Karuzela sukcesu

"Clara prowadziła bardzo ożywione życie towarzyskie. W szalonej atmosferze lat międzywojennych, kiedy to każdy chciał szybko przeżyć jak najwięcej, jej rezydencja na ulicy Malakoff niemal każdego wieczoru tonęła w powodzi świateł." 1945 rok, Vallonue, Prowansja Piękna Clara jest seniorką bogatego rodu Morvanów. Jej mąż Henri zginął w czasie wojny. Kobieta ma dwóch dorosłych synów Charlesa i Edouarda, którzy założyli już swoje rodziny. Ma też szóstkę ukochanych wnuków, dla których jest w stanie zrobić wszystko. Pewnego ranka Clarę budzi huk wystrzału. Kobieta odnajduje w gabinecie swojego syna Edouarda. Mężczyzna nie żyje, obok niego na biurku leży rewolwer ojca. Przybyli na miejsce policjanci stwierdzają samobójstwo. Mijają lata, Clara dbając o dobro rodziny ciągle pomnaża swój majątek. Szczególną troską otacza ukochanych wnuków. Bardzo niepokoi ją los młodszego syna Charlesa, który w czasie wojny stracił w obozie koncentracyjnym ukochaną żonę i córeczkę. Charles coraz bardziej pogrąża się w apatii, tęskniąc za tym co bezpowrotnie minęło. Dorosłe wnuki Clary zaczynają szukać swojej drogi i własnego szczęścia. Kobieta za wszelką cenę chce utrzymać członków klanu razem bo najważniejsza dla niej jest rodzina. Ale Clara ukrywa też przed nimi pewien sekret z przeszłości. Czy tragiczne fatum, które zawisło nad klanem Movanów da o sobie znać? Czy prawda o wydarzeniach z 1945 roku ujrzy światło dzienne? Bardzo lubię ten charakterystyczny francuski klimat w powieściach i tu go odnalazłam. Przepiękny Paryż, klimatyczna wiejska posiadłość w Prowansji, niedaleko Awinionu i opisy przyrody zachwycają. A w tym wszystkim członkowie rodu Morvanów ze swoimi skrywanymi tajemnicami, radościami i smutkami codziennego życia. Śledzimy losy wszystkich wnuków Clary przez dzieciństwo aż po ich dorosłość i życiowe wybory. "Sekret Clary" to ciepła i mądra opowieść o miłości, potędze pieniądza, karierze i kobiecej sile. Zakończenie książki jest bardzo zaskakujące. Ja mam to szczęście, że mogę sięgnąć po 2 część "Potomkowie Clary", która jest kontynuacją tej historii.

Olivia Goldsmith „Młode żony” Bez wątpienia takie książki omijam, lub jeśli czytam – czynię to niezwykle rzadko. Nie mniej literatura kobieca, raz na jakiś czas nawet mi się przydaje, gdyż jest swoistą sferą relaksu i odprężenia psychicznego, po wcześniejszych, cięższych gatunkowo pozycjach. Czytając „Młode żony” odczułam idealnie odprężenie, i czystą satysfakcję z tego stanu, bo to historia z gatunku tych, które się czyta dla samej radości czytania. Poznajemy historię Kam, Jade i Vivian, osadzoną w amerykańskich realiach. Trzy różne historie z gatunku hollywodzkich seriali, gdzie jest wygoda, są duże pieniądze, pozornie szczęśliwe małżeństwo i rodzina. Każda na swój sposób została zdradzona przez człowieka, którego kochała i któremu bezgranicznie ufała. Nakreślone dość realistycznie, trochę cukierkowato, ale to właściwie taka bajkowa historia, więc rozumiem zamiar autorki. Realia zmieniają się diametralnie, gdy każda z nich mierzy się z okrutną prawdą o własnym mężu. Losy każdej z nich dzięki okolicznościom się splatają, i od tej pory czytelnik będzie świadkiem słodko-gorzkiej walki o własne szczęście, godność, majątek i stracone zaufanie. Sporo tego jest, chyba nawet chwilami za dużo, jakby Goldsmith chciała w jednej historii zawrzeć wszystkie nieszczęścia świata. Bajkowa, hollywodzka sceneria trwa do końca, przeplatana dramatycznymi momentami, ale otoczka jest iście kobieca. Miłość, zdrada, życie rodzinne, siła kobiet u Goldsmith są siłą napędową tej historii. Można się domyślić, że wszystko się uda, każda z nich wyjdzie z kłopotów obronną ręką, a nawet mimo złamania prawa – nie poniesie z tego tytułu konsekwencji prawnych. Książka jest lekka, napisana prostym ale nie ogłupiającym językiem, chociaż sama historia już mocno trąci bajkowością, to czytało się nad wyraz dobrze. Czasem i takie lektury są nam potrzebne, by cieszyć się samą historią, a niekoniecznie skupiać na logice wydarzeń i absurdalności perypetii bohaterek. U mnie trafiła idealnie w czas i zapotrzebowanie na coś „lekkiego” i z zupełnie innej kategorii literackiej, niż moje ulubione. 6/10

