Już nikogo nie słychać

Moja opinia o tej książce jest dość rozbieżna. Z jednej strony taka cegiełka, która czasami wyjątkowo nudziła, a z drugiej zdecydowanie za krótka historia, która mogłaby się ciągnąć w nieskończoność. Pełen szacun dla autora za taki research, bo mnóstwo rzeczy jest faktycznie jakby wyciągniętych z XX wieku. Zbrodnia nie wydawała się jakaś bardzo zagmatwana, a jednak ilość zbiegów okoliczności jest bardzo duża, i nie tak łatwo było wpaść na rozwiązanie do ostatniej strony. Postacie świetnie wykreowane, zwłaszcza dwóch głównych śledczych, podzielam ich humor, zachowania. Mimo swojej grubości, to książka ma wiele do zaoferowania a czas poświęcony jej mija w mgnieniu oka, nawet nie wiadomo kiedy to już koniec.

Wstęp do najlepszej serii kryminał retro ostatnich lat. Zagadka kryminalna w zakurzonym zachodniopruskim miasteczku, neogotycki klimat i milczkowaty radca Abell na scenie. Książka ma swój niepowtarzalny klimat, a lektura pochłania od pierwszej do ostatniej strony. Cudo!

Ciąg dalszy losów radcy Abella i wachmistrza Kukulki. Dobrze wyważone wątki kryminalne, historyczne - w tym historia malarstwa, kabalistyczne i obyczajowe. Wyjaśniono także kilka zagadek, które pojawiły się we wcześniejszych tomach. Bardzo sugestywne opisy rodzącego się na oczach bohaterów nazizmu. Lekki minus - bohaterowie są albo pozytywni, albo negatywni. Trochę brakuje bardziej skomplikowanych postaci. Niemniej polecam. Audiobook.

To już czwarty, a chronologicznie pierwszy tom przygód komisarza Antona Fischera. Nie znam innych serii tego autora, ale wyraźnie widać, że kryminał retro to materia, w której czuje się znakomicie. Komisarz Ficher, którego początki kariery poznajemy w tym tomie, staje się jednym z moich osobistych faworytów obok Radcy Abela, kapitana Kleina, Zygi Maciewskiego i komisarza Franza Tiedke. Jesteśmy w Poznaniu, u progu niepodległości Polski, wciąż trwa Powstanie Wielkolskie, a Niemcy wcale nie zamierzają się godzić z postanowieniami rozejmu trewirskiego. W Poznaniu trwają przygotowania do inauguracji Wszechnicy Piastowskiej. Tolek Grubiński już jest zaawansowany w swoim "fachu" i wplątuje się w aferę, którą muszą ukrócić Fischer do spółki w Mikołajewskim. Polecam.

Książka pisana przez scenarzystę i to widać, słychać i czuć. Przewija nam się przed oczami serial kryminalny z wątkiem głównym i historiami z których każda ma zmieścić się w jednym odcinku. Na koniec wątek główny przyspiesza i zmierza do finiszu, który ma kilka odsłon. Dialogi są dobre (takie filmowe, rysują postacie), ale narrator słabo wypada, mnie drażnił ten styl. Nie jest to zła pozycja, taka serialowa książka byłaby czymś ciekawym gdyby jeszcze autor bardziej myślał o pisaniu książki, a nie obrazu filmowego.

Ćwirlej jeszcze nigdy mnie nie zawiódł. Tym razem jest podobnie. Uwielbiam styl, który sobie stworzył autor. Intryga kryminalna nie jest zbytnio wyszukana, wręcz jest prosta jak drut. Tutaj śledztwo jest gdzieś w tle, a na pierwszy plan wysuwa się tło historyczne, w którym toczy się akcja, świetnie wykreowane, z dużą dbałością o detale. Dominują smaczki z okresu międzywojnia, fakty historyczne, codzienne życie zwykłych ludzi, a wszystko podlane tamtejszą gwarą i poczuciem humoru, które niezmiennie mnie bawi. I właśnie za to cenię sobie autora i niezmiennie polecam zarówno ten jak i inne jego cykle.

Za dobra na sześć gwiazdek, ale zdecydowanie nie porywająca. Może zaciekawić, plus za osadzenie w realiach i zaprezentowanie współczesnej sceny politycznej (bez sympatyzowania z jakąkolwiek ze stron), jednak połączenie na tym polu wszystkiego w całość jest równocześnie największą słabością tej książki. A szkoda. Historia ciekawa, więc mogłaby sama się spokojnie (albo i lepiej?) obronić.

