Jak mniej myśleć. Dla analizujących bez końca i wysoko wrażliwych

Sięgnęłam po książkę "Mówili, że jestem zbyt wrażliwa. Dla tych, co za dużo myślą i za bardzo się przejmują", ponieważ jako osoba wysoko wrażliwa poczułam, że mogę się z nią utożsamić. Część zawartych w niej treści była mi już znana z innych lektur, ale znalazłam też kilka nowych, cennych spostrzeżeń. Książka napisana jest prostym, przystępnym językiem, dzięki czemu czyta się ją szybko i lekko. Choć nie wniosła do mojego życia wiele nowego, przypomniała mi o kilku ważnych kwestiach, szczególnie pomocnych w momentach kryzysu czy emocjonalnego przeciążenia. To dobra pozycja dla osób, które dopiero zaczynają zgłębiać temat wrażliwości.

„Skończ z tym sh*tem!" to książka, która demaskuje nasze wnętrze sabotażysty. Bishop nie owija w bawełnę, a jego prosta, bezpośrednia mowa może początkowo szokować. Jednak to właśnie ta szczerość sprawia, że książka może stać się dla niektórych skuteczna. Autor bez ogródek zwraca uwagę na nasze negatywne przekonania, które często sami sobie wbijamy do głowy. Pokazuje, jak te przekonania wpływają na nasze życie i jak możemy je zmienić. Bishop nie oferuje łatwych rozwiązań, ale za to dostarcza konkretnych narzędzi i wskazówek, które pozwalają przejąć kontrolę nad własnym życiem. Książka może być kopniakiem dla niektórych, który obudzi w nich potrzebę zmian. Do mojego życia ta książka jednak totalnie nic nie wniosła.

W mojej opinii jest to książka, która omawia dość skomplikowane zagadnienie, którego być może wiele osób nie rozumie lub nie jest świadomych jego istnienia. Po przeczytaniu całej książki - powiedziałbym, że jest to pozycja, w trakcie lektury której trzeba się naprawdę zastanowić i samodzielnie przemyśleć różne aspekty omawianego zagadnienia, żeby w ogóle zrozumieć w czym tkwi problem. Wydaje mi się, że książka ta jest w stanie wzbudzić w czytelniku naprawdę sprzeczne ze sobą emocje i niekiedy warto dać sobie czas, żeby zrozumieć sedno tego, o czym autorka pisze. Książka warta przeczytania chociażby dlatego, że pozwala dowiedzieć się wielu nowych rzeczy i poszerzyć horyzonty z zakresu psychologii.