Lekko napisana książka o miłości. A jednak temat wychodzi z bardzo trudnej scenerii, bo z wojny w Kosowie. Trudne doświadczenia a wśród nich przyjaźń, miłość i oszustwo. Jak rozpoznać prawdziwe uczucie? A jeśli już je znamy to jak go nie stracić? Zadziwiające, ile dobra można znaleźć wokół obłudy i kłamstwa. Trzeba się jednak nagimnastykować aby je rozróżnić. A po tym jak nas oszuka ktoś bliski, trudno jest ponownie zaufać. Ale, podobno, prawdziwe uczucie nie boi się szczerości. Polecam na odprężenie, choć nie brak krótkich chwil ściskających za serce będąc z bohaterami na wojnie:-( Polecam:-)

Książka wpadła w moje ręce przypadkiem. Nie przepadam za tego typu literaturą, ckliwe romanse nie są moją ulubioną pozycją czytelniczą. Ale po przeczytaniu kilku stron tej książki przepadłam. Autorka w ciekawy sposób łączy ze sobą wątki i przeplata losy bohaterów. Ci ostatni są ciekawie opisani, możemy wczuć się w ich nastrój i wyobrazić sobie motywy, które nimi kierują. Ta pozycja idealnie nadaje się na długie jesienne wieczory, do wpakowania się pod koc z herbatą w ręku i kotem u boku.

Ujmuje. Ona, która ma wszystko. I on który wszystko osiągnął. Ale nie było łatwo przez lata, bo i choroby i wojny i jak to u tej autorki bywa koło fortuny łaskawe dla jednych i drugich ale po równo daje i zabiera. Losy Morelle fascynujące ale Leonia gra tu rolę kluczową. Hit dla silnych kobiet. Noel Madox bohater z marzeń.

Jak dla mnie dobry kryminał na wakacyjne dni. Zastanawiałam się , czy lepiej jest walczyć za wszelką cenę o przypomnienie sobie okropnych przeżyć z przeszłości, czy zacząć życie od nowa ? Co postanowi Casey? Kto jej pomoże w podjęciu decyzji, a kto będzie utrudniał ? Czy matka jest jej prawdziwą przyjaciółką? Czy wszyscy lekarze psychiatrzy,którzy leczyli Casey postępują zgodnie ze złożoną przysięgą Hipokraesa i czy kłamstwa można na zawsze ukryć? Ciekawe zakończenie.

