Wniebowzięci, czyli jak to się robi Hydrozagadkę

Name: Wniebowzięci, czyli jak to się robi Hydrozagadkę
Rating: 7,0 (49 reviews)
Author: Maciej Łuczak
ISBN: 8373376402

Okładka książki Wniebowzięci, czyli jak to się robi Hydrozagadkę

Maciej Łuczak

7,0 / 10

49 ocen

5 opinii

Prószyński i S-ka

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka film, kino, telewizja

184 str.

Kategoria:: film, kino, telewizja
Format:: papier
Data wydania:: 2004-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 2004-01-01
Liczba stron:: 184
Czas czytania: 3 godz. 4 min.
Język:: polski
ISBN:: 8373376402

"Ucieszne przygody wesołych ludzi, którzy bawią się życiem". Tak o parze kultowych bohaterów polskiej komedii - Zdzisławie Maklakiewiczu i Janie Himilsbachu - opowiada Andrzej Kondratiuk, drugi obok Marka Piwowskiego reżyser, który starał się wykorzystać wielki potencjał komiczny tkwiący w tym niezapomnianym duecie. Tytuł najsłynniejszej komedii Kondratiuka - "Wniebowzięci" - oddaje postawę życiową Maklaka i Himilsbacha, którzy dzięki sile woli, inteligencji, poczuciu humoru oraz setce wódki, potrafili wznieść się ponad beznadziejną, szarą i nudną PRL-owską rzeczywistość. Byli idolami, bo potrafili robić to wszystko, o czym inni mogli tylko marzyć. Książka opowiada nie tylko o popularnych filmach - tym razem Andrzeja Kondratiuka: "Wniebowzięci", "Jak to się robi" i "Hydrozagadka". Pokazuje także to, co działo się poza kadrem, przedstawiając barwny pejzaż cyganerii artystycznej lat 70., wśród której prym wodzili Zdzisław Maklakiewicz i Jan Himilsbach. Po "Misiu..." oraz "Rejsie..." kolejna pozycja dopełniająca trylogię Macieja Łuczaka poświęconą kultowym komediom.

Średnia ocen

7,0 / 10

5 opinii 49 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Wniebowzięci, czyli jak to się robi Hydrozagadkę w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Wniebowzięci, czyli jak to się robi Hydrozagadkę

Średnia ocen

7,0 / 10

49 ocen

Twoja ocena

0 / 10

1 ocen

3 ocen

11 ocen

21 ocen

6 ocen

1 ocen

0 ocen

Opinia

1453

1403

Mister

04.01.2018

8 / 10

Na półkach: ,

Kolejna świetnie napisana przez Łuczaka książka. Autor jest rewelacyjny, sięga do takich szczegółów i prezentuje Czytelnikom takie tajemnice kinematografii polskiej, że czyta się to jednym tchem! Genialne sylwetki Kondratiuka, Himilsbacha i Maklakiewicza na tle produkcji filmowej PRL-u - polecam.

Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

112 użytkowników ma tytuł Wniebowzięci, czyli jak to się robi Hydrozagadkę na półkach głównych

Przeczytane 62
Chcę przeczytać 47
Teraz czytam 3

43 użytkowników ma tytuł Wniebowzięci, czyli jak to się robi Hydrozagadkę na półkach dodatkowych

Posiadam 34
Ulubione 4
Mam 1
Na św. Adama 1
2018 1
PRL 1
Papier 1

Tagi i tematy do książki Wniebowzięci, czyli jak to się robi Hydrozagadkę

biografia aktorzy Maklakiewicz Himilsbach

Inne książki autora

Więcej

5,0

A imię jego 34. Postępowania karne wobec sygnatariuszy Listu 34 i popierających go pisarzy Maciej Łuczak

0,0

Sport i wychowanie fizyczne w badaniach naukowych. Teoria praktyce Kwieciński Janusz, Maciej Łuczak, Tomczak Maciej