Bardzo dobra powieść kryminalna, o ileż bardziej podobała mi się od nieco przekombinowanej "Śmierci frajerom". Ubawiły mnie nazwiska policmajstrów :) Strasburger, Pijanowski, Sznuk :) Czy mógłbym się do czegoś przyczepić? Hmm... Może tak, na upartego :) Czy nie za dużo było wtrętów "z epoki", mających jeszcze bardziej osadzać akcję w czasach przedwojennych? Moim skromniuśkim zdaniem zwykli policjanci nie gadali tak dużo o Bodo czy Dodku, jak np obecni nie rozmawiają między sobą niemal cały czas o postaciach z popkultury., Mają własne sprawy, życie, własne problemy, bywa, ze ćpają, chleją jak nasz główny bohater. Dzisiejsi policjanci raczej nie nawijają w kiach na patrolu o jakiś Michale Szpaku czy Zakościelnym - że taką zrobię analogię. Ale muszę stwierdzić in plus, że znalazł się w książce taki Franc Fiszer, Żeleński :)

Kim byli tytułowi Herkulesi? Marcin Wroński należy do pisarzy, po którego książki sięgam z przyjemnością. Autor w swoich kryminałach retro wspaniale oddaje klimat Lubelszczyzny w II Rzeczpospolitej. Tereny te zamieszkują społeczności: Polaków, Żydów i Rusinów (Ukraińców), na ulicach mieszają języki i interesy poszczególnych grup, a zbliżająca się wojna jeszcze pogłębia wzajemne animozje. Szczególnie zwraca uwagę na pracę policji w tamtych czasach, która czasem nas szokuje. Mamy rok 1938 i komisarz Zyga Maciejewski awansował, został oficerem inspekcyjnym w Lublinie. Zyga stara się jak najlepiej wykonywać swoją pracę, ale nie lubi pracy papierkowej za biurkiem. Tęskni za pracą w terenie i prowadzeniem śledztw. Zostaje wysłany na inspekcję do Chełmna, gdzie komendantem jest jego pierwszy przełożony, który nie darzy sympatią Maciejewskiego. Chełm jest gwałtownie rozrastającym się miasteczkiem, wielokulturowym, niestety pełnym wzajemnych animozji. W mieście osiedliło się paru byłych zapaśników, których jako dziecko określał mianem Herkulesów i im kibicował. Nudna inspekcja prawie dobiega końca, ale pojawiają się zwłoki. Znaleziono zwłoki potężnego mężczyzny, a później zostaje zamordowany maturzysta, który trenował zapasy. Były zapaśnik, w młodości Zygi jego idol, teraz jest podejrzany o to morderstwo. Wszystkie te zbrodnie związane są ze środowiskiem zapaśników. Maciejewski nareszcie jest w swoim żywiole, rozpoczyna więc śledztwo przy niezadowoleniu swoich przełożonych, miejscowej komendy, miejscowej śmietanki kibiców zapasów i nawet sędziego śledczego. Okazuje się, że już wcześnie znajdowano zwłoki nieznanych mężczyzn i wszystkie sprawy pozostały niewyjaśnione. Maciejewski prowadzi jednak swoje śledztwo, a im bliżej jest rozwiązania zagadki, tym więcej ludzi ponosi śmierć. Czy Maciejewski odkryje, kto i dlaczego zabił maturzystę i jak zginęli pozostali mężczyźni? Kolejny kryminał Wrońskiego, gdzie w świetnie oddanych realiach przedwojennego Chełma, rozwija się interesujący wątek kryminalny. Oczywiście, nie wszystko jest tym, co nam się zdaje, nic nie jest jednoznaczne i proste. Razem z inspektorem Maciejewskim błądzimy, aby w końcu rozwiązać tę kryminalną zagadkę. Świetnie przez autora wykreowane postacie, a miłą niespodzianką jest pojawienia się w chełmskim więzieniu sławnego wojsławickiego bimbrownika Jakuba W. Z posłowia dowiedziałam się, że to ostatnia książka z serii o komisarzu Zygmuncie Maciejewskim. Na szczęście na mnie czeka jeszcze parę nieprzeczytanych kryminałów z tej serii.

Książka wyraźnie słabsza od pierwszego tomu - chyba po prostu cała przedstawiona tu historia była dla mnie zbyt naciągana, przez co nie czytało mi się jej tak dobrze jak pierwszego tomu. Ale nie ma tragedii - wciąż lepsza niż kilka "hitów" rodzimego kryminału.

