Jan Nowicki: droga do domu

Sięgnąłem po tą biografię, gdyż chciałem mieć jasny obraz życiorysu jednego z moich ulubionych pisarzy. Trochę mi pomogła, zważywszy, z ilu udręk miłosnych wyszedł Hłasko. Pozycja wzbogacona o korespondencję i zdjęcia, na których widać narastającą zmianę w wyglądzie, i niekoniecznie ma to pozytywne skutki. Wiem już teraz, że wyjechał z kraju, u szczytu sławy i już nie wrócił. Trochę jest to podyktowane regułami żelaznej kurtyny, o czym wszystkiego dowiemy się na koniec. Znam jego twórczość z polskiej ziemi, powieści izraelskie muszę jeszcze nadrobić, ale teraz już wiem, na co zwracać uwagę.

Moja ocena: 6,4/10 Doskonale pamiętam moment, gdy po raz pierwszy wpadła mi w ucho piosenka jednego z najważniejszych polskich muzyków. Było to podczas kultowej sceny kończącej film Chłopaki nie płaczą. Z czasem poznałem kolejne piękne utwory, jednak kunszt Marka Grechuty w pełni doceniłem dopiero jako dorosły człowiek. Książka Wojciecha Majewskiego — skądinąd również znakomitego muzyka — jest pozycją dość specyficzną. Z racji swojej profesji autor skupia się przede wszystkim na analizie twórczości Marka Grechuty, omawiając kolejne albumy oraz to, jak jego muzyka zmieniała się wraz z upływem lat. Z pewnością jest to książka, która przypadnie do gustu adeptom szkół muzycznych oraz osobom obeznanym z terminologią muzyczną. Czytelnicy nieposiadający takiej wiedzy, zwłaszcza w zakresie warsztatu wokalnego i instrumentalnego, mogą momentami poczuć się nieco zagubieni. Ci natomiast, którzy szukają w tej książce pogłębionej opowieści o samym Marku Grechucie i jego życiu prywatnym, mogą odczuć pewien niedosyt. Nie zmienia to faktu, że pozycja jest bardzo dobrze napisana, a Wojciech Majewski wykonał ogromną pracę badawczą. Skupił się jednak niemal wyłącznie na artystycznym aspekcie działalności Grechuty — i w tym obszarze można śmiało powiedzieć, że czytelnik zostaje w pełni usatysfakcjonowany. Książkę polecam, choć sam z pewnością sięgnę jeszcze po inną biografię Marka Grechuty, bardziej skoncentrowaną na jego życiu prywatnym jako dopełnienie historii tego wybitnego artysty i melorecytatora. zapraszam po inne recenzje i polecajki oraz haul na bookstagram https://www.instagram.com/libroholic87/

" Między tymi dwiema dzielnicami - Pragą i Kępą - upływało moje dzieciństwo. Do zrujnowanego centrum Warszawy nie jeździło się prawie nigdy - oczywiście, jeśli było się dzieckiem. Kępa, to była codzienność, a Praga, to były zakupy, książki, ruch i wielki świat. Praga i Kępa, nie naruszone przez bomby, zachowały, jak stare wino - zapach i klimat dawnych struktur. " W ciekawy gawędziarski sposób opisuje p.A.Osiecka lata młodości swojego pokolenia. Ludzi teatru, filmu, muzyki czy też pisarzy. W sposób ironiczny ale z humorem przedstawia życie młodzieży studenckiej w szarej rzeczywistości PRL-u. Osiecka opisuje czasy, które powinni sobie przypomnieć wszyscy zwolennicy " starego porządku " którzy w swoim programie mają " nowe " ( niestety wsteczne - tak już było ) zmiany w kraju. " Przecie my wszyscy wyglądaliśmy wtedy jak maotsetunżki ( dla młodszego pokolenia - od Mao Tse Tung ) A jeśli kto chciał wyglądać inaczej, to mu wytaczano sprawę o bikiniarstwo. " " Zachód ów, zwłaszcza u wczesnego Tyrmanda, nie był tym, czym jest dzisiaj dla nas. Zachód był mitem, krainą wyśnioną, edenem i wszystkim co niewiadome. "