7,0

Krótki kurs PRL według Barei Maciej Łuczak

6,7

Rejs, czyli szczególnie nie chodzę na filmy polskie Maciej Łuczak

więcej

Maciej Łuczak

Maciej Łuczak urodził się kwietniu, w zasadzie w drugiej połowie kwietnia, dokładnie 16 kwietnia 1964 roku w Poznaniu. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego nr 1 w Poznaniu, czyli kultowego „Marcinka” oraz wydziału prawa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza. Praktykujący - od 1997 roku - adwokat specjalizujący się w prawie prasowym, autorskim i ochronie dóbr osobistych. Prowadzi procesy sądowe tygodnika „Wprost”, w którym wcześniej pracował jako dziennikarz. We „Wprost” pisuje do tej pory. Autor wystawy fotograficznej - poświęconej Stanom Zjednoczonym - „In God We Trust” prezentowanej w Poznaniu i Krakowie. Niedoszły student wydziału reżyserii Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi, który swoje zainteresowania filmem realizuje piszą książki o polskich komediach. W 2001 roku ukazała się pierwsza z nich - „Miś, czyli rzecz o Stanisławie Barei”. Potem był „Rejs, czyli szczególnie nie chodzę na filmy polskie” oraz „Wniebowzięci, czyli jak to się robi hydrozagadkę”. Pracuje głównie w Warszawie, ale na weekendy wraca do Poznania. Zajęty kawaler. Pasja - tenis ziemny.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Do czytania pod prysznicem: znalezione w osobistej szufladzie

Zygmunt Kałużyński

Świetna książka fascynującego człowieka. Sięgnąłem po nią, z ciekawości, widząc na okładce nazwisko, które nieodwołalnie kojarzyło mi się z niczym innym jak tylko z... filmem!!! Na początku zastanawiałem się, czy to nie strata czasu, ale w miarę czytania przypominały mi się programy z udziałem Pana Kałużyńskiego. Pamiętam, że wiedza tego człowieka wykraczała poza ramy mojego postrzegania. Słuchałem jego barwnych opowieści o różnych osobach z wielką uwagą. I ciekaw byłemm czy tu będzie podobnie. Gdy przeczytałem kilka pierwszych linijek, zostałem zassany w wir opowieści i już wiedziałem, że nie będzie w tym straty. Książka składa się z różnych felietonów i nie wymusza czytania od pierwszej do ostatniej strony i tak też zrobiłem. W spisie treści skreślałem przeczytane historie i w miarę kończenia się pozycji nieprzeczytanych zwalniałem tempo by książka się nie skończyła, ale jak to w życiu bywa niejednokrotnie co dobre to i musi się skończyć. I tak też się stało. Po przeczytaniu ostatniego elementu, przypomniało mi się, że przecież można sięgnąć po inną i zobowiązuję się, że to zrobię. Polecam każdemu, który potrafi docenić sztukę filmową. Nie mówię o tym chłamie, który teraz jest nagrywany, ale o klasyce, której Pan Zygmunt był niewątpliwie jednym z większych koneserów.

JamesBald DJ

ocenił na 7 2 lata temu

Sercowa choroba, czyli moje życie w sztuce

Jerzy Stuhr

Ciekawa i napisana niezwykle przystępnym językiem autobiografia :) Nie tak "zabawna" jak zapewne spodziewają się osoby sięgające po nią widząc nazwisko Pana Stuhra - ale świetnych anegdot i zabawnych spostrzeżeń nie brakuje :) Mnie najbardziej zainteresowały fragmenty dotyczące pracy teatralno-filmowej Pana Stuhra i przemyślenia dotyczące zawodu aktora. Z mniejszym zainteresowaniem czytałam fragmenty dotyczące m.in. życia w czasach PRLu czy kwestii politycznych. Książka skłoniła mnie także do zaciekawienia się biografiami wymienionych tam licznie postaci i twórców polskiego filmu i teatru (a co za tym idzie wieloma filmami i spektaklami, które mam nadzieję odnaleźć gdzieś w czeluściach archiwów oraz Internetu). Polecam zwłaszcza wielbicielom Pana Stuhra a także młodym ludziom myślącym o karierze aktorskiej ;)

Karolina_A

oceniła na 6 10 lat temu

Od palanta do belcanta

Mieczysław Fogg

Bardzo przyjemna lektura. Sięgając po książkę zastanawiałam się w czym tkwił fenomen sławy Mieczysława Fogga. Biografia wskazuje na to, że był bardzo sympatycznym człowiekiem i tak samo sympatycznie czyta się jego książkę. Trafił do serc Polaków śpiewając pieśni żołnierskie podczas powstania Warszawskiego dając nadzieję i siłę. Po wojnie dużo podróżował (śpiewał nawet Indianom :-D) i wszystko zamknął we wspomnieniach. Polecam!