Zaczyna się przewidywalnie. Młoda dziewczyna, godzi się na rzucenie na pożarcie z jednoczesną gwarancją nietykalności. Ma być chroniona przed fantastycznego szefa, zakochanego narzeczonego i wspierana przez cały sztab prawników. Prawda okazuje się mocno brutalna. I to na dodatek w znacznie większym wydaniu niż ktokolwiek, a przynajmniej ona, podejrzewał. W efekcie, zamiast natychmiastowego uznania szefa, oklasków ze strony pracowników firmy, narzeczonego z domem, jachtem, ślubem i wycieczką długą, ma malutką celę. Śpi z głową przy muszli klozetowej, i uczy się czerpać radość z nowego opakowania pasty do zębów. Zaczyna życie w świecie, w którym krem do rąk jest przepustką do lepszego życia, a opakowanie: tic taców potrafi zapewnia przychylność na długo. Książka opowiada o młodej Jennifer i kobietach z paki. Ciekawe historie, interesujące charaktery, niezłe przemyślenia. Ciekawa konstrukcja. Bohaterki poznajemy nie tylko w imiennych rozdziałach - niektóre w przypadku niektórych z nich pisane są w pierwszej osobie, ale również przez rozdziały innych. Rzeczywiście daje to przestrzenny obraz, niekiedy mocno ciekawy. Bardzo przyjemna książka w czytaniu. Napisana ładnym językiem. Z zadziwiająco sympatycznym i ludzkim podejściem do życia. Z zachowaniem dystansu. Grająca na czułych nutach. Może przedobrzona emocjonalnie pod koniec, ale przecież każdy lubi szczęśliwe zakończenia. Nie opowiada o niewinnych kobietach, które przypadkowo trafiły do wiezienia, ale o tych, które rzeczywiście popełniły przestępstwa i odsiadują za nie wyroki. Za każdą z tych kobiet stoi jej historia. Najczęściej smutna, niekiedy poruszająca, ale tym, co mnie ruszyło jest jej naturalność. Jedne przyznają się do błędów, przystosowują do nowych warunków i spokojnie odsiadują wyrok. Inne, pobyt w więzieniu traktują jak chwilową przerwę, z przekonaniem, ze pewnie niedługo tutaj wrócą. Resocjalizacja? Chyba nie w tej książce. Żal za winę? Raczej też nie do końca. Jest za to inny pomysł na życie za kratkami. Czy realny? Nie wiem. Nie umiem ocenić czy to cale zawirowanie to fantazja autorki czy rzeczywiście miałoby szansę powodzenia na rynku Amerykańskim. Jedno jest pewne niezależnie od szerokości czy długości geograficznej - świat za czterema wysokimi ścianami staje się domem tych kobiet. Malutkim pokoikiem ze zdewastowanym sedesem, znienawidzoną pralnią, kuchnią wydająca paskudne jedzenie oraz dużą, ale raczej pustą biblioteką. Nazywają to miejsce Domem. I jak to w życiu, gdy zagraża mu niebezpieczeństwo, ze spokojnych kobiet przeradzają się w waleczne. Stają do walki o Dom, o siebie, o ten brudny, rozpadający się sedes i miejsce gdzie Wiosna mogłaby sadzić swoje kwiaty. Udaje im się to i jeszcze wiele, wiele innych rzeczy. Polecam, moim zdaniem do książka do miłego przeczytania, do lektury z zadowoleniem i przyjemnością. Warto podejrzeć ten świat po drugiej stronie. Wróciłam do niej po latach i nadal twierdzę, że warta jest przeczytania.

Jak opisać ogrom Australii z pierwszej połowy XX wieku. Jej bogactwo przyrodnicze, jej magiczny klimat, jej majestat. Autorka zrobiła to w sposób zupełnie wyjątkowy, poprzez opowieść o losach Cassandry, pierwszej lekarki w australijskim pogotowiu lotniczym. Cassie, z pochodzenia Australijka, dotychczasowe życie spędziła poza ojczyzną. Wychowywana w Stanach Zjednoczonych i w Anglii, niewiele wie o kraju swojego pochodzenia. Praca, której się podejmuje, głównie z powodu komplikacji w życiu osobistym, pozwoli jej odkryć Australię, w całej jej niezwykłej okazałości. Pionierskie zadanie - czyli ratowanie zdrowia i życia mieszkańców interioru, których farmy są niekiedy oddalone o kilkaset kilometrów; trudności w dotarciu do miejsc położonych w dzikich i niedostępnych terenach, nieufność pacjentów, wobec faktu, że lekarzem jest kobieta, ekstremalne warunki atmosferyczne - od upałów po powodzie; to wszystko autorka podaje w sposób niezwykle lekki. Narracja płynie wartkim nurtem, a z każdą kolejną kartką życie Cassie oraz innych mieszkańców interioru fascynuje coraz bardziej. Zwłaszcza, że w sferze emocjonalnej, też bardzo dużo się dzieje. Przyjaźnie, miłości, rozczarowania, trudne decyzje, znój codzienności - to wszystko jest przedstawione w sposób niezwykle wiarygodny i prawdziwy. Całość ma dla mnie niemalże epicki rozmach. Kilka lat, przedstawionych na kartach tak grubej powieści fascynuje tak, że czyta się ją w mgnieniu oka. Ogromnie żałuję, że to jedyna powieść tej autorki wydana u nas, z wielką chęcią przeczytałabym wszystkie.