;Pieprzyć to! Jak przestać spełniać cudze oczekiwania, a zacząć własne;. Alexandra Reinwarth uraczyła nas poradnikiem o zasadniczych radach, jak być bardziej asertywna, mówić NIE i walczyć o swoje. Wskazuje na docenianie siebie, odważnie stawiając kroki do dystansu do siebie. Autorka opisuje swoje życie na podstawie dobrych rad, co buduje śmieszne sytuacje i zapewnia również dobrą rozrywkę. `W tej książce widzimy wiele podobieństw do siebie, naszych znajomych przyjaciół, rodziny. Stawiamy za cel nasze życie, zmiany, samodoskonalenie które ląduje w koszu z dniem ostatniego miesiąca stycznia, póki jeszcze nam się chce, a jak już nie to PIEPRZYĆ TO. Więc co z tym wszystkim począć, skoro już wiem jak działać na wielu polach ? Można uznać że uwielbiam się samobiczować, zauważyłam że działa to bardzo ogólnie i jednostronnie, wymagam od siebie zdecydowanie za dużo, by inni czerpali korzyści, inni pieprzą moje poświęcenie, zmianę, fakt że cokolwiek mi się chcę, nikogo to nie obchodzi, mało tego i tak wytkną mi brak ogłady, wychowania, subtelności, pracy nad kondycją fizyczną, psychiczną, na co mi robić cokolwiek, gimnastykować się, uprawiać feminizmy, dygresje, okaleczać się w imię czego, zostaje to odrzucone, zakłamane przez niesamowitą ilość słów, ten potok potrafi mnie przytłoczyć, sprawia że tylko na chwilę rośnie i puchnie moje ego. Ktoś w końcu zauważył że się staram, że się postarałam, ale ma w dupie całą otoczkę mojej konsekwentnej pracy. Po co się zmieniać? Jak można pieprzyć to! pozostać sobą, na cóż malujemy się, my kobiety, twierdzimy że poprawia nam się samopoczucie, robimy to dla siebie, serio?! Owszem wyskoczymy do warzywniaka bez makijażu, ale szykując się do pracy, idąc na miasto, musimy brylować eyelinerami, pudrami, tuszem, korektorem, masą rzeczy która zatyka pory, ale co zrobić jeśli natkniemy się na nielubianą Kowalską, i tak trzepać rzęsami z podniesioną brwią bez błyszczyka na ustach, w wymiętej koszulce i spodniach z plamami, nie przystoi. My kobiety musimy być zawsze gotowi na różne sytuacje, więc najlepiej dla własnego bezpieczeństwa mieć puder na sobie lub w przepastnej torebce. Bo torebki posiadamy różne, od malutkich które noszą nasze niezbędniki, do wielkich w których ginie nasze życie i cała masa codzienności. Kiedyś też lubiłam wielkie, barczyste torebki w których posiadałam wszystko tylko nie to czego szukałam. Pieprzłam to w cholerę, mam plecak, mały z kilkoma przegródkami i tak widnieje w nim syf i grengolada! Na cóż nam zmiany - bo tak pisałam lubimy się samobiczować? zaczynamy od korekty figury i tutaj zaczynają się schody, bo za duża dupa, bo fałdy, tłuszcz, bo lato i wiadomo - plaża, a to wymaga poświęcenia, rozebrać się do i dla tłumu, w tedy okazuje się że musimy szybko zgubić kilogramy ( ja bym przytuliła ), opalić się bo jak z takim białym ciałem wystawić się na publikę i krytykę! a przecież pracę nad sobą zaczynamy od stycznia, aby właśnie latem pokazać jacy to jesteśmy idealni ( nie idealni ). Jeśli nam się podpunkt pierwszy nie uda zrealizować zawsze można zmienić w sobie makijaż. I tutaj przypomniała mi się fajna sytuacja z poprzedniej pracy. Koleżanka nie zdążyła z samego rana zrobić ów ; facjaty; i wchodząc do firmy została zignorowana. Nikt jej nie poznał. Zawsze mocny makijaż, podkreślający kości policzkowe, idealne połączenie cieni z pomadką, brwi, rzęsty a tu nagle blada twarz jakby brakowało jej kolorów ( brakło twarzy ). Doprawdy przyzwyczaiła nas jak do zmienności filtrów nakładanych na zdjęcia które sprawiają że Kowalska zamienia się w Iksińską. Można paść trupem z wrażenia, zdziwienia, śmiechu. Uwielbiamy przyzwyczajać się do stylów, gustów, bo to nas wyróżnia, wchłaniamy rzeczy tak mało istotne, które zabierają nam czas, choćby właśnie makijaż, codziennie stajemy przed lustrem ( podziwiając siebie - wiadomo! lub się zadręczać że nic mi się w sobie nie podoba ), a przecież można byłoby spożytkować na spokojnie wypitą kawę, kilka kartek ciekawej lektury, ale my lubimy się zadręczać kosmetykami, w wieku już adekwatnym staje się koniecznością, jakbyśmy codziennie nakładali drugą skórę. Dochodząc do samorealizacji która zazwyczaj nam nie wychodzi, musielibyśmy narodzić się na nowo aby przejąć inne zachowania, inne niż te wyuczone które weszły nam w skórę, charakter i zbudowały osobowość. A co tyczy się znajomych, przyjaciół, rodziny? Cóż, czasem dobrze przesiać plewy od plonów, zauważyć i dostrzec kto jest tym prawdziwym przyjacielem, lojalnym, zaufanym, najbliższym i wyjątkowym, od tych zacnych pustych słów składanych na deklaracje, obietnice. Wszystkie te deklaracje wychodzą w momencie kiedy potrzebujesz pomocy, gwaranty sypią się jak domek z kart więc sugeruję brać nogi za pas zanim życie zrobi nam jesień średniowiecza. Nie na próżno mówi się także że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach, wystarczy ustawić się po środku a resztę odseparować najlepiej na kilka metrów. Proste porady którymi można wybrukować piekło, słuchając innych i racząc się nimi, sami dajemy reszcie świata radę jak żyć najlepiej. Ale samoocena jest bardzo ważna, by dbać o siebie fizycznie i psychicznie, szczerze? Niczego nowego Wam nie podałam jak to co sami już wiecie. Czytając ten poradnik doszłam do ściany, wieku a to znaczy, że nie chcę mi się i PIEPRZĘ TO! udawadnianie innym że nie jestem koniem, wielbłądem, jeleniem, że wyglądam jak wyglądam, ile można się tłumaczyć za swoje zmarszczki, blond włosy, gusta, za to że jestem chuda, a raczej filigranowa, dawno powinnam popaść w depresję, uwierzcie mi, to nie takie trudne. Ale PIEPRZĘ TO! Mówi się także że piękno skrywa dusza, serce, piękny mózg, intelekt, osobowość ukryta w mądrości. Nie oceniamy człowieka po szatach, doprawdy? W dzisiejszych czasach to standard bycia ocenianym, mamy żyć Instagramowo, pięknie, pokazywać tło zbudowane na kłamstwie, ile w tych fotach jest prawdy o nas samych? No właśnie. Jeśli szukasz lekkiej narracji, masz problemy z niską samooceną, szukasz odpowiedzi na dręczące cię pytania, uwielbiasz złote myśli i dobre rady, sama także szukając dystansu pozwoliłam by ta śmieszna opowieść niosła puentę. Najważniejsze to się akceptować, to czego zmienić nie możesz, nie zmieniaj, bo zostaniesz zniesmaczona, a ta mina zostanie ci na zawsze.