Magdalena

oceniła na 9 3 lata temu

Miś, czyli rzecz o Stanisławie Barei

Maciej Łuczak

Nie miejsce przypominać tutaj powiedzonka z jednej z najbardziej znanych polskich komedii. Są doskonale znane, wbiły się w zbiorową pamięć. Są celne, a niektóre wręcz ponadczasowe, co świadczy o niewątpliwie znakomitej intuicji reżyserskiej. Pomyśleć, że kiedyś filmy, które kręcił Pan Stanisław Bareja były uważane za kiepskie, za przykład całkowitego braku gustu. A On był bacznym obserwatorem rzeczywistości, którą teraz młode pokolenie ogląda ze sporym niedowierzaniem. Ta książka to hołd złożony reżyserowi, przypomnienie bolesnych kolaudacji, zmaganie o brakującą taśmę filmową, prowadzenie subtelnej gry z cenzurą. Żal ogromny, że kilka pomysłów scenariuszowych, o których wspomina autor, nie udało się pokazać na ekranie. Książka napisana z humorem, widać że jej tworzeniu towarzyszyła ogromna sympatia dla Pana Stanisława i jego dzieł. Przed laty miałem sposobność poznać osobiście autora i wiem, że choć pisaniem zaczął zajmować się hobbystycznie, to zamiłowanie do „bareizmu” jest autentyczne. Nawiasem mówiąc, Pan Maciej Łuczak publikował w latach 1995-1998 bardzo poczytne i zabawne felietony na łamach prawniczego czasopisma „Palestra” w rubryce „Ridiculae sed severe” – gorąco polecam. Bardzo ładnie wydana książka, napisana lekkim piórem, zachęcającym do przewracania kolejnych kartek. Była to bodaj pierwsza „barejowa” biografia na rynku wydawniczym. Być może późniejsze publikacje, choćby autorstwa Macieja Repelowicza są bogatsze, dokładniejsze. Ale ja mam ogromny sentyment do tej pierwszej. Książka doczekała się także drugiego, uzupełnionego wydania w 2007 roku, o nieco zmienionym w stosunku do pierwowzoru tytule: „Miś, czyli świat według Barei”. Warto sięgnąć po tę pełniejszą wersję.

Kedar

ocenił na 10 5 lat temu

Pamiętnik Orchidei. Zapiski ocalonego z XX wieku

Zygmunt Kałużyński

Zygmunt Kałużyński był przeze mnie postrzegany jako lekko sfiksowany (pocieszny), często rubaszny i nierzadko skandalizujący krytyk filmowy. A tymczasem „Pamiętnik orchidei” zawiera jego rozbudowany ogląd Polski i świata począwszy od próby odpowiedzi na pytanie, która wojna światowa była ważniejsza, na pochwale brudu kończąc. W międzyczasie rozprawia się z Ewangelią, działalnością aktorską Karola Wojtyłły i obozem PRL. Ma też swoje zdanie na temat elit finansowych, rozwoju techniki i mechanizmów rynkowych. Przedstawia czytelnikowi ranking dzieł literackich i wyjaśnia dlaczego „Ulisses” został wydany w języku polskim dopiero 50 lat po powstaniu, aby za chwilę rozprawiać szczerze o porno i seksie. Druga część książki to wreszcie to, z czego najbardziej zasłynął: opowiadania o filmach, które uszeregował w dziesięciu wybranych przez niego tematach. Powiecie dużo tego; to prawda, dlatego nie można czytać tej książki ciurkiem. Za dużo w niej informacji do dalszego zgłębienia. Polecam dla osób, którzy nie lubią papki, ale lubią się wgryźć.

Beata

oceniła na 6 1 rok temu

Rejs, czyli szczególnie nie chodzę na filmy polskie

Maciej Łuczak

Aby w pełni docenić walory tej książki, trzeba znać film. Jak znasz (i lubisz) film, to czytanie bedzie frajdą. Mnóstwo anegdot i ciekawostek, trochę faktów, trochę zdjęć. I oczywiście próba znalezienia odpowiedzi na pytanie-dlaczego "Rejs" nosi dumne miano filmu 'kultowego'.

karuzela

oceniła na 7 9 miesięcy temu

Niepiosenki

Kazik Staszewski

"Ryby w wannie pływały, ach jaki ja byłem młody"- oczywiście wers z 'Parady wspomnień" Przy tych felietonach można sobie stworzyć osobistą, bo to książka jest z gatunku tych, które by smakowały trzeba je umieścić w jakimś własnym kontekście. Przy okazji można sobie przypomnieć to i owo, a i wielokrotnie uświadomić sobie pewne fakty. Wiele z tych felietonów na pewno czytałam przed laty, bo na gazety, w których były publikowane kieszonkowe musiało wystarczyć. Zagadką pozostaje to, jak je wówczas odbierałam. W tej kwestii pamięć milczy i nieustępliwie wykręca się niepamięcią.