Zawsze się zastanawiałam, jak to możliwe, tyle pamiętać. Nazwiska, daty, miejsca, sytuacje sprzed trzydziestu - czterdziestu lat. Już na-wet nie mówię: jak tyle przeżyć, ale jak to wszystko zachować z taką żywą aktualnością? W którymś momencie Agnieszka wspomina, że pisze z głowy, bez żadnych pomocy. Nie pamiętam nazwisk większości nauczycieli z podstawówki ani z liceum, imion kolegów z roku, nie pamiętam okoliczności wielu ważnych wydarzeń, a ona pamiętała „to wszystko”? Materiał na kilka książek. Ja wiem, niektórzy tak mają. Powtarzam to sobie i wcale mi nie lepiej. Mnie natura nie wyposażyła w filmową pamięć ani w szczególne zdolności, bystrość umysłu i ostrość widzenia świata. Cóż, niewielu wyposażyła. Agnieszkę tak. Chodzę czasem z mojego Grochowa na spacery, aż na Saską Kępę. Przechodzę Francuską koło niej: siedzi przy stoliku, zawsze z tym delikatnym uśmiechem, blond włosem zebranym z ogon, w małych zgrabnych pantoflach. Siedzi i patrzy na nas, tutaj, jak kręcimy się z nosami w telefonach, wydajemy grube pieniądze na modne knajpy i nie potrafimy sklasyfikować sami siebie: już nie video (odszedł w mroki historii, zastąpił go olinkluziw), jeszcze nie cyber-ludzie. Takie przestraszone własnym dorobkiem twory ery obrazkowo-informacyjnej. Generalizowała. O, tak, robiła to często i z wprawą. Aby ująć celnie świat w krótkich wersach poezji musiało tak być. Umiała sprowadzić pojedynczy przypadek do zasady. Do uogólnienia. Stąd jej trzy Polski: maryjna, partyjna i firmowa. „Też pracowałam kiedyś w firmie”, pisze. I opowiada barwnie i celnie o całym świecie relacji, które wytworzyły się w środowisku biznesu przełomu lat ‘80 i ‘90. Czytajmy Osiecką. Niech uczy nas jakości słowa, tego, jak w oparciu o krótkie zdarzenia wykreować piękne opowieści. Jak opowiedzieć o sobie, o swoim doświadczaniu świata barwnie i zajmująco, wbrew pięciominutowym serwisom informacyjnym, wbrew krzykliwym tytułom w sieci, wbrew obrazkom z serwisów i łotsapom, mesendżerom, esemesom… Jak opowiedzieć coś prawdziwego i umieć od-czytać coś, co mówi o swym świecie Drugi. Kochajmy Osiecką.

Bardzo przyjemna lektura. Sięgając po książkę zastanawiałam się w czym tkwił fenomen sławy Mieczysława Fogga. Biografia wskazuje na to, że był bardzo sympatycznym człowiekiem i tak samo sympatycznie czyta się jego książkę. Trafił do serc Polaków śpiewając pieśni żołnierskie podczas powstania Warszawskiego dając nadzieję i siłę. Po wojnie dużo podróżował (śpiewał nawet Indianom :-D) i wszystko zamknął we wspomnieniach. Polecam!

Wiele lat temu przeczytałam książkę z biblioteki. Zauroczona, fragmenty przepisałam. Później kupiłam własny egzemplarz. Teraz czytając wspominałam i przeżywałam ówczesne emocje mając przed wokół siebie peerelowski klimat. Przemijanie nieuniknione i wskazane do rozwagi dla każdego.

Kocham bluesa,absolutnie.Tadeusz Nalepa to jeden z moich ukochanych tworców i wykonawców tej muzyki.Zawsze byłam ciekawa jego postaci.Chcialam poznać jego źycie bliżej i to zawodowe i to prywatne.Ta ksiąźka to rozmowy na przestrzeni dłuższego czasu z Tadeuszem Nalepą.Taka swoista droga przez jego życie Mam lekki niedosyt,ale może za dużo chciałam .