Ta książka dla tych specyficznych, wszystko analizujących mózgów jest jak najbardziej godna polecenia. Są i praktyczne sprawy i ciekawe historie innych ludzi, do których można odnieść samego siebie. Warto sobie sięgnąć po lekturze "Jak mniej myśleć". Bardzo dobre uzupełnienie. Plasterek na duszę i potok myśli.

Już na wstępie książka jest bardzo pozytywna. Autorka rozpoczyna swoje spotkanie z czytelnikiem od tezy, że każdy może zbudować szczęśliwy związek, jest to "kwestia osobistych decyzji", pewnej świadomości i uważności. Następnie "uczy" nas rozpoznawać nasze wewnętrzne oprogramowanie (schematy = strategie wyniesione w domu, które w tamtym momencie chroniły nas przed zranieniem), pokazuje jak rozszyfrowywać potrzeby ukryte za zachowaniem, aż wreszcie odsłania ukryty w podświadomości schemat zdobywcy (jacy ludzie nas przyciągają i dlaczego, "nie wybieramy naszego partnera przypadkowo"), a także program związku (w jaki sposób w naszym związku chcemy zaspokoić swoje nieuświadomione potrzeby z dzieciństwa i jakie są tu możliwe warianty, prawdopodobne strategie i reakcje drugiej strony). Autorka zachęca, aby "chwytać" powstałe w nas emocje, pytać się, "o czym one są"; aby być samoświadomymi i poddać się "mentalnej dyscyplinie" (wzmacniać dorosłe Ja, nie reagować z pkt. widzenia i emocji Wewnętrznego Dziecka). *Bardzo rozbawiła mnie opisana w książce rozmowa introwertyka z ekstrawertykiem - samo życie;) np. on milczy, ona mówi...;) bo przecież zaległa cisza:) Autorka omawia także nasze ludzkie ucieczki (w konsumpcję, zakupy, nałogi), uwypukla, iż wszystko czego potrzebujemy jest w nas (gdybyśmy byli świadomi tego, co w naszym wnętrzu posiadamy, nie potrzebowalibyśmy tego u partnera). Podsumowując: świetna pozycja, aby poszerzyć swoją świadomość i podążać ku radosnej stronie życia!

Kompletnym przypadkiem odkryłam, że jestem WWO i ta książka była jak światełko w ciemności. Zawsze czułam się inna, jakbym nigdzie nie pasowała, mówiono mi, że przesadzam, że wymyślam, wyolbrzymiam, a tym czasem okazało się, że wszystko rzeczywiście jest dla mnie zbyt duże i mam problem, by sobie z tym poradzić. To nie był mój wymysł tylko moja budowa układu nerwowego. Ta książka pokazała mi, że nie oszalałam, że wszystko jest ze mną w porządku, że nie potrzebuję naprawy. Napisana zrozumiałym i przystępnym językiem, nawet dla osoby, która o psychologii ma niewielką wiedzę. Polecam każdemu, kto ma w swoim otoczeniu lub jest osobą wysoko wrażliwą!