alutka74

ocenił na 7 4 lata temu

Oczko się odlepiło temu misiu… Biografia Stanisława Barei

Maciej Replewicz

Biografia Stanisława Barei pióra Macieja Replewicza, to nie tylko życie i twórczość znakomitego, dziś już kultowego reżysera. Głównego bohatera książki poznajemy przede wszystkim poprzez opowieści o jego filmach, które na stałe weszły do kanonu polskiej komedii. Przy okazji zagłębiamy się w kulisy powstawania dzieł Barei, anegdoty o aktorach jego filmów i szczegóły przepychanek z cenzurą. A nad całością jak dziadowski słomiany miś, któremu się oczko odlepiło, wisi szara i beznadziejna, ale miejscami komiczna rzeczywistość PRL. W książce cały czas czuć charakter nie tylko niedorzecznego PRL, ale również państwa zakazów i niewoli. Widać to szczególnie w rozdziale o serialu Alternatywy 4, podczas kręcenia którego gen. Jaruzelski spacyfikował Solidarność i wprowadził stan wojenny. Paradoks polegał na tym, że serial pełen fragmentów jawnie wykpiwających komunę, jako jedyny (lub jeden z nielicznych) był cały czas kręcony po 13 grudnia 1981 roku. Niech kręci, w razie czego trafi na półki – myśleli decydenci. Ta książka to również szerokie tło przedstawiające polską historię doby PRL. Recenzowaną pracę czyta się znakomicie. Opowieść o życiu reżysera wciąga, a wycieczki autora do tematów zbieżnych oraz ukazane anegdoty, tylko wzmacniają satysfakcję z lektury. Książkę Macieja Replewicza można czytać w każdym miejscu i w każdych warunkach. Podczas lektury przypominają się znakomite filmowe wątki, a książka Oczko się odlepiło… skłania czytelnika do jeszcze jednego, dokładnego obejrzenia wszystkich filmów Barei. (https://historia.org.pl/2015/12/01/oczko-sie-odlepilo-temu-misiu-biografia-stanislawa-barei-m-replewicz-recenzja/)

Szymon Nowak

ocenił na 9 1 rok temu

Przypuszczam, że wątpię

Karolina Prewęcka Bohdan Łazuka

„Przypuszczam, że wątpię” przypomina nam sylwetkę Bohdana Łazuki. Książka ma format wywiadu z nim, a barwny obraz tej nietuzinkowej postaci w formie krótkich, zamkniętych w odrębne rozdziały wypowiedzi „malują” dodatkowo inni ludzie sceny, z którymi aktor ten występował lub którzy byli mu towarzysko bliscy. Książka, choć przypomina liczne role tego artysty, zapewne nie do końca wyjaśni - zwłaszcza młodszym czytelnikom - na czym polegał fenomen tego artysty. Ja pamiętam Go i będę zawsze pamiętać z wybitnych kreacji, w których - z chwila pojawienia się na scenie - natychmiast skupiał na sobie uwagę widza. Nie działo się to przypadkowo, gdyż Łazuka w każdym epizodzie uwidaczniał swój nieprzeciętny talent aktorski, a gdy wymagała tego rola – także artysty znakomicie śpiewającego i wybitnie uzdolnionego ruchowo. Jego talent komiczny mieliśmy okazję podziwiać także w występach kabaretowych. Wprawdzie - jak sam kiedyś nam śpiewał „nie grał nigdy głównych ról”, gdy jednak już zagrał lub zaśpiewał, choćby drobny epizod, przyciągał wzrok i uwagę. Łazuka był i dla mnie nadal jest artystą wybitnym. Uważam go także za najbardziej wszechstronnego spośród polskich aktorów. Samej książki nie zaliczę do szczególnie udanych, gdyż nadana jej forma wywiadu robi na mnie wrażenie sztuczności. Nie zawsze zadawane pytania dobrze korespondują z treścią wypowiedzi. Tym niemniej - dobrze, że powstała.

Andread

ocenił na 7 3 lata temu

Przy mikrofonie

Piotr Kaczkowski

Panie Piotrze! Niebywałe jest Pana słuchać, z wielkim utęsknieniem czekam każdej niedzieli w radiu w którym Pan obecnie pracuje, czekam każdego momentu by usłyszeć "Jest niedziela, jest dwudziesta pierwsza" Wychowywałem się z Pana głosem, Pan ukształtował mój gust muzyczny i szacunek do muzyki. Przeczytać wszystko to co Pan opisuje, wszystkie spotkania z tymi zespołami to zaszczyt. Czułem się jak by serdeczny człowiek zaprosił mnie do swojego domu i pozwolił słuchać o jego muzycznym postrzeganiu świata. Dziękuję, piękna podróż!