Kolejny kryminał z detektywem Marcinem Hłaską, ale tu już autor odleciał. Główny bohater to prawie Jack Reacher, a do tego ma do pomocy "mężczyznę z hiszpańską bródką". Ten to już zupełnie jest nie do pokonania. I zawsze na wszystko przygotowany. A na koniec okazuje się, że nie wiadomo kim był, skąd się wziął i o co mu chodziło.Tak jakby autor musiał wymyślić "coś", bo mu termin leci. Lekkie rozczarowanie.

Nie jest zły, na pełną "6" zasługuje zdecydowanie, choć jakoś pierwsza część mnie strasznie nie przekonała, no i waham się czy czytać kolejne. Czegoś mi brakuje w tej książce, mało intensywności fabuły, akcji. Trochę momentami przy nudno i trochę my cała fabuła już coś przypomina - jakby podobne, gdzieś powielane.

"Biała wódka, czarny ptak" Wiesława Weissa to książka, która wciąga od pierwszych minut słuchowiska. Opowieść zaczyna się w grudniu 1981 roku, kiedy w Warszawie znika niemiecka pisarka Anna Eckart. Jej synowa, Polka, prosi o pomoc dziennikarza Daniela – faceta z problemami, ale o dobrym sercu. W trakcie jego śledztwa wychodzą na jaw sekrety z czasów wojny, które prowadzą go do małego miasteczka na zachodzie Polski. Książka świetnie oddaje klimat PRL-u i stanu wojennego - szczegółowość to jej duży plus. Postacie są bardzo wyraziste, a ich decyzje zaskakują i angażują. Historia pełna jest tajemnic, które trzymają w napięciu do samego końca. Idealna dla tych, którzy lubią połączenie kryminału z historią. Minusem dla mnie są liczne podboje miłosne głównego bohatera. Czytając opisy kobiet czy te dotyczące „akcji” czułam się, jakbym słuchała pijanego wujka na weselu… Może była to też kwestia głosu lektora. Książka długa - niemal 18h słuchania i jednak cieszę się, że mam ją już za sobą.

Czarna pszczoła - Wojciecha Dudki to kryminał z historią Polski z czasów okupacji, okresu stalinizmu, PRL- aż po czasy dzisiejsze w tle. Obsesyjna miłość, zdrada, macierzyństwo, wielkie pieniądze, polityka, to elementy, które tworzą całość tej powieści. Autor dobrze wykształcony historyk stworzył wspaniałą lekturę o polskim piekle. Polecam tę książkę, a nikt nie pożałuje, że po nią sięgnął.

“Świat zbudowany jest z pustki. Z pustki, kraterów, szczelin, wrogich pułapek i przepaści. Próbujemy je pokonać, zaradzić im i je zasypać, niekiedy robimy to z sensem, a niekiedy nie. Każdy pracuje na własny rachunek.” Współczesne kryminały wprowadzają unikalnych, wielowymiarowych protagonistów, takich jak detektywi, profilerzy czy prawnicy, których losy i osobowości angażują czytelników na wiele lat. Tak jest z Rudolfem Heinzem. Czubaj ogniskuje swoje historie wokół postaci profilera / policjanta, umiejętnie wytwarza napięcie między swoim bohaterem a fabułą. I ja, jako czytelnik autentycznie typa (w sensie Rudolfa) polubiłem. To nic, że jego ogólny rys wydaje się oklepany do bólu: samotny wilk po przejściach, wdowiec niepogodzony ze śmiercią żony, pozostający w kontrze do zasad i całego świata. Myślę, że urzekł mnie jego “analogowy” charakter - ta niedzisiejszość. Co poza tym? Ironia, cynizm i przede wszystkim upodobanie do muzyki! Ważna jest oczywiście atmosfera i pewna aura fatalizmu.

Fajnie napisane, krótkie opowiadania na pożegnanie z komisarzem Maciejewskim. Szczególnie miło się czyta teksty pozostałych autorów, przygody Zygi prowadzone są z duża znajomością całego oryginalnego cyklu o Maciejewskim, zarówno jeżeli chodzi o jego charakter słabości, jak i wydarzenia z poprzednich książek Wrońskiego. Szkoda, że to już koniec.

„Zabójczy pocisk” to zbiór, który naprawdę robi wrażenie już samym doborem autorów. Widać, że stoją za nim znane nazwiska i doświadczenie, a każda historia ma swój charakter i zostaje w pamięci. Opowiadania są różnorodne, ale łączy je jedno, potrafią trzymać w napięciu i angażować od początku do końca. Każdy autor wnosi coś swojego, dzięki czemu całość nie jest monotonna. Duży plus należy się też za interpretację w wersji audio. Lektorzy świetnie oddają klimat poszczególnych historii i jeszcze bardziej podkręcają emocje. To bardzo solidna propozycja dla fanów polskiego kryminału.