Bardzo rzetelnie napisana książka. Zgaduję, że niektórych czytelników może przytłoczyć ogromna liczba różnych faktów i opinii, wzajemnie się ze sobą mieszających. Dla mnie to akurat zaleta. Dzięki tak dużej objętości i ilości informacji "nie wchłonęłam" tej książki na raz, tylko delektowałam się nią kilka tygodni. Każda strona czytana była w wielkiej uważności, żeby się nie pogubić i aby możliwie najbardziej "wgryźć się" w osobowość Kaliny. Zrobiłam przy tym też fajną rzecz, w tzw. międzyczasie, którą chciałam się podzielić. Może to kogoś zainspiruje. Bowiem czytanie biografii urozmaicałam sobie różnymi produkcjami i filmami z udziałem Kaliny. To był naprawdę niesamowity czas! Miałam poczucie "ożywienia" jej osoby, jakbym ją znała, choć de facto aktorka odeszła jeszcze przed moim urodzeniem.. A o samej Kalinie to nie będę opowiadać, bo się nie da, a już na pewno nie w tak krótkiej formie wypowiedzi. Powiedzieć, że to była zdolna, ciekawa aktorka, to jakby nie powiedzieć nic. To była osobowość - magnetyczna, inspirująca, fascynująca, eteryczna. ARTYSTKA - w najściślejszym znaczeniu tego słowa. Jeszcze w temacie samej książki. Na ogół jestem zwolenniczką chronologicznego układu biografii, ale w tym przypadku uważam, że autor wykazał się DOSKONAŁĄ intuicją, wybierając układ problemowy. Bardzo mi to zagrało w tej opowieści.

Książka szczególnie skupia się na latach wczesno- powojennych pisarza i dziennikarza ( ze szczególnym uwzględnieniem lat 50-tych), marginalnie odnosi się do jego przeżyć przedwojennych i wojennych oraz okresu emigracyjnego . Wielowymiarowo przedstawia postać Tymanda , przy okazji ciekawie portretuje młodą polską ( szczególnie warszawską ) powojenną inteligencji , często mającą za sobą doświadczenia wojennej konspiracji i udziału w Powstaniu Warszawskim, a jej obraz jest mocno odległy od bożo-ojczyźnianej laurki. Konstrukcja książki przypomina film dokumentalny typu " gadające głowy " i to jest jej minusem. Wielość wypowiadających się osób od pewnego momentu nuży . Chociaż równocześnie krańcowa odmienność wypowiadanych opinii ( ktoś mówi w książce, że Tyrmanda można było bardzo lubić , albo bardzo nie lubić), buduje wrażenie kompletności obrazu bohatera książki.

Bardzo dobra książka o Zbigniewie Cybulskim, oparta o wywiady z jego rodziną i najbliższymi. Zagłębiając się w lekturę czytelnik poznaje dzieciństwo aktora, dorosłe życie i jego najsłynniejsze role aż po tragiczny wypadek na wrocławskim dworcu. Niebywałą zaletą książki jest wywiad z przyjacielem Zbyszka, Alfredem Andrysem, który towarzyszył aktorowi tego pechowego dnia w momencie wskakiwania do pociągu.

Barbara Stanisławczyk - "Miłosne gry Marka Hłaski" Ależ to był wywrotowiec. Od urodzenia, musiał mieć to od urodzenia i działać wedle własnych imperatywów zachowania. Był takim indywiduum, którego się kocha, za talent, urodę, to COŚ, co sprawiało, że "kosił kobiety jak ułan". Książkę czyta się świetnie, oddaje ducha początków PRL, tego całego aparatu władzy, towarzyszy, donosicieli, a z drugiej strony pokazuje świat literacki od kuchni, ponieważ Hłaską interesowali się wszyscy. Ps. Z listu do Osieckiej "Panna Czaczkes" - ...dla innych Paryż, las neonów, orgia świateł i tak dalej. Źle się czuję, marnie śpię, w dzień chodzę jakby mnie byk wyjebał"