Wojciech

ocenił na 10 2 lata temu

Roman

Roman Polański

Jeśli Roman Polański sam napisał tę książkę (tzn. jeśli nie miał autora widmo) to oprócz niekwestionowanych zdolności reżyserskich ma również niebywały talent pisarski. Jest to najlepsza autobiografia, jaką przeczytałem. Opowieść o życiu burzliwym, pełnym wzlotów i upadków, wielkich tragedii i niebywałych sukcesów. Bardzo ciekawa, a do tego przesiąknięta osobowością Polańskiego - jego niezwykłą pogodą ducha, autentycznością i inteligencją. Szkoda, że nie napisał nic więcej.

Baskerville

ocenił na 9 3 miesiące temu

Mamuta tu mam

Stanisław Tym

Lubię poczucie humoru Stanisława Tyma. Tę zabawę słowem, tworzenie dziwolągów-neologizmów, szukania wieloznaczności i wydobywania z nich absurdów. Książkę połknąłem niemalże na raz. Może i dlatego, że teksty przeplatane są rysunkami autora. Tym wydobył spod łóżka, na którym spała kiedyś Maria Konopnicka, a teraz śpi on, te swoje teksty, które uważa za najlepsze. Ja lubię jego krótką formę. Opowiadanie "No to weźmy" dość drastyczne, a jednoaktówka "Skarb" przeciętna. Nie wszystkie teksty są też na wesoło. Za rozdział "Psy i psychologia", traktujący o szacunku i miłości do tych zwierząt oraz nakłonieniu ludzi do ich zrozumienia, należy się Tymowi pomnik.

Mister Oizo

ocenił na 6 2 lata temu

Kult Kazika

Leszek Gnoiński

Dla fanów Kultu i Kazika pozycja obowiązkowa. Choć przez tę parę lat od jej wydania wiele można by do niej dopisać, to porcje faktów/ciekawostek/historii są naprawdę konkretne i mówią wiele o najważniejszych latach twórczości Kazimierza Staszewskiego. Klimat niesamowity. To solidny kawał historii polskiej sceny rockowej. Minusem jest skład - na kolorowych stronach tekst jest często niezbyt wyraźny.

Miodowy

ocenił na 9 5 lat temu

Holoubek. Rozmowy

Małgorzata Terlecka- Reksnis Gustaw Holoubek

Smakowanie tych rozmów, wypowiedzi wielkiego aktora, ale i jakże wielkiego kalibru człowieka, intelektualisty było dla mnie prawdziwą ucztą. To lektura, którą rozpocząłem w leniwe, niedzielne przedpołudnie, a skończyłem dzień później. Piękna odskocznia od bezmyślnej, pochłanianej zwłaszcza za pomocą mediów społecznościowych codzienności, której (zwłaszcza po takiej dozie po prostu mądrości) jest za dużo. Dużo za dużo.

Łopal

ocenił na 8 3 lata temu

Cześć, starenia! Wspomnienia o Zbyszku Cybulskim

Mariola Pryzwan

Bardzo dobra książka o Zbigniewie Cybulskim, oparta o wywiady z jego rodziną i najbliższymi. Zagłębiając się w lekturę czytelnik poznaje dzieciństwo aktora, dorosłe życie i jego najsłynniejsze role aż po tragiczny wypadek na wrocławskim dworcu. Niebywałą zaletą książki jest wywiad z przyjacielem Zbyszka, Alfredem Andrysem, który towarzyszył aktorowi tego pechowego dnia w momencie wskakiwania do pociągu.