To była pierwsza książka tej pisarki, którą przeczytałam. Oczywiście, wiedziałam, że jest taka pisarka, ale nigdy nie sięgnęłam po jej twórczość. I postanowiłam to zmienić. Historia opowiada o małżeństwie Kelsey i Jarreda - trochę za bardzo nieudanym. Minęło trzy lata odkąd Kelsey się wyprowadziła od męża - i tak oto - po trzech latach znów się do niego wprowadza. Kelsey wie doskonale co może się stać kiedy wróci mężowi pamięć. Obawia się, że będzie nieczuły i przestanie się nią interesować. Z kolei Jarred szczęśliwym zbiegiem wypadku zakochuje się od nowa w swojej żonie i wie, że tylko jej może zaufać... Wypadek, który przeżył Jarred okazuje się nie być wypadkiem. A przynajmniej nie takim nieplanowanym. Powoli bohater przypomina sobie wszystko, a kiedy nie mógł pracować wysłał do biura Kelsey. A potem okazuje się, że i tam jest coś nie tak. Nie jest tajemnicą, że ktoś sprzedaje informacje firmy Jarreda konkurencyjnej firmie. Praktycznie wszyscy obstawiają Kelsey - z powodu tego, że pracowała u Trevora. Wkrótce wychodzi na jaw, kto tak naprawdę jest szpiegiem... Książka mnie nie zawiodła. Przedstawiona tu została odradzająca się miłość, skrywana latami nienawiść i tragedia, dzięki której bohaterowie dostali drugą szansę. Jeśli chodzi o panią Taylor, to mnie nie zawiodła - jeśli wszystkie książki są takie ciekawe, sięgnę z przyjemnością po następną pozycję.

Z Panią Binchy po raz pierwszy spotkałam się przy Kręgu przyjaciół laaaata temu. Książka bardzo przypadła mi do gustu, ekranizacja z lat 90tych również, polecam obie. Ale nie o tym tutaj ma być. Tara Road, to nazwa ulicy w Dublinie, przy której mieszka główna bohaterka powieści. Zanim wprowadzi się ona do swojego domu jako młoda mężatka, opowiada nam dzieje swej miłości, relacji rodzinnych, przyjacielskich i zawodowych, dla których punktem stycznym staje się właśnie Tara Road. Książka jest potężna, ma ponad 700 stron, a dopiero w drugiej połowie pojawia się kolejna jej ważna bohaterka, która dokonuje z tą pierwszą swoistego Erazmusa. Na skutek osobistych kolei losu decydują się one na chwilową wymianę domów. Koniec spojlerów. Polecam. Pani Binchy ma dar opowiadania historii, które z pozoru są zwykłe, przyziemne, niby nic specjalnego, a nie można się od nich oderwać. Są tu mniej lub bardziej miłe postacie, różne motywy i perspektywy. Nie ma tu cukierków czy fajerwerków, życie, po prostu życie. Mnie ta historia bardzo wciągnęła. UWAGA! Obejrzałam film i stanowczo odradzam. Świetna obsada, która zagrała jak na jasełkach wiejskich, i nie wiem, czy nie obraziłam właśnie poczciwych jasełek wiejskich. A do tego akcja filmu zaczęła się w połowie książkowej opowieści, co dramatycznie okroiło i zubożyło całą historię.