Tak będzie prościej – to wyrażenie pada w książce Przemysława Semczuka kilka razy. I to w niepokojących, dziwnych kontekstach: przy usiłowaniu morderstwa, w czasie szukania winnego, któremu można by było „przyszyć” zbrodnię, czy podczas rozstania kochanków. To zdanie-wytrych, które bohaterowie stosują dla świętego spokoju. Komisarz Paweł Ciszewski, zwany Cichym, ma rozwiązać złożoną, wielowątkową zagadkę. Ofiarami tajemniczego, nieuchwytnego mordercy są homoseksualni mężczyźni. W latach dziewięćdziesiątych, bo to wtedy rozgrywa się akcja powieści, nie mówiło się głośno o odmiennej orientacji, a nieśmiałe próby emancypacji i bardziej otwartego mówienia o „tych sprawach” spotykały się z niezrozumieniem i pogardą ze strony większości społeczeństwa. Dla policji sprawa jest prosta – skoro ofiarami są homoseksualiści, to sprawcy należy również szukać w tym środowisku. Motywem może być jedynie motyw seksualny lub rabunkowy – jedna z ofiar, znany przewodnik górski Tadeusz Steć jest bowiem znanym kolekcjonerem cennych przedmiotów. Wokół Stecia krąży też – umiejętnie podsycana przez niego samego – aura tajemnicy, jakichś niejasnych kontaktów ze służbami. Ten wątek zostaje jednak przez zwierzchników komisarza Ciszewskiego zignorowany. Ciszewski jednak nie może uwierzyć ani w rabunkowy, ani w seksualny motyw morderstwa. Tropy, które zbiera w środowisku homoseksualistów, prowadzą donikąd. Bardziej obiecujący jest wątek legendy Stecia i jego powiązań ze służbami. Ciszewski nie bez trudu udowadnia, że to on miał rację. Niewątpliwym atutem tej powieści jest drobiazgowo – a przy tym bez zbędnej rozwlekłości – odmalowane tło społeczno-obyczajowe lat transformacji. Drobne szczegóły, wplecione zgrabnie w wartką, pełną gwałtownych zakrętów akcję, pozwalają poczuć klimat tamtego czasu, w którym nowy porządek jeszcze nie okrzepł, a stary już – przynajmniej oficjalnie – odszedł do lamusa. Przemysław Semczuk w mistrzowski sposób łączy fikcję z rzeczywistością i z ujmującą delikatnością lawiruje pomiędzy trudnymi tematami. Żadna ze stron nie jest tu uprzywilejowana, a napięcia między nowym a starym porządkiem są bardzo widoczne, odmalowane w sposób naturalny, bez zbędnego wytykania palcami czy gloryfikacji. Tak będzie prościej, powieść wydana w 2018 roku przez Dom Wydawniczy REBIS, to zaprawiona nostalgią podróż do przeszłości nie tak znowu odległej, lecz bardzo różnej od naszych czasów. Różnej tylko z pozoru, bo poruszane przez Przemysława Semczuka wątki rozliczenia z przeszłością, walki o wpływy i ustanawianie swojego ładu są przejmująco aktualne. Na pochwałę zasługuje też okładka – zaśnieżone obserwatorium na Śnieżce, sugestywnie przedzielone czerwoną, pionową kreską na dwie, niesymetryczne części. Jakby coś się zmieniło, ale nie za bardzo, bo obiekt nadal pozostał ten sam… Po przeczytaniu książki można w pełni docenić symboliczny gest, który stoi za tym podziałem – pozornym jedynie… Zapraszam do wspólnej podróży po literaturze: https://ewasalwin.wordpress.com/recenzje-wrazenia-z-lektury/

Akcja toczy się w okupowanej Warszawie. Przypadkowe spotkanie na ulicy – wysokiego rangą oficera SS z polskim adwokatem niemieckiego pochodzenia, rozpoczyna lawinę zdarzeń. Mecenas Karol Holzer i Maximilian Graf von Fleckenstein ze zdumieniem odkrywają, że mają ze sobą wiele wspólnego. Są dobrze wykształceni, mają podobny gust literacki i podobnie poczucie humoru. Sturnbannfuhrer niespodziewanie zaczął odwiedzać Holzera w kancelarii, a nawet bywać u mecenasa w domu. Na podtrzymaniu tej znajomości zależało obu stronom – zarówno Maxowi jak i Karolowi, ale jak się okazało każdy z nich miał ukryty motyw. Wciągająca opowieść o codzienności okupowanego miasta i ludziach pragnących zachować pozory normalności w nienormalnych czasach. Gorąco polecam!