Papierowe rozszerzenie "7 metrów pod ziemią". Jeśli oglądasz program Rafała Gębury forma przedstawionych rozmów na pewno cię nie zaskoczy. Wachlarz tematów bardzo zróżnicowany, każdy znajdzie coś co go zaskoczy, oburzy, da do myślenia, ale też coś co go raczej znuży czy wyda się niezbyt ciekawe. Nie ma w tym nic złego, po prostu jedne historie bardziej szarpią nasze emocjonalne struny a inne mniej. Uśredniając wywiady są naprawdę dobre i czasu spędzonego z tą książką nie można uznać za zmarnowany.

Planowaliście kiedyś, że zmienicie swoje życie? Podejmiecie ryzyko i dokonacie zamierzonego czynu? Byliście już bardzo blisko, aż pewna nieproszona myśl, wszystko Wam popsuła? W większości głów siedzi nieproszony głosik, który mówi nam, że nie damy rady, że to nie uda się. Strach przed zmianą przyczynia się do tego, że rezygnujemy ze zmian, które sobie zaplanowaliśmy. Autor książki zajmuje się coachingiem. W swojej książce przedstawia rady co zrobić, aby chwycić przysłowiowego byka za rogi, jednocześnie wyciskając z życia tyle ile się da. Jego codzienna praca z ludźmi przyczyniła się do tego, że poznał wiele przypadków i wymówek. Zdecydowanie większość ludzi woli ustabilizowane życie i pewne zarobki. Przeważnie nikt nie chce narażać się na to, co zrobi jeżeli nie wyjdzie mu założony plan. W obecnym życiu każdy dąży do tego, aby posiadać jak najwięcej - nie ma co ukrywać, ale materializm odgrywa największą rolę. Marzenia odchodzą na drugi plan i zostają zastąpione spokojem i harmonią. Ludzie zdolni są do tego, aby codziennie iść do pracy niezadowolonym, ale pewnym, że dostanie się wynagrodzenie. ciąg dalszy: https://zaczytana-aniaa.blogspot.com/2018/03/unfck-yourself-napraw-sie-gary-john.html

Czytając książkę Pana Jakuba opisane w niej historie problemy z jakimi zmagają się jego podopieczni od razu można wyciągnąć wnioski ze swojego życia a na pewno tym jak go sobie poniekąd marnujemy nic nie robieniem nie widząc celów ,brak planów i przede wszystkim marzeń To co nas hamuje na różnych sferach naszego życia jak praca ,relacje nasze nawyki i obawy dała mi dużo do myślenia ile spraw zaniedbałam i jakie beztrosko żyłam i dlaczego moje relacje miedzy ludzkie wyglądają tak a nie inaczej ile jest we mnie strachu i nieśmiałości Metody Autora są nietypowe inne i może właśnie dlatego działają Moim Zdaniem z najlepszych Książek Pana Jakuba

Kupiłem tę książkę dla żony, a okazała się ona dla mnie początkiem drogi w głąb siebie. Po niej przeczytałem jeszcze wiele podobnych, poszedłem na terapię i bardzo długo oraz samokrytycznie nad sobą pracowałem. Mam do niej bardzo osobisty, emocjonalny stosunek, ale rozumiem, że może ona swoją formą nie trafiać w gusta każdego. Moje życie odmieniła, dała impuls, który sprawił, że jestem dziś całkowicie innym człowiekiem niż byłem zanim trafiła w moje ręce. Nie gwarantuje, że u każdego wywoła tak spektakularny efekt. Dla mnie jednak stała się jedną z najważniejszych książek w życiu.

Ogólnie bardzo fajna książka, dużo ciekawej wiedzy polecam jeśli chce się dowiedzieć wielu ciekawych rzeczy na temat jelit oraz zdrowia jednak obniżam ocenę za zbyt dużo przepisów na końcu książki, autor mógł dać jakiegoś linka do strony z przepisami a w miejsce tego przepisów wzbogadzic o dodatkową wiedzę

Siła tej książki leży w jej uniwersalizmie. Nie jest to podręcznik, co i jak robić, by być bogatym lub sławnym, to zestaw porad, jak co i jak robić, by osiągnąć swój cel. Jakikolwiek by nie był, czy to bycie bogatym, szybszym/ lepszym sportowcem, lepszym rodzicem, lepszym managerem... Jakikolwiek jest Twój cel, autor pokazuje, co, jak i dlaczego robić, by zbliżyć się do jego osiągnięcia. Duży plus dla autora za zróżnicowanych rozmówców, zawodowców z pierwszej ligi w bardzo różnych dziedzinach. Warto czytać po kawałku, żeby przyswoić sobie treść. Jak na poradnik, zawiera dobrą treść, do tego napisaną niezłym językiem.