Czas miłości to jedna z najpopularniejszych książek australijskiej powieściopisarki Colleen McCullough. Autorka Ptaków ciernistych krzewówukazuje wspaniałą panoramę rodzimej Australii (tym razem) końca XIX wieku. Niezwykłość kolejnych bohaterów prezentowanych na kartach powieści, piękno egzotycznych krajobrazów oraz niestandardowa fabuła utworu sprawiają, że jego sukces nie wzbudza żadnych wątpliwości. Czas miłości jest więc sagą prezentującą zawiłe losy zamożnego Alexandra Kinrossa, jego żony Elizabeth oraz kochanki, a jednocześnie jedynej prawdziwej miłości Alexandra - Ruby na przestrzeni kolejnych lat. Czy powieść McCullough należy zatem traktować jako kolejne "tanie romansidło" przeznaczone wyłącznie dla tzw. kur domowych? Faktycznie, z jednej strony romanse, w które wikłają się kolejne postaci książki, wzbudzają z pewnością więcej emocji wśród żeńskiej części czytelników. Warto jednak zaznaczyć, że australijska powieściopisarka rozbudowała znacząco warstwę psychologiczną utworu, poświęciła również sporo uwagi ówczesnemu społeczeństwu, konwenansom, jakim podlegają bohaterowie oraz niełatwej pozycji kobiet. Wraz z początkiem powieści autorka przybliża sylwetkę Elizabeth, łudząco przypominającej swym wychowaniem, postępowaniem oraz stylem życia bohaterki dziewiętnastowiecznych romansów Jane Austen tj. Elizabeth Bennet (tu nawet imię się zgadza) z Dumy i uprzedzeniaczy Anne Elliot - główną bohaterkę Perswazji. Elizabeth poznajemy w momencie, kiedy pozycja kobiet, a przede wszystkim sposób ich postrzegania przez otoczenie powoli ulega zmianie, czego najlepszym dowodem staje się nowoczesna, "wyemancypowana" postawa jednej z córek Elizabeth i Alexandra - Nell. W książce McCullough został wprawdzie obszernie rozwinięty wątek przedsiębiorstwa Alexandra, systematycznego zdobywania przez niego majątku, jednak, w moim przekonaniu, dla autorki bardziej istotna staje się warstwa psychologiczna poszczególnych bohaterów oraz sytuacja kilku kobiet, o której kluczowym znaczeniu wspomniałam wcześniej. W związku z tym czytelnik obserwuje: samotność młodej i uczuciowo niedoświadczonej Elizabeth, trudną miłość Ruby oraz jej walkę o przyszłość syna, przeżycia dwóch córek Elizabeth - Nell i Anny, a także ich opiekunki Jane. Losy wspomnianych bohaterek przeplatają się, silnie ze sobą wiążą, odsłaniając tym samym niezwykłą historię każdej z nich. Z kolei postaci męskie (tj. Alexander, Lee), w moim przekonaniu, posłużyły autorce wyłącznie do ukazania rozwoju postaci kobiecych, do właściwego zaprezentowania czytelnikowi ich marzeń, pragnień, jak również słabości i cierpień, które przynosi im życie. Alexander Kinross wydaje się być (teoretycznie) głównym bohaterem powieści, czemu dowodzi obszernie rozwinięty aspekt biograficzny tejże postaci. Poznajemy bowiem jego losy od momentu ucieczki z rodzinnego domu, poprzez tułaczkę i podejmowanie się kolejnych zajęć, skutkujących zdobyciem pokaźnego majątku. Jednak to właśnie kobiety, od których pod wieloma względami stara się uciec, determinują jego życie. Autorka wprowadza na pierwszy plan wątek miłosny, choć nie sądzę, abyśmy mieli w przypadku powieści McCullough do czynienia z typowym "trójkątem miłosnym", ponieważ relacja pomiędzy Alexandrem, Elizabeth a Ruby ulega szybkiemu rozwiązaniu. Autorka podjęła temat innych rodzajów miłości: rodzicielskiej, zakazanej, trudnej, ale również dojrzałej i spełnionej. W związku z tym czas, w którym funkcjonują bohaterowie, w istocie należy nazwać, za McCulloguh, CZASEM MIŁOŚCI. "Czas miłości" Collen McCullough to książka obszerna, ukazująca losy kilku pokoleń ludzi powiązanych ze sobą w różny sposób. Rozbudowana fabuła powieści sprawia, że czytelnikowi łatwo zagubić się w kolejnych historiach bohaterów, dlatego, aby lepiej zrozumieć motywacje postaci, warto dokładnie zagłębić się w kolejnych stronach utworu.

