większej ludzkiej szczęśliwości przyczyniają się, niźli prace natchnieniem boskim obdarzonych artystów. Może jestem niesprawiedliwy w swym osądzie twórczości pana Harrisa, ale jak dla mnie to właśnie taka perfekcyjna, rzemieślnicza robota i w 'Cyceronie' te moje płytkie przemyślenia potwierdza. Wszystko się tu zgadza, wpisuje w zasady, ale brakuje szaleństwa. Zdania i rozdziały mają idealną długość, zapewniającą utrzymanie czytelnika w napięciu i uwadze. Postacie są dobrze zarysowane, łatwo je zapamiętać i mimo ich mnogości raczej nie zapomina się kto jest kim. Wątek się klei, jest logiczny, chronologiczny, gdzie trzeba trzyma w napięciu. Jednocześnie nie sposób nie podziwiać, ile historycznego riserczu musiał autor, no dobra raczej autor i jego pomocnicy, wykonać przy tej książce. Więc tak, to solidna powieść historyczna, na pewno więcej niż czytadło, powiedzmy, że czytadło ambitniejsze, które jest trochę jak zupa pomidorowa, właściwie każdemu będzie mniej lub bardziej smakować. I bardzo dobrze.

Wspaniałe, absolutnie wspaniałe zakończenie trylogii, nie mam chyba nic do zarzucenia! Uwielbiam system magiczny, o ile można tak o nim powiedzieć, w świecie wykreowanym przez Cornwella, bo niby wygląda to na kuglarskie sztuczki, ale za chwilę dostajemy taką informację, że nie wiadomo, czy jednak za wróżbą czy czarem nie stało coś więcej. Ta powieść to nie tylko historia Artura i to taka, której absolutnie nie znamy, ale też historia starć religijnych, fanatyzmu, a przede wszystkim chyba historia walki i wojny. Bitwy są tu krwawe, włócznicy walk się boją, więc nie ma tu nie wiadomo jakiego heroizmu. Wszystko jest takie ludzkie, prawdziwe, można w to absolutnie uwierzyć. Powiem więcej, jestem przekonana, że historycznie tak życie w Brytanii mogło wyglądać, bo w końcu tę wspaniałą przygodę pisał dla nas historyk. Zakończenie - cudne. Bardzo niedopowiedziane i tajemnicze. Ewolucja Nimue uważam, że bardzo uzasadniona i dla mnie niespodziewana. Derfel, nasz narrator, stał się postacią, z którą autentycznie sympatyzuję i aż żal mi, że więcej jego wspomnień nie przeczytam. Wspaniałe zaskoczenie, które na tyle skradło moje serce, że z pewnością sięgnę po kolejne książki autora.