Santiago

ocenił na 10 11 lat temu

Zapasowe maski

Katarzyna Leżeńska Zbigniew Zapasiewicz Dariusz Wołodźko

Tak trochę laurkowato, Zapasiewicz nie przepadał za filmem i to widać, teatr, teatr i tylko teatr, zabawne że nie wspomniał w rozmowie ani słowem o rolach u ubóstwianego w naszym kraju Kieślowskiego, czy CK Dezerterach, scenie z Pokorą z którą kojarzy go chyba najwięcej Polaków. Warto puścić sobie po lekturze, Jutubowy odcinek Alfabetu Zanussiego o Zbigniewie, tak dla "krytycznej równowagi" .

marckoza

oceniła na 6 1 miesiąc temu

42 Rozmowy

Piotr Kaczkowski

Piotr Kaczkowski to nie tylko wybitny reżyser teatru wyobraźni, jakim bez wątpienia jest radio. To także, a może przede wszystkim, wybitny dziennikarz muzyczny, obecny w eterze już ponad pół wieku. To wychowawca wielu pokoleń radiowców i miłośników muzyki. To czarodziej słowa, który zapisał się w historii jako niezbywalny skarb polskiej kultury. Książka o której tu mowa, wspaniale uzupełnia powyższe słowa... Gorąco polecam!

Greg Magellan

ocenił na 9 4 lata temu

Płoną koty w Biłgoraju

Artur Sporniak Jan Strzałka Janusz Palikot

Jest to wywiad przeprowadzany przez dwóch dziennikarzy "Tygodnika Powszechnego": Artura Sporniaka i Jana Strzałkę, których nie darzę swoim uznaniem. Janusz Palikot jest magistrem filozofii, który później nie dokańcza przewodu doktorskiego z powodu zmian ustrojowych (z końca lat osiemdziesiątych XX wieku) i zajęcia się prowadzeniem prywatnej działalności gospodarczej. Osiąga sukcesy i wiąże się z branżą alkoholową. Z treści wyłania się obraz nietuzinkowego człowieka, który, o dziwo, fascynuje mnie! Jest filozofem, stąd jego rozważania nad dylematem: mieć czy być. Według mnie stara się połączyć oba zagadnienia w swoim życiu. Z jego wypowiedzi – które wydają mi się szczere – wynika, że posiadanie dużej ilości pieniędzy nie pomaga człowiekowi stać się lepszym moralnie. W ogóle wydaje mi się, że on otula czytelnika... szczerością. Prezentuje bardzo interesujące opisy, wspomnienia, sposób życia. Przyjemnie się to czyta. Jednak z wieloma poglądami nie zgadzam się. Jest jednym z głównych organizatorów obchodów Roku Gombrowiczowskiego, ponieważ określa siebie wielbicielem Witolda Gombrowicza, to promuje twórczość tego pisarza. Darzy estymą Czesława Miłosza, z którym później nawiązuje znajomość. Woli Mszę Świętą odprawianą po łacinie – tak jak było dawniej. Twierdzi – i z tym się zgadzam – że wtedy można odnaleźć "sacrum", a w obecnej liturgii czasem trudno je w ogóle zauważyć. Moja ocena waha się pomiędzy 6 a 7 gwiazdkami. Chcę za jakiś czas powrócić do tej książki.

Miłośnik-Książek

ocenił na 7 11 miesięcy temu

Anioły wokół głowy

Daniel Olbrychski

Kolejna autobiografia, w której trochę zabrakło mi samego Autora. Sporo wspomnień i anegdot dotyczących pracy, ról, innych aktorów, reżyserów. Trochę za mało Pana Olbrychskiego jako człowieka. A może to celowy zabieg znakomitego aktora, przyjęcie roli nieco tajemniczego? Jednak nawet we wspomnieniach dotyczących pracy odsłania się, pokazuje jako człowiek z fantazją, niepospolity, trochę krnąbrny, znający swoją wartość.

eduko7

ocenił na 7 1 rok temu

Ja, jako wykopalisko

Jacek Fedorowicz

Wspomnienia Jacka Fedorowicza pełne przejawów właściwego mu poczucia humoru oraz dystansu do siebie i swych licznych, wielokierunkowych artystycznych inicjacji. Połączenie wspomnień z „szuflady” (opisujących studia i początki kariery) z komentarzami współczesnymi. Te pierwsze - choć mocno ocenzurowane – stanowią bezcenne źródło opisujące realia życia z lat 50-tych i 60-tych. Obejmują one m.in. unikatowe wspomnienia pierwszych powojennych kabaretów Wybrzeża (Gdańsk, Gdynia) z udziałem m.in. Bogumiła Kobieli, Zbigniewa Cybulskiego, Włodzimierza (Wowo) Bielickiego, Tadeusza Chyły - jeszcze zanim stali się oni popularni i sławni. Świetnie napisana historia. Polecam !

Andread

ocenił na 8 2 lata temu

Cytaty z książki Wniebowzięci, czyli jak to się robi Hydrozagadkę

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Wniebowzięci, czyli jak to się robi Hydrozagadkę