Świetna książka oparta na trzech liniach czasowych, które przeplatają się ze sobą i przenoszą nas w różne epoki. Służą też wstrzymaniu akcji, dają chwilę na złapanie oddechu, przemyślenia. Właściwa akcja to czasy współczesne. Anna za namową ciotki wyjeżdża na wycieczkę do Egiptu. Jest to podróż jej życia, podróż śladami prababki Luizy, znanej malarki. Anna zabiera ze sobą pamiętnik Luizy i flakonik na wonności, który prababka przywiozła z wyprawy egipskiej. Podczas rejsu dziewczyna czyta pamiętnik i odkrywa przerażającą prawdę o flakoniku. Właściwa akcja przerywana jest fragmentami z pamiętnika Luizy. To z niego dowiadujemy się, w jaki sposób znalazł się on w posiadaniu malarki, dlaczego chciała się go pozbyć i jak za każdym razem do niej wracał. Trzeci tor akcji, to tzw. wprowadzenie do rozdziałów. Fragmenty te opowiadają historię flakonika, która zaczyna się już w starożytnym Egipcie. Dzięki tym wyjaśnieniom, rozdział po rozdziale, dowiadujemy się, jakie spustoszenie siał ten mały przedmiot wśród mężczyzn, którzy chociaż przez chwilę mieli go w posiadaniu. Poznajemy też historię dwóch kapłanów Izydy, którzy podążają za flakonikiem, bo tak naprawdę od nich wszystko się zaczęło. Może i są w książce jakieś niedociągnięcia. Może główna bohaterka jest momentami mało asertywna, łatwowierna, ale nie ma to większego wpływu na moją ocenę powieści, bo lubię ten sposób prowadzenia akcji. Dla mnie jest to książka, którą warto przeczytać.

Po książce "Kiedy moja siostra śpi" to druga pozycja Barbary Delinsky, którą przeczytałam. Muszę przyznać, że książki tej autorki dobrze mi się czyta. Dotykają trudnych problemów życiowych, nie są to jakieś płytkie romansidła. Tutaj mamy zamkniętą, zżytą społeczność małego miasteczka, w którą nagle wkrada się wielki świat polityki i jego problemy. Mieszkańcy tego nie chcą i nieufnie traktują każdego obcego, który się tutaj pojawia. Kobieta, która 14 lat temu pojawiła się tutaj znikąd, ale została już zaakceptowana i wrosła w miasteczko, zaczyna mieć problemy, bo wychodzi na jaw jej przeszłość. Przyjaciele jednak robią wszystko, by jej pomóc. Książka porusza wiele problemów: miłość, przyjaźń, wybaczenie, wzajemną pomoc, niepełnosprawność, adopcję. Naprawdę fajna książka głównie dzięki stylowi pisania autorki, który nie nuży i ciekawej historii, która w trakcie czytania wciąga coraz bardziej.

Lubię książki Barbary Erskine. Autorka potrafi wprowadzić wspaniałą atmosferę narastającej grozy. "Na progu ciemności" mogę porównać do "Dziecka Rosemary", niby nic się nie dzieje, ale atmosfera się zagęszcza, a tempo akcji wzrasta aż do scen finałowych.Taka aura jest mi wręcz niezbędna do dobrego odbioru książki. Powieść jest świetnym psychologicznym horrorem. Jedną z głównych bohaterek książki jest druidka celtycka Brid, która potrafi poruszać się po spirali czasu. Brid jest zakochana w chłopcu żyjącym w latach trzydziestych XX wieku. Akcja osadzona jest w pięknych szkockich i walijskich plenerach. Powieść mogła by stanowić świetny scenariusz filmu. Pozycję polecam tym, dla których książka jest odskocznią od codzienności.