Piotr Bratkowski pisał: „W świecie, w którym panuje absolutna dominacja konwencjonalnych zachowań kulturowych, jedyną formą walki człowieka o własną tożsamość jest permanentna autokreacja”. Bardzo to pasuje do Iredyńskiego. Musiałam przywyknąć do tego co Stefan ma w głowie i do tego co na głowie również, ale ostatecznie podobało mi się i to bardzo. Najbardziej chyba język i styl. I ta różnorodność narracyjna, dynamizm, elementy psychodeliczne i surrealistyczne, groteska, które to zabiegi tylko uwypuklały wielką samotność bohatera. Bohatera – artysty. Artysty – Polaka. Polaka – emigranta. Ciekawie było obserwować charaktery i pobudki kierujące ludźmi z jednej i z drugiej strony żelaznej kurtyny. A los Stefana przypominał mi trochę klimatem emigracyjne perypetie artystów z „To, co najistotniejsze o panu Moritzu” Třešňáka.

Kolejna świetnie napisana przez Łuczaka książka. Autor jest rewelacyjny, sięga do takich szczegółów i prezentuje Czytelnikom takie tajemnice kinematografii polskiej, że czyta się to jednym tchem! Genialne sylwetki Kondratiuka, Himilsbacha i Maklakiewicza na tle produkcji filmowej PRL-u - polecam.