Bardzo dobra książka, nic jej nie brakuje, nie jest pełna truizmów i innego ględzenia. Otwiera oczy na zjawisko manipulacji w otoczeniu. Uczy jak bronić się przed nią. Przyzwalanie na manipulację jest współuczestniczeniem w niej, co jest warte zapamiętania. Dobrze się czytało, ciekawe teorie poparte nauką, jest też jedno polskie nazwisko w przypisach, co cieszy. Polecam.

Świetna pozycja dla ludzi z lękami społecznymi, introwertyków, wycofanych. Zawiera mechanizmy psychologiczne, odwołania do badań oraz przykładów osób z którymi autorka zetknęła się w pracy z ludźmi. Pokazane jest jak wprowadzając małe zmiany zmienić swoje myślenie, jak włączyć z perfekcjonizmem, samokrytyką. Szczerze polecam

Pozycja miła w odbiorze. Relaksująca i inspirująca. Wpisuje się z nurt zainteresowania szczęściem (dążenia ku duńskiemu hygge). Ładnie wydana, zachęcająca do pozytywnego odbioru świata i gromadzenia własnych wspomnień, zdradzająca kilka potwierdzonych badaniami prawidłowości funkcjonowania naszej pamięci, a przede wszystkim umacniająca przekonanie, iż to my sami kreujemy naszą rzeczywistość i to my decydujemy, jak odbieramy naszą przeszłość!

Ciekawa książka o tym jak obecna technologia hakuje nasze mózgi i wykorzystuje nasze słabości przeciwko nam samym. W świecie w którym koncentracja i skupienie to coraz większa rzadkość książki jak ta są potrzebne aby uświadamiać ludziom jakie konsekwencje niesie za sobą używanie smartfona czy social mediów. Korzystamy z narzędzi zaprojektowanych aby nas uzależnić. I jak badania pokazują im więcej ich używamy tym gorzej się czujemy i tym mniej efektywni w świecie rzeczywistym jesteśmy.

Na rynku znajdziemy całą masę poradników, które wskazują, jak radzić sobie z życiem, z problemami, z codziennością. Do takich też możemy zaliczyć “Nie odkładaj życia na później”. Autorka jest terapeutką i coachem. Pomaga wprowadzać pozytywne zmiany w życiu. Zwraca również uwagę na najczęściej popełniane błędy, pułapki i radzi, jak ich unikać. Pokazuje, jak podążać, co zmienić, by w końcu być szczęśliwym. Z każdej strony książki bije ogromne doświadczenie, dogłębna znajomość tematu i chęć pomocy osobom zagubionym w życiu. Potrafi zainteresować każdym tematem, a także dodaje od siebie sporo ćwiczeń. Są one urozmaicone i pasują do każdego tematu. Poradnik Joanny Godeckiej może nam pomóc - przynajmniej mi pomógł. Nigdy nie wierzyłam w nie i choć nie we wszystkich aspektach udało mi się pracować, to sama w sobie zauważam niewielką zmianę. Nie mogę mówić o czymś wielkim, ale takim mikro procencie. Co już samo w sobie uznaję za plus. Autorka omawia problemy, takie jak stres, codzienność, brak umiejętności wypoczywania (z tym rozdziałem się utożsamiam, bo nie potrafię tego robić), dreptanie w miejscu, brak elastyczności i inne. Druga część książki dostarcza nam “Dziesięć zasad dobrej codzienności”, czyli konkretne zalecania, które mogą pomóc w zachowaniu równowagi. Sam poradnik napisany jest językiem przystępnym, zrozumiałym. Ale żeby przekonać się o tym, co autorka radzi, polecam samemu sięgnąć po tę pozycję!