Bardzo ciekawa książka obyczajowa. Akcja rozgrywa się od roku 1914 do 1940, w Anglii i Francji. Poznajemy Alix, 14latkę, która spędza wakacje z rodziną we Francji. Podczas festynu ginie jednak dwuletni Charlie, jej kuzyn i nigdy się nie odnajduje. Alix całe życie zmaga się z poczuciem winy, gdyż to ona miała się nim feralnego dnia opiekować. Poza tym los jej nie oszczędza: śmierć pierwszego męża, dziedzictwo w postaci zrujnowanej posiadłości. Ale także los obdarzył ją synem i miłością do Derry'ego. Miłością trudną, niepewną,narażoną na dużo cierpienia i rozłąki. Derry nie jest typowym bohaterem romantycznym, wręcz przeciwnie, żyje w cieniu straszego brata i pragnie udowodnić całemu światu, że on też jest dużo warty. Na historii Alix i Derry'ego cieniem kładzie się tajemnica zaginionego dziecka. Bohaterowie po nitce do kłębka odkrywają szokującą prawdę. Zakończenie jest bardzo intrygujące, a czarny charakter z krwi i kości, podobnie jak reszta bohaterów tej powieści. Z pewnością sięgnę po inne książki tej autorki.

Do książki zabierałam się długo. Początkowo sądziłam po opisie, że będzie nudna i jakaś bardzo słaba. Nawet nie wiem, dlaczego tak sądziłam. I bije się w pierś i błagam o wybaczenie! Książka jest fantastyczna! Héléne Junot jest właścicielką magazynów poświęconych modzie, które wydaje na każdym kontynencie świata. Jest idealnym przykładem kobiety sukcesu. Jednak Helen skrywa w sobie chęć zemsty, która nie umarła od, 1944 r. kiedy to, jako dziecko była świadkiem zabierania jej matki przez nazistów. Razem z trójką rodzeństwa przedzierała się przez wojenną Francję, z czego tylko ona i jej starszy brat docierają cało do ciotki. Dziewczynka jest świadkiem wielu okrucieństw, jakich dokonują naziści wobec jej rodziny. To wszystko wpływa na jej psychikę, a jej największym pragnieniem jest pomszczenie krzywd bliskich. Wraz z upływem czasu ujawnia się wielki talent małej Junot do szycia, co powoduje powstanie marzenia o założeniu własnego magazynu poświęconego modzie. Héléne dorasta w domu ciotki, która podstępem pozbawia ją i jej brata rodzinnego domu w Paryżu, by uciec do pewnej krawcowej, która kieruje talentem dziewczyny. Cała powieść podzielona jest na dwie części, które przeplatają się ze sobą i które początkowo nie wiele mają ze sobą wspólnego. Najpierw mamy krótkie rozdziały o teraźniejszości, które przeplatają się z przeszłością. Osobiście książka porwała mnie od momentu pierwszego spotkania z wojennym Paryżem. Chciałam wiedzieć więcej o tej kobiecie i o tym jak stanęła na czele światowej mody. Myślę, że warto wspomnieć o tej teraźniejszej Héléne. Bogini mody, w jednej chwili może wznieść jakiegoś anonimowego projektanta na piedestał lub też wielkiego twórcę zrzucić do bram piekieł. Jednak nie wszystko wydaje się takie idealne jak powinno, bo kobieta zaciągnęła kredyt na nowy magazyn i z tego powodu ma kłopoty. Termin spłaty pożyczki przypada na następny dzień, a ona w zastaw podała dwadzieścia procent swoich udziałów w swojej firmie HJII. Jeśli nie spłaci kredytu do wyznaczonego dnia lub też bank nie przedłuży jej terminu straci większościowy pakiet i tym samym odda dzieło swojego życia w zupełnie obce ręce. Ręce, które wyrządziły jej wiele zła, o którym ona cały czas pamięta. W zarządzie znajdują się: Karl von Eiderfeld człowiek, który stworzył swoje przemysłowe imperium na popiołach powojennych Niemiec i który jednocześnie jest największym koszmarem Héléne. Marcello d’Itri, który jest projektantem wylansowanym, przez Junot i wydaje się, że on, jako jedyny ma najmniejszy powód by chcieć zemsty na swojej mentorce, ale nie może on znieść, że kobieta tak bardzo ingeruje w jego pracę. Z.Z. Bavier, czyli kobieta, która nienawidzi Héléne z powodu bardzo zrozumiałego: ta odbiła jej męża. Hubert de Légre, czyli mężczyzna o złamanym sercu. W pierwszym tomie słabiej poznajemy jak Junot poznała Z.Z Bavier i Marcello d’Itri, więc ciężko powiedzieć coś więcej o ich motywach i relacjach z główną postacią. Co do Junot to wydaje się czasami zbyt idealna, a zwłaszcza podkreślanie, że bardzo szybko nauczyła się szyć i znalazła wyczucie stylu. Jednak po chwili doszłam do wniosku, że skoro tak bardzo to kochała to cała nauka musiała rzeczywiście przyjść jej bardzo łatwo, a dodatkowo, gdy położy się obok jej dzieciństwo wszystko się równoważy, bo przecież nie jest aż tak idealna. Straciła bliskich, tułała się po Francji i uciekała przed śmiercią, widziała torturowanie matki i siostry. Pierwszy tom zakończył się w takim momencie, że aż palę się by poznać dalsze losy głównej bohaterki. Może nie jest to literatura najwyższych losów, ale bardzo wiernie oddane zostały realia, a sceny okrucieństwa pisane były tak bardzo realnie, że kilka razy musiałam zamknąć książkę i wziąć głęboki wdech by uspokoić skołatane nerwy. Jestem ogromnie ciekawa, co wydarzy się w drugim tomie tej rodzinnej sagi i czy ostatecznie Junot zachowa fotel prezesa, czemu gorąco kibicuję! Bo, mimo, że jest to postać może trochę wyidealizowana to jednak zgarniająca sympatię czytelnika. A i minusem jest fakt, że bardzo niewiele wiemy o tym mężczyźnie, którego kocha Héléne, a o którym trąbi napis z okładki. Pędzę czytać drugi tom! "Rozczarowanie było jak tępy ból, który promieniał od jej serca, sięgając aż do rąk i nóg, tak że zdrętwiały jej palce" ~ Judith Gould, Grzechy. Tom I, Warszawa 2008, s. 276.