Ułomny klasyk. Na dodatek klasyk, który przeszedł właściwie niezauważony. Oprócz bohaterów i, zapewne, kilku osób ze środowiska, sięgnęło po niego pewnie kilka osób. Ci, których lektura tej książki ominęła niech żałują. Jej autor, Kamil Sipowicz, jest postacią dużo ciekawszą niż rola partnera/męża Kory, którą przez lata odgrywał i w której wciąż od czasu do czasu jest obsadzany. Był żywym, ciekawym życia i nowych doznań nastolatkiem, którego młodość przypadła na czasy rewolucji hipisowskiej. Chłopiec o otwartym umyśle musiał co najmniej otrzeć się o jej polskie odpryski. „Hipisi w PRL-u” są złożonym im po latach hołdem. Hołdem i próbą odpowiedzi na bardzo ważne pytanie: dlatego dziś nikt o nich nie pamięta, a wiedza o polskiej popkulturze zaczyna się wraz z historią festiwalu w Jarocinie i modą na punk, która ze sporym opóźnieniem dotarła do Polski. Pytanie to jest dość istotne nawet w kontekście aktualności. Hipisi pojawili się w Polsce czasów ściśle strzeżonej „Żelaznej kurtyny” prawie równolegle z podobnymi im kontestatorami ze Stanów Zjednoczonych i Europy Zachodniej. Nasze punki wyległy na ulice kilka lat po tym, jak ich koledzy i koleżanki z Wielkiej Brytanii oraz pomniejszych miejscówek zmienili/ły look i muzykę, której słuchali/ły. A więc nasze hipy były bardziej na czasie. Książka Sipowicza wypełnia więc czarną dziurę w naszej wiedzy. Problem w tym, że jest dziełem mocno niedoskonałym. Początek jest rewelacyjny. Omówienie korzeni i historii światowego ruchu hipisowskiego to erudycyjny majstersztyk. Mamy tu dogłębną analizę, przybliżenie najważniejszych postaci i zjawisk oraz osadzenie ich w kontekście socjologii i filozofii. Brzmi poważnie i akademicko, ale akademickie nie jest. To bardzo żywy, porywający tekst. Właściwie teksty, bo pełno tu rozbudowanych, uzupełniających podstawową narrację, ramek. Trudno się od tego oderwać. To chyba najlepsze, na pewno jedno z najlepszych, omówień ruchu hipisowskiego, jakie ukazały się w Polsce. Problemy zaczynają się później. Główną część „Hipisów w PRL–u” zajmują rozmowy z kluczowymi lub bardziej charakterystycznymi postaciami ruchu. Czasem są istotne – tak jak chyba jedyny wywiad z najważniejszym polskim hipisem, symbolem naszych długowłosych, Józefem Pyrzem, czyli „Prorokiem”, często bardzo interesujące, ale najczęściej, niestety, nudne: typowe gadki wujów wspominających stare, dobre czasy. Widać, że Sipowicz nie jest zawodowym dziennikarzem i nie potrafi przeprowadzać wywiadu, kontrolować wywiadów i ściągać rozmówców z dygresyjnych mielizn. Powoduje to, że cały ciężar rozmów spada na przepytywanych. Dlatego, choć np. Pyrz mówi dużo, to jego wypowiedzi chwilami wpływają na falę bełkotliwej metafizyki, z której autor nie jest w stanie go wyłowić. Z kolei w innych przypadkach odpowiedzi na standardowe, banalne pytania, zamieniają się w fascynujące opowieści, dowodzące, że nawet w czasach Gomułki i wczesnego Gierka Polska potrafiła wyprodukować twórczych frików, porównywalnych klasą z największymi subkulturowymi zawadiakami z Zachodu. Są tu też gadki, bez których ta książka mogłaby się obejść. Na pewno byłaby bez nich lepsza. Na domiar złego, no dobra – nierównego, Sipowicz pomiędzy kolejnymi partiami rozmów, zabawia się w artystyczne egzegezy. Z pasją typowego inteligencika, próbuje nadać hipisom głęboki rys intelektualno–artystyczny. Wychodzi to nieprzekonująco, bo opisy kilku/kilkunastu happeningów puentuje, że były fajne, ale było ich niewiele. Zadaje też w sumie retoryczne pytanie dotyczące muzyki pop: jak to jest, że cała popkultura Zachodnia zbudowana jest na hipisowskiej podmurówce, zaś nasi długowłosi muzycy nie wyprodukowali nic, co przetrwałoby do naszych czasów. Dlaczego to w sumie pytanie retoryczne? Ano dlatego, że pod ich wizerunek podpięli się typowi estradowcy i dalej robili w chałturach. Tyle, że teraz bujali się w koszulach w kwiatki i szerokich spodniach, a do tekstów wpletli ziemię, kwiaty i tego typu asortyment. Trudno uwierzyć, że gość klasy Sipowicza nie zdaje sobie z tego sprawy. No, że chyba tej klasy nie ma, a ja nieświadomie dodaję mu wagi. „Hipisi w PRL–u” są chwilami męczącą jazdą. Rozpoczynają się niczym autostrada, ale szybko skręcamy na przysłowiowe polskie drogi – od nierówno wyasfaltowanych dwupasmówek do pamiętających młodość naszych dziadków, pełnych dziur szrutówek. Nie jest lekko, łatwo i przyjemnie, ale podróż jest tego warta. Dowiadujemy się z niej zaskakujących, chwilami fascynujących, rzeczy i poznajemy fantastycznych – w większości – ludzi. Inteligentnych i pozytywnie zakręconych. Zawodników, którzy mieli odwagę mieć wywalone na typowe życie. Może i nie są wzorcami do naśladowania, ale ich historie w wielu przypadkach są ciekawsze niż literatura czy, zwłaszcza ostatnio, seriale. No i niech się wstydzą nasi popkulturowcy oraz socjolożki i socjologowie z ambicjami robienia z kontrkulturach. Sipowicz, w zasadzie amator, zrobił to pierwszy i na tyle dobrze, że będzie stanowił dla zawodowców punkt odniesienia.