Krzysztof Gonciarz. Pewnie wiele osób śledzących go na platformie YouTube poznało tę osobę w różnych sytuacjach. W jego komediowej odsłonie, przy pokazywaniu nagrań z Japonii albo może przy współpracy z Eurosportem przy zimowej olimpiadzie w Pjongczang. Obecnie przy letniej olimpiadzie w Tokio też można zobaczyć jego nagrania kulis. Ale jeżeli kogoś interesują początki tej osoby to powinien sięgnąć po „Rozum i godność człowieka”. Jest to wywiad-książka z Krzysztofem, która pozwoli go poznać trochę lepiej. Może też dać częściowo odpowiedź na to: kim jest Gonciarz? „RIGCZ” to skrót tytułu książki zawierającej wywiad z Krzysztofem Gonciarzem. Przeprowadził go Bartek Przybyszewski, któremu udało się wejść w życie YouTubera i wyrwać chwilkę czasu z tak ciasnego planu dnia bohatera wywiadu. Na samym początku można stwierdzić, że nie jest to pozycja, po którą może sięgnąć każdy człowiek. Trzeba choć trochę znać Gonciarza, żeby móc dobrze wczuć się w czytanie i odpowiednie zrozumienie niektórych wątków. Na początku trzeba odpowiedzieć na pytanie: kim jest Krzysztof Gonciarz? On sam nie jest w stanie określić się jednym zawodem. Jest on twórcą internetowym (YouTuberem), ale samą jego twórczość można podzielić na kilka stref. Wiele osób go zna z cyklu „Zapytaj Beczkę”, w którym pokazywał swoją komediową odsłonę. W ostatnich latach raczej pojawiająca się tylko okazyjnie. Zarazem jest autorem wielu videoblogów z Japonii oraz wielu ciekawych materiałów pokazujących Kraj Kwitnącej Wiśni lub inne części Azji Południowo-Wschodniej. Jest on również twórcą przedsiębiorstwa Tofu Media, które działa w branży filmowej. Również zna się on dobrze na montażu, nagrywaniu czy wykonywaniu zdjęć. Czasami wydaje się, że to „człowiek orkiestra”, bo ma za sobą m.in. reżyserię teledysku, produkcję płyty z kolędami wraz z Pawbeatsem czy nawet założenie wytwórni muzycznej. W Polsce zasłyną także z akcji z ciężarówką, która jeździła za podobnym pojazdem reklamującym zakłamane hasła dotyczące negatywnych skutków seksedukacji. Później trafił nawet do programu Kuby Wojewódzkiego.

Czy słyszeliście o kimś takim jak Neil Pasricha? Możliwe, że nie tak jak ja, dopóki nie trafiłam na jego książkę na stronie Biedronki. Po przeczytaniu opisu stwierdziłam, że muszę ją mieć i tak ruszyłam na polowanie. Nie zawiodłam się na niej, bo jest naprawdę super, a co najważniejsze poprawia humor. Każdy z nas miewa gorsze dni i czuje się wtedy jak kupka nieszczęść. W takiej chwili krążą w naszych głowach coraz to bardziej negatywne myśli, a należało by przerwać tę spiralę i pomyśleć o czymś pozytywnym. Właśnie w tym momencie na ratunek zmierza książka wyżej wspomnianego pisarza, a jej tytuł brzmi: “Awesome - księga małych cudowności”. To nie jest tradycyjna książka, w której znajdziemy bohaterów i będziemy śledzić ich przygody/problemy. To zbiór opisów ciekawych sytuacji, których doświadcza każdy z nas w swoim codziennym życiu. Ta książka ma na celu poprawienie humoru, a także uświadomienie nam, że tego co najcenniejsze nie da się kupić za żadne pieniądze. Autor pokazuje nam jak cieszyć się z małych rzeczy i doceniać to, co się ma, by doceniać każdą chwilę w swoim życiu. Na pewno znasz to uczucie zwycięstwa, kiedy kasjer w markecie otwiera nową kasę, a Ty jesteś pierwszy w kolejce. Czyż nie jest super? Albo strzelająca folia bąbelkowa i możliwość odstresowania się na niej. Czy zapach świeżo skoszonej trawy nie jest genialny? Tak, właśnie takie momenty zostały uchwycone w tej książce by pokazać nam, że nie ważne skąd jesteśmy i ile mamy lat, to mimo wszystko coś nas łączy - takie małe codzienne zwycięstwa. Serdecznie polecam tę książkę, bo naprawdę warto. ;)