No cóż, nie jest to może jakaś rewelacja, ale czyta się dobrze. Stare zamczysko, tajemnicza śmierć, atmosfera zagrożenia i ponure krajobrazy. Jeżeli ktoś jest fanem takich klimatów, to raczej ta książka mu się spodoba. Nawet jeżeli jest naiwna i przewidywalna.

"Grzechy" to jak pisze sama autorka książka w której akcja dzieje się wczoraj i dzisiaj. Wczoraj, to początek wojny, gdy 7-letnia Helena, jest świadkiem aresztowania matki, gwałtu na swojej starszej siostrze przez hitlerowców, morderstwa gdy brat zabija jednego z oprawców a potem ucieka razem z rodzeństwem do ciotki, która mieszka nad morzem na południu Francji.Niestety zostają złapani, jej malutka siostra jest torturowana, a potem z najstarszą siostra wysłani do Polski do obozu. I wtedy jako małe dziecko przysięga sobie, że zemści się na oprawcach. Ma do tego okazje dopiero po wielu latach, gdy spełnia się jej marzenie i zostaje bardzo bogatą kobieta właścicielką pisma o modzie ( wcześniej była modelką, kochanką hrabiego, miała dwóch mężów dzięki którym została bogatą kobietą). Jednego w życiu tylko jej brakowało...prawdziwej miłości, bo mężczyzna którego kochała, był dla nie nieosiągalny, mimo że też ją kochał. Dzisiaj...Helena zajęta pracą, kłopotami w firmie i swoją zemstą, nawet nie zauważa, że sama jest obiektem zemsty ludzi, którzy uważają, że ich skrzywdziła. Bardzo podobała mi się ta książka, szczególnie to co działo się wcześniej, czytałam z wypiekami na twarzy i ogromnym napięciem. Trochę mniej ciekawe były dla mnie to co dzieje sie dzisiaj, praca w wydawnictwie, kredyty, kłopoty w bankiem, ale za to romans współczesny był bardzo ciekawy.