Janku bardzo mi się podobało. wiele słyszałem o tym, że byłeś znacznie lepszym pisarzem niż aktorem. nie chciałem w to uwierzyć, ale już po lekturze kilku tekstów z początku książki przekonałem się, że to prawda. opowiadania czyta się bardzo przyjemnie. żadne z nich nie męczy. niektóre są z pointą, niektóre bez. tematyka stanowi przekrój twojego życia. od wspomnień wojennych, przez pracę w kamieniarstwie, aż do końcówki lat 80. gratuluję ci bystrości oka i lekkości pióra. wierzę, że to morze alkoholu, które wypiłeś, było znieczuleniem na wrażliwość z jaką spoglądałeś na świat. wierzę również, że bardzo kochałeś psy. tytułowy Baca oraz Fred z opowiadania Walet tylko tę miłość potwierdzają. tak, ty byłbyś w stanie uściskać nieboszczykowi rękę podczas ekshumacji. bardzo polecam zbiór Janka. ponad sześćset stron, można czytać miesiącami, ale na prawdę warto.

Ode mnie 6/10. Generalnie ciekawa książka, skłamałbym mówiąc, że znałem wszystkie postaci w niej zawarte, dowiedziałem się sporo nowych interesujących rzeczy. Podobnie jak przedmówcy, mam zastrzeżenia co do spójności kolejnych rozdziałów, raczej ograniczyłbym liczbę pań do np. 40, ale bardziej rozwinął historie o nich. P.S. Na stronie 261 Autor stwierdza, że Liza Minelli to jedyna osoba nagrodzona Oscarem, której rodzice również otrzymali tę statuetkę. I tak, i nie - jej matka, Judy Garland, została nagrodzona specjalnym Oscarem (dla „młodego wybitnego wykonawcy” <>), a nie "tradycyjnym".

Historia życia niezwykle utalentowanego, bez reszty zakochanego w muzyce jazzowej,a przy tym introwertycznego, nie zawsze rozumianego mężczyzny - legendy swoich czasów. Autorka, opowiadając o kolejnych etapach życia Komedy, przybliża nam sytuację polityczno - gospodarczą ówczesnej Polski, bez czego ciężko byłoby zrozumieć dlaczego tak, a nie inaczej potoczyły się losy Krzysia. W sposób bardzo interesujący, z dużą dozą humoru, Batura pisze o Komedzie, dużo miejsca poświęcając również osobom, bez których najpewniej nie byłby on tym, kim był. Mowa tu przede wszystkim o żonie Krzysztofa - Zofii, Romanie Polańskim - bodaj najbliższym przyjacielu Komedy, Marku Hłasce, oraz wielu innych, bardziej lub mniej znanych postaciach związanych z muzyką i filmem. Polecam przeczytać, jednak przede wszystkim - tym, którzy jeszcze tego nie zrobili - jak najprędzej zapoznać się z twórczością Komedy.

Kolejna autobiografia, w której trochę zabrakło mi samego Autora. Sporo wspomnień i anegdot dotyczących pracy, ról, innych aktorów, reżyserów. Trochę za mało Pana Olbrychskiego jako człowieka. A może to celowy zabieg znakomitego aktora, przyjęcie roli nieco tajemniczego? Jednak nawet we wspomnieniach dotyczących pracy odsłania się, pokazuje jako człowiek z fantazją, niepospolity, trochę krnąbrny, znający swoją wartość.

Interesująca, napisana prostym językiem, łatwym do zrozumienia. Bardzo intymna i odważna. Momentami nie była chronologiczna, autorka wracała do już wspomnianych momentów z życia. Jest to autobiografia, dzięki czemu można lepiej poznać osobę o której mowa. Z jej własnej perspektywy. Warto przeczytać, zwłaszcza, że jest zwięzła, konkretna.

Smakowanie tych rozmów, wypowiedzi wielkiego aktora, ale i jakże wielkiego kalibru człowieka, intelektualisty było dla mnie prawdziwą ucztą. To lektura, którą rozpocząłem w leniwe, niedzielne przedpołudnie, a skończyłem dzień później. Piękna odskocznia od bezmyślnej, pochłanianej zwłaszcza za pomocą mediów społecznościowych codzienności, której (zwłaszcza po takiej dozie po prostu mądrości) jest za dużo. Dużo za dużo.